Η ομοφυλοφιλία, ο Ένγκελς και οι «αριστεριστές»…

Εμβληματικός ο αείμνηστος Θύμιος Παπανικολάου, η καρδιά κι η ψυχή του "Ρεσάλτο" που μας άφησε νωρίς... Έγραφε στις 16 Δεκέμβρη του 2015, για το ζήτημα που απασχολούσε από το 1869 τους "ομόφοβους ρατσιστές"  Ένγκελς και Μαρξ

Του Θύμιου Παπανικολάου

Είναι να γελάς με κάποιους «αριστερούς» οι οποίοι, εναγωνίως και δολίως, επιχειρούν να «τεκμηριώσουν» το πολιτικό ΔΙΚΑΙΩΜΑ της ομοφυλοφιλίας με τους κλασσικούς του μαρξισμού.
Μη βρίσκοντας φυσικά γραφτά των κλασσικών υπέρ της ομοφυλοφιλίας ανατρέχουν, σκοπίμως δηλαδή δολίως, σε τεχνάσματα και αυθαιρεσίες που ταυτίζουν το «πολιτικό δικαίωμα» της ομοφυλοφιλίας με την ποινικοποίησή της και τη δίωξη.

Βεβαίως δεν αρκούνται σε αυτή την αναγωγή της δίωξης των ομοφυλοφίλων σε πολιτικό δικαίωμα αναγνώρισης της ομοφυλοφιλίας, αλλά επιχειρούν να συνδέσουν τη μαρξιστική κριτική εναντίον της αστικής οικογένειας με την πολιτική αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας: Τέτοια μικροαστική πονηράδα και κατεργαριά…

Δόλια κατεργαριά διότι οι κλασσικοί του μαρξισμού έχουν τελεσίδικα χαρακτηρίσει την ομοφυλοφιλία ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ και ΟΥΔΕΠΟΤΕ την αναγνώρισαν ως πολιτικό δικαίωμα…

ΟΥΔΕΠΟΤΕ τέθηκε από το σοσιαλιστικό κίνημα το αίτημα του εμπλουτισμού του σοσιαλιστικού προγράμματος με την πολιτική αναγνώριση της ομοφυλοφιλίας.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση κατάργησε την ποινικοποποίηση και τη δίωξη των ομοφυλοφίλων, δεν κατοχύρωσε κανένα πολιτικό δικαίωμα και προγραμματική διεκδίκηση πολιτικής αναγνώρισης των ομοφυλοφίλων.

Οι κλασσικοί του μαρξισμού δε υιοθέτησαν ΠΟΤΕ την ανόητη και αντιεπιστημονική άποψη της σημερινής νεοταξικής «αριστεράς»: Ότι δηλαδή η ομοφυλοφιλία είναι πολιτικό δικαίωμα και διεκδίκηση!

Η Παναγία: Το «φως που καίει» την ελληνική «ψυχή»

Μαζί με τις ευχές μας για μια  Καλή κι ευλογημένη Χρονιά  δημοσιεύουμε ένα άρθρο του Θύμιου Παπανικολάου σχετικό με την Παναγία. Πολλοί πολιτικοί του τόπου αυτού είχαν καταλάβει στο παρελθόν ότι το σύμβολο της Παναγίας αποτελεί «φως που καίει» την  ελληνική ψυχή. Ο κύριος Μόσιαλος και η  συν αυτώ εξουσία εμμένουν στη διαβολική τους έπαρση κι εθελοτυφλούν.  Λυπούμεθα γιατί στους χαλεπούς αυτούς καιρούς  καλό θα είναι να μη ξεχνάμε το αποστολικό «σκόλοψ τῇ σαρκί, ἵνα μὴ ὑπεραίρωμαι». Αυτά προφανώς δεν διδάσκονται στα Harvard και στα LSΕ. Eδώ όμως είναι Βαλκάνια που λέει και ο τραγουδοποιός, δεν είναι παίξε-γέλασε...

Ευχόμεθα Καλήν Υγεία σε όλους, επαρμένους και μη!!!

 

 

 

 

 

 

Η Παναγία: Το «φως που καίει» την ελληνική «ψυχή»

 

 

 Tου Θύμιου Παπανικολάου (1944-2020)

 

    

 

 

Η «ψυχή» της ιστορίας ενός λαού, τα βαθιά ριζωμένα βιώματά του, οι αγωνίες του, οι χαρές του, τα οράματά του, οι μεγάλες συγκινήσεις του και αγωνιστικές εντάσεις του, με δύο λόγια η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ της ιστορικής του υπόστασης και οι πνευματικές του εξάρσεις, όλα αυτά, καταγράφονται και απεικονίζονται, σαν ανεξίτηλες χαρακιές, στην Τέχνη αυτού του λαού, ιδιαίτερα στη Λογοτεχνία, τη Ζωγραφική, την Ποίηση, τη Μουσική, το Δημοτικό Τραγούδι…

Ο πολιτιστικός και καλλιτεχνικός πλούτος της ελληνικής κοινωνίας κλείνει μέσα του το χώνεμα των διανοητικών και συναισθηματικών στοιχείων της εθνικής και κοινωνικής μας διαμόρφωσης και υπόστασης. Κλείνει μέσα του την αγωνιστική ελληνική «ψυχή», την ευαισθησία του λαού μας και την ενεργοποιημένη ευαισθησία που είναι οι συγκινήσεις του λαού μας.

Σε όλα αυτά τα βαθιά ιστορικά μας ριζωμένα βιώματα δεσπόζουσα θέση έχει το Ορθόδοξο φρόνημα…

Για τον Θύμιο Παπανικολάου

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ* 

Ο Θύμιος ήταν «σύντροφος», όχι όμως μόνον με την έννοια του συναγωνιστή ή του ομοϊδεάτη που έχει ο όρος στην αριστερόστροφη πολιτική διάλεκτο. Ήταν σύντροφος επειδή ήταν φίλος. Επειδή συχνά αποτελούσε για εμένα μια πηγή πολιτικής διαύγειας συνδυασμένης με μια βαθιά καλοσύνη, ίσως και με μια παιδική διάθεση αισιοδοξίας και ενθουσιασμού. Πράγματα δηλαδή που από μια στιγμή και ύστερα, ιδίως μετά την μεταπολίτευση και κατά τα χρόνια της πασοκικής ηγεμονίας στους δημοκρατικούς χώρους, είχαν αρχίσει πραγματικά να σπανίζουν. Έτσι, στις ανησυχίες για τις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις κατά τα κρίσιμα αυτά χρόνια, ο Θύμιος της περιόδου των «Νέων Στόχων» υπήρξε για μένα κάτι σαν «αποκούμπι». Η ακεραιότητα και το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα του φάνηκε σύντομα, ιδίως από τη στιγμή που ένα μεγάλο μέρος των αγωνιστών του αντιδικτατορικού αγώνα, μεταξύ των οποίων και πολλοί τροτσκιστές, συμβιβάστηκαν με ψευτοαντικαπιταλιστικά στερεότυπα, κούφιες ριζοσπαστικές ρητορικές ασκήσεις και τελικά ταύτισαν τον διεθνισμό με τον ανεθνισμό. 

Κάποτε μάλιστα, πιστεύοντας όπως όλοι οι ηλίθιοι, ότι η ανθρωπότητα πρέπει πάση θυσία να ενοποιηθεί σε ένα πολιτικό σύνολο χωρίς σύνορα, κατάντησαν κολαούζοι της φιλελεύθερης διεθνοποίησης. Εν τέλει, χωρίς το καβαφικό «μεγάλο όχι», οι περισσότεροι κάπου βολεύτηκαν, όχι μόνο ιδεολογικά, αλλά και κοινωνιοοικονομικά: πήγαν έτσι «πέρα, στην τιμή και στην πεποίθησή τους». Ο Θύμιος δεν ήταν ποτέ τρυφερός με αυτούς τους σαλτιμπάγκους. Δεν έπαψε ποτέ να στιγματίζει με την σκληρή γλώσσα του τόσο τις βολικές εκλογικεύσεις των παραδαρμένων της ιστορίας, καιροσκόπων της «αριστεράς και της προόδου», όσο και τις θρησκευτικές προσηλώσεις σε κενά δόγματα των διαφόρων ντενεκέδων της λεγόμενης επαναστατικής αριστεράς ή του πολιτικά εκφυλισμένου φασιστοειδούς μικροαστικού συρφετού που με θράσος ίσο με την πολιτική και φιλοσοφική αμορφωσιά του, βαφτίζει συχνά τον εαυτό του «αντιεξουσιαστή».

Η Κούκλα του Σεξ: «Εργαλείο» κερδοσκοπίας και ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗΣ των Γυναικών…

Του Θύμιου Παπανικολάου

«Η σεξουαλική κούκλα-εμπόρευμα και η αποχωρισμένη από αυτή κούκλα του σεξ παίζει, λοιπόν, στην αισθητική της καπιταλιστικής εμπορευματικής κοινωνίας τον ίδιο ρόλο που παίζουν τα λεφτά στην οικονομία της εμπορευματικής κοινωνίας: αν το χρήμα είναι το γενικό ισοδύναμο μέσα στο οποίο παριστάνουν την ανταλλακτική τους αξία όλα τα νεκρά εμπορεύματα, έτσι και η κούκλα του σεξ είναι το γενικό αισθητικό ισοδύναμο μέσα στο οποίο απεικονίζουν τη δυνατότητα ανταλλαγής τους όλα τα ζωντανά εμπορεύματα…» (Μιχαέλ Σνάιντερ: «Νεύρωση και πάλη των τάξεων»).
Ο Γερμανός μαρξιστής Σνάιντερ,
στο συγκεκριμένο έργο, αναλύει καταλυτικά το ΠΩΣ η καπιταλιστική λογική της εμπορευματοποίησης των πάντων παραμορφώνει τη σεξουαλική συγκρότηση του ατόμου και γεννάει πλήθος διαστροφών…

Η επιστημονική ανάλυση του Σνάιντερ, καταρρίπτει όλους τους καπιταλιστικούς μύθους και τα νέα ιδεολογήματα της παγκοσμιοποίησης, ιδεολογήματα που έχουν ενστερνιστεί και αναπαράγουν όλα τα σύγχρονα «πρακτορεία» της Παγκοσμιοποίσης: Από τον αστικό φεμινισμό μέχρι τη νεοταξική «αριστερά» και τις ποικίλες «συμμορίες» των «αριστεριστών» του Σόρος και της διατεταγμένης ομοφυλοφιλίας…

Η κούκλα- εμπόρευμα που ανυψώνεται στο αισθητικό ισοδύναμο της Κούκλας του Σεξ δικαιώνει απόλυτα το εξαίρετο κείμενο του Ηλία Παπαναστασίου:

«Γυναικεία εγκληματικότητα – Το τέλος της ασυλίας του θηλυκού εγκλήματος».

Καραϊσκάκης: «βωμολόχος» και «σεξιστής»!

Του Θύμιου Παπανικολάου

Σήμερα, όπως έχουμε υπογραμμίσει πολλές φορές, η παραχάραξη και επανεγγραφή της Ιστορίας αποτελεί στρατηγική επιλογή του διεθνούς κεφαλαίου, των μηχανισμών του και των ιδεολογικο-πολιτικών ιπποκόμων του.
Επίσης, από την πρώτη στιγμή είχαμε χαρακτηρίσει την Επιτροπή Αγγελοπούλου για το ΄21, «ομάδα κρούσης» των αποδομητών της ιστορίας μας και της προσαρμογής της στις μυθολογίες της Παγκοσμιοποίησης.Οι δόλιες επιδιώξεις της Επιτροπής Αγγελοπούλου
(επιδιώξεις παραχάραξης και αλλοίωσης του ΄21, σύμφωνα με την οπτική της διεθνούς μαφίας του χρήματος), εκδηλώθηκαν από την πρώτη στιγμή με:

α). Το σήμα των 200 χρόνων: Μια γελοιογραφία του ΄21! Ένα άχρωμο, άγευστο και «ανέραστο» κατασκεύασμα, «σκοτεινό», αποστειρωμένο από κάθε αγωνιστικό Πάθος, αφυδατωμένο από κάθε ιστορικό συμβολισμό και χυμό του ΄21…

β). Την «εξαφάνιση» της Μπουμπουλίνας!!!

γ). Την εμφάνιση των δικτατόρων στο πάνθεον των προσώπων που διακυβέρνησαν την χώρα

δ). (προσφάτως) Τον εύκολο χαρακτηρισμό του Καποδίστρια ως «δικτάτορα» (ταχυδακτυλουργικό τέχνασμα που «εξαφανίζει» τις συνθήκες της εποχής, υπεραπλουστεύει ισοπεδωτικά την πραγματικότητα και κρίνει το ΤΟΤΕ με τα σημερινά στερεότυπα περί δικτατόρων).

Κορονοϊός: Οξύνει τις αντιφάσεις της Παγκοσμιοποίησης…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Η Παγκοσμιοποίηση, όπως έχουμε αναλύσει, σε πολλά κείμενά μας, δεν είναι μια ειμαρμένη, δηλαδή το αναπότρεπτο πεπρωμένο της ανθρωπότητας…
Ούτε είναι ένα «πολιτικό μοντέλο» το οποίο μας ήρθε ουρανοκατέβατο, «μοντέλο» το οποίο επέβαλαν κάποιες πολιτικές δυνάμεις «ξεκομμένες» και «αυτόνομες» από το οικονομικό γίγνεσθαι και τις κυρίαρχες ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ εξουσίες: Πλανητικές ελίτ του ιμπεριαλισμού.
Η Παγκοσμιοποίηση δεν ήταν ειμαρμένη,
διότι υπήρχε και ο εναλλακτικός δρόμος της ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ του καπιταλισμού, ο δρόμος της Σοσιαλιστικής Οργάνωσης της Ανθρωπότητας.

Και η ιστορική καμπή της αλματώδους ανάπτυξης της παγκοσμιοποίησης, βρίσκεται ακριβώς στην Ιστορική ήττα του εργατικού κινήματος με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης…

Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι ούτε ένα «πολιτικό μοντέλο» ή «τεχνοκρατικό μοντέλο» που κάποιοι «σοφοί» ή «σκοτεινοί» ή «νοσηροί» εγκέφαλοι το επέβαλαν…

Η παγκοσμιοποίηση είναι ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ στο προχωρημένο («ύστερο») στάδιο της Ιμπεριαλιστικής του ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗΣ: Στο στάδιο εκείνο που η Συγκέντρωση και η Συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, καθώς και οι ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΕΙΣ μεγάλων οικονομικών μονάδων ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΥΝ τα εθνικά-κράτη (εθνικούς ιμπεριαλισμούς) και ΣΥΓΚΡΟΤΟΥΝ πολυεθνικές δυνάμεις, δηλαδή ένα συμπλέγματα ΥΠΕΡ-εθνικών μονοπωλίων.

Το «πολιτικό μοντέλο», συνεπώς, της παγκοσμιοποίησης καθορίστηκε και επιβλήθηκε από αυτές τις καπιταλιστικές διαδικασίες της ΥΠΕΡ-εθνικής ολοκλήρωσης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων…

Ο «νέος πατριωτισμός» της νέας Προέδρου της Δημοκρατίας…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Η Αικατερίνη Σακελλαροπούλου, η νέα Πρόεδρος της...
Δημοκρατίας, μίλησε, στο τελετουργικό της ανάληψης των καθηκόντων της, για «νέο πατριωτισμό»!!!

Φυσικά δεν μας εξήγησε τη συγκεκριμένη σημασία αυτής της έννοιας…
Την υπαινίχτηκε, όμως περιφραστικά και την προσδιόρισε:
α). Με «έμπνευση το ευρωπαϊκό όραμα».
β). «Δεν (θα) αντιστρατεύεται τον κοσμοπολιτισμό, αλλά (θα) αποτελεί προϋπόθεσή του».

Με άλλα λόγια ο «νέος πατριωτισμός» της κυρίας Προέδρου είναι ο «πατριωτισμός» της ΕΕ και της Πολυπολιτισμικότητας, ο «πατριωτισμός» του ΥΠΕΡ-εθνικού κεφαλαίου και της διεθνούς μαφίας του χρήματος…

Ένας «πατριωτισμός» που αντιστρατεύεται την ιστορική ΥΠΟΣΤΑΣΗ του εθνικού κράτους, που αρνείται την ιστορική διαμόρφωση της «εθνικής συνείδησης», που καταλύει το «συλλογικό εθνικό εγώ», που αποτελεί τελεσίδικη άρνηση του Πατριωτισμού…

Στο παλιό μας άρθρο, «Το λεξικό της Νέας Τάξης», υπογραμμίζαμε:
«Σήμερα ζούμε μια ψυχρή «εκτέλεση» των κανόνων της λογικής και της νόησης, το φρικώδες νεοταξικό έργο ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗΣ των εννοιών και των λέξεων».

«Εθνομηδενισμός»: «όχημα» αθώωσης του νεοφιλελευθερισμού…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Οι απολογητές του καπιταλιστικού συστήματος, συνακόλουθα και του πλανητικού ιμπεριαλισμού (ο καπιταλισμός στη σημερινή του μορφή) είναι ευρηματικοί στην ταχυδακτυλουργία, προκειμένου να αθωώσουν την καπιταλιστική βαρβαρότητα…
Μία από τις τελευταίες ταχυδακτυλουργίες είναι η υποκατάσταση του νεοφιλελευθερισμού από τον «εθνομηδενισμό»:
Η υποκατάσταση, δηλαδή της βασικής και κυρίαρχης λειτουργίας του ΥΠΕΡ-εθνικού Κεφαλαίου από ένα ιδεολόγημα αυτής της λειτουργίας: «εθνομηδενισμός»!

Οι ταχυδακτυλουργοί, λοιπόν, της καπιταλιστικής κατήχησης διαχωρίζουν τη λειτουργία του καπιταλιστικού οργανισμού (νεοφιλελευθερισμός) από το ιδεολογικό όργανο («εθνομηδενισμός») αυτής της λειτουργίας, ανυψώνουν το «όργανο» σε αυθύπαρκτη οντότητα και στο τέλος, με αυτό το τέχνασμα, τα φορτώνουν όλα στο «ιδεολογικό όργανο», αθωώνοντας τον οργανισμό και τις λειτουργίες που το παράγουν…

Αυτό το τέχνασμα είναι της μόδας σήμερα, διότι πρέπει να επικαλυφτεί και να αποκρυφτεί η καπιταλιστική κακουργία (νεοφιλελευθερισμός), η οποία έχει πάρει επιδημικές και εφιαλτικές διαστάσεις, τόσο με τα «ανοικτά σύνορα» και τις λαθρομεταναστευτικές εισβολές, όσο με την «πανδημία» του κορονοϊού…

Έτσι αντικαθιστούμε το «νεοφιλελευθερισμό» με τον «εθνομηδενισμό» και αθωώνουμε τη βαρβαρότητα της διεθνούς μαφίας του χρήματος, δηλαδή τη βαρβαρότητα του νεοφιλελευθερισμού: Η κυρίαρχη λειτουργία του καπιταλιστικού συστήματος…

Μπογιόπουλος: Θα ξεπεράσει και τον Παύλο Τσίμα;

Του Θύμιου Παπανικολάου

Ο Νίκος Μπογιόπουλος, με αλματώδεις ρυθμούς, ακολουθεί τα αχνάρια του Παύλου Τσίμα… 
Έχει εξελιχτεί σε υστερικό φερέφωνο των «Μεγάλων Ιδεών και Αξιών» της Παγκοσμιοποίησης, με «κομμουνιστικά» μακιγιάζ… Σήμερα οι πιο χρήσιμοι ιδεολόγοι του 4ου Ράιχ είναι οι σταρ της «κομμουνιστικής» και «αριστερής» κοπής, οι πολύχρωμες ποικιλίες των μεταλλαγμένων αριστερών…

Ο Μπογιόπουλος σε ΟΛΑ τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας, αυτά που έχουν γεννηθεί από το νέο ΦΑΣΙΣΜΟ του ΥΠΕΡ-εθνικού κεφαλαίου (4ο Ράιχ), αποτελεί το φερέφωνο της Νέας Τάξης: των Ιδεών και Αξιών αυτού του πλανητικού ιμπεριαλισμού… 

Ένα φερέφωνο με τον ξύλινο «κομμουνιστικό λόγο», με προσωπείο «αντικαπιταλιστικό», «αντιφασιστικό» και «ταξικών» πυροτεχνημάτων… 

Ιδιαίτερα προσηλωμένος (ο Μπογιόπουλος) είναι στο ξέπλυμα του σύγχρονου πλανητικού φασισμού (4ο Ράιχ) με τα «κλούβια αυγά» του παλιού φασισμού (3ο Ράιχ)!!! 

Εδώ η Ευρώπη στενάζει κάτω από την μπότα των υπερεθνικών μαφιών του χρήματος (4ο Ράιχ) και ο Μπογιόπουλος …οργίζεται και εκτοξεύει υστερικά αναθέματα εναντίον κάθε λαϊκής εκδήλωσης που στρέφεται εναντίον της πλανητικής ελίτ και υπερασπίζεται την ΕΘΝΙΚΗ υπόσταση και ανεξαρτησία των λαών. 

Ο πολιτικός υπόκοσμος μας δουλεύει ασύστολα…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Τέτοιος εμπαιγμός του ελληνικού λαού δεν έχει ιστορικό προηγούμενο… Ένας πολιτικός κόσμος, εντός της κατοχικής Βουλής, να στήνει θεατρικές προεκλογικές παραστάσεις για την αναθεώρηση του Συντάγματος, όταν αυτός ο κόσμος έχει καταντήσει το ελληνικό Σύνταγμα κουρελόχαρτο και το έχει αντικαταστήσει με τα Μνημόνια και τις εντολές της ευρω-χούντας!!!

Για την ακρίβεια (πρέπει να είμαστε σαφείς στις διατυπώσεις μας) δεν πρόκειται για πολιτικό κόσμο, αλλά για πολιτικό υπόκοσμο. Τέτοιες συμπεριφορές ξεφεύγουν από τα όρια και τις συνθήκες ενός φυσιολογικού αστικού κοινοβουλίου. Είναι συμπεριφορές που συναντάμε στα ανδρείκελα ενός προτεκτοράτου, σε καταστάσεις ακραίας πολιτικής διαφθοράς… 

Η κυβέρνηση των «αριστερών» ανδρεικέλων από κοινού με τα άλλα ανδρείκελα της Αντιπολίτευσης, καυγαδίζουν θορυβωδώς για το Σύνταγμα, παίζοντας το ρόλο του κομπάρσου στην κατοχική Βουλή. 

Η επέτειος του «ΟΧΙ»: Μια διαρκής παραποίηση της Ιστορίας

Του Θύμιου Παπανικολάου

Η 28η Οκτωβρίου, όπως και κάθε έπος της Ιστορίας, έχει μεταμορφωθεί, από τις καθεστωτικές δυνάμεις, σε τρεχούμενο νόμισμα για προπαγανδιστικές χρήσεις… 
Η παραποίηση της ιστορίας αποτελεί την πάγια ιστορική πρακτική των καθεστώτων… Η 28η Οκτωβρίου έχει παραποιηθεί αγρίως και κατά τρόπο προκλητικό από τους δυνάστες του ελληνικού λαού: Από το καθεστώς της ιστορικής δεξιάς και ακροδεξιάς…

Για το γκρέμισμα όλων αυτών των μυθολογιών έχουμε γράψει άπειρα κείμενα. Τα βασικότερα είναι συγκεντρωμένα ΕΔΩ: 
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=7901 

Ανασχηματισμός: ο επιθανάτιος ρόγχος…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται σε χειμαρρώδη διαδικασία αποσύνθεσης και κατάρρευσης, κάθε πράξη της δεν αποτελεί απλώς τον επιθανάτιο ρόγχο της, αλλά και την καθιστά ακόμα πιο καταγέλαστη… Όταν είσαι πολιτικά νεκρός, δηλαδή δεν μπορεί να παράγεις τίποτα και να δώσεις πνοή ζωής σε τίποτα, τότε μοιραία κατρακυλάς σε γελοία επικοινωνιακά τεχνάσματα για να καλύψεις τα αποσυνθετικά σου αδιέξοδα…

Η κυβέρνηση των «αριστερών» ανδρεικέλων επιχειρεί να καλύψει το θάνατό της (και τη δολοφονία της Πολιτικής), με επικοινωνιακές φιέστες και τεχνάσματα προπαγανδιστικών θεαμάτων… 

Τα πιο μοχθηρά, αλλά και μακάβρια: 

α). Τα σώου του Τσίπρα την ημέρα των εμπρησμών που έσπειραν το θάνατο και αποτέφρωσαν το Μάτι και το Βουτζά… 

β).  Το άθλιο σώου του διαγγέλματος στην Ιθάκη… 

Εμπρησμοί: Τώρα ψελλίζουν, δόλια, κάποια μισόλογα…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Κάθε εθνική και κοινωνική συμφορά, κάθε ανθρώπινη τραγωδία …κινητοποιεί όλους τους μηχανισμούς του ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ: Τους πολιτικούς απατεώνες, τις ύαινες των ΜΜΕ και τους ποικίλους «αναλυτές»… 
Τα εμπρηστικά ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ τα συνοδεύουν πάντα, σαν αποτρόπαιο …αποτύπωμα, τα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ: α). Της φρενοβλαβούς προπαγανδιστικής αυθάδειας, αλλά και ηλιθιότητας της πολύχρωμους καθεστωτικής αλητείας και ιδιαίτερα των κοινοβουλευτικών απατεώνων: Κυβέρνησης και αντιπολίτευσης…

β). Της δημοσιογραφικής πορνείας που δραματοποιεί κάθε συμβάν, εμπορεύεταιι αδίστακτα τους θανάτους, τον ανθρώπινο πόνο και τους θρήνους των θυμάτων… 

γ). Των «ειδικών» και ποικίλων «αναλυτών» που έρχονται να «ανακαλύψουν» τα αίτια της καταστροφής, στηρίζοντας, εμμέσως, αλλά και ευθέως, τις καθεστωτικές μυθολογίες, οι οποίες διαχέουν τις ευθύνες σε ένα ευρύτατο φάσμα, και με δόλιο τρόπο τις μεταθέτουν στα θύματα… 

Το Μάτι αποτεφρώθηκε ολοκληρωτικά, οι νεκροί και οι αγνοούμενοι μπορεί να φτάσουν στους 200 (και να βομβαρδιζόταν το Μάτι λιγότερους νεκρούς θα είχαμε και εντυπωσιακά μικρότερες καταστροφές), ο κρατικός μηχανισμός, η αυτοδιοίκηση και όλες οι αρμόδιες υπηρεσίες πιαστήκανε στον ύπνο και απλώς φωτογράφιζαν τα «οπίσθια» της πύρινης λαίλαπας,  ΚΑΙ παρ’ όλα αυτά τα ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ,  το θράσος των «αριστερών» ανδρεικέλων και όλης αυτής της καθεστωτικής αλητείας, υψώθηκε σε μορφές παράνοιας… 

Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι άλλες «ποικιλίες» της «αριστεράς»…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Οι παραδοσιακές δυνάμεις της αριστεράς, σε όλες σχεδόν τις «αντιμνημονιακές» τους ποικιλίες και πολυχρωμίες, οι οποίες αντιπολιτεύονται την κυβερνώσα «αριστερά» των ανδρεικέλων του ΣΥΡΙΖΑ, επί της ΟΥΣΙΑΣ δεν διαφέρουν από το ΣΥΡΙΖΑ. 
Στα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα της εποχής μας, η ίδια η αντίληψη και η φιλοσοφία, η ίδια η ΛΟΓΙΚΗ του ΣΥΡΙΖΑ, ΔΙΑΠΕΡΝΑ το σύνολο της παραδοσιακής αριστεράς, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων:
Η Αντίληψη, η Φιλοσοφία και η ΛΟΓΙΚΗ των ιδεολογικών μυθολογιών της Παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης (της εξουσίας των ΥΠΕΡ-εθνικών ελίτ του χρηματιστηριακού κεφαλαίου). 

Στο ΣΥΡΙΖΑ αυτή η ΛΟΓΙΚΗ (του 4ου Ράιχ) παίρνει ακραίες, μοχθηρές και τρομοκρατικές μορφές, ακριβώς διότι υλοποιείται ΠΡΑΚΤΙΚΑ, ως κυβερνητική διαχείριση του πλανητικού ολοκληρωτισμού… 

Οι άλλες πολυχρωμίες της παραδοσιακής αριστεράς και της «άκρας αριστεράς» έχουν το πλεονέκτημα να φλυαρούν ανέξοδα και «επαναστατικά», το πλεονέκτημα να σφετερίζονται, εκ του ασφαλούς, τις αγωνιστικές κατακτήσεις των λαών, το πλεονέκτημα να μετατρέπουν τις ιστορικές Ιδέες και Αξίες της Αριστεράς σε νεκρές ΑΦΑΙΡΕΣΕΙΣ, σε νεκρά σχήματα, σε εκπορνευμένα «προϊόντα», συνακόλουθα σε θανάσιμα «όπλα» του σύγχρονου φασισμού ΕΝΑΝΤΙΑ στην Εργατική Τάξη και τους Λαούς. 

Ιταλία: Ο τρόμος από τη λαϊκή ΟΡΓΗ οδήγησε σε υποχώρηση και συμβιβασμό…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Κάποιοι επιχειρούν να ερμηνεύσουν τα γεγονότα στην Ιταλία με «γεωπολιτικές» συνωμοσιολογικές παρλαπίπες. Γι αυτούς τους κατασκευαστές εγκεφαλικών θεωρημάτων επιδειξιομανών φλυαριών, ο Λαϊκός Παράγοντας δεν υπάρχει. Όλα καθορίζονται από τους «εγκεφάλους» των «γεωπολιτικών» συγκρούσεων… Η διαλεκτική και η ιστορία των λαϊκών κινημάτων (οι λαϊκές ζυμώσεις και οι διεργασίες, η λαϊκή ΟΡΓΗ κ.λπ), είναι άγνωστα γι αυτούς τους πολιτικούς γυρολόγους και εφευρέτες των «γεωπολιτικών παιγνίων»…

Αγνοούν οι άμοιροι ότι οι διεργασίες που συντελούνται στα σπλάχνα των κοινωνιών, οι λαϊκές ζυμώσεις και κινήσεις, ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ όχι απλώς το πρωτογενές παραγωγικό υλικό της ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ, αλλά και τον κινητήριο, ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ μοχλό της ιστορικής κίνησης, των πολιτικών εξελίξεων… 

Οι σχεδιασμοί και οι στρατηγικές των «από πάνω» (των συγκρουόμενων ιμπεριαλιστικών ή «γεωπολιτικών» συμφερόντων), καθορίζονται από το «παραγωγικό υλικό» της ταξικής πάλης: Αξιοποιούν, εμπορεύονται και εκμεταλλεύονται αυτό το «υλικό»… 

Λίγα λόγια για τις ιταλικές εκλογές…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Θρηνούν για τα αποτελέσματα των Ιταλικών εκλογών όλες οι ποικιλίες της «αριστεράς» και των «προοδευτικών»…
Όλοι αυτοί αρνούμενοι, τυφλά και πεισματικά, να «διαβάσουν» στα εκλογικά αποτελέσματα των δικών τους τελεσίδικο ΘΑΝΑΤΟ, καθώς και την κραυγαλέα αμφισβήτηση της ΕΕ, του ευρώ, συνακόλουθα και του 4ου Ράιχ, δαιμονολογούν για «ακροδεξιές» απειλές και... «κινδύνους της δημοκρατίας»…

Ταυτίζουν οι άμοιροι το 4ο Ράιχ και το ευρωπαϊκό του παράρτημα (ΕΕ) με τη Δημοκρατία…

Ταυτίζουν τις ζυμώσεις και τις ροπές των λαών εναντίον του σύγχρονου φασισμού της ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής χούντας με τη φασιστική απειλή: Το γνωστό παραμύθι που μας σερβίρουν χρόνια τώρα όλα τα ανδρείκελα της ευρω-χούντας…

Τα λυσσώδη ουρλιαχτά εναντίον του Μίκη

Του Θύμιου Παπανικολάου

Τα Κυβερνητικά ανδρείκελα από κοινού με κάποιες ποικιλίες της «αριστερής» και υστερικής Πέμπτης Φάλαγγας, βγάζουν λυσσασμένους αφρούς, σε καθημερινή βάση, εναντίον του Μίκη… 
Το γεγονός ότι κατέβηκε στο δρόμο ένα εκατομμύριο Ελλήνων, δείκτης που δείχνει μια πολλαπλάσια ΔΥΝΑΜΙΚΗ εκρηκτικής σεισμικής ενέργειας, στα σπλάχνα της Κοινωνίας, αυτό δεν τους απασχολεί καθόλου. 
Αυτοί οι υστερικοί θεματοφύλακες της «αριστερής παρθενίας» και της «επαναστατικής καθαρότητας» δεν ασχολούνται με το ΑΛΦΑΒΗΤΟ της επαναστατικής πολιτικής: 
Τις διεργασίες και τις ζυμώσεις που συντελούνται μέσα στην ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ, δηλαδή με του νόμους της λαϊκής κίνησης!!! 

Τόσο Αριστεροί είναι!!! 

Δεν ασχολούνται, βεβαίως, ούτε με τις μανούβρες και τα τεχνάσματα της καθεστωτικής εξουσίας και των μηχανισμών του 4ου Ράιχ (ΥΠΕΡ- εθνικού ιμπεριαλισμού), τα οποία ΑΠΟΣΚΟΠΟΥΝ, ακριβώς, στο να αναχαιτίσουν τις εκρηκτικές λαϊκές διεργασίες που συντελούνται στα σπλάχνα της ελληνικής κοινωνίας, ΚΑΙ να διοχετεύσουν τη συσσωρευμένη και συμπιεσμένη λαϊκή ΟΡΓΗ σε κατευθύνσεις «ξεπλύματος», αναπαλαίωσης των σάπιων υλικών του καθεστώτος, καθώς και στην παραγωγή νέων εφεδρειών… 

Τα νεκρά «αριστερά» σχήματα

Του Θύμιου Παπανικολάου

Είναι να γελά κανείς με τα ποικίλα νεφελώματα της «αριστερής» πολυχρωμίας, τα οποία έχουν υποκαταστήσει τα ταξικά κριτήρια και τις κοινωνικές ζυμώσεις, με λεκτικούς αφορισμούς: «Εθνικισμός», «ρατσισμός», «φασισμός» και CIA… 
Είναι τόσο θλιβεροί αυτοί οι «αριστεροί» φωνακλάδες της Επανάστασης(!), που δεν είναι σε θέση να αντιληφτούν ότι τα νέα «ταξικά» τους κριτήρια («Εθνικισμός», «ρατσισμός» κ.λπ) αποτελούν και τα κυρίαρχα ΚΡΙΤΗΡΙΑ (σήμερα) του 4ου Ράιχ:Του πλανητικού χρηματιστηριακού ιμπεριαλισμού…

Ταυτίζονται ΠΛΗΡΩΣ στα πολιτικά κριτήρια και στις «νέες ιδέες» του διεθνούς ιμπεριαλισμού (από τα «αντιεθνικιστικά», «αντιρατσιστικά» και «αντιφασιστικά» ιδεολογήματα μέχρι τα «Ανοικτά Σύνορα»-λαθρομεταναστευτικό, και τις πολυπολιτισμικές ασθένειες των πολύχρωμων «δικαιωμάτων») ΚΑΙ δεν το αντιλαμβάνονται ούτε στο ελάχιστο… 

Δεν αντιλαμβάνονται, όλοι αυτοί οι «υπερεπαναστάτες», ότι φωνασκούν υστερικά εναντίον του ιμπεριαλισμού, έχοντας και χρησιμοποιώντας τα ίδια κριτήρια με αυτόν: Τα αφοριστικά κλισέ του «εθνικισμού» κ.λπ… 

«Είμαι ευρωπαϊστής επειδή ακριβώς είμαι αριστερός»

Του Θύμιου Παπανικολάου

Στη σημερινή εποχή της καπιταλιστικής αποσύνθεσης και παρακμής αποκτούν «ανταλλακτική αξία» το γελοίο, η βλακεία και ο δωσιλογισμός, ιδιαίτερα στην ακραία έκφρασή του με το πρόσωπο του ανδρείκελου και τη μοχθηρία του λακεδισμού… Δεν είναι τυχαίο το γιατί κυριαρχούν στην πολιτική, την πνευματική και δημοσιογραφική μας ζωή οι «επιπλέοντες φελλοί»…

Και δεν είναι, βεβαίως, καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι οι τελευταίοι Πρωθυπουργοί της χώρας (τα ανδρείκελα της ευρώ-χούντας και του 4ου Ράιχ), ιδιαίτερα οι πρωθυπουργοί της μεταλλαγμένης «αριστεράς», της σοσιαλδημοκρατικής και της κομμουνιστικής (από το Σημίτη και τον ΓΑΠ μέχρι τον Τσίπρα), χαρακτηρίζονται από καταθλιπτική πνευματική κενότητα, πολιτική ανεπάρκεια και βροντώδη ανοησία…

«Δημοσιογραφικές πόρνες»: Οι μεταπράτες της εξουσίας του χρήματος

Του Θύμιου Παπανικολάου

Η δημοσιογραφική πρακτική έχει τα χαρακτηριστικά της πορνείας («δημοσιογραφικές πόρνες»), για τον παρακάτω απλούστατο λόγο: Είναι μια πρακτική άκρως εξουσιαστική, αλλά μεταπρατική, δηλαδή ΠΛΗΡΩΣ υποταγμένη στην εξουσία των μαφιόζων του χρήματος, η οποία «μεταπουλάει» την εξουσία των οικονομικών «νταβάδων» και την εξουσία του συστήματός τους… Η δημοσιογραφική πορνεία εμπεριέχεται μέσα στο ίδιο το σύστημα της μονοπωλιακής λειτουργίας της αγοράς, όπου κυριαρχεί η ΕΞΟΥΣΙΑ του χρήματος και των πολυεθνικών…


Οι δημοσιογράφοι, ως μεταπράτες και «διαχειριστές» της ΕΞΟΥΣΙΑΣ του χρήματος, λειτουργούν κι αυτοί μονοπωλιακά: Μονοπωλούν το προνόμιο στη δημόσια θέα και στην έκφραση σε ευρεία κλίμακα, μονοπωλούν την ΕΞΟΥΣΙΑ της «διαχείρισης» και χειραγώγησης των πολιτών… 

Ασκούν δηλαδή και οι δημοσιογράφοι ΕΞΟΥΣΙΑ. Βεβαίως ως μεταπράτες («πόρνες») της κυρίαρχης οικονομικής εξουσίας, δηλαδή ως «οργανικοί διανοούμενοι» του κεφαλαίου για την παραγωγή και αναπαραγωγή των ιδεών, της ηθικής, της αισθητικής και της πρακτικής της εξουσίας της αγοράς. 

Διευκρίνιση: Το γεγονός ότι κάποιες «δημοσιογραφικές πόρνες», όπως αυτές του Αλαφούζου και άλλων, είναι ΞΕΦΩΝΗΜΕΝΕΣ δεν αναιρεί τη ΣΥΝΟΛΙΚΗ δημοσιογραφική πορνεία. Απλώς οι «ξεφωνημένες» καταγράφουν πιο εύγλωττα τη ΓΕΝΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ στο χώρο της δημοσιογραφίας, και χρησιμοποιούνται για το «ξέπλυμα» των άλλων…