«Βουλγάρα θα βγάλεις αίμα από…» – Αναμνήσεις από τη δράση της Κατίνας Μανιτάρα-Ζωργίου, μαχήτριας-αξιωματικού του ΔΣΕ

Η αγωνίστρια Κατίνα (Κατερίνα) Μανιτάρα, γεννήθηκε στις 14 του Μάρτη 1932, στο χωριό Μαλανδρίνο της επαρχίας Λωρίδας του Νομού Φωκίδας, από φτωχή εργατοαγροτική οικογένεια. Είναι το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά που απόχτησαν οι γονείς της, ο Παναγιώτης και η Σοφία Μανιτάρα, που εμφορούνταν από δημοκρατικές ιδέες.

Το Δημοτικό σχολείο, λόγω της τριπλής φασιστικής ιταλο-γερμανο-βουλγαρικής κατοχής, το έβγαλε σε δύο δόσεις.

Τα πρώτα της ακούσματα ήταν από τις ιστορίες του πατέρα της… Ο πόλεμος, η πείνα, η φτώχεια, η εκμετάλλευση στα 8 της χρόνια. Οι πρώτες επικίνδυνες αποστολές μηνυμάτων κάτω από τη μύτη των Ιταλών καραμπινιέρων, ήταν στην ηλικία των 10 ετών…

Στα 11, Αετόπουλο στη Φωκίδα. Στα 14, μάρτυρας στο βασανισμό του πατέρα της από τους παρακρατικούς. Στα 16, στη μάχη του Μακρύβαλτου της Άνω Χώρας (28/2/1948), ένα θραύσμα από ρουκέτα αεροπλάνου σφηνώνεται στο κεφάλι, πίσω από το δεξί της φρύδι, που τη συνοδεύει μέχρι σήμερα.

Στα 17 ονομάζεται ανθυπολοχαγός του ΔΣΕ, απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών.

Στη μάχη της Καρδίτσας (12/12/1948), αποκτάει το δεύτερο τραύμα της στο πόδι, από θραύσμα βλήματος όλμου…

Το 2010 παρασημοφορήθηκε στη Ρωσία από τον Γενικό Γραμματέα του Ρωσικού Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος – Κόμματος Ρώσων Κομμουνιστών, Βίκτορ Τιούλκιν, για το συνολικό της έργο.

Η Κατίνα Μανιτάρα-Ζωργίου συνεχίζει και σήμερα να δίνει μαχητικά το «παρών» στους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις και τους ψέκασαν με χημικά και δακρυγόνα.

Του Χρήστου Παναγιωτόπουλου

Ήταν  μια ανάμεσα  σε άλλους και άλλες που θέλησαν να διαδηλώσουν ενάντια στις συνεχόμενη  περικοπή της σύνταξής της.  Ανυπάκουη ακόμη στα 85  χρόνια της, δεν  κάθισε στο καναπέ της, δεν πίστεψε στον Τσίπρα και τον Κατρούγκαλο που λένε και ξαναλένε ότι δεν θα μειωθούν οι συντάξεις. Βγήκε στο δρόμο και είχε το θάρρος να μην συμμορφωθεί με τις εντολές της εξουσίας. Δεν γύρισε να φύγει, αφού είδε τα ΜΑΤ και τις κλούβες. Λες και πήγαινε γυρεύοντας  να φάει ξύλο. Δεν έμαθε στα 85 της χρόνια ότι πρέπει να είναι υπάκουη απέναντι στην εξουσία.   

Όχι η γιαγιά  δεν έμαθε στη ζωή της και μπράβο της να σκύβει το κεφάλι, να είναι υπάκουη και ραγιάς απέναντι στην κάθε εξουσία.  Έμαθε να αγωνίζεται, να είναι ανυπάκουη και ασυμβίβαστη. Δεν σταματά να αγωνίζεται ακόμα και στα 85 της χρόνια. Δίνοντας μαθήματα αντίστασης και αγώνα στη νέα γενιά.  ΔΕΝ ΦΟΒΗΘΗΚΕ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΟΣΙΛΟΓΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΑΓΜΑΤΑΣΦΑΛΙΤΕΣ ΤΟΥΣ ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ  Θα φοβηθεί τα ΜΑΤ και τα χημικά του ΣΥΡΙΖΑ;

Ένα ζευγάρι άρβυλα ήταν το καλύτερο δώρο αλλά ήταν και πόνος και δάκρυα για εκείνο το παλικάρι…

Η Κατίνα Μανιτάρα – Ζωργίου, Ανθυπολοχαγός του ΔΣΕ, διηγείται μικρές αναμνήσεις από την πολυτάραχη ζωή της στα βουνά της Ρούμελης

Του Ανδρέα Δανεζάκη

Την περασμένη Δευτέρα, εκεί, στα εγκαίνια του Μουσείου ΕΑΜικής Αντίστασης, στην Καισαριανή, συναντήσαμε, μέσα στο πλήθος, αρκετούς ΕΛΑΣίτες, ΕΠΟΝίτες και μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Ολοι τους συγκινημένοι, χαρούμενοι, με ένα χαμόγελο ικανοποίησης στα πρόσωπά τους. Ανάμεσά τους η μικροκαμωμένη αλλά αλύγιστη, ατίθαση και ανυποχώρητη μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, η Κατίνα Μανιτάρα. Μια αγαπημένη μορφή, που δεν έλειψε από κανέναν αγώνα του λαού μας και εξακολουθεί να είναι παρούσα, με εφηβικό δυναμισμό, σε όλα τα συλλαλητήρια και τις συγκεντρώσεις, στους σημερινούς αγώνες για να μπορέσει ο λαός μας να δημιουργήσει τις συνθήκες για μια κοινωνία αντάξια του Ανθρώπου.