Ιστορικές αβλεψίες

Του Γιώργου Μαργαρίτη 

(Το παρόν σημείωμα προτάθηκε σε γνωστή εφημερίδα και απορρίφθηκε. Το αναρτώ λοιπόν στον παρόντα δημόσιο διάλογο)  

Η "προσαρμογή" της ιστορίας του τελευταίου παγκόσμιου πολέμου στην χώρα μας στην κατεύθυνση της βελτίωσης της εικόνας της γερμανικής κατοχής έχει κάποιο νόημα όταν προέρχεται από την Γερμανική Πρεσβεία ή άλλους γερμανικούς οργανισμούς που εύλογα επιζητούν την άμβλυνση των εντυπώσεων για την απάνθρωπη γερμανική κατοχική πολιτική. Αδυνατώ να κατανοήσω όμως τους λόγους για τους οποίους εγχώριοι ιστορικοί επιδίδονται πεισματικά στην ίδια αυτή προσπάθεια.  

Ανθολογώ επιλεκτικά από συνέντευξη  σε γνωστό ενημερωτικό ιστότοπο.

. 

«....οι Γερμανοί κατακτητές, ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο της κατοχής, πήραν το «πάνω χέρι» της Αθήνας τα τάγματα των SS».

Την περίοδο αυτή «έχουμε την εκτόξευση των ομαδικών εκτελέσεων, του αριθμού των εκτελεσμένων, γιατί τα SS δεν εφάρμοζαν τις τακτικές των γερμανικών στρατοδικείων. Δηλαδή για να καταδικαστεί κάποιος σε θάνατο έπρεπε να περάσει από κάποιο γερμανικό στρατοδικείο που έδινε έστω κάποιες ελάχιστες εγγυήσεις, ότι κάποιος θα μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό του».

Τα SS αντιθέτως, όπως τονίζει, εφάρμοζαν την τακτική των αντιποίνων. «Για οποιαδήποτε αντιστασιακή ενέργεια, έπαιρναν από τη μεγάλη δεξαμενή κρατουμένων που είχαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου, που ήταν υπό τη διοίκηση των SS και τους μετέφεραν προς εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής»....". 

Τα παραπάνω έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τα γεγονότα. Δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για αβλεψία ή για κάτι άλλο. Πάντως με τον τρόπο που δίνονται  μεταθέτουν τις ευθύνες των γερμανικών εγκλημάτων στα Ες Ες και απαλλάσουν της ευθύνης τον τακτικό γερμανικό στρατό και, ως εκ τούτου το γερμανικό κράτος. Στην πραγματικότητα οι μαζικές εκτελέσεις είναι -με την εξαίρεση του Διστόμου- έργο του τακτικού στρατού (Βέρμαχτ) και όχι τμημάτων των Ες Ες.   

Ντοκουμέντο: Οι φωτογραφίες των 200 Ελλήνων πατριωτών λίγο πριν από την εκτέλεση τους από τους Γερμανούς στην Καισαριανή

Βλέμμα ευθύ και διεισδυτικό… Βαδίζοντας με αποφασιστικότητα , γνωρίζοντας ότι η ζωή τους τελειώνει σε λίγα λεπτά. Με τρόπο βίαιο και απάνθρωπο. Για πρώτη φορά ,φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών που εκτέλεσαν οι Γερμανοί στην Καισαριανή έρχονται στη δημοσιότητα.

 Οι φωτογραφίες αναρτήθηκαν προς πώληση στο eBay από πωλητή με έδρα το Βέλγιο, ο οποίος υποστηρίζει ότι προέρχονται από ιδιωτική συλλογή Γερμανού υπαξιωματικού της Βέρμαχτ.

Σύμφωνα με την περιγραφή της αγγελίας, το υλικό αποδίδεται στον λοχία Χέρμαν Χόϊερ, που υπηρετούσε σε μονάδα με έδρα τη Μαλακάσα κατά την περίοδο της Κατοχής. Η αυθεντικότητα των φωτογραφιών, ωστόσο, δεν έχει μέχρι στιγμής επιβεβαιωθεί από επίσημο φορέα ή ιστορικό αρχείο.

Άκου ναζιστάκο...

Από Κυκλοθυμικό

Άκου Ναζιστάκο:

Στις 5 Δεκέμβρη του 1943 οι ναζιστικές δυνάμεις ξεκινάνε από την Πάτρα με κατεύθυνση τα Καλάβρυτα. Στο διάβα τους σκοτώνουν 143 άντρες και παιδιά. Στις 9 του μήνα βρίσκονται στον προορισμό τους. Προσπαθούν να πείσουν τους ντόπιους να μην ανησυχούν κι ότι εκεί βρίσκονται μόνο για τους αντάρτες. Ξεκίνησαν καίγοντας σπίτια ανταρτών. Το πρωί της 13ης Δεκεμβρίου, όμως, οι ντόπιοι κατάλαβαν ότι το σχέδιο ήταν τελικά άλλο. Ο ναζιστικός στρατός κλειδώνει γυναίκες και παιδιά έως 13 χρονών στο σχολείο της μικρής πόλης. Όλοι οι υπόλοιποι μεταφέρονται στην «Ράχη του Καππή», έναν λόφο έξω από τα Καλάβρυτα. Μια φωτοβολίδα φεύγει, το σήμα έχει πέσει. Με θέα τα σπίτια και τα χωράφια τους έως 700 άνθρωποι εκτελούνται. Όλοι άμαχοι, οι περισσότεροι νέοι κι έφηβοι. Θα προσπαθήσουν να κάψουν ζωντανούς τις γυναίκες, τους αρρώστους και τα μωρά στο σχολείο. Σώζονται τελευταία στιγμή. Μαζί με τα Καλάβρυτα κάηκαν άλλα 50 χωριά, 1000 σπίτια, έκαναν πλιάτσικο σε 2000 ζώα.

635 άνθρωποι, περίπου όσοι κι οι δολοφονημένοι άμαχοι, θα ψήφιζαν Χρυσή Αυγή στα Καλάβρυτα στις εκλογές του 2012.

Άκου Ναζιστάκο:

Στις 10 Ιουνίου του 1944 μετά από ένα ξέσκισμα του ΕΛΑΣ σε έναν λόχο των SS, οι Ναζιστές διψάνε για εκδίκηση. Ήττα στο πεδίο της μάχης, σφαγή σε αμάχους για απάντηση. Δεν ήταν καν αντεκδίκηση, ήταν σφαγή. Τυφλή. Μπαίνουν στο Δίστομο κι αρχίζουν να σκοτώνουν όποιον βρουν, ακόμα και βρέφη. Σφάζουν εγκύους, βγάζουν τα αγέννητα μωρά από τις σφαγμένες κοιλιές και τα σφάζουν κι αυτά, βιάζουν, δολοφονούν όποιον βρουν μπροστά τους, καίνε τα πάντα, κρεμάνε κόσμο στα δέντρα. Δε σταματάνε μόνο στο Δίστομο, μέχρι να φτάσουν Λειβαδιά σκοτώνουν όποιον τύχει στο δρόμο τους. Μιλάνε για 600 νεκρούς τουλάχιστον. Μόνο στο Δίστομο σφάχτηκαν 111 γυναίκες και 53 παιδιά. Ένα μήνα πριν το ίδιο Σύνταγμα είχε σφάξει 273 αμάχους στην Κλεισούρα.

«Κοπέλες απ’ το Δίστομο φέρτε νερό και ξίδι.»

Η ντροπιαστική ατιμωρησία των δωσίλογων σε 5 λεπτά (video)

Συγκλονίζουν τα στοιχεία που παραθέτει ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης πάνω στο ζήτημα των δωσίλογων και της τιμωρίας τους

Του Χρήστου Αβραμίδη

Ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης, συγγραφέας του βιβλίου «Οι δωσίλογοι: Ένοπλη, πολιτική και οικονομική συνεργασία στα χρόνια της Κατοχής» εισηγήθηκε πάνω στο ζήτημα των δωσίλογων και της τιμωρίας τους και τα στοιχεία που παρέθεσε από την έρευνά του, πραγματικά συγκλονίζουν.

Στα δύο μεγαλύτερα ειδικά δικαστήρια της χώρας μηνύθηκαν για δωσιλογισμό 20.000 άτομα, ενώ σημειώνεται ότι το νούμερο θα ήταν πολύ μεγαλύτερο αν δεν επικρατούσε κλίμα τρομοκρατίας μετά τα Δεκεμβριανά. «Υπήρχε ο κίνδυνος άμα πας να μηνύσεις κάποιον ως δωσίλογο να συλλάβουν εσένα ως κομμουνιστή» σημείωσε χαρακτηριστικά ο Μ. Χαραλαμπίδης.

Είναι ενδεικτικό ότι ενώ στο μπλόκο της Κοκκινιάς είχαμε 170 νεκρούς, μόνο οι 19 οικογένειας κατέθεσαν μήνυση. Από τα 20.000 άτομα, μόλις τα 3.227 παραπέμφθηκαν σε δίκη Άρα τα δικαστικά συμβούλια αποφάνθηκαν ότι στο 84% των περιπτώσεων λόγω του ότι «δεν συντρέχουν επαρκείς αποδείξεις για να στοιχειοθετηθεί κατηγορία».

Μάλιστα, από τους 3.227 που δικάστηκαν οι 2.251 αθωώθηκαν ή η κατηγορία θεωρήθηκε αποσβεσμένη, ενώ από τους 976 που καταδικάστηκαν οι 420 δεν πήγαν καν στο δικαστήριο. Στη συνέχεια απ’ τους 556 καταδικασμένους που εμφανίστηκαν στο δικαστήριο τουλάχιστον 243 έλαβαν χάρη απ’ τον βασιλιά και αποφυλακίστηκαν λίγο μετά. Δηλαδή από τα 20.000 άτομα τιμωρήθηκαν μόνο 300 (με μικρές ποινές) ενώ μόλις 2 άτομα οδηγήθηκαν στο εκτελεστικό απόσπασμα. Άρα τιμωρήθηκε κάτι λιγότερο από 2%, των έτσι κι αλλιώς ελάχιστων μηνύσεων που έγιναν λόγω παρακρατικής τρομοκρατίας.

Η Γερμανία ξαναγράφει την Ιστορία – Θα ξεχάσουμε τα ναζιστικά εγκλήματα;

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Τον περασμένο Ιούνιο βρέθηκα στο Δίστομο σε μια συνάντηση ιστορικών και εκπροσώπων μουσείων και μνημείων διατήρησης της μνήμης που οργάνωσε ο εκεί Δήμος με αφορμή τα 80 χρόνια από την εκτέλεση των κατοίκων της μικρής πόλης από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής. Ευθύς εξ αρχής αιφνιδιάστηκα από τον χαρακτηρισμό του γεγονότος ως “τραύμα”.

Τον όρο αυτό δεν τον χρησιμοποίησε κανείς σχεδόν από τους μετέχοντες στη συνάντηση ιστορικούς. Αντίθετα ο όρος αυτός επιστρατευόταν για να αποδοθεί το γεγονός από όλους τους εκπροσώπους των μουσείων, ή των παρεμφερών ιδρυμάτων “διατήρησης της μνήμης”. Υπενθυμίζω ότι στις 10 Ιουνίου 1944 τα γερμανικά στρατεύματα κατέστρεψαν την κωμόπολη και εκτέλεσαν εν ψυχρώ 228 κατοίκους της. Μέσα στους εκτελεσμένους περιλαμβάνονταν 117 γυναίκες και 53 παιδιά ηλικίας μικρότερης των 16 χρόνων. Οι λεπτομέρειες της σφαγής, σε φωτογραφίες ή μαρτυρίες επιζησάντων, προκαλούν αποτροπιασμό.

Η πράξη αυτή έχει περάσει στην ιστορία ως έγκλημα πολέμου και –μέχρι  πρόσφατα τουλάχιστον– αποδιδόταν ως “Ολοκαύτωμα”, ως “σφαγή” ή πιο απλά ως “έγκλημα”. Και οι τρεις αυτές έννοιες καθόριζαν το στίγμα του συμβάντος με τον πλέον απόλυτο και ουσιαστικό τρόπο. Αυτούς τους ορισμούς έρχεται να αντικαταστήσει ο όρος “τραύμα”. Πριν από μερικά χρόνια –όχι πολλά– ο ορισμός των γερμανικών εγκλημάτων πολέμου σαν “τραύμα” θα ήταν ακατανόητος και θα προκαλούσε κύματα αντιδράσεων από τους άμεσα ενδιαφερόμενους αρχικά – τους απογόνους των θυμάτων. Θα θεωρούνταν δε πιθανότατα ως ύβρις για τον μαρτυρικό λαό μας.

 

Φαίνεται πως πλέον οι ευαισθησίες έχουν αλλοιωθεί και το περιεχόμενο των λέξεων έχει αλλάξει. Το σημείο τομής μπορεί να προσδιοριστεί στην ενεργή παρέμβαση της γερμανικής πρεσβείας και των συμπορευόμενων με αυτήν ιδρυμάτων “αποκατάστασης” του γερμανικού κύρους – ανεξάρτητα εποχής και ιστορίας.

Η εκτέλεση του υποστράτηγου Κρεχ από τον ΕΛΑΣ και τα φρικτά αντίποινα

Μια σχετικά άγνωστη ηρωική ελληνική πράξη αντίστασης και τα κτηνώδη αντίποινα των Ναζί. Σκότωσαν τουλάχιστον 325 άτομα. Γιατί η τόσο σημαντική εκτέλεση δεν έλαβε την αναγνώριση που της άξιζε

Η Ελληνική Αντίσταση κατά τη διάρκεια της Κατοχής είναι γεμάτη ιστορίες γενναιότητας και ηρωισμού. Μια από αυτές είναι και η δολοφονία του υποστρατήγου Φραντς Κρεχ από τμήμα του ΕΛΑΣ τον Απρίλιου του 1944. Ήταν ένα πολύ σημαντικό πλήγμα στις κατοχικές δυνάμεις που προκάλεσε οργή ακόμα και στον ίδιο τον Χίτλερ. Τα αντίποινα των Ναζί ήταν κτηνώδη.

Η επιχείρηση

Στις 22 Απριλίου 1994 ο ΕΛΑΣ Λακωνίας έλαβε πληροφορίες από πράκτορες των βρετανικών συμμαχικών αποστολών για την κίνηση του υποστράτηγου Φραντς Κρεχ (Generalmajor Franz Krech). Ενημερώθηκαν πως ο Γερμανός αξιωματικός θα κάνει μια συγκεκριμένη διαδρομή με το επιτελείο της  γερμανικής F Στρατιάς.

Άμεσα σχεδιάστηκε ενέδρα. Η Διμοιρία του 8ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ Λακωνίας, με διοικητή τον ανθυπολοχαγό πεζικού του Ελληνικού Στρατού Μανώλη Σταθάκη, έλαβε θέσεις στο δρόμο Μολάων - Μονεβάσιας, από όπου ο ΕΛΑΣ γνώριζε ότι θα διέρχονταν η αυτοκινητοπομπή του υποστρατήγου  την επόμενη ημέρα.

Το μεσημέρι της 27ης Απριλίου 1944 πομπή έξι οχημάτων της F Στρατιάς έκανε την εμφάνισή της στο σημείο. Τα αυτοκίνητα ακινητοποίησε νάρκη που είχε τοποθετήσει ο ΕΛΑΣ στον δρόμο. Ακολούθησε καταιγισμός πυρών από τους Έλληνες αντάρτες.

Όλα συνηγορούν ότι ο Κρεχ σκοτώθηκε από τα πυρά και όχι από τη νάρκη. Η μάχη κράτησε λίγα λεπτά με τους Γερμανούς τελικά να οπισθοχωρούν. Άφησαν πίσω το σώμα του υποστρατήγου και ακόμα τέσσερις νεκρούς.

Καταλάβατε; Καταλάβαμε.

Δύο χρόνια σήμερα από το θάνατο του Μανώλη Γλέζου. Επειδή ορισμένα πράγματα δεν αλλάζουν, δείτε τι έγραφε η Βραδυνή (1/6/41) την επομένη που Γλέζος και Σάντας κατέβασαν τη ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη! Καταλάβατε; Καταλάβαμε.

Πριν 80 χρόνια, στις 6 Απριλίου 1941, η ναζιστική εισβολή στην Ελλάδα (Κι όμως, σαν να μην έφυγαν ποτέ!)

Του Γιώργου Τασιόπουλου

Πριν 80 χρόνια, στις 6 Απριλίου 1941, η ναζιστική εισβολή στην Ελλάδα

(Κι όμως, σαν να μην έφυγαν ποτέ!)

Η επιχείρηση είχε την κωδική ονομασία Μαρίτα, εκδηλώθηκε στις 5:15 το πρωί της 6ης Απριλίου στα οχυρά της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας.

Είχε επιδοθεί τελεσίγραφο νωρίτερα, στον πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή από τον Γερμανό πρεσβευτή στην Αθήνα, πρίγκιπα Έρμπαχ. Ο Κορυζής είπε το δεύτερο ΟΧΙ, αυτή τη φορά στην ιταμή ναζιστική πρόκληση.

Η γερμανική επίθεση και η εντολή για τη σχεδίασή της είχε δοθεί από τον Χίτλερ στις 13 Δεκεμβρίου 1940. Στόχος του Γερμανού δικτάτορα ήταν η βοήθεια προς τον σύμμαχό του Μουσολίνι που ήταν στρυμωγμένος από τους Έλληνες στην Αλβανία και η εξασφάλιση των νώτων του ενόψει της επικείμενης επίθεσής του στη Ρωσία (Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα).

Τον διμέτωπο αγώνα κατά της Γιουγκοσλαβίας και της Ελλάδας ανέλαβε η γερμανική 12η Στρατιά υπό τον στρατάρχη Βίλχελμ Λιστ, ο οποίος είχε στη διάθεσή του 680.000 άνδρες, 1.200 τανκς και 700 αεροπλάνα. Η χώρα μας παράταξε 70.000 άνδρες στα οχυρά των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, με επικεφαλής τον υποστράτηγο Κωνσταντίνο Μπακόπουλο, καθώς ο κύριος όγκος του ελληνικού στρατού μαχόταν τους Ιταλούς στην Αλβανία. Η γερμανική επίθεση εκδηλώθηκε στο μέτωπο των ελληνοβουλγαρικών συνόρων.

"MOG: Μνήμες από την κατοχή στην Ελλάδα - Μια ωραία εκπαιδευτική πλατφόρμα με ύπουλο περιεχόμενο"

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Στις 2 Δεκεμβρίου 2020 έγινε παρουσίαση στο ελληνικό κοινό, μιας δίγλωσσης εκπαιδευτικής πλατφόρμας (ελληνικά-γερμανικά) σχετικά με την γερμανική κατοχή.

Ένα υλικό που στηρίζεται σε 93 προφορικές μαρτυρίες από ανθρώπους που έζησαν την τραγικότητα της εποχής εκείνης. Χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας και το ίδρυμα Νιάρχος, με υπεύθυνο το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο του Βερολίνου.

Σχεδόν άρτιο τεχνολογικά, ελκυστικό, με 6 έτοιμα εκπαιδευτικά σενάρια για αξιοποίηση από εκπαιδευτικούς και μαθητές και δυνατότητα να δημιουργηθούν και άλλα, ανάλογα με τις επιθυμίες και τις ανάγκες των χρηστών της.

Η αθώα ματιά ενός εκπαιδευτικού και κυρίως ενός μαθητή, θα αντλήσει πρωτογενές υλικό και αρκετές πληροφορίες για να στηρίξει την εργασία του. Ακόμα και συνέντευξη του Μανώλη Γλέζου υπάρχει, του ανθρώπου σύμβολο και πρωτεργάτη των γερμανικών αποζημιώσεων. Μέχρι εδώ, όλα καλά. Τίποτα το μεμπτό δεν φαίνεται, ίσα-ίσα μάλιστα. Αν κάποιος όμως έχει διαβάσει ή ακούσει κάποιες κριτικές επ’ αυτού (όπως των  Συγγελάκη, Γιάγκου, Μαργαρίτη) ή είναι λίγο ψαγμένος για την ιστορία του θέματος, τότε αναφύονται καίρια ερωτήματα και ζητήματα.

Οι πληροφορίες είναι καλοβαλμένες μεν, αλλά οδηγούν σε άλλα συμπεράσματα. Όπως, ότι η πείνα ήταν αποτέλεσμα του ναυτικού αποκλεισμού των Άγγλων  και όχι της επιλογής των Γερμανών κατακτητών να κλέψουν κάθε είδους παραγωγή υπέρ των συμπατριωτών τους (συνέβαλε αλλά δεν καθόρισε) ή το τραγικό ότι η αντίσταση των Ελλήνων προκάλεσε το σφάξιμο των αμάχων. Μερικές μόνο κριτικές που έχουν επισημανθεί ήδη από τον κ. Συγγελάκη, του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Επιπλέον, οι αριθμοί που αναφέρονται σε θύματα ή συνέπειες είναι πραγματικοί αλλά όχι αληθινοί. Οι αληθινοί αριθμοί για το τι έγινε στην κατοχή, είναι καταγεγραμμένοι στις αδιαμφισβήτητες μελέτες που αποτυπώνουν ακριβώς πόσοι άνθρωποι χάθηκαν σε κάθε περίπτωση βανδαλισμού των κατακτητών, αλλά και τις υλικές συνέπειες (σε πραγματικές σημερινές τιμές) που υπάρχουν. Έχουν κοστολογηθεί μέχρι κεραίας και απαιτούνται από το σημερινό γερμανικό κράτος στο ακέραιο και διαχρονικά, μέχρι της υλοποίησης των.

Βόμβα η συνέντευξη Ιταλού Πρωθυπουργού – Στήσαμε παγίδα στην Ελλάδα και την κλέψαμε. Δώσαμε 250 δις από τα οποία 220 πήγαν απ΄ ευθείας στην Γερμανία (video)

ΣΧΟΛΙΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ: Ξαναβάζουμε αυτήν τη δημοφιλή ανάρτηση για να τονίσουμε ότι το συγκεκριμένο βίντεο, παρόλο που είχε αναπαραχθεί από πολλούς στο Youtube, έχει γίνει προσπάθεια να το εξαφανίσουν. Ακριβώς αυτά ήταν τα λόγια που του "ξέφυγαν" του Ντ' Αλέμα....

Το άρθρο είναι… αφιερωμένο σε όλους αυτούς που δείχνουν με το δάκτυλο την Ελλάδα… 

Μια συνέντευξη (1-07-2015) που παραχώρησε ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάσιμο Ντ’ Αλέμα, προκάλεσε πανικό στους δανειστές μας.

Ο Μάσιμο Ντ’ Αλέμα, μιλώντας στη RaiNews24, αποκάλυψε ΚΑΘΑΡΑ, πως τα 220 δισεκατομμύρια ευρώ από τα 250 δισ. ευρώ της ευρωπαϊκής βοήθειας προς την Ελλάδα, κατέληξαν απευθείας στις γερμανικές, γαλλικές και σε μικρότερο ποσοστό τις ιταλικές τράπεζες.

«Παλλαϊκός αγώνας για Δικαιοσύνη κι Αποζημίωση! Το Δίστομο «φως κι ελπίδα των λαών»!»: Ένα ιστορικό κείμενο με την υπογραφή Μανώλη Γλέζου από τον Ιούνη του 2018

Το κείμενο που ακολουθεί είναι συλλογικό κείμενο της Γραμματείας του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα (ΕΣΔΟΓΕ) και ένα από τα τελευταία κείμενα, που φέρουν την υπογραφή του Μανώλη Γλέζου. Γράφτηκε για την 74η επέτειο της Σφαγής του Διστόμου και δημοσιεύτηκε στο Hot Doc History τον Ιούνιο του 2018. Μέχρι το τέλος της ζωής του ο Μανώλης Γλέζος (ιδρυτής και Πρόεδρος του ΕΣΔΟΓΕ 1996-2016) αγωνιζόταν για Δικαιοσύνη που ταυτίζεται με το αίτημα για Αποζημίωση και Επανόρθωση!

Σημειώνε χαρακτηριστικά στο κείμενο:

Σαν σήμερα, Γλέζος και Σάντας κατεβάζουν τη σβάστικα από την Ακρόπολη

Σαν σήμερα ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας κατέβασαν τη σημαία των ναζί από την Ακρόπολη. Πώς είχαν εκτελέσει το παράτολμο σχέδιό τους, ταπεινώνοντας το Γ' Ράιχ...

Οι φοιτητές τότε Μανώλης Γλέζος και Απόστολος Σάντας, με μία παράτολμη ενέργειά τους, κατεβάζουν από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία στις 30 Μαΐου 1941.

Ξημερώματα της 30ής Μαΐου 1941 και δύο 19χρονοι νέοι σκαρφαλώνουν στον Ιερό Βράχο και κατευθύνονται προς τον Παρθενώνα με στόχο να κατεβάσουν τη γερμανική σημαία του Γ' Ράιχ.

Είχε συμπληρωθεί ένας μήνας από την παράδοση της Αθήνας στους Γερμανούς, που ολοκλήρωναν τις επιχειρήσεις τους στην Ελλάδα με την κατάληψη της Κρήτης.

Ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας συλλαμβάνουν το παράτολμο σχέδιο ένα ανοιξιάτικο σούρουπο, όταν από το Ζάππειο αντίκρισαν  την Ακρόπολη. Αποφασίζουν να το υλοποιήσουν, φροντίζοντας μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια, αφού τυχόν αποτυχία σήμαινε θάνατο.

Οι δύο φοιτητές πηγαίνουν στην Εθνική Βιβλιοθήκη και διαβάζουν ό,τι σχετικό υπάρχει με τον Ιερό Βράχο: τις σπηλιές, τις τρύπες και κάθε λογής χάρτες της Ακρόπολης.  Γρήγορα, αντιλαμβάνονται ότι η μόνη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσουν για να μην γίνουν αντιληπτοί από τους Γερμανούς φρουρούς ήταν μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.

«Η κραυγή της σιωπής»

Στη διάρκεια της Κατοχής και συγκεκριμένα τον Απρίλιο του ’44, ο Σπύρος Κοντούλης, ποδσφαιριστής της ΑΕΚ, συνελήφθη από τους Γερμανούς στην περιοχή της Κοκκινιάς, για την συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση μέσα από τις γραμμές του ΕΑΜ. Μεταφέρθηκε και κρατήθηκε στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου, το ελληνικό Νταχάου. Τον Ιούνιο του 1944, ενώ μεταφερόταν με καμιόνι από το Χαϊδάρι στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής για να εκτελεστεί με άλλους αγωνιστές,.ο Κοντούλης πήδηξε στον δρόμο στο ύψος του Μετς. Μια ριπή από αυτόματο όπλο του Γερμανού φρουρού τον τον σώριασε νεκρό.. Ήταν μόλις 29 ετών. Ο Σπύρος Κοντούλης είχε γεννηθεί το 1915 στον Πειραιά. Ξεκίνησε την καριέρα του σε ηλικία 16 ετών στην τοπική ομάδα «Άμυνα κοκκινιάς». Στην ΑΕΚ έπαιξε το 1935 και τίμησε την ομάδα με το αγωνιστικό του ήθος και τη θυσία του. 

Και συνεχίζουν...

Το τραγικό τέλος του Σπύρου Κοντούλη...

Ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ, Σπύρος Κοντούλης τραυματίστηκε στο πόδι πολεμώντας στην πρώτη γραμμή. Θεραπεύτηκε και τον εκτέλεσαν οι Γερμανοί, όταν πήδηξε από το φορτηγό που τον μετέφερε στο Σκοπευτήριο Καισαριανής...




Το 1940 με την κήρυξη του πολέμου στην Ελλάδα διακόπηκε κάθε ποδοσφαιρική δραστηριότητα. 

Λίγο πριν από τον πόλεμο, η ΑΕΚ είχε σημειώσει επιτυχία κατακτώντας το τελευταίο πρωτάθλημα (1939-40), ενώ έδειχνε ότι θα κυριαρχούσε και στα επόμενα. Οι εχθροπραξίες όμως διέκοψαν την πορεία της. 

Αυτό δεν συνέβη μόνο στο ποδόσφαιρο, αλλά σε όλα τα αθλήματα που διοργάνωναν πρωταθλήματα. Φυσικά, οι αθλητές βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή του μετώπου. 

Από τα στοιχεία και τις μαρτυρίες προκύπτει ότι στα βουνά της Αλβανίας, στο Πόγραδετς, τραυματίστηκε σοβαρά ο ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ Κώστας Βαλαβάνης, από όλμο που έσκασε μπροστά του. 
Το ίδιο και ο δρομέας Καψοκέφαλος. 
Στο Τεπελένι πληγώθηκε βαριά στο πόδι ο μεγάλος Αλέκος Χατζησταυρούδης, ο οποίος έδωσε μάχη μέχρι να αποθεραπευτεί και να συνεχίσει τη σταδιοδρομία του στον Ολυμπιακό. 

Το μπλόκο της Κοκκινιάς... Ούτε ξεχνάμε, ούτε συγχωρούμε τους δωσίλογους όλων τ ων εποχών και περιόδων! 17 Αυγούστου 1944...

Οι ναζί δεν έφυγαν ποτέ! Απλώς βρήκαν νέους γερμανοτσολιάδες!

27 Απρίλη του 1941…

Γερμανοί με λαοκρατία μόνο

Ανάρτηση από: Η Πλέμπα

Τα χωριά που κάψαν οι Γερμανοί με τους ντόπιους συνεργάτες τους

1170 ήταν τα χωριά που έκαψαν σε όλη την επικράτεια, όπως φαίνονται στον παρακάνω χάρτη, με τις κόκκινες κουκκίδες.

Αν σας φαίνονται πολλά, να πούμε ότι ο χάρτης έχει ελλείψεις. 

Για αυτό εξακολουθεί και συμπληρώνεται. Ο λόγος; 

Την περίοδο μετά την απελευθέρωση, τη χώρα κυβέρνησαν αυτοί που στηρίχθηκαν στους ντόπιους συνεργάτες των Γερμανών.

Κάθε πράξη αντίστασης, κάθε θυσία, ήταν...διαβατήριο για να μπει κάποιος στ περιθώριο, στην εξορία, στην εκτέλεση…

- Οι Γερμανοί εφάρμοσαν ένα προμελετημένο σχέδιο προκειμένου να κάμψουν το ηθικό του ελληνικού πληθυσμού (κάτι που βέβαια δεν κατάφεραν): την θεωρία των αντιποίνων, με βάση την οποία για κάθε απώλεια δικών τους σε μια μάχη ή σε ενέδρα των ανταρτών πυρπολούσαν τα πλησιέστερα χωριά.

O επιζών της σφαγής του Διστόμου, Αργύρης Σφουντούρης στέλνει μήνυμα στους νέους: Μην ξεχνάτε το παρελθόν

Πόσο πόνο χωρά και μπορεί να κουβαλήσει η ανθρώπινη ψυχή; Όταν δε, πρόκειται για την ψυχή ενός αθώου παιδιού που αντίκρισε κατάματα τη μεγαλύτερη απώλεια, τους δύο γονείς του νεκρούς από το χέρι των ναζί; Πώς είναι να κουβαλά κάποιος για όλη τη ζωή του τις εικόνες των νεκρών γονιών του σαν τις πρώτες εικόνες που μπορεί να ανακαλέσει στη μνήμη; 

Ο 78χρονος, πλέον Αργύρης Σφουντούρης, σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων με αφορμή τη συμπλήρωση εβδομήντα τεσσάρων χρόνων από τη σφαγή του Διστόμου, στις 10 Ιουνίου του 1944, ξετυλίγει καρέ- καρέ το κουβάρι των αναμνήσεών του από τα συγκλονιστικά γεγονότα που έζησε ως παιδάκι τεσσάρων χρονών και στέλνει το μήνυμα στους νέους, να ασχολούνται με τα κοινά και να μην ξεχνούν το παρελθόν. 

Η πρώτη εικόνα που μας εκμυστηρεύεται είναι αυτή του πατέρα του να κείτεται νεκρός πάνω στη βρύση έξω από το σπίτι τους στο Δίστομο, και συνεχίζει με τη στιγμή που αντίκρισε τη μάνα του νεκρή πάνω σε ένα κάρο.

Αφού μιλά για τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν για τον ίδιο και τις αδερφές του μετά τη σφαγή, εξομολογείται πως σήμερα δεν αισθάνεται το μίσος που αισθανόταν μικρός. «Έπαψα να έχω μια ομαδική στάση απέναντι στους Γερμανούς, υπάρχουν άνθρωποι που τους εκτιμώ γιατί μας υποστηρίζουν, αλλά τα βλέπω αμερόληπτα, χωρίς φανατισμό» σημειώνει.