10 χρόνια από το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ! «Μείναμε στο ευρώ αλλά ξεμείναμε από ευρώ» - Γιάνης Βαρουφάκης

ΜέΡΑ25 προς περήφανους εφαρμοστές του 3ου Μνημονίου

Τα πέτρινα χρόνια που ακολούθησαν την ήττα του 2015, εσείς επιλέξατε να μείνετε στην κυβέρνηση που υπέγραψε και εφάρμοσε το 3ο Μνημόνιο – περήφανοι, ως σήμερα, για την κυβερνητική σας σταδιοδρομία (2015-2019). Εμάς, που παραιτηθήκαμε, αρνούμενοι να νομιμοποιήσουμε την συνθηκολόγηση, μας ψέξατε ότι διαλέξαμε την αγνότητα και την αξιοπρέπεια εις βάρος της χρησιμότητας.

Του Γιάνη Βαρουφάκη γραμματέα του ΜέΡΑ25

Μας κατηγορούσατε για ναρκισσισμό ισχυριζόμενοι ότι ήθελε περισσότερο κουράγιο να υπογράψει και να εφαρμόσει αριστερός το Μνημόνιο παρά να κρυφτεί πίσω από τις αξίες του, την αξιοπρέπειά του, αφήνοντας την εξουσία στη Δεξιά.

Διαφωνήσαμε μαζί σας. Εντονότατα, όπως θυμάστε. Πιστεύαμε ότι όταν οι αριστεροί θυσιάσουν την αξιοπρέπειά τους, καταλήγουν χρήσιμοι μόνο για την ολιγαρχία.

Ναι, όταν είσαι στην κυβέρνηση πρέπει να κάνεις συμβιβασμούς. Όπως έλεγα στις συνεντεύξεις τύπου στο Υπουργείο Οικονομικών, ήμουν έτοιμος να συμβιβαστώ υπέρ των πολλών, και να συμβιβαστώ κι άλλο – όχι όμως να καταλήξω συμβιβασμένος.

Χαμογελούσατε τότε και ρωτούσατε ειρωνικά: «Καλά, και ποιος θα ορίσει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ του να συμβιβάζεσαι και του να καταλήγεις συμβιβασμένος; Εσύ;»

Σας απαντούσαμε, πως, πράγματι, το ερώτημα δεν απαντιέται εύκολα, με μαθηματική ακρίβεια. Στη σφαίρα της θεωρίας μπορούμε να διαφωνήσουμε για το που είναι, πως ορίζεται, η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του συμβιβασμένου και του αγωνιστή που προβαίνει σε τακτικές υποχωρήσεις και εύλογους συμβιβασμούς.

Όμως όταν συνάδελφε αρχίζεις να διαβάζεις στη Βουλή τα κείμενα που σου ετοίμασαν εκείνοι που εκλέχτηκες για να αντιμετωπίσεις – τότε πια δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την έχεις περάσει τη διαχωριστική γραμμή – ότι κιότεψες.

Στο ΜέΡΑ25 ποσώς μας ενδιαφέρει το παρελθόν. Αν ασχολούμαστε με εκείνες τις μέρες του ’15 είναι επειδή κοιτάζουμε στο μέλλον – επειδή αγωνιούμε για το μέγα ερώτημα: Εφόσον βρεθούμε ξανά κοντά στην εκτελεστική εξουσία, όταν η ολιγαρχία και τα συμφέροντα πέσουν πάνω μας σαν λυσσασμένα σκυλιά, εμείς θα υποκύψουμε; Που θα σταματά η τακτική υποχώρηση από το πρόγραμμά μας; Και που θα αρχίζει, ξανά, η συνθηκολόγηση;

Ιστορίες Μνημονίων! Πως το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ στην «επιχείρηση απόδρασης» του 2015!

Την χώρα στη φυλακή των  μνημονίων  την οδήγησαν η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ… Ο ΣΥΡΙΖΑ που υποσχέθηκε «απόδραση», απέτυχε παταγωδώς και το μόνο που κατάφερε ήταν να φορτώσει ένα ακόμη μνημόνιο στην πλάτη των πολιτών…

Και για τα τρία καταδικαστικά για την Ελλάδα μνημόνια, οι ευθύνες των Ευρωπαίων και Αμερικανών «συμμάχων» μας είναι κολοσσιαίες! Είναι οι ίδιοι που σήμερα μοιράζουν δισεκατομμύρια για να σκοτώνεται κόσμος στην Ουκρανία, αλλά δεν είχαν καμία διάθεση να βοηθήσουν ούτε στο ελάχιστο την Ελλάδα. Έχοντας πρόθυμους συνεργάτες στο εσωτερικό τη χώρας -οι «βάστα Γερούν»- την οδήγησαν στην καταστροφή με μεγάλη ευχαρίστηση…

Παραδόξως απ΄ όλα αυτά ,η συζήτηση έχει περιοριστεί, μόνο στο τρίτο μνημόνιο που υπογράφτηκε στις 13 Ιουλίου του 2015. Εκτός από το γεγονός ότι αυτό εξυπηρετεί όσους υπέγραψαν χωρίς καμία αντίσταση τα δύο προηγούμενα, το τρίτο μνημόνιο προκαλεί ενδιαφέρον , γιατί ακολούθησε την πλήρη ανατροπή της συντριπτικής βούλησης ενός ολόκληρου λαού! Το δημοψήφισμα του ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ μέσα σε λίγα 24ωρα ,είναι κάτι που πληγώνει ακόμη τον κόσμο και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την εικόνα παράδοσης του, ακόμη και σήμερα 9 χρόνια μετά, που η χώρα δείχνει να πλέει ξανά προς τα βράχια!

Πως φθάσαμε στο τρίτο μνημόνιο; Τι και ποιοι έφταιξαν; Πως το 62% του ΟΧΙ αγνοήθηκε;

Ένας άνθρωπος που έζησε τα γεγονότα από μέσα , εξηγεί με απόλυτη σαφήνεια πως φθάσαμε στο τρίτο μνημόνιο. Η πορεία ήταν προδιαγεγραμμένη και είχε ξεκινήσει τουλάχιστον τρία χρόνια πριν! Όταν ο ΣΥΡΙΖΑ από κόμμα διαμαρτυρίας, γινόταν κόμμα εξουσίας. Αυτό απαιτούσε προετοιμασία σοβαρή για να αντιμετωπιστεί η θύελλα των μνημονίων. Κι όπως φαίνεται αυτή η προετοιμασία δεν έγινε ποτέ…

Ο δημοσιογράφος-συγγραφέας Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, είναι ο άνθρωπος που έζησε όλα τα γεγονότα και όχι ως απλός παρατηρητής που τα καταγράφει. Γι΄ αυτό και τα όσα λέει στη συνέντευξη του στο militiare channel, είναι αποκαλυπτικά, άκρως ενδιαφέροντα και αποτελούν ιστορικά ντοκουμέντα για μια πολιτική περίοδο που θα απασχολεί για πολλά ακόμη χρόνια.

Και μετά τις εκλογές;

Η λέξη ΜΝΗΜΟΝΙΑ δεν ακούγεται πια στις προεκλογικές εμφανίσεις. Έχουμε εκλογές στη χώρα που πέρασε τη χειρότερη οικονομική κρίση εδώ και 12 χρόνια, και η πολιτική συζήτηση για την πορεία της οικονομίας, τους μισθούς και τις συντάξεις, την ακρίβεια, τα αβάσταχτα νοίκια και τα ξεχειλωμένα ωράρια είναι ανύπαρκτη.

Η λέξη ΜΝΗΜΟΝΙΑ σημαίνει απανωτές Ιδιωτικοποιήσεις, στην ουσία ξεπούλημα του Δημόσιου Τομέα στα διεθνή αρπακτικά που επί πινακίου φακής αγόρασαν λιμάνια, Τραίνα, Γη και τώρα θέλουν και το Νερό. Σημαίνει μείωση των μισθών κατά 15-20%, κατάργηση του 13ου και 14ου στο Δημόσιο, πάγωμα των τριετιών. Σημαίνει απορρύθμιση της εργατικής νομοθεσίας και κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων.

Η λέξη ΜΝΗΜΟΝΙΑ είναι απαγορευμένη στο δημόσιο διάλογο αφού οδηγεί αναπόφευκτα και στο επόμενο ερώτημα «ποιος τα ψήφισε;» ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ συναγωνίζονται σε επικοινωνιακό ρεσιτάλ για το ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της (ουσιαστικά) χρεοκοπημένης Ελλάδας.

Η λέξη ΜΝΗΜΟΝΙΑ δεν ακούγεται πια αλλά είναι εδώ περισσότερο από ποτέ. Είναι όλοι οι νόμοι και οι διατάξεις που έχουν διαλύσει τη χώρα και τα δικαιώματα των εργαζόμενων.

Οκτώ χρόνια μετά το 2015. Οι επικείμενες εκλογές μέσα στο καθεστώς που έφτιαξαν τα μνημόνια

Του Κώστα Δημητριάδη

Δεν μπορεί να γίνεται σοβαρός λόγος για τις επικείμενες εκλογές και για τα όσα πάει να φέρει η επόμενη μέρα, παραβλέποντας το βάρος που ασκεί το ειδικό μνημονιακό καθεστώς που προέκυψε μετά το 2015 με τη συνυπογραφή του τρίτου μνημονίου από όλα μαζί τα συστημικά κόμματα – πολιτικούς του πυλώνες. Αυτές τις ίδιες πολιτικές δυνάμεις που μετά από οκτώ χρόνια –τέσσερα της «βάρδιας-Μάτι» του ΣΥΡΙΖΑ και άλλα τόσα της «βάρδιας-Τέμπη» της Ν.Δ.– κακοποίησης του πολιτικού βίου και της κοινωνίας, που πάνε τώρα –ερίζοντας για τα ποσοστά τους στη νομή της εξουσίας που θα προκύψει, μέσα σ’ ένα μπλοκαρισμένο πολιτικό σκηνικό– να συνδιαμορφώσουν την επόμενη μέρα. Που όπως όλα δείχνουν, πρόκειται να οδηγήσει σε κρίσιμες αποφάσεις για την ύπαρξη της χώρας και του λαού.

Σε ποιες ράγες κινείται το τρένο της χώρας

Είναι αναγκαίες μερικές χοντρικές επισημάνσεις που δείχνουν την «ποιότητα», τη συνέχεια και την ενιαία λογική των όσων έχουν συμβεί αλλά και των όσων κυοφορούνται. Κατά πρώτον. Επιχειρήθηκε να εμπεδωθεί από όλο το ευρύ φάσμα συστημισμού τόσο κεντροδεξιάς όσο και κεντροαριστεράς κοπής (όχι μόνο από το κομματικό σύστημα αλλά και απ’ όλες τις συστημικές φυλές, ΜΜΕ, «δεξαμενές σκέψης», τους ποικιλώνυμους από τους χώρους της διανόησης, προθύμους για κάθε βρωμοδουλειά,) κλίμα μεγάλης συναίνεσης γύρω από το ότι τα μνημόνια ήταν θετικά γιατί τάχα επέβαλαν με σιδερένιο «χέρι» τις «μεγάλες μεταρρυθμίσεις που είχε ανάγκη η οικονομία και γενικότερα ο τόπος».

Καλοκαιρινά μέσα - έξω μνημονίων, από καλοκαιρινούς τύπους που προσφέρουν μόνο χειμώνες

Ζούμε ένα ατελείωτο καλοκαίρι γεμάτο ψευδαισθήσεις και όνειρα. Ένα ατελείωτο ονειρικό καλοκαίρι που επιπλέουμε σε μια μπουρμπουλήθρα στην θάλασσα της αφθονίας και τα ψάρια χαριεντίζονται στο βυθό της. Από το Καστελόριζο μέχρι την Ιθάκη και από εκεί σε άγνωστους καλοκαιρινoύς τόπους, όπου τα τζιτζίκια ντύνουν ηχητικά το όνειρό μας και κάτι παράξενοι τύποι μας λένε πως όλα γίνονται για το καλό μας.

Ο κύκλος μιας πολιτικής απάτης

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας (ESM) που δόθηκε την Πέμπτη στη δημοσιότητα -«Μαθήματα από τη χρηματοδοτική βοήθεια στην Ελλάδα-Ανεξάρτητη Εκθεση Αξιολόγησης»- υπάρχει μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: στο εξώφυλλο του αναρτημένου στο site του ESM εγγράφου, κάτω από τον βαρύγδουπο τίτλο απλώνεται μια «γαλανόλευκη» γραφιστική σύνθεση που συμπυκνώνει τη στερεότυπη εικόνα για την Ελλάδα. Ασπρογάλανος ουρανός, βαθύ μπλε στα βουνά, διαβαθμίσεις του μπλε ενδιάμεσα, μέχρι το θαλασσί της θάλασσας και τρία κτίρια. Αριστερά, κάτι που θυμίζει δωρικό ναό, στο μέσον ένα εκκλησάκι κυκλαδίτικης εκδοχής, δεξιά ένα σχεδόν αιωρούμενο στέγαστρο, η αφαιρετική απεικόνιση του «Σταύρος Νιάρχος» στο Φάληρο.

Το μόνο που φαίνεται να λείπει από την εικόνα είναι ένα καράβι στη θάλασσα και μερικά γλαροπούλια στον ουρανό. Αυτό που πετάει στον ουρανό είναι δύο τεθλασμένες ιστογραμμές γραφημάτων που εξελίσσονται ανοδικά, μία άσπρη και μία κόκκινη. Η πρώτη θα μπορούσε να αντανακλά την ανεργία και η δεύτερη το χρέος, αλλά πιθανότατα είναι τυχαίες και η ανοδική τους κίνηση προσπαθεί να βάλει μια πινελιά αισιοδοξίας.

Η σύνθεση δεν είναι καθόλου κακή. Αντιθέτως, ακριβώς επειδή περιλαμβάνει τα βασικά στερεότυπα των Ευρωπαίων για την Ελλάδα, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία ποια χώρα απεικονίζει. Πιθανότατα δεν υπάρχει άνθρωπος από τη γραφειοκρατία και την τεχνοκρατία που υπηρετεί το πολυπλόκαμο τέρας των ευρωπαϊκών θεσμών (Βρυξέλλες, Στρασβούργο, Λουξεμβούργο, Φρανκφούρτη) που να μην έχει επισκεφτεί την Ελλάδα και να μην έχει λατρέψει τα νησιά, τις θάλασσες, τα βουνά, τα μνημεία της, τα μακριά καυτά καλοκαίρια της, τη νυχτερινή ζωή, τα γλέντια, ακόμη και τα θερινά πανηγύρια της.

Στο μυαλό των περισσότερων η Ελλάδα είναι ένας αγαπημένος και φτηνός τουριστικός προορισμός που δεν είναι πολύ σαφές με τι άλλο ασχολείται εκτός τουριστικής σεζόν. Τι παράγει, πώς βιοπορίζονται οι πολίτες της, πού δουλεύουν. Πέρα από την τουριστική, ελληνοχριστιανική και κρατικιστική καρικατούρα που έχουν στο μυαλό τους, κατά τα λοιπά η Ελλάδα είναι ένα συνονθύλευμα αριθμών και στατιστικών που αποτέλεσαν την πρώτη ύλη του τεράστιου οικονομικού και κοινωνικού πειράματος «εκσυγχρονισμού» και «εξευρωπαϊσμού» της πιο απροσάρμοστης για τα κεντροευρωπαϊκά δεδομένα κοινωνίας.

Σε τι κατέληξε το πείραμα της δεκαετούς μνημονιακής αναμόρφωσης της απροσάρμοστης Ελλάδας; Σε μια παταγώδη αποτυχία, με βάση τα κριτήρια των «αναμορφωτών». Όχι, θα αντιτείνω εγώ. Είναι μια τεράστια επιτυχία με βάση τους στόχους που υπηρέτησε η στρατηγική της αναμόρφωσης: η ευρωζώνη, που κανονικά θα έπρεπε να έχει διαλυθεί υπό το βάρος της κρίσης χρέους και του γερμανικού οικονομικού εθνικισμού, σώθηκε.

Η ελληνική οικονομία, το πειραματόζωο που πιέστηκε μέχρι κονιορτοποίησης, έγινε το κονίαμα που συνέδεσε τους χαλαρούς αρμούς της. Το ελληνικό χρέος έγινε ο μοχλός διάσωσης των ευρωπαϊκών τραπεζών. Και, τελικά, η καταστροφική αντι-μεταρρύθμιση που επιβλήθηκε στην Ελλάδα έγινε το εφαλτήριο μεταρρύθμισης της ευρωζώνης. Μεταρρύθμισης ατελούς, ανάπηρης, χωρίς στρατηγικό όραμα, αλλά τόσης ώστε η νομισματική ένωση να στέκεται στα πόδια της και να ετοιμάζεται για την επόμενη οδυνηρή προσαρμογή στη μετά πανδημία εποχή.

Η μετατροπή της ελληνικής οικονομίας σε παραγωγικό και κοινωνικό ερειπιώνα είναι η κορυφαία επιτυχία της ευρωπαϊκής νομενκλατούρας (την αυτονόητη συνέργεια της ελληνικής ιθύνουσας τάξης και του ζαλισμένου πολιτικού συστήματος δεν την αγνοώ, απλώς δεν είναι της παρούσης).

Αλλά, πέρα από αποτυχία ή επιτυχία, το πείραμα είναι μια κορυφαία πολιτική απάτη, κυνικά ομολογημένη από όλους τους πρωταγωνιστές της. Ο ESM είναι ο τελευταίος που κλείνει τον κύκλο αυτής της ευρωπαϊκής (και διεθνούς) πολιτικής απάτης, με την «ανεξάρτητη έκθεση αξιολόγησης».

Στις σχεδόν 180 σελίδες της με το ασπρογάλαζο καλοκαιρινό εξώφυλλο, ομολογείται -φλύαρα και με διατυπώσεις πολιτικής ορθότητας- ότι τα μνημόνια που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα είχαν καταστροφικά κοινωνικά αποτελέσματα. Ότι τα οικονομικά τους αποτελέσματα ήταν αντίθετα από τους διακηρυγμένους στόχους τους. Και ότι τα δημοσιονομικά μεγέθη -το χρέος, το έλλειμμα- χρησιμοποιήθηκαν ως πολιτικά εργαλεία για τη χειραγώγηση των πολιτικών αποφάσεων των δανειστών.

Για να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, τι είναι ο ESM; Δεν είναι παρά το «άτυπο» Eurogroup, με την ίδια ακριβώς σύνθεση και τον ίδιο συσχετισμό ισχύος (με το βέτο της Γερμανίας να μπορεί να μπλοκάρει κάθε απόφαση), που απλώς αλλάζει κοστούμι και καπέλο. Ο ESM είναι ο τελευταίος στη σειρά των συνεργών του συλλογικού εγκλήματος εις βάρος της ελληνικής οικονομίας που ομολογεί κυνικά το «λάθος». Εχουν προηγηθεί το ΔΝΤ, η Κομισιόν, το Ευρωκοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό Ελεγκτικό Συνέδριο, ο Γιούνκερ, ο Ντάισελμπλουμ, ο Μοσκοβισί, η Λαγκάρντ, ο Ντράγκι, πλείστοι κεντρικοί τραπεζίτες, σχεδόν όλοι οι επικεφαλής οικονομολόγοι αναλυτές του ΔΝΤ και των ευρωπαϊκών οργανισμών που, λίγο πριν χαθούν πίσω από τις περιστρεφόμενες πόρτες, ομολογούν τις πολιτικές και στατιστικές λαθροχειρίες ή γράφουν ευπώλητα γαργαλιστικά απομνημονεύματα.

Τι αξία και τι νόημα έχουν οι ομολογούμενες αμαρτίες των συνεργών της απάτης; Το αν ικανοποιούν τις βαθύτερες, μεταφυσικές ή ψυχολογικές τους ανάγκες μάς είναι αδιάφορο. Ενδιαφέρον θα ήταν, ενδεχομένως, αν εξέφραζαν διεργασίες για μια μεταστροφή της ευρωζώνης, από μια σκατόψυχη νομισματική ένωση κραυγαλέα άνισων εταίρων, σε μια στοιχειωδώς πιο αλληλέγγυα οντότητα. Δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη γι’ αυτό, το αντίθετο ακριβώς αποδεικνύουν οι χαώδεις διαφωνίες για το Ταμείο Ανάκαμψης.

Έτσι, απομένει η ενδεχόμενη διδακτική επίδραση της αποκαλυπτόμενης ευρωπαϊκής απάτης στο εγχώριο πολιτικό σύστημα. Με την Ελλάδα ξανά στο χείλος ενός ακόμη οικονομικού γκρεμού, υποτίθεται ότι το όφελος της οδυνηρής δεκαετίας ήταν η παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Ωραία. Ρωτάω εγώ ο δραχμιστής: Για πείτε λοιπόν, άξιζε τον κόπο; 

💬 Θεωρίες για την υπεραξία

Tο πρόγραμμα ESM χαρακτηρίστηκε από ανοιχτή διαφωνία σχετικά με τη βιωσιμότητα του χρέους μεταξύ των εταίρων του προγράμματος και των βασικών ενδιαφερομένων. Αυτή η διαφωνία επηρέασε αρνητικά τη συνεργασία και την εφαρμογή του προγράμματος. Ενώ το DSA είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για την εστίαση της λήψης αποφάσεων, οι διαφορές στις υποθέσεις DSA μεταξύ των θεσμικών οργάνων και των βασικών ενδιαφερόμενων φορέων έθεσαν προκλήσεις για τη συνεργασία και την εφαρμογή του προγράμματος. Από ένα τεχνικό μέσο δημοσιονομικής εποπτείας, το DSA μετατράπηκε σε ένα πολιτικοποιημένο εργαλείο για τη λήψη αποφάσεων που εξέθεσε την εγγενή σύγκρουση μεταξύ των βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων προοπτικών για την επίλυση κρίσεων.

ESM, «Μαθήματα από τη χρηματοδοτική βοήθεια στην Ελλάδα-Ανεξάρτητη Εκθεση Αξιολόγησης» 

Ανάρτηση από: https://www.efsyn.gr/

Το ελατήριο και οι κλόουν

Του Δημήτρη Κιμπουρόπουλου

Η σχέση μου με τη Φυσική παιδιόθεν ήταν αθλία. Δεν νόγαγα. Το μόνο κομμάτι της που κάπως μου έγινε προσιτό ήταν η Μηχανική. Το οφείλω μάλλον σε έναν εξαίρετο φυσικό στο Γυμνάσιο που επέμενε να κάνει το μάθημα στο εργαστήριο και να προσπαθεί απεγνωσμένα να κεντρίσει το ενδιαφέρον των αεικίνητων εφήβων, με οπτική και απτική επαφή με τα αντικείμενα των πειραμάτων.

Κάπως έτσι, μας έδωσε μια φορά να περιεργαστούμε ένα μεταλλικό ελατήριο, για να μας μιλήσει για την αποθηκευμένη μηχανική ενέργεια, τη γραμμική ή γωνιακή του παραμόρφωση και τη δύναμη ή ροπή επαναφοράς με την οποία επανέρχεται στην αρχική του κατάσταση. Δεν είμαι σίγουρος αν μας είχε μιλήσει και για τον νόμο του Χουκ και τη θεωρία της ελαστικότητας –και να μας είχε μιλήσει, δεν θα το θυμόμουν– αλλά θυμάμαι πως, αφότου περιεργαστήκαμε το ατσάλινο ελατήριο με τα άτσαλα χέρια μας, τις επόμενες μέρες κυκλοφόρησαν αρκετές μεταλλικές σούστες που παρέτειναν το πείραμα του εργαστηρίου και γέμιζαν τα χέρια και τα ρούχα μας γράσα. Αν και επρόκειτο για άχρηστα αμορτισέρ, στα χέρια μας επιβεβαίωναν σε γενικές γραμμές τη θεωρία του ελατηρίου: όταν σταματούσαμε να τους ασκούμε πίεση, επανέρχονταν στην αρχική τους κατάσταση. Αλλά όχι όλα. Κάποια έμεναν συμπιεσμένα. Είτε γιατί είχαν σπάσει, είτε γιατί είχαν οριστικά χάσει την ελαστικότητα λόγω «μηχανικής κόπωσης». Γι’ αυτό προφανώς τα είχαν πετάξει τα συνεργεία αυτοκινήτων, όσο πολύτιμα κι αν μας φαίνονταν εμάς. Η ανακύκλωση τότε ήταν άγνωστη λέξη, ζούσαμε στον πλανήτη της αστείρευτης αφθονίας, κι ας μην είχαμε ακόμη διαβάσει Γκάλμπρεϊθ.

Τα μνημόνια μασάνε πρωθυπουργούς και ξεκοκαλίζουν κόμματα

Του Δημήτρη Μηλάκα

Στις αποτιμήσεις των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών και των εκλογών για τις περιφέρειες (όπου «ο χάρτης της χώρας βάφτηκε μπλε») αποσιωπάται, αγνοείται ή υποτιμάται μια παράμετρος η οποία περιγράφει απόλυτα την οδυνηρή ελληνική πολιτική πραγματικότητα: η χώρα επί μια δεκαετία τώρα κυβερνάται υπό τους όρους που με κάθε λεπτομέρεια ορίζουν οι δανειακές συμβάσεις και τα μνημόνια. Υπό αυτήν την έννοια οι κυβερνήσεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από αναλώσιμες ομάδες διαχείρισης των «ελληνικών υποθέσεων» όπως αυτές τοποθετούνται στα ντοσιέ των πιστωτών. 

Κοιτώντας κάποιος τις πολιτικές εξελίξεις της τελευταίας δεκαετίας, από την έναρξη του χτυπήματος της οικονομικής κρίσης που ουσιαστικά οδήγησε τη χώρα σε μια «εκκαθάριση εν λειτουργία» διαπιστώνει ότι η οικονομική/κοινωνική καταστροφή εξελίσσεται παράλληλα και στο πολιτικό επίπεδο. 

Καλό είναι να μην λησμονούμε ότι ως αποτέλεσμα της κρίσης είχαμε πρόωρες εκλογές το 2009 όπου η ΝΔ του Κώστα Καραμανλή παρέδωσε την διαχείριση στον (λεφτά υπάρχουν) Γιώργο Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ. 

Επικίνδυνοι καιροσκόποι

Του Άρη Οικονόμου

Η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ ψήφισαν το PSI υποθηκεύοντας τα πάντα και παραδίδοντας τα κλειδιά της χώρας – ενώ και τα δύο κόμματα μαζί έχουν πάρει δανεικά και αγύριστα σχεδόν 500 εκ. €. Θεωρούν όμως πως ο ΣΥΡΙΖΑ τα έχει ξεπλύνει, πείθοντας επί πλέον τους Έλληνες πως το πρόβλημα, τα μνημόνια, είναι η λύση!

Άποψη

Ποιο είναι αλήθεια το βασικό κριτήριο για να εμπιστευθεί κανείς έναν πολιτικό ηγέτη; Πολύ απλά όταν διαπιστώνει πως τοποθετεί το «εμείς» πριν από το «εγώ» – ενώ στην Ελλάδα είναι ξεκάθαρο πως το «εγώ» των κατ’ επίφαση πεφωτισμένων επικεφαλής των κομμάτων υπερισχύει πάντοτε του «εμείς», επειδή δεν πρόκειται για ηγέτες, αλλά για επικίνδυνους καιροσκόπους.

Ποιά είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να στηρίξει κάποιος το πρόγραμμα και τα σχέδια ενός κόμματος; Προφανώς η συμμετοχή του στις αποφάσεις – κάτι που δεν συμβαίνει στην πατρίδα μας, με αποτέλεσμα να μην επιτυγχάνει το στόχο του κανένα κόμμα, όσο καλό πρόγραμμα και αν έχει. Στα πλαίσια αυτά, εάν δεν βρεθεί μία πολιτική ηγεσία που να στηρίζεται από τους Πολίτες, η χώρα μας θα βαδίζει από το κακό στο χειρότερο – ακόμη και αν οι ηγέτες έχουν θεϊκές ικανότητες.

Οι ναζί δεν έφυγαν ποτέ! Απλώς βρήκαν νέους γερμανοτσολιάδες!

27 Απρίλη του 1941…

Τρία Μνημόνια = 173,6 δις βάρη!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

23 Aπρίλη 2010. Συμπληρώθηκαν 9 χρόνια από τότε που από το Καστελόριζο, με φόντο τις βαρκούλες που αρμενίζανε, ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε την είσοδο της χώρας στον ατέλειωτο Γολγοθά των μνημονίων.

Από  τότε μέχρι σήμερα έχουν – ανάμεσα στα άλλα – συμβεί και αυτά: 

    Στην έκθεση που παρουσίασε πριν από λίγες μέρες το ΙΜΕ της ΓΣΕΒΕΕ ανάμεσα στα άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία υπάρχει και ένα εύρημα εξαιρετικής κατά τη γνώμη μας σημασία. Έχει να κάνει με την αποτίμηση και αποτύπωση της λεγόμενης «δημοσιονομικής προσαρμογής (σσ: τα βάρη, δηλαδή, που στην ουσία επωμίστηκε ο ελληνικός λαός) κατά πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής»  (σσ: δηλαδή κατά κάθε μνημόνιο ξεχωριστά).

Τι προκύπτει:

• Σύμφωνα με την έκθεση το πρώτο Μνημόνιο επέφερε βάρη ύψους 22,5 δισ. ευρώ.
• Στην συνέχεια ήρθε το δεύτερο Μνημόνιο για να… διορθώσει τα του πρώτου. Και τι έκανε; Στα προηγούμενα πρόσθεσε επιπλέον βάρη ύψους 27 δισ. ευρώ με αποτέλεσμα η επιβάρυνση του δεύτερου Μνημονίου να ανέλθει 47 δισ. ευρώ.

Για τις συγχωνεύσεις ΑΕΙ – ΤΕΙ

Υποβάθμιση και διάλυση των πανεπιστημίων – Χειρισμός και εξαπάτηση της νεολαίας

Της Γιάννας Γιαννουλοπούλου*

Την Μεγάλη Τρίτη της επόμενης εβδομάδας ψηφίζεται με την διαδικασία του επείγοντος ένα εκπαιδευτικό νομοσχέδιο με το οποίο η κυβέρνηση θέλει να «κλείσει» ένα σύνολο ζητημάτων, από τα οποία σημαντικότερα είναι: α) η αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα ΑΕΙ και η επίσημη κατηγοριοποίηση των πανεπιστημιακών Τμημάτων σε «υψηλής ζήτησης» (εισαγωγή κατόπιν εξετάσεων) και «χαμηλής ζήτησης» (εισαγωγή άνευ εξετάσεων), καθώς και η κατάργηση των λατινικών από εξεταζόμενο μάθημα για τη Θεωρητική Κατεύθυνση και β) η τελική συγχώνευση ΤΕΙ και ΑΕΙ.

Για την αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα ΑΕΙ και για το ζήτημα των λατινικών έχουν γίνει αναφορές σε παλαιότερα φύλλα του Δρόμου.

Στο παρόν σημείωμα θα γίνει αναφορά στις συγχωνεύσεις ΤΕΙ και ΑΕΙ, διαδικασία που έχει ξεκινήσει τα τελευταία δύο χρόνια και ολοκληρώνεται με το υπό ψήφιση νομοσχέδιο, παρά τις αντιδράσεις της Συγκλήτου του ΕΜΠ, της Συγκλήτου του Πανεπιστημίου Πατρών, καθώς και των Κοσμητειών όλων των Πολυτεχνικών Σχολών της χώρας. Ο σεβασμός στις απόψεις των εμπλεκόμενων μερών και ο δημοκρατικός διάλογος δεν είναι το πεδίο που αριστεύει η κυβέρνηση και το Υπουργείο!

Μασκαράδες...

"...Διαπράξατε ύβριν κ. υπουργέ. Και όπως γνωρίζεται ως μορφωμένος άνθρωπος, "...διά της ύβρεως φύεται, και ανανεούται ο τύραννος, όταν, φησί, πολλά διαπράξηται, τότε εις μεγάλα εμπίπτει κακά, διά της ύβρεως επαρθείς..." (Οιδίπους τύραννος). 

 Γίνατε αλαζόνες και τη συνέχεια τη γνωρίζετε. Η Αλαζονεία οδηγεί τους ανθρώπους να διαπράττουν την Ύβρη… Οι Θεοί τους στέλνουν την Άτη, να τους θολώσει το νου και να διαπράξουν χειρότερες ανοησίες… Κι ύστερα έρχεται η Νέμεσις, δηλαδή η Τιμωρία τους… Τελικά, και η Τίσις, η Καταστροφή τους!   ..."

Του Γιώργου Τασιόπουλου 

«Δυστυχώς, σε αυτούς τους καιρούς έχει χαθεί πλέον η αξία του λόγου, έχει εκπορνευτεί επίσης και η τέχνη, αλλά και η γραφή έχει εκφυλιστεί σε μία πράξη ανάλογη με κείνην του να κόβεις μονέδα».

«Γίνεται λόγος για τα επιτεύγματα αυτού του συστήματος του οποίου το μοναδικό θαύμα υπήρξε το ότι συγκέντρωσε στο ένα πέμπτο του πληθυσμού της γης πάνω από το ογδόντα τοις εκατό του πλούτου, ενώ το υπόλοιπο, το μεγαλύτερο κομμάτι του πλανήτη, πεθαίνει από την πείνα μέσα στην αθλιό­τερη μιζέρια. Θα ’πρεπε ίσως να προβληματιστούμε ως προς την αντίληψή μας σχετικά με το νεοφιλε­λευθερισμό, ο οποίος στην πράξη ουδεμία σχέση έχει με την ελευθερία. Αντιθέτως, χάρη στην απέραντη οικονομική τους επιφάνεια, τους μηχανισμούς προπαγάνδας και τις οικονομικές δαγκάνες, τα ισχυρά κράτη μοιράζονται μεταξύ τους την κυριαρχία του πλανήτη».

Τα μνημονιακά δάνεια της Ελλάδας

Ανάλυση των δανειακών συμβάσεων της χώρας την περίοδο των μνημονίων ανά κυβέρνηση.

Πλήθος δανείων σύναψαν οι ελληνικές κυβερνήσεις από τους θεσμούς στην τελευταία 8ετία, με αποτέλεσμα το συνολικό ύψος των δανείων από τον μηχανισμό στήριξης να φτάνει σήμερα στο εντυπωσιακό ποσό των 288,6 δισ. ευρώ και να αποτελούν το 83% του συνολικού δημοσίου χρέους της χώρας. 

Όπως προκύπτει από στοιχεία του ΟΔΔΗΧ και του ESM και τον πίνακα που δημοσιεύουμε στο τέλος του κειμένου στην πρώτη θέση με τα περισσότερα δάνεια βρίσκεται η κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά & Ευάγγελου Βενιζέλου και ακολουθούν κατά σειρά ύψους, η κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου, η Κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Αρχικά στην πρώτη φάση του προγράμματος δανείστηκε 52,9 δις. ευρώ, από τις χώρες της Ευρωζώνης, τα γνωστά διακρατικά δάνεια.

Κατόπιν οι Ευρωπαίοι συγκρότησαν τον EFSF από τον οποίο η Ελλάδα δανείστηκε ποσό ύψους 141,8 δις. ευρώ, ποσό από το οποίο επιστράφηκαν 10,9 δις. ευρώ, τον Φεβρουάριο του 2015, οπότε ο καθαρός δανεισμός από τον EFSF διαμορφώθηκε σε 130,9 δισ. ευρώ, μέχρι και το καλοκαίρι του 2014.

Η Ελλάδα δε χρειάζεται τον πόλεμο για να καταστραφεί

Το καταφέρνει μια χαρά και με τα μνημόνια

Ανάρτηση από: https://jodi.graphics

Τα καλά μαγκάλια και η καλή καγκελάριος

Του Γιώργου Παπαδόπουλου -Τετράδη

Ο Αλέξης Τσίπρας και το κόμμα του πήραν την εξουσία μετά από μια 4ετία αντιπολίτευσης με συγκεκριμένες υποσχέσεις και συγκεκριμένες επιθέσεις στις μέχρι τότε κυβερνήσεις.. Το αξιοπερίεργο είναι ότι διεκδικεί την επόμενη θητεία, έχοντας εφαρμόσει ακριβώς τα αντίθετα, ενώ οι οπαδοί του υπερασπίζονται όλα αυτά για τα οποία κατηγορούσαν τους προηγούμενους! Με πρωταγωνιστές τη Μέρκελ και τα μαγκάλια.

Ο κ Τσίπρας ήρθε στην εξουσία ΕΠΕΙΔΗ αυτός και οι συνοδοιπόροι του κατηγορούσαν με διαπρύσιους λόγους τις προηγούμενες κυβερνήσεις ότι είναι υπηρέτες της Γερμανίας, της οποίας ηγείται μια καγκελάριος ομοίωμα του Χίτλερ.

Εδώ και 4 χρόνια όλοι αυτοί είναι υπηρέτες της γερμανικής πολιτικής που έχει επιβληθεί στη χώρα και η κ Μέρκελ είναι γι αυτούς μια σύμμαχος και για τον Τσίπρα μια ευεργέτις!

Ο κ Τσίπρας και οι συνοδοιπόροι του ήρθαν στην εξουσία ΕΠΕΙΔΗ υπόσχονταν στο λαό απαλλαγή από τον ΕΝΦΙΑ, τα διόδια, τους έκτακτους φόρους, τις βαριές εισφορές, τον ΦΠΑ και την ακόμα βαρύτερη άμεση φορολογία.

Η απάτη των μνημονίων

Του Βασίλη Βιλιάρδου

Υπάρχουν λύσεις για την Ελλάδα και μάλιστα αρκετές, αρκεί να θελήσει μία κυβέρνηση που δεν θα εκβιάζεται από τη Γερμανία να τις εφαρμόσει, σταματώντας αμέσως τα μνημόνια – είμαστε πάντως σίγουροι πως αργά ή γρήγορα θα συμβεί, αφού η πατρίδα μας ανέκαθεν ανασταινόταν από της στάχτες της.

Ανάλυση

Πάντα υπάρχουν λύσεις για μία χώρα, ακόμη και στην άκρη του γκρεμού, ακόμη και όταν έχουν πέσει ήδη οι τίτλοι τέλους, όπως στην Ελλάδα. Δεν υπάρχουν όμως ποτέ λύσεις, όταν εφαρμόζει κανείς την ίδια αποτυχημένη συνταγή – το ίδιο πείραμα, με τα ίδια φθαρμένα υλικά περιμένοντας διαφορετικό αποτέλεσμα, κάτι που είναι συνώνυμο με τον ορισμό της ανοησίας.

Τόσο η κυβέρνηση όμως, όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση, ακολουθώντας γερμανικές εντολές για λόγους που οι ίδιες γνωρίζουν, προσπαθούν να μας πείσουν σε όλα σχεδόν τα θέματα πως δεν υπάρχουν εναλλακτικές δυνατότητες – ούτε στα μνημόνια, ούτε στη συμφωνία της Πρέσπας! Ότι η λύση είναι το ίδιο το πρόβλημα, το οποίο μας οδήγησε στη σημερινή καταστροφή της χώρας μας σε όλα τα μέτωπα: πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά.

Η Λαίδη Μάκβεθ πεινάει πάλι…

Του Στάθη

«Να φύγει ο Πάνος, να πάει πού;» – η φράση αυτή του Τσίπρα έδειξε εγκαίρως το στίγμα «θλιβερών γεγονότων που θα ελάμβαναν χώρα στη Μεσοποταμία». Ο Τσίπρας έχει φάει από καιρό το κόμμα του κ. Καμμένου και τώρα κάθεται και τον γλεντάει.
  Επιπλέον και προσέτι ο Τσίπρας έχει στο τσεπάκι το απόκομμα του Σταύρου (Ποτάμι)
με αποτέλεσμα το γλέντι να περιλαμβάνει Πάνον ψητό με το μήλο στο στόμα. (Και Σταύρο για επιδόρπιο).
  Αυτή τη φορά η πρωτοβουλία για τον τριγμό των οδόντων ή τη ρήξη ή τη στημένη ρήξη δεν ήταν του Πάνου, αλλά του Αλέξη. Ο Πάνος απέμεινε απλώς να μη διαθέτει έρκος οδόντων (όπως πάντοτε), αλλά ούτε και κόμμα πλέον. Μεταξύ κατεργαρέων ο Τσίπρας είναι ασυναγώνιστος (ακόμα κι εν σχέσει με τον Πάνο) – όντινα τώρα αδειάζει δίνοντας τέλος σε μια λυκοφιλία με τον καλύτερο δυνατό τρόπο: ο ένας λύκος τρώει τον άλλον.
  Όμορφα πράγματα, με ηθικό πλεονέκτημα. Βεβαίως ο θλιμμένος Πανούλης δεν είναι το είδος του Γκοτζίλα που θα κλαίει πάνω σε ένα βελούδινο διαζύγιο, αλλά τυγχάνει ένας απασφαλισμένος βόρβορος, όπως με την περίπτωση Κοτζιά (κι άλλες δέκα τέτοιες) έχει αποδείξει.