Ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι καθρέφτης του σάπιου κόσμου των αφεντικών. Τ’ ακούς, Καμύ; Μάθε “μπαλίτσα” από τους άρχοντες…
Του Βασίλη Κρίτσα
Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο μου έμαθε πως όλα πουλιούνται και αγοράζονται. Η υπόληψη, ο λόγος τιμής -αρκεί να βρεθεί η κατάλληλη τιμή του καθενός- και η αγνή αγάπη για μια ομάδα. Κι ας λέει ο Κρόιφ πως δεν έχει δει ποτέ ένα τσουβάλι λεφτά να βάζει την μπάλα στα δίχτυα. Κάνουν όμως τόσα άλλα πράγματα, εντός και εκτός γηπέδου.
Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο μου έμαθε πως το μόνο που μετράει είναι να νικάς με κάθε κόστος και να παίρνεις τίτλους. Ακόμα και ξεγελώντας το παιδί σου, που λέει κι ο Αλεξανδρής, με ωμή ειλικρίνεια. Κι αν αυτό γίνει με διαιτησία και πέτσινο πέναλτι, ακόμα καλύτερα, για να σκούζουν οι απέναντι.
Μου έμαθε πως το θέαμα, η προσπάθεια, η ατμόσφαιρα, το ευ αγωνίζεσθαι, δεν έχουν καμία απολύτως αξία, παρά μόνο ως περιτύλιγμα για το προϊόν. Καμιά φορά δεν έχουν αξία ούτε καν τα γκολ που δίνουν τη νίκη. Αρκεί να έχεις παίξει στο στοίχημα τα κόρνερ, τα πλάγια ή ποιος θα πάρει πρώτος κάρτα. Και να βρεις κάποιον στο γήπεδο που να κάνει πράξη την “πρόβλεψή” σου.
Αυτή είναι η μαγεία του αθλητισμού, άλλωστε. Να γράφει κάποιος με γκολάρα το 3-0 στο ’90 και εσύ να χτυπιέσαι γιατί έχασες το under. Να διαβάζεις μανιωδώς πληροφορίες αν παίζουν πλήρεις οι ξυλοκόποι της Γ’ Αγγλίας, στη Σκανδιναβία ή στην άλλη άκρη του κόσμου. Αυτό θα πει αγάπη για το πραγματικό παιχνίδι…
