Δημοκρατορία, σαβούρα Μητσοτάκη, πολιτικές διεργασίες

Του Ρούντι Ρινάλντι

Είναι ολοφάνερο πως βρισκόμαστε ενόψει σημαντικών πολιτικών εξελίξεων και διεργασιών. Επιταχυνόμενων. Η «φούσκα» σκανδάλων-πολιτικών υποθέσεων (Υποκλοπές-Τέμπη-ΟΠΕΚΕΠΕ) σκάει σχεδόν ταυτόχρονα, τη στιγμή μάλιστα που το καθεστώς Μητσοτάκη κάτι «τσιμπούσε» στις δημοσκοπήσεις λόγω πολέμου. Παράλληλα έχουμε εισέλθει για τα καλά σε προεκλογική περίοδο· ο πειρασμός των εσπευσμένων πρόωρων εκλογών μεγαλώνει (και με τον ΟΠΕΚΕΠΕ πολύ περισσότερο), ενώ όπου να ’ναι φθάνει ένα τσουνάμι μέτρων και ανατιμήσεων λόγω του πολέμου. Ακόμα και στα όργανα της Ε.Ε. γίνεται λόγος για καύσιμα με δελτίο, καταστάσεις έκτακτης ανάγκης και περιορισμούς. Η αβεβαιότητα της σύνολης κατάστασης συναντιέται με μια εντεινόμενη ρευστότητα και με την πολιτική κρίση στη χώρα. Την ίδια στιγμή η κοινωνία αντιμετωπίζει τεράστιες οικονομικές δυσκολίες και νοιώθει ασφυξία και δέος για ό,τι έρχεται. Καθηλωμένη. Ο πόλεμος δεν είναι μακριά, η τσέπη αδειάζει γρήγορα, το σκηνικό άθλιο, η ελπίδα χαμηλή. Σε αυτά τα πολύ δύσκολα πλαίσια πρέπει να κινηθεί η κοινωνική διαθεσιμότητα και να ανοίξει δρόμους. Στο παρόν σημείωμα θα αρκεστούμε στον σχολιασμό των πολιτικών διεργασιών πάνω σε αυτόν τον εξελισσόμενο καμβά.

Από τις θριαμβολογίες στον λάκκο των σκανδάλων: Μια υπόδικη κυβέρνηση

Λίγες μέρες πριν σκάσουν τα σκάγια των 3 σκανδάλων που συμπίπτουν χρονικά, η κυβέρνηση και τα ελεγχόμενα από αυτήν ΜΜΕ πανηγύριζαν για… την πορεία της οικονομίας και «την ισχύ της χώρας που εκπέμπεται και πέραν των συνόρων μας» (Μητσοτάκης 26/3 στο υπουργικό συμβούλιο, εν μέσω πολέμου, και εξαγγέλλοντας την αύξηση –της πλάκας– στον κατώτατο μισθό). Κατά το αφήγημα της κυβέρνησης, η ισχύς πέραν των συνόρων στηρίζεται στην εσωτερική ενότητα και την οικονομική ανάπτυξη που εξασφαλίζει η χρηστή διαχείριση που γίνεται από την ίδια. Παράλληλα διαβεβαιώνει ότι είναι πανέτοιμη να αντιμετωπίσει τις συνέπειες του πολέμου με ιδιαίτερα μέτρα όπως… τη φορολόγηση επί των κερδών στα τυχερά παιχνίδια(!), τη στιγμή που άλλες κυβερνήσεις στην Ευρώπη πήραν σχετικά πιο δραστήρια μέτρα.

Η αλαζονεία της κυβέρνησης Μητσοτάκη και των λειτουργών του επιτελικού κράτους ήταν τεραστίων διαστάσεων, μεταξύ άλλων επειδή δεν είχε την παραμικρή ενόχληση από την υπάρχουσα «αντιπολίτευση» ΠΑΣΟΚ και γαλαξία Συριζικών μικροκαταστάσεων, ίσως και από τις εξελίξεις στο κίνημα των Τεμπών (βλ. τρυφερό εναγκαλισμό-διαχείριση από το ΚΚΕ και τα «σκληρά» συνδικάτα). Στις έκτακτες συνθήκες (π.χ. πανδημία χθες, τώρα πόλεμος) η κάθε κυβέρνηση νοιώθει πως μπορεί να διαχειριστεί ευκολότερα κάποια «εσωτερικά» ζητήματα, αφού το βάρος των γεγονότων τέτοιου μεγέθους συνήθως υπερκαλύπτει τις «εσωτερικές» προστριβές.

«Δικαιωματιστές» όλου του πολιτικού φάσματος, ενωθείτε!

Του Ρούντι Ρινάλντι

Έφτασε μια ατυχής (και προβληματική) τοποθέτηση της κ. Καρυστιανού γύρω από το ζήτημα των αμβλώσεων για να ξιφουλκίσει ολόκληρο το στρατόπεδο του συστημισμού και να παρουσιάσει την ίδια (αλλά και το κίνημα των Τεμπών) ως «αναχρονιστικά», «συντηρητικά», «μεσαιωνικά», «σκοταδιστικά», «ακροδεξιά». Συνηθισμένα πράγματα. Για ένα θέμα βασικά λυμένο στην ελληνική κοινωνία, για ένα ζήτημα που εντέχνως έθεσαν σαν πεπονόφλουδα στην πρόσφατη συνέντευξη οι δημοσιογράφοι, στρώθηκε ένας «δικαιωματικός» καμβάς και μια ιαχή όλου του «κομ ιλ φο» πολιτικού συστημικού κόσμου, όχι για να διορθώσει κάτι, όχι για να κριτικάρει μια τοποθέτηση, αλλά κυρίως για να αποδομήσει, να συκοφαντήσει, να ταμπελάρει ένα εν δυνάμει κίνημα και ίσως έναν νέο φορέα που θα τους κάνει μια ορισμένη ζημιά.

Το «Εργαστήριον η Ελλάς»…

Του Ρούντι Ρινάλντι

«Η εκλογή του Έλληνα Υπουργού στη θέση του Προέδρου του Eurogroup, σημαίνει διάφορα πράγματα πολύ κρίσιμα. Πρώτον, σημαίνει ότι οι εταίροι μας στην Ευρωζώνη δηλώνουν έτοιμοι να μελετήσουν τα μαθήματα που διδάσκει η ελληνική κρίση. Δεύτερον, σημαίνει πως αποδέχονται ότι στο “Εργαστήριον η Ελλάς” δοκιμάστηκαν τροποποιήσεις των ιδρυτικών Συνθηκών και νέοι θεσμοί, χωρίς τους οποίους η Ευρώπη δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τις επόμενες κρίσεις – την πανδημία, τον πόλεμο στην Ουκρανία, την ενεργειακή κρίση, την πληθωριστική κρίση. Η έννοια της κρίσης δεν υπήρχε στις ιδρυτικές Συνθήκες πριν την ελληνική περιπέτεια και το “Εργαστήριον η Ελλάς”. Και βέβαια η επιλογή αυτή πρέπει να λειτουργήσει και ως ένα μάθημα προς εμάς, στο εσωτερικό. Ότι είμαστε εκεί, επειδή πρέπει να έχουμε το νου μας, και πρέπει να φροντίσουμε με τις ασκούμενες πολιτικές και την αίσθηση εθνικού συμφέροντος και ιστορικής προοπτικής να καταστήσουμε την επιστροφή στην κανονικότητα, πραγματική, ολοκληρωμένη, βαθιά»
(Ευάγγελος Βενιζέλος, 12/12/2025)

Πριν λίγα χρόνια, το 2010, με κυνισμό μας αποκαλούσαν «πειραματόζωo» και εφάρμοζαν τα Μνημόνια Ι, ΙΙ και ΙΙΙ. Μετά μας είπαν υποτιμητικά PIGS (γουρούνια) από τα αρχικά Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα και Ισπανία, δηλαδή ο ασθενής Ευρωπαϊκός Νότος (όταν προσθέτονταν και η άλλη προβληματική χώρα, η Ιρλανδία, το αρκτικόλεξοo γινόταν PIIGS). Η Ελλάδα όμως ήταν το κατ’ εξοχήν πειραματόζωο, η χώρα δηλαδή που εφαρμόστηκαν τα πιο ακραία και τιμωρητικά μέτρα προς γνώσιν και συμμόρφωση όλων των υπολοίπων ευρωπαϊκών χωρών. Φυσικά ο κ. Βενιζέλος εξαίρει τη στάση και τον ρόλο της Ελλάδας συνολικά στην κατάσταση «διαχείριση κρίσεων» μέσα στην Ε.Ε., και αναφέρει και όσα ακολούθησαν σαν ιδιαίτερες περιπτώσεις (πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία) και το πόσο διδακτικά ήταν τα «πειράματα» που έγιναν στο «Εργαστήριον η Ελλάς». Έτσι η σημερινή Ευρώπη, δηλαδή η σημερινή Ε.Ε., μέσα στα γενικά της χάλια δεν έχει κανένα πρόβλημα να τοποθετήσει στην κορυφή ενός άτυπου οργάνου, του Eurogroup, τον κ. Πιερρακάκη. Ο κ. Βενιζέλος ομολογεί ότι μάλλον μας το χρώσταγαν για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσφέραμε στη μελέτη της «διαχείρισης κρίσεων»…

Έμμεσα ο κ. Βενιζέλος διατυπώνει ένα παράπονο του μεταπρατικού αστικού κόσμου της Ελλάδας: Κάναμε και εφαρμόσαμε ό,τι μας συμβούλευσαν ή μας διέταξαν οι Μεγάλες Δυνάμεις σχεδόν σε ολόκληρο τον 20ό αιώνα, εφαρμόσαμε όλες τις ντιρεκτίβες που υποδείξατε στα 25 πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα, και όμως δεν τύχαμε της μεταχείρισης που έπρεπε, ως άρχουσα τάξη (έστω μεταπρατική) από τα ισχυρά κέντρα. Βλέπει ο ίδιος και όλοι οι συν αυτώ, το ίδιο το παραγόμενο αποτέλεσμα του «εργαστηρίου» σε πολιτικό, κοινωνικό, θεσμικό, οικονομικό, πολιτιστικό επίπεδο (π.χ. Κίμπερλι, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, Φραπές, υποκλοπές, Μαξίμου Α.Ε.), μέσα στην εν γένει «μπόχα». Γνωρίζω ότι η λέξη «μπόχα» δεν συνάδει με τα λόγια του κ. Βενιζέλου: ο τελευταίος θέλει και επιθυμεί η «επιστροφή στην κανονικότητα» να είναι «πραγματική, ολοκληρωμένη, βαθιά». Εν τη ρύμη του λόγου του ξεχνά ότι είναι ο ίδιος που λίγες μέρες πριν είχε χαρακτηρίσει το υφιστάμενο «Εργαστήριον η Ελλάς» ως «μη κυβερνήσιμο»!

2ο Συνέδριο για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας: Γεγονός μεγάλης σημασίας, ως ορίζοντας δυνατοτήτων

Του Ρούντι Ρινάλντι

Την περασμένη εβδομάδα, για τρεις μέρες (Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή) πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα –με πολύ μεγάλη επιτυχία– το 2ο Συνέδριο για το Υπαρξιακό Πρόβλημα της χώρας με γενικό τίτλο «Η Ελλάδα που χάνεται… Η Ελλάδα που θέλουμε!».

Εκατοντάδες άνθρωποι παρακολούθησαν άμεσα τις εργασίες του στην Λεόντειο Σχολή Αθηνών, και χιλιάδες διαδικτυακά σε όλη τη χώρα αλλά και στο εξωτερικό. 6 θεματικές ολομέλειες, 2 ζώνες ομιλιών και 9 εργαστήρια αποτέλεσαν τη διάρθρωση του Συνεδρίου. Συνολικά έγιναν 76 ανακοινώσεις και παρουσιάσεις ενώ η συμμετοχή, οι ερωτήσεις και ο διάλογος μέσα στις εργασίες του Συνεδρίου κατέδειξαν ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον από όσους πήραν μέρος. Θέλω όμως με το σημείωμα αυτό –που δεν είναι απολογισμός του Συνεδρίου– να σταθώ σε ορισμένα ποιοτικά στοιχεία που αναδεικνύει αυτό το εγχείρημα.

Η ιδιαίτερη «στιγμή» του Συνεδρίου

Το συνέδριο έγινε σε μια «στιγμή» ιδιαίτερη για τη χώρα και την κοινωνία. Έγινε σε μια «στιγμή» ειδική και σε γνώση όλων που πήραν μέρος σε αυτό. Μια στιγμή ιδιαίτερης υποβάθμισης και υπαρξιακής κρίσης χώρας και κοινωνίας: στιγμή που οι λέξεις Τέμπη – ΟΠΕΚΕΠΕ – Κίμπερλι αποδίδουν αρκετά ανάγλυφα το τι συμβαίνει. Είναι όμως και στιγμή αγωνίας, περίσκεψης, αναζήτησης· κυρίως αγωνίας και αναμονής μιας ελπίδας ή μιας ηλιαχτίδας μέσα σε ένα εξαιρετικά νοσηρό περιβάλλον που καταργεί κάθε σκέψη για καλύτερη ζωή και για κοινωνικότητα· για συλλογική αντιμετώπιση των μεγάλων ζητημάτων που μας περικυκλώνουν και υποβαθμίζουν τις ζωές και την υπόσταση της χώρας και τον αναγκαίο σεβασμό της προσωπικότητας και μοναδικότητας του καθένα και καθεμιάς.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον –κι ας προσθέσουμε μια άθλια πολιτική ζωή και κομματική πραγματικότητα– ευτελισμού και απογοήτευσης, γίνεται ένα Συνέδριο που μοιάζει σαν όαση σε άνυδρο και έρημο τοπίο. Κυριολεκτικά.

Κοινωνίες σε "γυμνή" μετάβαση, "Η Ελλάδα που χάνεται – Η Ελλάδα που θέλουμε"

Υπερήφανος, κυνικός ραδιούργος Πινόκιο…

Του Ρούντι Ρινάλντι

Υπερήφανος για το «Όχι» που μετέτρεψε σε «Ναι»…

Υπερήφανος που υπόγραψε (μαζί με όλους τους άλλους) το 3ο Μνημόνιο για να σώσει την Ελλάδα…

Υπερήφανος που έφερε την συμφωνία των Πρεσπών κατά απαίτηση ΗΠΑ και Γερμανίας.

Υπερήφανος που «έβγαλε» την χώρα από τα Μνημόνια (πρόκειται για το μεγαλύτερο ψέμα της μεταπολίτευσης που το επαναλαμβάνουν όλοι οι συστημικοί).

Υπερήφανος που άνοιξε πλήρως το δρόμο στην αυτοδυναμία της ΝΔ.

Υπερήφανος που αμαύρωσε την έννοια της «αριστεράς».

Υπερήφανος που άφησε να διαλυθεί το κόμμα του, μετά από τόσες ραδιουργίες που έκανε.

Υπερήφανος που φέρει το στίγμα της αναξιοπιστίας από το οποίο δεν μπορεί να απαλλαγεί.

Υπερήφανος που «ξεπλυμένος» τώρα θέλει έναν «δημοκρατικό καπιταλισμό». 

Μαγκιά του!

Αλλά σαν ένας σύγχρονος εντελώς κυνικός Πινόκιο, χωρίς καμία αθωότητα της συμπαθούς μαριονέτας -του συγγραφέα Κάρλο Κολόντι- που από ντροπή όποτε έλεγε ψέματα μεγάλωνε η μύτη του, τώρα, μετά από 2 χρόνια σιωπής μέσα στην βουλή,  δηλώνει πως «η Ελλάδα χρειάζεται σοκ εντιμότητας, δικαιοσύνης, δημοκρατίας». Τώρα δηλώνει πως η παραίτησή του από βουλευτής: «Είναι μια αντισυμβατική πρωτοβουλία με κίνητρα ηθικά. Ήθελα πριν απ’ όλα να αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου, με τη συνείδησή μου. Δεν ήθελα πια να απολαμβάνω προνόμια, όταν αισθανόμουν ότι δεν είχα καμιά δυνατότητα να ανταποκριθώ στις προσδοκίες όσων με εμπιστεύτηκαν. Αλλά και κίνητρα πολιτικά. Αποφάσισα να απελευθερωθώ από δεσμεύσεις, αξιώματα και μηχανισμούς. Να βγω έξω από το πολιτικό σύστημα που, κατά τη γνώμη μου, ως έχει, δεν μπορεί τίποτα πια να δώσει στην κοινωνία και την πατρίδα».

Ρ. Ρινάλντι : Σε υπαρξιακή κρίση οι κοινωνίες, σύγχιση και πόλεμος μεταξύ "φυλών" από το σύστημα...

 

Ο Ρούντι Ρινάλντι, διευθυντής σύνταξης της εφημερίδας "Δρόμος της Αριστεράς" και από τους βασικούς διαμορφωτές του 2ου Συνεδρίου για το "Υπαρξιακό Ζήτημα της Ελλάδας στην τροχιά του 21ου αιώνα", με το πολιτικό- επιστημονικό συνέδριο που πραγματοποιείται στις 21-22-23 Νοεμβρίου στη Λεόντειο Σχολή των Αθηνών με κεντρικό τίτλο "Η Ελλάδα που χάνεται, η Ελλάδα που θέλουμε" , μίλησε σήμερα στον 98.4 για την υπαρξιακή κρίση των κοινωνιών σε μια περίοδο "γυμνής μετάβασης" σε μια νέα πραγματικότητα που φτιάχνεται για τους λαούς, χωρίς αυτούς. Είτε οι απόψεις Τράμπ, είτε η ιδεολογία woke, απλά τροφοδοτούν η μία την άλλη , όπως στο μεταναστευτικό, με κοινή συνισταμένη την σύγχιση και τον πόλεμο μεταξύ "φυλών", την ώρα που οι οικονομίες πολέμου , ιδίως στη Δύση σηματοδοτούν βίαιες λύσεις ως επιβράδυνση της ανάδυσης ενός κόσμου όπου οι ΗΠΑ θα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο , όχι όμως παγκόσμια κυριαρχία. 

Ρ. Ρινάλντι : Να παραμερίσουμε την μετριοκρατία και τους "σωτήρες" - "Η Ελλάδα που θέλουμε"

 

Ο Ρούντι Ρινάλντι, από τους εμπνευστές του 2ου Συνεδρίου για το Υπαρξιακό Ζήτημα της Ελλάδας στην τροχιά του 21ου αιώνα, με την κεντρική στόχευση "Η Ελλάδα που χάνεται- Η Ελλάδα που θέλουμε", σε μια συζήτηση εφ όλης της ύλης μιλάει στον 98.4 για το πώς πορεύεται η χώρα με το πολιτικό της σύστημα και τις διάφορες ελίτ της, σε συνθήκες γενικευμένης γεωπολιτικής αστάθειας.

Υποστηρίζει , ότι η Ελλάδα ως "θεατής" και "δεδομένος σύμμαχος", απλά παρακολουθεί τις κινήσεις απομείωσης του Ελληνισμού, από την Κύπρο μέχρι τα κυριαρχικά της δικαιώματα νότια της Κρήτης. Την ώρα που όπως λέει, που η μετριοκρατία εντός και εκτός της Ελλάδας, μαζί με την επανεμφάνιση "σωτήρων" δεξιά και αριστερά, που ουδέποτε αμφισβήτησαν την φτωχοποίηση ελέω μνημονίων της κοινωνίας και της παράδοσης του δημόσιου πλούτου της για 99 χρόνια.

Μέρες Ιουλίου 2015 Τι λέγεται, τι έγινε, πού βρισκόμαστε 10 χρόνια μετά

Του Ρούντι Ρινάλντι

Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015 σημάδεψε την Ελλάδα σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή. Για μια βδομάδα σχεδόν, από την αναγγελία της διεξαγωγής του δημοψηφίσματος έως μία μέρα μετά από αυτό, έγινε ένας «σεισμός» στη χώρα. Η νύκτα της 5ης Ιουλίου προς 6η Ιουλίου και όσα έγιναν μέχρι το μεσημέρι της 6ης Ιουλίου με τη σύνοδο των αρχηγών των κομμάτων, ακόμα απασχολούν. Πολλά δεν έχουν διευκρινιστεί, ενώ συσκοτίζονται ουσιώδη ζητήματα. Καθώς συμπληρώνονται 10 χρόνια από τότε, γράφονται πολλά. Ο Τσίπρας ζητά να δημοσιοποιηθούν τα πρακτικά της συνόδου αρχηγών, η Μέρκελ επισκέπτεται την Αθήνα και «θυμάται» πόσο δύσκολες στιγμές πέρασε κι αυτή κ.ο.κ. Υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον για το ζήτημα…

Τι λέγεται για εκείνες τις μέρες

Η κυρίαρχη (αστική) άποψη είναι ότι εκείνες τις μέρες η χώρα έφτασε στον γκρεμό, αλλά ευτυχώς σώθηκε την ύστατη στιγμή χάρη στην ψύχραιμη στάση ορισμένων διεθνών δυνάμεων (Μέρκελ-Ομπάμα-Ολάντ) που δεν ήθελαν να εκδιωχθεί η Ελλάδα από την Ε.Ε. Βοήθησε επίσης, λένε, η αποφασιστική στάση των «Μένουμε-Ευρώπη» κομμάτων και παραγόντων (κόμματα που υποστήριξαν το «Ναι», συν Στουρνάρας και Σία), όπως και η «στροφή» ή «κωλοτούμπα» του Τσίπρα. Αυτός, λένε, μάλλον κατάλαβε ότι δεν υπήρχε άλλη επιλογή και αποδέχθηκε όλους τους όρους που τέθηκαν τελεσιγραφικά το βράδυ της 5ης Ιουλίου, επικυρώθηκαν δε την επομένη στη σύνοδο των αρχηγών. Έτσι λίγες μέρες μετά υπέγραψε τη συμφωνία με την Κομισιόν, ενώ στις 14 Αυγούστου υπερψηφίστηκε το 3ο μνημόνιο από 222 βουλευτές (Υπενθύμιση: Τη συμφωνία, εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ, υπερψήφισαν η Ν.Δ., το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Κατά ψήφισαν 64 βουλευτές, και 11 «παρών». 43 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ καταψήφισαν).

Ορισμένες σκέψεις 80 χρόνια μετά την 9η Μαΐου 1945

Του Ρούντι Ρινάλντι

Σε λίγες μέρες θα γιορταστεί στη Μόσχα η 80ή επέτειος από τη νίκη των λαών επί του ναζιφασισμού στην Ευρώπη. Στις 9 Μαΐου 1945 υπογράφουν οι Γερμανοί στρατάρχες την πλήρη συνθηκολόγησή τους στο Βερολίνο, που έχει κατακτηθεί από τα σοβιετικά στρατεύματα. Ο πόλεμος σε άλλα μέτωπα (Ειρηνικός, Ιαπωνία) θα κρατήσει έως τον Αύγουστο του 1945. Έτσι θα έληγε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος (1939-1945), που συγκλόνισε ολόκληρη την ανθρωπότητα και άνοιξε μια νέα σελίδα στην παγκόσμια ιστορία. Το κύριο βάρος της προσπάθειας αντιμετώπισης και κατανίκησης του ναζιφασισμού στην Ευρώπη θα πέσει στις πλάτες της ΕΣΣΔ και των αντιστασιακών κινημάτων σε μια σειρά από χώρες που είχαν κατακτηθεί από τον Άξονα.

Δεν σήκωσε κάθε μέλος της αντιχιτλερικής συμμαχίας (Αγγλία, ΗΠΑ και ΕΣΣΔ) το ίδιο βάρος στη θανατηφόρα αυτή μάχη, και αυτό είναι γνωστό. Οι συνολικές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές υπολογίζονται σε περίπου 75-85 εκατομμύρια. Η Σοβιετική Ένωση είχε απώλειες 27 εκατ., η Κίνα 10-15 εκατ., η Γερμανία 7 εκατ., η Πολωνία 6 εκατ., η Ιαπωνία 2,5-3,5 εκατ., η Γιουγκοσλαβία 1,7 εκατ., η Ελλάδα 600-800.000 (περίπου το 10% του τότε πληθυσμού), η Γαλλία 500.000, η Αγγλία 450.000, οι ΗΠΑ 420.000. Από τα 75-85 εκατ. νεκρών, στρατιωτικοί ήταν τα 21-25 εκατ., άμαχοι 29-30 εκατ., νεκροί από λιμό και ασθένειες 19-25 εκατ., Ολοκαύτωμα Εβραίων 6 εκατ. και άλλοι (τσιγγάνοι, κομμουνιστές, ομοφυλόφιλοι κ.λπ.) 5-6 εκατ.

Παραχάραξη, βολικές ταυτίσεις και αντιρωσική υστερία

Πολύ σύντομα περάσαμε στον «ψυχρό πόλεμο». Οι δύο Δυτικοί εταίροι της αντιχιτλερικής συμμαχίας στράφηκαν πολύ επιθετικά ενάντια στην ΕΣΣΔ και το σοσιαλιστικό συνασπισμό που αναδείχθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σχετικά σύντομα μπήκαν οι βάσεις μιας παραχάραξης της ιστορίας και δημιουργήθηκαν ισχυρές βάσεις ιστορικού αναθεωρητισμού που συσκότιζαν τα αίτια, τις ευθύνες, το ρόλο κάθε δύναμης πριν, κατά και μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό πήρε τεράστιες διαστάσεις μετά την πτώση του ανατολικού συνασπισμού (1989-1992).

Ο Δρόμος ως εγχείρημα ή επειδή έχουμε ανάγκη από εγχειρήματα

Το Σάββατο 5/4 έγινε στην Νομική Σχολή της Αθήνας μια πετυχημένη γιορτή για τα 15 χρόνια κυκλοφορίας της εφημερίδας Δρόμος. Στην ομιλία μου [που βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο] επιχείρησα να αναφερθώ στις ιδιαιτερότητες του Δρόμου ως ανοικτού εγχειρήματος, σε κεντρικές επιλογές του σε όλη την διαδρομή του καθώς και στα χαρακτηριστικά της συγκυρίας.

Η Ελλάδα ΜΕΤΑ – ή ΜΕΤΑ την Ελλάδα;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Χθες (21/3) ήταν παγκόσμια ημέρα ποίησης. Η παράξενη παραδοχή του Παναγιώτη Κονδύλη, το «παράδοξο γεγονός ότι η νεώτερη Ελλάδα, που τίποτε δεν πρόσφερε στη θεωρητική σκέψη ή στον τεχνικό πολιτισμό, έδωσε και δίνει υψηλή ποίηση», ισχύει. Και ίσως να είναι παρήγορη μπροστά στη στέρφα και στείρα κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Όμως το σημερινό σημείωμα δεν θα έχει καμία αναφορά σε στίχους και ποιητές (προσωρινή υπόσχεση). Θα αρκεστώ σε δύο κεντρικά ζητήματα-διαπιστώσεις, και ένα τρίτο ζήτημα ως μεγάλο έλλειμμα και κενό – πιθανά επικίνδυνο κενό.

Ψάχνοντας επιβεβαίωση Προστασίας

Παλιά λέγαμε έναν γλωσσοδέτη που αν τον μάθεις δεν τον ξεχνάς: «Σπανοί Ισπανοί εζωγράφησαν εις πανί ισπανικόν ιππικόν εις πανικόν». Τον θυμήθηκα ακούγοντας ή διαβάζοντας όσα λέγονται και γράφονται από πολιτικούς, επιστήμονες και διανοούμενους σε πρόσφατες συνάξεις-συνόδους όπως αυτή του Κύκλου Ιδέων του κ. Βενιζέλου που έγινε (που αλλού;) στη σφηκοφωλιά-σύμβολο, στο ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία. Από όσα λοιπόν λέγονται, με όση κάλυψη και καμουφλάρισμα, συμπεραίνει κανείς ότι έχουμε μια πολιτική και οικονομική ελίτ εις πανικόν, μπροστά στα τεκτονικά γεωπολιτικά ρεύματα, στις τεράστιες αλλαγές των ισορροπιών και των αμυντικών (διάβαζε και επιθετικών) δογμάτων. 

Το ομολογούν ανοικτά, όχι φυσικά ότι φοβούνται, αλλά ότι αλλάζουν όλα τα δεδομένα. Μάλιστα δραματοποιούν και λίγο την κατάσταση, όχι για να υπάρξει μια στροφή ή μια γραμμή άμυνας ή έστω ένα εθνικό ταμπούρι, αλλά για να δείξουν ότι είναι πανέτοιμοι να αποδεχτούν ένα νέο πλαίσιο Προστασίας που να προσφέρει εγγυήσεις συνέχειας του «μαγαζιού» χωρίς μεγάλες εθνικές περιπέτειες και ταπεινώσεις. 

Ο βηματισμός μιας νέας συνείδησης (τι προσφέρει έως σήμερα το κίνημα των Τεμπών;)

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Οι σκέψεις που ακολουθούν γράφονται λίγες ώρες μετά το συγκλονιστικό συλλαλητήριο για τα Τέμπη, που αγκάλιασε πάνω από 340 πόλεις σε Ελλάδα και εξωτερικό και συσπείρωσε εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτά που ζούμε τον τελευταίο μήνα (26/1-28/2), ο όγκος και το βάθος, ο παλμός και η ζωντάνια, θα πρόσθετα και η ωριμότητα που επιδεικνύεται, είναι μεγάλα, τεράστια σκιρτήματα ενός λαϊκού ριζοσπαστισμού μετά από απανωτές ήττες και μέσα σε ένα πολύ καταθλιπτικό διεθνές και εσωτερικό περιβάλλον. 

Χωρίς υπερβολή, η ανατολή αυτής της πλατιάς διαθεσιμότητας και κινητοποίησης είναι ό,τι πιο θετικό μπορούσε να φανταστεί κανείς στους ζοφερούς καιρούς που ζούμε. Είναι σημάδι βαθύτερων διεργασιών και αναγκών που υπάρχουν και ψάχνουν ΤΡΟΠΟ για να εκφραστούν.

Αυτό που ζούμε τον τελευταίο μήνα είναι μια συμπύκνωση πρόσφατης πείρας (πολιτικής, οικονομικής, πολιτιστικής), και εννοώ ό,τι έφερε η Χρεοκοπία και τα Μνημονιακά καθεστώτα, διότι τώρα ζούμε τις συνέπειές τους. Ο σιδηρόδρομος συμβολικά (αλλά και τραγικά) αποτυπώνει όλα τα σημάδια των πολιτικών αυτών, του ξεπουλήματος, της διάλυσης των υποδομών, της απόλυσης έμπειρου και ικανού προσωπικού, της ιδιωτικοποίησης, της αλαζονείας των πολιτικών που κρύβονται πίσω από το ντροπιαστικό άρθρο 86 περί ασυλίας υπουργών και βουλευτών, της διάβρωσης όλων των θεσμών – και ιδιαίτερα της δικαιοσύνης.

 Για δύο χρόνια όλο το πολιτικό σύστημα έκανε τα πάντα για να μην υπάρξουν συνέπειες για τους ενόχους, δηλαδή για τους ίδιους… 

Αλλά αυτό που ζούμε, το ζούμε με έναν διαφορετικό τρόπο: με την ανάδυση μιας άλλης διαθεσιμότητας, κινητοποίησης, ευαισθητοποίησης, συνειδητοποίησης. Η υπόθεση των Τεμπών, και ιδιαίτερα η παραδειγματική στάση μιας ομάδας συγγενών που έκανε υπόθεση ζωής το να τιμωρηθούν οι ένοχοι του εγκλήματος, λειτούργησε καταλυτικά για μια μεγάλη αφύπνιση και εγρήγορση μέσα στη νεολαία και ολόκληρο τον πληθυσμό. 

Παρουσίαση του τόμου των πρακτικών του συνεδρίου Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα

 Σας περιμένουμε...

👉Παρουσίαση του τόμου των πρακτικών του συνεδρίου "Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας στην τροχιά του 21ου αιώνα"

Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου - 19:00 - ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 20)

Θα μιλήσουν οι:

🔺Γιώργος Τασιόπουλος

εκπαιδευτικός

🔺Μαρία Καραμανώφ

ε.τ. αντιπρόεδρος του ΣτΕ & πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος & Βιωσιμότητας

🔺Ρούντι Ρινάλντι

εκδότης της εφημερίδας Δρόμος

Ζει το Πολυτεχνείο; Κι αν ναι, πώς;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Πέρασαν ήδη 51 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Οι άνθρωποι που το έζησαν, αν και γερασμένοι, υπάρχουν. Αρκετοί έχουν φύγει. Οι τότε μαθητές σήμερα είναι πάνω από 65 χρόνων. Οι φοιτητές κοντά στα 75. Υπάρχουν και είναι «φορείς» του Πολυτεχνείου, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Όμως επί 51 χρόνια συμβαίνει και κάτι άλλο που είναι εκπληκτικό, ίσως μοναδικό στον ευρωπαϊκό χώρο. Κάθε χρόνο, επί 51 χρόνια, διεξάγεται ο γιορτασμός του Πολυτεχνείου που καταλήγει σε μια πορεία προς την Αμερικανική πρεσβεία. Υπήρξαν χρονιές –λίγες– που η πορεία απαγορεύτηκε, ή έφτασε έως το Σύνταγμα μόνο. Το Πολυτεχνείο δεν είναι μόνο ένα σύμβολο. Στις πορείες αυτές επί 51 χρόνια πήραν μέρος και το «θυμήθηκαν», έδειξαν να συγκινούνται από το μήνυμα που είχε και έχει, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι άνθρωποι σε ολόκληρη τη χώρα. Το Πολυτεχνείο το αγάπησαν χιλιάδες απλοί και αγνοί άνθρωποι, το μίσησαν οι δυνάμεις του συστήματος, η Πρεσβεία, οι μηχανισμοί της εξάρτησης και της υποτέλειας.

Το Πολυτεχνείο δεν ήταν ένας διεκδικητικός αγώνας για την υλικοτεχνική υποδομή ή τους μισθούς και τα επιδόματα, δεν ήταν μια 24ωρη της ΓΣΕΕ που παρατάθηκε μια-δυο μέρες, δεν ήταν ένα εκλογικό ποσοστό ή ένα πλασάρισμα κάποιου κόμματος στο πολιτικό σκηνικό. Δεν ήταν ένα συμπόσιο, μια διημερίδα, ένα συνέδριο, μια γιορτή. Δεν ήταν μια αναμνηστική φωτογραφία. Ήταν ένα συμβάν από αυτά που κατακλύζουν και σημαδεύουν επί δεκαετίες μια χώρα, έναν λαό, την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπο. Ένα συμβάν μετά από το οποίο όλα έπρεπε να τροποποιηθούν, να αλλάξουν έστω μορφή για να μπορούν να υπάρξουν. Ένα συμβάν που δεν μπορούσε κανείς να προσπεράσει ή να νομίζει ότι σε 4-5 μήνες θα ξεχαστεί.

Η αντιμετώπισή του, επομένως, έπρεπε να γίνει με πιο ραφιναρισμένους τρόπους. Πρώτα, να γίνει αποδεκτό σε ένα βαθμό· δεύτερο, να «λειανθούν» πολλές πλευρές του, και κυρίως οι αιχμές του· τρίτο, να παραχαραχθεί η ιστορία του· τέταρτο, να κληρονομηθεί από δυνάμεις που δεν το ήθελαν όταν συνέβη· πέμπτο, να ενσωματωθούν πρωταγωνιστές του ή να αφομοιωθούν από μια κομματική, κρατική και επιχειρηματική καμαρίλα· έκτο, να φανεί ότι σχεδόν ολόκληρη η «γενιά του Πολυτεχνείου» είδε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «τις αλήθειες της ζωής».

Έγκλημα κατά της φύσης, της κοινωνίας της χώρας

Του Ρούντι Ρινάλντι 

Το λαμπάδιασμα της Αττικής και το πνίξιμο της πρωτεύουσας σε έναν τεράστιο θάλαμο αερίων είναι το νέο επεισόδιο του σίριαλ «Ας καεί ότι είναι να καεί, φτάνει να έχουμε κέρδη και νέες ευκαιρίες μεταρρυθμίσεων και ανάπτυξης» (διάβαζε «πράσινη μετάβαση» χωρίς πράσινο, ψηφιοποίηση και στον τομέα αυτό, εφέτος μπήκαν στην «μάχη» και τα drones και ήμασταν πανέτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις πυρκαγιές). 

Το διαρκές και πανελλαδικό έγκλημα έχει ηθικούς και άμεσους αυτουργούς. Είναι σχεδόν προμελετημένο και σε με εκκωφαντικό τρόπο προαναγγελμένο. Η ευρύτατη ιδιωτικοποίηση, η διάλυση της πολιτικής προστασίας, η διάλυση της δασικής υπηρεσίας, οι περικοπές του προϋπολογισμού προς την τοπική αυτοδιοίκηση, η γενική αδιαφορία των οικονομικών ελίτ, της κυβέρνησης και του πολιτικού κόσμου, αφήνουν την χώρα ανοχύρωτη, εκτεθειμένη σε εμπρησμούς, προβοκάτσιες, κυκλώματα, μεγάλες επιχειρήσεις και κάθε λογής μαφίες. Στην συνέχεια όλα αποδίδονται στην «κλιματική αλλαγή», στον «στρατηγό άνεμο», στους πολίτες που δεν καθαρίζουν τα οικόπεδά τους κλπ κλπ.

Τα ΜΜΕ και πολλά παπαγαλάκια ένοιωσαν τεράστια συγκίνηση που στην τελετή λήξης των Ολυμπιακών αγώνων ανέμισε η ελληνική σημαία, εμφανίστηκε το άγαλμα της Νίκης και ακούστηκε ο εθνικός μας ύμνος. Την ίδια στιγμή που λαμπάδιαζε η Αττική, την ίδια στιγμή που βάσεις, λιμάνια, πλοία, αεροδρόμια είναι παραδομένα σε Αμερικανούς και ΝΑΤΟικούς για το μεγάλο μακελειό στην Μέση Ανατολή (ενώ έχουμε κάνει τα πάντα για την «συμβολή» μας στον πόλεμο της Ουκρανίας), την στιγμή που η Κύπρος είναι περικυκλωμένη από τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις και ο απλός κόσμος, ο φτωχόκοσμος δίνει μάχες για την επιβίωση (ακρίβεια, ανεργία, υγεία, φωτιές κλπ κλπ).

Το «υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας» εντείνεται ολοένα και περισσότερο.

Το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας

 Σε ένα συνέδριο που θα παγματοποιηθεί το διήμερο 18 και 19 Μαίου στην Αθήνα, μια πλειάδα έγκριτών αναλυτών θα συζητήσει το υπαρξιακό πρόβλημα της χώρας. Παρακολουθήστε την εκπομπή για να πάρετε μια ιδέα των προβληματισμών. που θα αναπτυχθούν. Συμμετέχουν στην εκπομπή: Ρούντι Ρινάλντι, Εκδότης "Δρόμος της Αριστεράς" Θέμης Τζήμας Δικηγόρος – Δρ Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης Νομικής Σχολής Θεσσαλονίκης Θεοχάρης Μαντινιώτης Οικονομολόγος - Σύμβουλος Επιχειρήσεων

ΝΑΤΟφροσύνη ή Ουδετερότητα;

Του Ρούντι Ρινάλντι

Στη Βουλή την Τετάρτη 13 Μαρτίου, με ψήφους της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ, κυρώθηκαν δύο μνημόνια ανάμεσα σε Ελλάδα και ΗΠΑ. Βάσει αυτών, στρατιωτικό προσωπικό των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων μπορεί να διατίθεται και να λειτουργεί υπό αμερικάνικη στρατιωτική διοίκηση όπου κρίνουν αναγκαίο οι ΗΠΑ στην Ευρώπη! Πρόκειται για μια πρωτοφανή πράξη υποτέλειας και υπαγωγής στις ΗΠΑ και τα πολεμικά τους σχέδια. Το μέγεθος αυτής της δουλικής και επαίσχυντης πράξης γίνεται ακόμα μεγαλύτερο με τους όρους που οι ΗΠΑ επιβάλλουν στην Ελλάδα. Χαρακτηριστικά, τα έξοδα όλα των Ελλήνων στρατιωτικών πρέπει να καλύπτονται από τις ελληνικές αρχές. Και είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό το τι λεπτομέρειες αναγράφονται. Για να έχει μια ένδειξη ο αναγνώστης, παραθέτουμε τις παραγράφους:

«Οι στολές και ο εξοπλισμός θα επιστραφούν στο τέλος της διάρκειας τοποθέτησης του Ελληνικού Προσωπικού Άμυνας. Κάθε απώλεια ή φθορά, εξαιρουμένης της φθοράς λόγω κανονικής χρήσης, θα αποζημιωθεί από το Μητρικό Συμβαλλόμενο Μέρος (υπ. Εθν. Άμυνας Ελλάδας) […] Το Μητρικό Συμβαλλόμενο Μέρος (υπ. Εθν. Άμυνας Ελλάδας) θα είναι υπεύθυνο για όλα τα έξοδα και δαπάνες του αποσπασμένου Ελληνικού Προσωπικού Άμυνας, για τις βασικές αμοιβές και μισθούς και επιδόματα, συμπεριλαμβανομένων και των “ημερήσιων αποζημιώσεων” του αποσπασμένου Ελληνικού Προσωπικού Άμυνας, τα έξοδα διαβίωσης, όλα τα έξοδα και δαπάνες που αφορούν την προετοιμασία και αποστολή της σορού και τα έξοδα κηδείας που σχετίζονται με τον θάνατο αποσπασμένου μέλους του Ελληνικού Προσωπικού Άμυνας και των εξαρτημένων μελών αυτού»…

Το «σωστό» συνέδριο…

Του Ρούντι Ρινάλντι

Στη χώρα μας διεξάγονται πολλά συνέδρια. Κι αυτό δεν είναι αρνητικό φαινόμενο. Πρόσφατα έγιναν πολλά συνέδρια κομμάτων (αναμένεται κι αυτό της Ν.Δ. στις 5-7 Απριλίου), που βασικό τους θέμα έχουν την προετοιμασία των φορέων για τις επόμενες εκλογές, ή την αντιμετώπιση σοβαρών εσωτερικών ζητημάτων και κρίσεων. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν κάποια διαφορετικά συνέδρια, αυτά που ασχολούνται με πιο στρατηγικά θέματα, που λειτουργούν και ως «δεξαμενές σκέψης». Τα διοργανώνουν εφημερίδες, διάφορα φόρα, ή και ιδρύματα, όπως ο κύκλος ιδεών του Ευ. Βενιζέλου. Σε αυτά τα συνέδρια συγκεντρώνονται εκπρόσωποι των ελίτ, πολιτικοί, υπουργοί, επιστήμονες, επιχειρηματίες, διανοούμενοι, πρέσβεις σημαντικών Δυνάμεων, διεθνείς προσκεκλημένοι, και ανταλλάσσουν σκέψεις και προτάσεις για σημαντικά θέματα.

Πρόκειται για συνέδρια προετοιμασίας των ιθυνουσών δυνάμεων μπροστά σε ένα ρευστό και αβέβαιο μέλλον, συνέδρια εξαγωγής κάποιας πείρας, ή ακόμα συνέδρια γεφύρωσης αντιθέσεων και εκκόλαψης αναγκαίων και απαραίτητων συναινέσεων μέσα στην κρίση (που ξεδιπλώνεται σε πολλαπλά επίπεδα και με ξαφνικές εκδηλώσεις). Πρόκειται, τέλος, για «κλειστά» συνέδρια, με την έννοια πως παρά τη μεγάλη προβολή τους και τη δημοσιότητα που έχουν, σ’ αυτά καλούνται μόνο οι εκπρόσωποι των ελίτ – που συζητούν μεταξύ τους, ερήμην της κοινωνίας ή αντιθετικών προτάσεων. Κοινωνία και αντίλογος λείπουν από τα συνέδρια αυτά. Είναι συνέδρια της ελίτ, των ελίτ, των βασικών κέντρων διαχείρισης και εξουσίας στο τόπο.

Συνωστισμός φορέων και προσωπικοτήτων

Το «σωστό» λοιπόν συνέδριο έγινε με κύριο φορέα την εφημερίδα Καθημερινή, από τις 29 Φεβρουαρίου έως τις 2 Μαρτίου. Στην πραγματικότητα ήταν μια συνδιοργάνωση, με φορείς την Καθημερινή, το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ), το Φόρουμ των Δελφών και το Ελληνικό Παρατηρητήριο του London School of Economics (LSE). Ο τίτλος του συνεδρίου ήταν «50 χρόνια μεταπολίτευση: Τα επιτεύγματα και τα ελλείμματα της τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας».

Contro vento Ένα βιβλίο για το ΑΜΕΕ Ιταλίας στα χρόνια της δικτατορίας (1967-1974)

Του Ρούντι Ρινάλντι

ρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του Στέλιου Μανούσακα –από τις εκδόσεις Ψιμύθι– με τίτλο «Contro vento, μνήμες από τον αντιδικτατορικό αγώνα 1967-1974 Ιταλία», το οποίο αναφέρεται κυρίως στη δράση της σημαντικότερης ελληνικής αντιδικτατορικής οργάνωσης στην Ιταλία, του ΑΜΕΕ (Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλήνων Εξωτερικού).

Στη χώρα μας τις τελευταίες δεκαετίες τείνει να παραχαραχθεί σε μεγάλο βαθμό η ιστορία του αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος, και βασικά να αποσιωπηθούν σημαντικές οργανώσεις, κινήσεις και κινήματα. Κυριαρχεί δε η άποψη ότι υπήρξαν δύο βασικές αριστερές παρατάξεις, του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού, ενώ κάποιες φορές γίνεται μια γενικόλογη αναφορά σε «αριστεριστές» ή εξωκοινοβουλευτικούς. Συνήθως μάλιστα τέτοιες αναφορές αφορούν τις μικρότερες καταστάσεις ή κινήσεις αυτού του χώρου, ή υπερπροβάλλονται τροτσκιστικές κινήσεις, που ποτέ δεν είχαν σημαντική εμβέλεια. Για τις οργανώσεις του μαρξιστικού λενινιστικού χώρου –όπως αυτές αυτοαποκαλούνταν– υπάρχει αποσιώπηση, ή το αστειάκι για το «μ-λ μπροστά ή πίσω». Με άλλα λόγια, δεν γίνεται καμία αναφορά στις πιο σοβαρές περιπτώσεις του ρεύματος αυτού, ή ακόμα στην εμβέλεια, τη σημασία, τις ιδιαιτερότητές του. Περίπου σαν να μην υπήρξε.

Βέβαια πρέπει να σημειωθεί ότι από τους βασικούς παράγοντες του μαζικότερου και σημαντικότερου μορφώματος του χώρου αυτού [ΟΜΛΕ, και ΚΚΕ (μ-λ) στη συνέχεια] δεν υπήρξε καμία σοβαρή υποστήριξη ή ανάληψη ευθύνης για το ρεύμα αυτό, ή κάποια σοβαρή εξήγηση ακόμα και για τη διάλυσή του στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Πρόσφατα ορισμένοι (όχι πολλοί) νέοι ερευνητές έχουν αρχίσει να μελετούν ή να έρχονται σε επαφή και να καταγράφουν σε εργασίες και βιβλία ορισμένες πλευρές που αφορούν το συγκεκριμένο ρεύμα, το οποίο έδρασε από το 1964 μέχρι το 1981. Άρα με κάποιο τρόπο έρχεται στην επιφάνεια, έστω και έτσι, μια σημαντική πλευρά της ιστορίας αυτού του οργανωμένου ρεύματος στη χώρα μας, που συνήθως αποσιωπάται.