Προσφυγικό: Ζήτημα ευαισθησίας ή πολιτικής;

Του Γιάννη Τσούτσια*

Με αφορμή την τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Βριλησσίων.

Συζητήσαμε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο το ενδεχόμενο εγκατάστασης αγνώστου αριθμού προσφύγων, υπό άγνωστες προϋποθέσεις, στο χώρο της πρώην Ναυτικής Βάσης. Λόγω «φημών»; Όχι. Επειδή το ζήτησε η κυβέρνηση από τους δημάρχους, δια του Γ.Γ. Μεταναστευτικής Πολιτικής. ΣΑΝ να επρόκειτο για ένα σενάριο με ελάχιστες πιθανότητες να υλοποιηθεί, μια αφορμή για διάλογο – επίδειξη της ευαισθησίας μας μπροστά στο δράμα των προσφύγων.

Θεωρητικολογήσαμε, συμφωνώντας οι πάντες, (πλην του γράφοντος), ότι ΘΑ θέλαμε να δεχτούμε, (ή ΘΑ «ανεχόμασταν»), ΑΝ χρειαστεί, λίγους (όχι και πολλούς) πρόσφυγες, ΑΛΛΑ όχι στη Ναυτική Βάση, διότι αυτή είναι χώρος ακατάλληλος, που δεν διαθέτει υποδομές. Κάπου αλλού, ίσως… Μπορεί και με επιδότηση ενοικίου…

Ένας απολογισμός του εκλογικού αποτελέσματος

Δείτε και ακούστε τα δυο βίντεο από την εκδήλωση - συζήτηση που διοργάνωσε το Άρδην με θέμα: "Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, η σημασία του και τι σηματοδοτεί για τη χώρα".

Ομιλητές: Γιώργος Καραμπελιάς (Άρδην), Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος (δημοσιογράφος - συγγραφέας), Κώστας Ζουράρις (υποψήφιος ευρωβουλευτής ΑΝΕΛ), Γιάννης Τσούτσιας (επικεφαλής δ.κ. Δράση για μια άλλη πόλη στα Βριλήσσια), Γιώργος Ρακκάς (δ.κ.Μένουμε Θεσσαλονίκη).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει, κατά τη γνώμη μου, η ομιλία του Γιάννη Τσούτσια, στο τελευταίο μέρος του πρώτου βίντεο και η εισήγηση του Καραμπελιά στο δεύτερο βίντεο.

Για ποια κλειδιά μιλάτε;

Αναζητείται πολιτική που θα μετατοπίζει το πεδίο από την ανάθεση στο πολιτικό ρεύμα.

Του Γιάννη Τσούτσια

«Αντί, λοιπόν, ο πρωθυπουργός να αναλώνεται, διαμέσου του υπουργού των Οικονομικών, σε αστείους λεονταρισμούς προς την τρόικα, του τύπου “βοηθήστε με, γιατί αλλιώς θα πάρει τα κλειδιά ο Τσίπρας”, θα ήταν προτιμότερο να προσπαθήσει έστω και στην ύστατη στιγμή να αποδείξει ότι δεν έχει παραδώσει όλα τα κλειδιά στην τρόικα. … Αλλιώς νόημα δεν έχει. Ας μας παραδώσει τα κλειδιά από τώρα…» (Άρθρο του Αλ. Τσίπρα στην Εφημερίδα των Συντακτών, 8/4/2013)
Έχει επισημανθεί από καιρό -και κυρίως έχει βιωθεί- η εκκωφαντική υποστροφή της κοινωνικής διαθεσιμότητας και του ριζοσπαστισμού μετά το τέλος του πολιτικού κύκλου των Πλατειών, που χαρακτηρίστηκε από το αδιαμεσολάβητο, την αμεσότητα, το αυθόρμητο των αντιμνημονιακών εκδηλώσεων. Συγκρινόμενη εκείνη η περίοδος με τη μετεκλογική ξηρασία που τη διαδέχτηκε, είναι σαν να έπεσε κάποιος διακόπτης και μονομιάς, ο ριζοσπαστισμός εξαερώθηκε, οι λαϊκές αντιδράσεις ατόνησαν και η παραγωγή των γεγονότων ανατέθηκε στο νέο πολιτικό σκηνικό, με επίκεντρο, κυρίως, την αναβαθμισμένη παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ. Εγκαινιάστηκε έτσι μια τέτοια περίοδος απάθειας και σιωπητηρίου, που ούτε καν ο πανικός για τις καταθέσεις δεν διασάλευσε, παρά τα όσα γίνονται στην Κύπρο, στην Εθνική και στη Eurobank! Και ένα, σχεδόν, χρόνο μετά τις εκλογές του Ιούνη, η κατάσταση αυτή ολοένα και βαθαίνει, περιγράφοντάς την με πολιτικούς όρους ως «φάση ανάθεσης», κάτι δηλαδή ανάμεσα σε πολιτική στάση και νοοτροπία με κοινό παρονομαστή τη μη συμμετοχή, με ευθύνη πρωτίστως της Αριστεράς.