Καβάφης - Περιμένοντας τους βαρβάρους

Ο Καβάφης ως συμπύκνωση της συνάντησης Ελληνισμού-Ανατολής

Του Σωτήρη Δημόπουλου

Η κατανόηση υψηλών πνευματικών μεγεθών δεν είναι ποτέ μονοσήμαντη. Η θεώρηση του έργου τους είναι πολλαπλή και οι οπτικές γωνιές της ανάλυσής τους ανεξάντλητες∙ μεταβαλλόμενες από την αλλαγή των εποχών. Η σχέση που δημιουργείται κατά την προσέγγισή τους είναι αμφίδρομη, υπερβαίνει τα όρια της στεγνής φιλολογίας, και στοχεύει γονιμοποιητικά στον οντολογικό πυρήνα του αναζητητή της αλήθειας. Ως εκ τούτου, δεν θα μπει ίσως ποτέ μια οριστική τελεία στην ερμηνεία σπουδαίων έργων και σημαντικών προσωπικοτήτων.

Τα όσα προαναφέρθηκαν μπορούν κάλλιστα να συμπεριλάβουν και το καβαφικό έργο, το οποίο αναντίρρητα έχει θέση στον Όλυμπο της διαχρονικής ελληνικής γραμματείας. Κάθε, επομένως, ειλικρινής προσπάθεια για να διατυπωθούν νέες ή να εμπλουτιστούν παλαιότερες κατανοήσεις είναι καλοδεχούμενη. Όπως αυτή που κρατάμε σήμερα στα χέρια μας, του καλού φίλου, του Χρήστου του Αλεξάνδρου. Στο πόνημά του ο συγγραφέας εξετάζει, με εργαλείο την υπάρχουσα βιβλιογραφία, τη σχέση του ποιητή με τον χριστιανισμό, την εκκλησία, το Βυζάντιο και την πατρίδα. Σ’ αυτό προβάλλει τη δική του πρόταση και παίρνει θέση για ένα ζήτημα που έχει προβληματίσει ή και διχάσει πολλούς από όσους έσκυψαν στο έργο και στο βίο του μεγάλου Αλεξανδρινού.

Το Κοινωνικού Ιατρείου Φαρμακείου Βύρωνα γιορτάζει τα 150 χρόνια από την γέννηση του Καβάφη

Ψιλοκομμένος Καβάφης;

Του Νίκου Σαραντάκου

Εδώ και μερικές μέρες, τα τρόλεϊ της Αθήνας κυκλοφορούν έχοντας πάνω τους στίχους του Καβάφη, σαν κι αυτόν που βλέπετε εδώ αριστερά. Αν δεν το βλέπετε καλά, ο στίχος είναι “Δεν έχω σήμερα κεφάλι για δουλειά”, κι αν δεν σας μοιάζει για καβαφικός στίχος δεν είστε μόνος σας -κι εγώ όταν τον διάβασα μου θύμισε τον στίχο του Σουρή: δεν έχω κέφι για δουλειά, πάλι με δέρνει τεμπελιά και κάθομαι στο στρώμα. Κι αν πάλι δεν θυμάστε τον στίχο του Καβάφη, μην αισθανθείτε μειονεκτικά, ούτε εγώ τον θυμόμουν. Άλλωστε, είναι παρμένος από ένα από τα Κρυμμένα ποιήματα του ποιητή, δηλαδή ένα ποίημα, το “Συμεών”, που δεν ανήκει στα 154 “αναγνωρισμένα” ποιήματα του Καβάφη. Δεν βάζω λινκ προς το ποίημα γιατί θα επανέλθω, αλλά προς το παρόν ας πάρουμε μια ανάσα για να πούμε λίγα πράγματα περισσότερα γι’ αυτή την πρωτοβουλία.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Βήματος:

Ο μονταρισμένος Καβάφης εμπνέει τα κοινωνικά δίκτυα

Η επιλεκτική αναπαραγωγή στίχων του Καβάφη στο πλαίσιο της καμπάνιας του Ιδρύματος Ωνάση, δεν έντυσε μόνο τις όψεις των μέσων μαζικής μεταφοράς. Από την Τετάρτη στολίζει μαζικά και τους «τοίχους» των χρηστών στο Facebook και τις ροές των αναρτήσεων στο Twitter των ελληνόφωνων χρηστών. Το δε Photoshop γνωρίζει νέες ένδοξες στιγμές τροφοδοτώντας με...
νέες εμπνεύσεις τον χαβαλέ.

Είν΄ επικίνδυνον πράγμα η βία; Ε τότε, κόψε ταχύτητα

Του Πέτρου Μαγγανιάρη

 

Στίχοι του αλεξανδρινού ποιητή Κ. Καβάφη «ταξιδεύουν» από την περασμένη Δευτέρα σε όλη την Αθήνα με λεωφορεία, τρένα, τραμ και μετρό.
Πρόκειται για μια πρωτοβουλία του αρχείου Καβάφη, το οποίο έχει περιέλθει στο Ίδρυμα Ωνάση που τελικά όπως βλέπετε στην φωτογραφία

επιχειρεί να παρέμβει στην συζητηση περί βίας παραθέτοντας ένα στίχο του Καβάφη που αποδοκιμάζει την βία.

Μόνο... που εδώ ο Καβάφης μιλά για την βιασύνη και όχι την βιαιοπραγία:
''Ἴσως δέν ἔφθασεν ἀκόμη ὁ καιρός.
Να μή βιαζόμεθα∙ εἶν’ ἐπικίνδυνον πρᾶγμα ἡ βία''
Αμορφωσιά ή γκαιμπελισμός;

Περιμένοντας τους Βαρβάρους

Ο Κωνσταντίνος Καβάφης σε αχρονολόγητο σχέδιο του Γιάννη Κεφαληνού.

Του Κωνσταντίνου Καβάφη

— Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

— Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;

Τι κάθοντ’ οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.

Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;

Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.