Η συνέντευξη της ιστορικού Βασιλικής Λάζου στο militaire channel για τα γεγονότα του Δεκεμβριανά του 1944, προκάλεσε «ζωηρή» συζήτηση. Αναφερόμαστε σε όλες τις απόψεις που εκφράστηκαν καλοπροαίρετα και με επιχειρήματα. Πολλά τα ερωτήματα που θέτουν οι πολίτες, για τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 1944. Η συζήτηση και οι προβληματισμοί προφανώς επεκτείνονται και σε όσα τραγικά ακολούθησαν.
Στο στούντιο του militaire channel ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, δίνει συνέχεια στη συζήτηση για ένα από τα «δύσκολα» ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την χώρα. Όπως πάντα η ανάλυση του χωρίς «στρογγυλέματα».
«Υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που συνδέει, τον Μαυροκορδάτο, τους Μαυρομιχαλαίους που δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, αυτούς που αποκεφάλισαν τον αρχηγό του ΕΛΑΣ, αυτούς που πρόδωσαν την Κύπρο… Αυτοί εξασφάλισαν ότι η Ελλάδα θα είναι αποικία στην αρχή των Εγγλέζων και μετά των Αμερικανών… Στο κοινωνικό πεδίο περάσαμε στους κοτζαμπάσηδες, στους μαυραγορίτες και τους δωσίλογους που είναι σήμερα η ιθύνουσα οικονομική τάξη», λέει ο κ.Κωνσταντακόπουλος.
«Τα Δεκεμβριανά δεν ήταν αντίδραση κομμουνιστών – όπως το πλαστογράφησαν οι ίδιοι κι όπως το απέδωσε η επίσημη ιστορία των φαντασμάτων. Ήταν η αγανάκτηση των παιδιών της γαλαρίας που βλέπαν τους συντρόφους τους και τα όνειρά τους στα φέρετρα, από σφαίρες που ρίξαν δοσίλογοι και φασίστες, φορώντας γαλάζιους μανδύες εθνικοφροσύνης. Και όλα αυτά τα ελληνικά αποβράσματα με την επίσημη υποστήριξη του νεαρού τότε κράτους, είχανε ένα εχθρό: την ψυχή των παιδιών της γαλαρίας. Εκατομμύρια ελληνικά παιδιά που πιστέψαν στην απελευθέρωση, αλλά βρέθηκαν ευθύς αμέσως απέναντι στον ίδιο χωροφύλακα, στο ίδιο δικαστή, στα ίδια ανάλγητα αρμόδια πρόσωπα που αντιμετώπιζαν πριν λίγα κιόλας χρόνο, όταν ακόμη υπήρχαν Γερμανοί. Και θέλησαν, πριν αποκλειστούν στη γαλαρία τους, να διαμαρτυρηθούν κραυγάζοντας για τελευταία φορά. Κι ύστερα να σωπάσουν – σαράντα χρόνια τώρα (σαράντα χρόνια τα περιέχω μέσα μου και τα δουλεύω για να τα πω κάποια φορά).
«...Και ξημέρωσε η 3 του Δεκέμβρη. Τρεις του Δεκέμβρη!.. Οποιος έζησε στις 3 του Δεκέμβρη, στις 4 μπορούσε να πεθάνει. Ο προορισμός του ανθρώπου, που είναι: να κάνει κάτι μεγάλο ή να ζήσει κάτι μεγάλο εκπληρώνεται. Γιατί ο λαός, ο Αθηναϊκός λαός, κείνη τη μεγάλη μέρα αποκαλύφθηκε μπροστά στο ίδιο του το μεγαλείο».
Μενέλαος Λουντέμης1
Κυριακή 3 Δεκέμβρη 1944. Ο λαός της Αθήνας και του Πειραιά ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα του ΕΑΜ συγκεντρώνεται από το πρωί στο κέντρο της πρωτεύουσας για να διαδηλώσει την αντίθεσή του στην πολιτική του εμφυλίου πολέμου που προωθούσαν η ντόπια αντίδραση και οι Αγγλοι με την επιδίωξη τους για μονομερή αφοπλισμό του ΕΛΑΣ, για να διακηρύξει τη θέλησή του να αγωνιστεί για εθνική ανεξαρτησία και δημοκρατία. Ο «Ριζοσπάστης» εκείνης της μέρας, που κυκλοφορούσε από τα χαράματα έγραφε στην κορυφή της πρώτης του σελίδας: «Ολοι σήμερα στις 11 στο συλλαλητήριο του ΕΑΜ στο Σύνταγμα - Κάτω η κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου! Εμπρός για κυβέρνηση ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ Εθνικής Ενότητας!». Το κύριο άρθρο γραμμένο από τον Γ. Ζέβγο, με τίτλο «ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ», εξηγούσε μέσα από έναν απολογισμό του έργου της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου πώς είχε προκληθεί η κρίση, με αποτέλεσμα τα μεσάνυχτα της 1 προς 2 Δεκέμβρη 1944 να παραιτηθούν όλοι οι υπουργοί και υφυπουργοί του ΕΑΜ. «Τώρα -έγραφε ο Ζέβγος- το λόγο τον έχει ο ελληνικός λαός. Οι μπαρουτοκαπνισμένοι μαχητές του ΕΛΑΣ, που τους ζητούν να παραδώσουν τα τιμημένα και κερδισμένα σε μάχες όπλα τους. Οι περήφανοι πολίτες της Αθήνας, που αντιμετώπισαν νικηφόρα τις ορδές των Γερμανών και των προδοτών. Ολοι οι δημοκράτες, όλοι όσοι πονάν την Ελλάδα και το λαό της θα βρεθούν ενωμένοι στις γραμμές του για να υπερασπίσουν τη λευτεριά του, τη ζωή του, τα δημοκρατικά του δικαιώματα, την εθνική ανεξαρτησία. Ο ελληνικός λαός θα σαρώσει την κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου και θα δημιουργήσει μια κυβέρνηση πραγματικής εθνικής ενότητας»2.
Τον Δεκέμβριο του 1944 αναχωρούν από την Ελλάδα με το πλοίο «Ματαρόα» έχοντας προορισμό την Γαλλία διακόσιοι περίπου άνθρωποι σαν αυτόν στην φωτογραφία αριστερά. Μένουν πίσω άνθρωποι σαν αυτόν στην φωτογραφία δεξιά. Από τις 12 Φεβρουαρίου 1946 και ύστερα οι Έλληνες συνεργάτες των Κατοχικών δυνάμεων νιώθουν και είναι τυπικά ελεύθεροι. Από την Βάρκιζα κι έπειτα επιτυγχάνουν όχι μόνο να αποφύγουν την παραδειγματική τιμωρία για τα ειδεχθή εγκλήματα που διέπραξαν και τους κατέστησαν τόσο λαομίσητους, αλλά και να στελεχώσουν όλους τους τομείς της δημόσιας διοίκησης. Επιδίδονται λοιπόν σε μια άνευ προηγουμένου εμφιλοχώρηση στον κρατικό μηχανισμό: στρατός, αστυνομία, πάσης φύσεως δημόσια υπηρεσία, δεν μένει τίποτα αλώβητο. Εξυπακούεται ότι ακολουθούν λαμπρή σταδιοδρομία στον χώρο της πολιτικής, ενώ επικρατούν και στον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας.
Ας δούμε όμως σύντομα και περιληπτικά μερικές πολύ αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις:
Νικόλαος Χριστοφοράκος
Νικόλαος Χριστοφοράκος (αριστερά) και Μιχάλης Χριστοφοράκος (δεξιά).
Ο Νικόλαος Χριστοφοράκος ήταν γιατρός, ευρύτερα γνωστός και ως "γιατρός των SS", ή "έλληνας Μένγκελε" εξ αιτίας της στενής συνεργασίας του με την Γερμανική διοίκηση. Αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών στην δίκη των δωσίλογων παρότι αναγνωρίστηκε από εχθρούς και φίλους. Έγραψε τα παιδιά του στη Γερμανική Σχολή Αθηνών, από την οποία και αποφοίτησαν. Γιός του είναι ο Μιχάλης Χριστοφοράκος, γνωστό πρώην στέλεχος της Siemens, ο οποίος εξαφανίστηκε σκανδαλωδώς από την χώρα πριν απαγορευτεί η έξοδος του από αυτήν και βρέθηκε στην πατρίδα του (Μόναχο) όπου και παραμένει χωρίς να μπορεί να τον αγγίξει κανείς, όντας πολιτογραφημένος Γερμανός.
Άγγελος Έβερτ: ένα διαχρονικό διαγενεακό σύμβολο καθεστωτικού λακέ κάθε κατακτητή και επικυρίαρχου, από εισαγόμενο βαυαρικό τζάκι, καθ' ότι από την εποχή του Όθωνα, οι "Ρωμιοί υπάνθρωποι" είχαν κριθεί ανάξιοι για αυτοκυβέρνηση άνευ έξωθεν και άνωθεν εποπτείας. Από σόι αντιπροσωπευτικό της διαγενεακής καθεστωτικής σαπίλας που μας κυβερνά. Διετέλεσε διοικητής της Αστυνομίας Πόλεων της Αθήνας κατά τη διάρκεια της Κατοχής και αργότερα αρχηγός του Σώματος. Ήταν γιος του βαυαρικής καταγωγής ταγματάρχη της Βασιλικής Χωροφυλακής Μιλτιάδη Έβερτ. Ήταν ο πατέρας του Μιλτιάδη Έβερτ (πρ. δημάρχου Αθηναίων και πρ. προέδρου του κυβερνώντος κόμματος της ΝΔ) και παππούς της αντιδημάρχου Αλεξίας Έβερτ που με απύθμενο ναζιστικό θράσος αποκάλεσε κομμουνιστές διαδηλωτές κατά την επέτειο της 17ης Νοεμβρίου "κατσαρίδες και τρωκτικά". Όπως ήταν φυσικό, είδε την ναζιστική κατοχή ως αποκατάσταση της ισχύος των δικών του και την υπηρέτησε με ζήλο. Με αυτόν διοικητή οι Αστυνομικές Αρχές της Χώρας υπήχθησαν στην Ανώτατη Διοίκηση SS της Ελλάδας (AASSA), διοικητής αρχηγός της οποίας ένα μήνα πριν είχε αναλάβει ο Γιούργκεν Στρόοπ ενώ η Αστυνομία Πόλεων Αθηνών υπήχθη στην ΚdO (Kommandantur der Ordnungspolizei = Διοίκηση Αστυνομίας Τάξεως) Αττικής με έδρα την Αθήνα υπό τον Γερμανό διοικητή συνταγματάρχη (και μετέπειτα στρατηγό) Χέρμαν Φραντς που υπαγόταν στον AASSA.
Έκκληση του ΕΑΜ στους πρέσβεις των συμμάχων χωρών στις 7 Δεκέμβρη 1944
«Προς τους Πρεσβευτάς της Αγγλίας, Σοβιετικής Ένωσης, Αμερικής και Γαλλίας.
Προς το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό.
Σε συνέχεια της χθεσινής μας έκκλησης, με την οποία σας καθιστούσαμε γνωστή την απροκάλυπτη επέμβαση του Στρατηγού κ. Σκόμπυ στα εσωτερικά της Ελλάδας που αγωνίστηκε στην πρώτη γραμμή του αντιφασιστικού αγώνα, σας καταγγέλλουμε σήμερα τα ακόλουθα:
1) Στο κτίριο της Ειδικής Ασφάλειας (οδός 3 Σεπτεμβρίου και Δεριγνύ) ήταν συγκεντρωμένοι όλοι οι απάνθρωποι βασανιστές του Ελληνικού Λαού, που είχανε συνεργασθεί στον καιρό της Γερμανικής Κατοχής ανοιχτά με τους επιδρομείς. Ανάμεσα σ’ αυτούς βρισκότανε και χωροφύλακες της Ειδικής Ασφάλειας απ’ την Κρήτη, γνωστότατοι στο μαρτυρικό αυτό νησί για τα όργια και τις θηριωδίες τους. Τη στιγμή που επρόκειτο να αφοπλισθούν απ’ τον αγωνιζόμενο λαό της Αθήνας, Άγγλοι στρατιώτες με τανκς επενέβησαν χτες το πρωί και τους πήραν από τα χέρια του Λαού δήθεν για να τους προστατέψουν. Παρόμοιο περιστατικό συνέβη και στον Πειραιά. Άγγλοι στρατιώτες μετέφεραν την περασμένη Δευτέρα στο Μέγαρο Βάττη, όπου διαμένουν οι ίδιοι, εξοπλισμένους αξιωματικούς και χωροφύλακες με την ίδια πρόφαση να τους προστατέψουν. Χθες τους εξαπέλυσαν εναντίον του Λαού του Πειραιώς. Όταν ο Λαός τους εκυνήγησε οι Άγγλοι στρατιώτες τους πήραν υπό την προστασία τους, με τον προφανή σκοπό να τους εξαπολύσουν και πάλιν εναντίον του Λαού.
ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ Από τις πρώτες ήδη μέρες της απελευθέρωσης από τους Γερμανούς, οι δρόμοι της πρωτεύουσας μετατράπηκαν σε θέατρο μιας οφθαλμοφανούς ταξικής πόλωσης με πολιτικό πρόσημο, που ακόμη δεν έχει μελετηθεί από τους ιστορικούς ερευνητές. Του Τάσου Κωστόπουλου
Πρώτη και τελευταία ένοπλη εξέγερση της νεοελληνικής Ιστορίας στον αστικό χώρο του αθηναϊκού λεκανοπεδίου, τα Δεκεμβριανά του 1944 έχουν ελάχιστα (και, κυρίως, εξαιρετικά άνισα) μελετηθεί μέχρι σήμερα από τους ιστορικούς ερευνητές. Ενδελεχής κι αρκετά ικανοποιητική υπήρξε η ενασχόληση με τις στρατηγικές επιλογές και τις τακτικές κινήσεις των δύο από τους τρεις βασικούς παράγοντες της αναμέτρησης: της βρετανικής κυβέρνησης και της ηγεσίας του ΕΑΜικού και κομμουνιστικού κινήματος. Λιγότερο έχει φωτιστεί ο ρόλος του τρίτου παίκτη – της εγχώριας πολιτικοστρατιωτικής Δεξιάς και των καθοδηγητικών επιτελείων του «βαθέος κράτους», οι σχεδιασμοί των οποίων θα μας απασχολήσουν αναλυτικά στον «Ιό» του ερχόμενου Σαββάτου.
Με αφορμή τα 71 χρόνια που συμπληρώνονται φέτος από τον ηρωικό Δεκέμβρη του 1944, το ΚΚΕ ετοίμασε και έδωσε στην δημοσιότητα ιστορικό βίντεο.
Οι μαχητές του ΕΛΑΣ στην Αθήνα και το Πειραιά έδωσαν τη μάχη για 33 μέρες ενάντια στην αστική τάξη και τους μηχανισμούς της.Στις δολοφονικές ομάδες των Ταγμάτων Ασφαλείας και άλλων παρόμοιων σωμάτων, ενάντια στα πάνοπλα βρετανικά στρατεύματα. Στο πλάι του ΕΛΑΣ πολεμούσε ολόκληρος ο λαός.
Αυτή η αθέατη πλευρά είναι πολύ σημαντική για το ρόλο που έπαιξαν σε κρίσιμες ώρες η οργάνωση του λαού, οι λαϊκές εργατικές οργανώσεις που είχαν φτιαχτεί, οι οργανώσεις του ΚΚΕ του ΕΑΜ, της ΕΠΟΝ.
για την αντιμετώπιση των Αγγλων και των συνεργατών τους
Του Γιώργου Καραγιάννη
To Σεπτέμβριο του 1944 η Αθήνα φλεγόταν. Οι γερμανοί κατακτητές ετοιμάζονταν να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα και οι μάχες μεταξύ των δυνάμεων του ΕΛΑΣ μαζί με τους συνεργάτες τους των Ταγμάτων Ασφαλείας, της Ειδικής Ασφάλειας και των διαφόρων ομάδων δοσιλόγων ήταν καθημερινό φαινόμενο όχι μόνο στις συνοικίες αλλά και στο κέντρο της πόλης. Εκείνες τις μέρες στους μαχητές του ΕΛΑΣ μοιράστηκε ένα κείμενο με οδηγίες για τις οδομαχίες . Το ίδιο κείμενο μοιράστηκε και πάλι το Δεκέμβριο όταν ξέσπασαν οι συγκρούσεις του ΕΛΑΣ με τις δυνάμεις των άγγλων και των τμημάτων του στρατού, της αστυνομίας , της χωροφυλακής, των ταγματασφαλιτών που είχε εξοπλίσει η κυβέρνηση Παπανδρέου και των ομάδων ενόπλων όπως της Χ του Γρίβα. Το κείμενο αυτό , όπως θα διαπιστώσουν οι αναγνώστες πρέπει να γράφτηκε από πρόσωπο με στρατιωτική εκπαίδευση , ίσως από ένα από τους μόνιμους αξιωματικούς του τακτικού στρατού που είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ της Αθήνας για να χρησιμεύσει ως μπούσουλας με πρακτικές οδηγίες για τις μάχες μέσα στην πόλη. Τα σημαντικότερα σημεία από αυτό το ιστορικό αυτό ντοκουμέντο δημοσιεύει σήμερα ο Ημεροδρόμος με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 70 χρόνων από την ηρωική μάχη του λαού της Αθήνας το Δεκέμβρη του 1944. Στο κείμενο έχει διατηρηθεί η ορθογραφία και οι υπότιτλοι του αρχικού κειμένου.
Πρόκεται για ιστορικό σημείωμα δημοσιευμένο στον Guardian... Δεν ...κομίζει γλαύκας εις Αθήνας αλλά είναι χρήσιμο, τώρα που επιχειρείται το ξαναγράψιμο της ιστορίας μετά την ...¨"ιδεολογική δικτατορία της Αριστεράς" (Χριστέ μου τί ακούμε!!!).
Οταν ήμουν πιο νέος, δεν μπορούσα να καταλάβω, πως οι ακροδεξιοί αντί να το βουλώσουν οργάνωναν γιορτές μίσους με πλήρη αναστροφή της γεγονοτογραφίας και -κυρίως- της αποτίμησης των αιτίων. Αργότερα, οι εμπειρίες της ζωής δίδαξαν, πως όσο πιο μεγάλο είναι ένα ψέμμα τόσο πιο πολύ πρέπει να φωνάζεις πως είναι αληθινό...
Χρήσιμο λοιπόν το σημείωμα του Guardian αφιερώνεται σε όσους δεν άκουσαν δεν έμαθαν, κάτι άκουσαν, αλλιώς τους τα είπαν... Και ιδιαιτέρως στους αφελείς, που νομίζουν, ότι οι νοσταλγοί του Χίτλερ είναι ...πατριώτες... Αλλά και σε άλλους αφελείς, που ενώ η ιστορία πράγματι ξαναγράφεται σε πολλά επίπεδα -από τα μεγάλα σαλόνια μέχρι κάθε είδους λαϊκές συναθροίσεις- αυτοί υποτιμούν την συντελούμενη διεργασία πλύσης συνειδήσεων και διαστρέβλωσης του προφανούς... Είναι, κατά τη γνώμη τους αυτονόητα και δεδομένα και δεν χρειάζεται να πολυασχολούμαστε... Και το φιδάκι, εν τω μεταξύ, κλωσσάει...
Πλησιάζει η 70η επέτειος της απελευθέρωσης της Αθήνας και μετά από τον Οκτώβρη θα πλησιάζει και ο Δεκέμβρης, για να θυμηθούμε τα εβδομήντα χρόνια από το ματωμένο Δεκέμβρη του ΄44.
Με την ευκαιρία των επερχόμενων επετείων, αρχίζουν και εμφανίζονται δεξιά κι αριστερά οι γνωστοί συνεχιστές της δεξιάς προπαγάνδας των δεκαετιών του ΄40 και του ΄50 είτε με τη μορφή νεόκοπων ιστορικών της πρωθυπουργικής αυλής (Ρένος “Ο Σαμαράς μας έσωσε” Χαραλαμπίδης) είτε με τη συνήθη αρθρογραφία καθηγητών του Γέηλ.
Στις 4 του Δεκέμβρη του 1944, μόλις ο λαός κήδεψε τους νεκρούς του, που είχαν δολοφονήσει οι χωροφύλακες του Εβερτ, στις 3 Δεκέμβρη, δέχεται μια ακόμα σφαγή. Στην επιστροφή από το νεκροταφείο τα πλήθη δέχονται και νέα, ένοπλη επίθεση από τους Χίτες. Άλλοι 40 νεκροί και 70 τραυματίες βάφουν με το αίμα τους, τους αθηναϊκούς δρόμους. Παραθέτουμε το δημοσίευμα του "Ριζοσπάστη" της 5ης Δεκέμβρη 1944. Ο Δολοφόνος Παπανδρέου που είναι ο κύριος τίτλος του "Ριζοσπάστη"
ΔΟ-ΛΟ-ΦΟ-ΝΕ ΠΑ-ΠΑΝ-ΔΡΕ-ΟΥ
Ο μοιραίος άνθρωπος που αιματοκύλισε προχτές τόσο φριχτά τον αθηναϊκό λαό εξακολουθεί να παραμένει πρωθυπουργός. Η «κυβέρνηση» του, πνέοντας τά λοίσθια, δέν ντρέπεται να συμπληρώνεται. Και εν ονόματι του. . . έθνους κηρύσσει μέσον του κ. Σκόμπυ το φασιστικό νόμο. Την πενιχρή λευτεριά που δοκίμασε δυο μήνες μονάχα ο λαός προσπαθούν τώρα να την πνίξουν, να τον βάλουν σε βαριά δεσμά χειρότερα από του Μανιαδάκη. Ο ασυνείδητος φιλόδοξος και μωρός «πρωθυπουργός» με καταπληχτική πώρωση ηθική εξαπολύει τον εμφύλιο πόλεμο.
.png)
