Τάξη και πατρίδα!

Του Θανάση Τσιριγώτη*

Η σοβούσα κρίση ανατίναξε όλες τις παλιές πολιτικές συμβάσεις! Νέες συμμαχίες χτίζονται, κόμματα αμορτισέρ εμφανίζονται στο στερέωμα, παλιές συνήθειες αλλάζουν, συμπεριφορές τροποποιούνται. Oι «από πάνω» δυσκολεύονται να κυβερνήσουν όπως πριν, οι «από κάτω» δυσκολεύονται να ζήσουν «με λιγότερο ουρανό».

Δεν είναι διόλου υπερβολή αν πούμε πως «τίποτα δεν θα ’ναι όπως πριν» στο τέλος της πορείας προς την κόλαση. Αυτής της φρίκης δίχως τέλος, εκτός και αν ο Σίσυφος αρνηθεί το ρόλο του, αρνηθεί τις καθεστωτικές συμβάσεις και αποτινάξει τους βράχους και το μαρτύριό του. O Σίσυφος-λαός ο οποίος σύρεται σιδεροδέσμιος στον παραλογισμό της σημαδεμένης κάλπης, η οποία θα κηρυχνόνταν έκπτωτη αν άλλαζε τα πράγματα. Απέναντι λοιπόν στον πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό Αρμαγεδώνα υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι.

Αυτός της υποταγής, της συναίνεσης, της δουλοφροσύνης, του νεοραγιαδισμού. Ατελέσφορος, αιματώδης, καταστροφικός. Και ο άλλος της αντίστασης, της περηφάνειας, της πάλης, της οργάνωσης. Το εργατολαϊκό αυθαδίασμα…

Οι λέξεις και το πράγμα

Οι πόλεμοι αρχίζουν με λέξεις και τελειώνουν στα πεδία των μαχών. Πριν από τους λογχοφόρους προηγούνται οι προπαγανδιστές για να σπάσουν το ηθικό των αντιπάλων και να σκορπίσουν το φόβο, το ερώτημα, τον πανικό.

O ιμπεριαλισμός, ο καπιταλισμός και οι εγχώριοι «μπάτλερ» τους, πριν ξεκινήσουν τη σφαγή έσπειραν «urbi et orbi» (σε πόλεις και χωριά) ψευτοθεωρίες, ανυπόστατα αφηγήματα, ψευτιές και σπουδαιοφανείς -πλην κούφιες- «αλήθειες». Λέγοντας: Παγκοσμιοποίηση αντί πόλεμος και ιμπεριαλισμός. Ισχυρή Ελλάδα αντί επαρχιώτικη, βαλκανική φλούδα. Δημοκρατική Ευρώπη αντί λυκοσυμμαχία. Ευρωπαϊκή αγορά αντί τραπεζικό κεφάλαιο. Κάτω τα συνδικάτα αντί οργάνωση των εργαζομένων. Μιζέρια αντί για ταξική αυτοπεποίθηση. Λασπολογία στην ιστορία αντί της ιστορικής περηφάνειας. Εγωισμό αντί συλλογικότητα και κοινωνικότητα. Θέλησαν να σκορπίσουν στα πέρατα της γης το συλλογικό κεκτημένο και το κοινωνικό «εμείς» και να ορθώσουν τη σημαία του ανυπόφορου «εγώ», ώστε ο εργάτης, ο εργαζόμενος, ο άνεργος, ο νέος να νιώθει ανυπεράσπιστος, πολιτικά άκληρος, αμνήμων, φτερό στον άνεμο.

Αυτό το σχολείο θα έλεγα σχολειό μου

Του Θανάση Τσιριγώτη

Στο σχολειό που ονειρεύομαι

δεν θέλω να είναι ασήκωτες οι τσάντες

θέλω να μαθαίνω με εκείνον τον τρόπο που να μη το καταλαβαίνω,

θέλω να διδάσκομαι από αυτά που αισθάνομαι και  όχι από αυτά που ακούω ή βλέπω μόνο

θέλω στο κουδούνι του σχολάσματος να σκέφτομαι πως πέρασε έτσι η ώρα

θέλω εκείνα τα όρια που θα μάθω να βάζω μόνος μου,

για να τα σέβομαι και όχι να τα φοβούμαι μόνο

θέλω να είναι η χώρα των χρωμάτων και των εκπλήξεων, εκεί όπου μαγικά συμβαίνουν

δεν θέλω άλλα αριστεία και βραβεία, παινέματα της μαμάς στη γειτονιά

θέλω να ανασαίνω κανονικά και όχι στα κλεφτά  όπως όταν ακούω για  διαγώνισμα, εξετάσεις, επιτυχία

θέλω τους δασκάλους μου εκπαιδευτικούς και όχι εκπαιδευτές υπερήφανους δικούς μου ήρωες και όχι φοβισμένους, σκυφτούς που κάνουν απλά μια δουλειά

που  φυσάνε απαλά τη φλόγα μου για να φουντώσει και όχι με δύναμη ανέμου να τη σβήνουν

θέλω όταν γυρνάω  στο σπίτι να έχω να λέω  όμορφες ιστορίες και όχι να με ρωτούν μόνο πως στα μαθήματα τα πήγα

δεν θέλω κανένα ταλέντο μου να ξαναπάει χαμένο γιατί ποτέ κανείς δεν έψαξε για να το ανακαλύψει

δεν θέλω να διδάσκομαι δυο φορές το κάθε πράμα μια στο σχολειό και μια μετά το σχολειό

O πατριωτισμός που δεν πρέπει να χαρίζεται στους πατριδοκάπηλους και τους φασίστες

Του Θανάση Τσιριγώτη

Οι εθνικοαστικές επιδείξεις δύναμης του Ερντογάν στη διπλανή χώρα, τόσο απέναντι στην Κύπρο σ’ ό,τι αφορά τα θαλάσσια κτήματά της, όσο και απέναντι στην Ελλάδα με αφορμή το Αιγαίο και τα νησιά του, αναμφίβολα δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητα και «αβρόχοις ποσίν».

Οπωσδήποτε όμως επαναφέρουν, έστω στρεβλά και επώδυνα, το ζήτημα των συνόρων και της εθνικής ανεξαρτησίας και θα ήταν εξόφθαλμος στρουθοκαμηλισμός αν τα προσπερνούσαμε ή αν τα αντιμετωπίζαμε με τη διασκεδαστική όσο και ανόητη αναρχική εφεύρεση πως «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του». Αν ήταν έτσι τότε το έδαφος ανήκει στα σκουλήκια του και κακώς ανοίγουμε πηγάδια για να ξεδιψάσουμε και να ποτίσουμε!

Μόνο μια απολίτικη αντίληψη θα υποστήριζε ότι οι αλλαγές συνόρων στη φάση των οξύτατων ανταγωνισμών δεν φέρνουν τον πόλεμο στην αυλή μας και μόνον όποιος δεν ξέρει δράμι από τη νεότερη βαλκανική ιστορία προσπερνάει το ζήτημα «μ’ ελαφρά πηδήματα». Σε ό,τι μας αφορά, ποτέ δεν υποκρύψαμε πως για να δει κανείς σε βάθος και με πειστικότητα το κεφάλαιο «ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός» πρέπει να βάλει στο συλλογισμό του το μεγάλο κάδρο.

Δηλαδή, πρώτον τις αντιθέσεις ανάμεσα στους σημερινούς ιμπεριαλιστές, δεύτερον τη σχέση εξαρτημένων και ιμπεριαλιστικών χωρών και τρίτον τα εθνικά εκτοπίσματα στην περιοχή. Ακούσαμε με μεγάλη προσοχή να λέγεται πως το πραγματικό, οικονομικό, στρατιωτικό και εν τέλει γεωπολιτικό εκτόπισμα δεν διαδραματίζει «κανένα ρόλο» και πως ένα φαινομενικά ασήμαντο μέγεθος μπορεί να προκαλέσει αναταραχές. Αναμφίβολα μπορεί ν’ ανάψει το φυτίλι, όπως ένας θερμοκέφαλος στρατηγός να πυροδοτήσει εύφλεκτα υλικά. Αλλά τον πόλεμο τον κάνουν οι πολιτικοί και απλώς τον διαχειρίζονται οι στρατηγοί, άλλοτε επιδέξια και άλλοτε αδέξια. Αν ήταν αλλιώς, ο Παρμενίωνας θα ξεπερνούσε τον Αλέξανδρο! Το ζήτημα των συνόρων των σημερινών εθνοκρατών είναι αντικειμενικό μέγεθος και δεν υπόκειται -προς το παρόν- στην εγκεφαλική σύλληψη του καθενός μας.

Φιλελευθερισμός και αναρχισμός

Του Θανάση Τσιριγώτη

Υπάρχει μια διαδεδομένη παραδοχή, ένα κατά συνθήκη ψεύδος. Πως δηλαδή ο φιλελευθερισμός σαν θεωρητική και πολιτική φιλοσοφία είναι αντίθετος με την ατομική τρομοκρατία. Πρόκειται περί μιας ιστορικοπολιτικής ανορθογραφίας που δεν έχει -κατά τη γνώμη μας- καμία σχέση με μία προσεκτική ανάγνωση των γεγονότων. Ο φιλελευθερισμός σαν η πιο συνεκτική θεωρητικοφιλοσοφική βάση του αστικού κόσμου έχει ως θεμέλιό του την εξύψωση  του εγώ. Ο συνεπής φιλελεύθερος θέτει το άτομο πάνω από το σύνολο, την προσωπικότητα, τα θέλω, τα γούστα και τα χαρίσματά του πάνω -και σε σύγκρουση- από όλους. Ακριβώς όπως φιλοσοφικά κάνει ο συνεπής αναρχικός είτε κουβαλάει όπλα είτε όχι.

Ο Κ.Μαρξ ασκούσε κριτική στον Μαξ Στίρνερ ακριβώς πάνω σ’ αυτό το σημείο. Οι μαρξιστές θέτουν ως προτεραιότητα τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας, την κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα και ο Β.Ι.Λένιν με διορατικότητα και επιμονή υποστήριζε την οργάνωση των εργατών στο κομμουνιστικό κόμμα, κόντρα στον ατομικισμό και τον μικροαστικό εξεγερτισμό. Τι λέει ο φιλοσοφικός φιλελευθερισμός; Κανένας φραγμός στα δικαιώματα του ενός, ο θάνατος σου η ζωή μου, κοινωνικός δαρβινισμός (οι ισχυροί θα επιζήσουν), αυτά που πήγε ως την άκρη ο αστός φιλόσοφος και μηδενιστής Φ.Νίτσε, αγαπημένος –όχι τυχαία- των αναρχοαυθόρμητων. Τι λέει αντίστοιχα ο συνεπής και διαβασμένος αναρχικός; Το εγώ, η προσωπικότητα και τα στιγμιαία θέλω μου βρίσκονται πάνω  από όλα, μισώ την οργάνωση, φτύνω την επαναστατική ιεραρχία, αδιαφορώ για το πολιτικό και το κοινωνικό «πρέπει».

Έθνος και εθνική ανεξαρτησία (Με αφορμή τα γεγονότα στην Καταλωνία)

Του Θανάση Τσιριγώτη

Τα γεγονότα στην Καταλωνία, το δημοψήφισμα και η ωμή επέμβαση του ισπανικού κράτους και της κυβέρνησης Ραχόι φέρνουν στο προσκήνιο με έντονο τρόπο το ζήτημα του έθνους και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Το κεφάλαιο «εθνική ανεξαρτησία» έχει καπηλευτεί όσο τίποτα άλλο από τις δεξιές και εθνικιστικές δυνάμεις, ενώ ταυτόχρονα έχει λοιδορηθεί σε απίστευτο βαθμό από «αριστερές» και αριστερούτσικες φωνές που είδαν ότι το εθνικό θάβει το ταξικό και όπου ο πατριωτισμός είναι παντού και πάντα κατακριτέος. Η ανεξαρτησία βρίσκονταν στα μαύρα κατάστιχα του αναρχισμού, αλλά πρόσφατα έχει μπει στην black list της ηγεσίας του ΚΚΕ και για τον βασικό όγκο των κομματικών στελεχών του  κάθε νύξη ανεξαρτησιακής και αντιιμπεριαλιστικής δράσης ισοδυναμεί με έγκλημα καθοσιώσεως. Είναι χαρακτηριστικό του δογματισμού, σεχταρισμού και αριστερισμού στα οποία θητεύει τελευταία ο ρεβιζιονισμός. “ότι η διαμάχη στην Καταλωνία αναλύεται ως σύγκρουση ανάμεσα σε εθνοϊσπανικά και τοπικά μονοπώλια. Υπάρχει βεβαίως και αυτή η παράμετρος, αλλά είναι πολύ λίγη για να ερμηνεύσει ένα γεγονός όπως είναι η διαμόρφωση των εθνοκρατών. Ανάλογη εντύπωση ανάποδου χαρακτήρα αποκτά η παρουσίαση του θέματος απ’ το ΝΑΡ-ΠΡΙΝ. Οι νεοαριστεροί οππορτουνιστές του ΝΑΡ βγάζουν διθυράμβους για την ανεξαρτησία της Καταλωνίας όπως και για την Παλαιστίνη και το Κουρδιστάν, αλλά τηρούν σιγή ιχθύος… για την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα και οι δύο εκδοχές της κομμουνιστικής αναθεώρησης, δηλαδή το ΚΚΕ και το ΝΑΡ, έχουν σαν κοινό ιδεολογικό υπόβαθρο τις ιδέες του τροτσκισμού, ο οποίος ηττήθηκε πολιτικά αλλά «μετακόμισε» σε άλλα κόμματα. Όπως και να 'χει το ζήτημα, η Καταλωνία γέννησε απορίες και ερωτήματα, άρα ζητάει και απαντήσεις.

Θα πεθάνουμε με δανεικά διλήμματα;

Του Θανάση Τσιριγώτη

Το γαλλικό ερώτημα «Μακρόν ή Λεπέν» στον β΄ γύρο των προεδρικών εκλογών επανέφερε στο προσκήνιο τη θεωρία και πολιτική του διλήμματος.

Ούτε στη Γαλλία είμαστε, ούτε είμαστε αρμόδιοι να λύσουμε ανώτερους γρίφους, αν όμως ερωτώμεθα θα απαντούσαμε με το μύθο της Σκύλλας και της Χάρυβδης ή με τις Συμπληγάδες πέτρες. Άλλωστε, θεωρούμε ότι το σύνθημα της αποχής στο δημοψήφισμα του 2015 μας δικαίωσε απολύτως, «οριζοντίως και καθέτως», και άφησε αποσβολωμένους όλους όσους πήραν τον ίσκιο τους για μπόϊ, ψήφισαν ΟΧΙ και ψάχνουν την επιταγή τους. Αλλά το δίλημμα παραμένει δίλημμα!

Στη νεότερη ελληνική ιστορία η σειρά των διλημμάτων είναι τεράστια.

ΕΡΕ ή Ένωση Κέντρου, Μαρκεζίνης ή χούντα, Καραμανλής ή τανκς, ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ ή Σαμαράς, παγκοσμιοποίηση ή χάος, Ευρώπη ή χανόμαστε και μύρια τόσα «ων ουκ έστιν αριθμός».

Για να κρατήσουμε τα παιδιά μας πρέπει να τα αφήσουμε να φύγουν

Χρυσά κλουβιά για τα παιδιά μας λόγω «φόβου της άδειας φωλιάς»

Του Θανάση Τσιριγώτη

Όσο τα παιδιά είναι μικρά είναι εύκολο για τους γονείς να τα μεγαλώνουν ελέγχοντας το περιβάλλον τους, παρέχοντάς τους ασφάλεια και επεμβαίνοντας κάθε φορά που κρίνουν ότι είναι απαραίτητο. Τι γίνεται όμως όταν τα παιδιά ενηλικιώνονται και θα πρέπει να φύγουν από το σπίτι για διάφορους λόγους όπως για να σπουδάσουν, να  δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια, να πάνε στο στρατό κ.ά;

Αν παρατηρήσουμε την μέση ελληνική οικογένεια θα διαπιστώσουμε μια απίστευτα μεγάλη δυσκολία αυτονόμησης των παιδιών όταν ενηλικιωθούν. Και τη δυσκολία αυτή δεν την νιώθουν μόνο οι γονείς αλλά και τα ίδια τα παιδιά. Είναι πολύ σύνηθες το φαινόμενο των «ενήλικων παιδιών» διαφόρων ηλικιών (20, 30, 40, 50…) που συμβιώνουν με τους γονείς τους. Όσο και αν η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών προσφέρει μια πρώτης τάξεως δικαιολογία για παράταση επ' αόριστον του αποχωρισμού, στην πραγματικότητα οι λόγοι είναι ψυχολογικοί.

ΛΑΕ: Μία ξαναζεσταμένη μερίδα ΣΥΡΙΖΑ με... απ' όλα!

Του Θανάση Τσιριγώτη

Το σχέδιο θέσεων που κατέθεσε η ΛΑΕ ενόψει της ιδρυτικής πανελλαδικής συνδιάσκεψης (24-26/6), επί της ουσίας επαναφέρει αναδιατυπωμένο το «μεταβατικό πρόγραμμα», με το οποίο έφτασε ως τις εκλογές του 2015 ο ΣΥΡΙΖΑ.

Στο εκτενές κείμενο και ανεξάρτητα με τις πολυάριθμες αντιφάσεις του, αποτυπώνονται οι πάγιες θέσεις του ευρωκομμουνιστικού ρεύματος. Η αποσιώπηση των ζητημάτων του ιμπεριαλισμού και της εξάρτησης, ο ρόλος της ΕΕ και της Ελλάδας σε αυτήν, οι  εκλογικές-διαχειριστικές αυταπάτες που αντιμετωπίζουν το κράτος της αστικής τάξης ως ουδέτερο υπερταξικό μηχανισμό, αναδύονται σε όλα τα κεφάλαια του κειμένου. Ακόμη με επιτακτικό τρόπο σημειώνεται η ανάγκη συμπόρευσης όλων των  αποκαλούμενων αριστερών δυνάμεων στη βάση πάντα αυτού του προγράμματος, ενώ απουσιάζει κάθε ίχνος αυτοκριτικής, για μια πολιτική δύναμη που παρέμενε στον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνησή του, μέχρι και την ψήφιση του τρίτου μνημονίου.

Να δούμε καλύτερα και μακρύτερα!

Του Θανάση Τσιριγώτη

Το ζήτημα των συνόρων σ’ ό,τι αφορά στην πάλη των τάξεων ούτε αμελητέο ούτε εύκολο είναι.

Το πού τοποθετείται η γραμμή του μετώπου και διακρίνεται η αντίθεση ανάμεσα στον εχθρό και το λαό απασχόλησε θεωρητικά, φιλοσοφικά, πολιτικά και πρακτικά γενιές επαναστατών και διανοουμένων. Αν γείρεις γύρω από τον εαυτό σου, χαρίζεις τα ενδιάμεσα στρώματα στον  εχθρό∙ ξεπέφτεις στο σεχταρισμό, τον απομονωτισμό και την πολιτική εγωπάθεια που σε σέρνει κατευθείαν στην ήττα. Αν φτιάξεις τα ταξικά σου σύνορα «πορώδη», σαν σφουγγάρι, μπορεί να κερδίσεις πρόσκαιρα, αλλά θα χάσεις σίγουρα όταν έρθει η αμπώτιδα και φανούν οι δυσκολίες.

Στις μέρες μας ο λαός αγανακτεί, οργίζεται, οδύρεται και κλαίει κάτω από το βάρος των μνημονίων, που είναι η χειροπιαστή απόδειξη της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και του στρεβλού καπιταλισμού στη χώρα μας.  Μύθοι επί μύθων κατέρρευσαν όπως καταρρέει το καλοκαίρι με την πρώτη φθινοπωρινή βροχή. Ιδεολογήματα περί ισχυρής Ελλάδας και πανίσχυρου ελληνικού καπιταλισμού υποβλήθηκαν στη βάσανο της πραγματικής ζωής. Εκείνοι που τα τσιμπολόγησαν δώθε-κείθε σήμερα σωπαίνουν ή αντιγράφουν άλλες σημαίες ευκαιρίας και «νάιλον» θεωρίες. Αλλά το πρόβλημα των πολιτικών συνόρων παραμένει. Το «ποιος-ποιον» βρίσκεται σαν φάντασμα πάνω από τα κεφάλια μας.

Με την αριστερά στο τιμόνι και την πολιτική στο «μεσιανό κατάρτι»

Του Θανάση Τσιριγώτη

Ο προβληματισμός πάνω στο επίμαχο θέμα του λεγόμενου εποικοδομήματος σε κάθε κοινωνία δεν είναι ούτε καινούργιος ούτε εύκολος.

Το εποικοδόμημα, δηλαδή ο πολιτισμός, τα ήθη, τα έθιμα, ο τρόπος της έκφρασης, οι συνήθειες των ανθρώπων, τα γούστα και τα πιστεύω τους, γεννιέται από τον υλικό τρόπο ζωής και αντανακλά σε τελική ανάλυση αυτή την πραγματικότητα. Δεν την αντανακλά  όμως αυτόματα, μονοδιάστατα και μονοσήμαντα, αλλά δυναμικά. Σαν να λέμε πως έχουμε ένα πολυεπίπεδο, πολυπρισματικό καθρέφτη που απεικονίζει το περιβάλλον. Πολλές φορές οι άνθρωποι, ακόμα και ολόκληρες τάξεις, κουβαλούν για καιρό στο μυαλό τους τις επιβιώσεις του πρόσφατου ή παλιότερου παρελθόντος. Για παράδειγμα το ρεμπέτικο τραγούδι δεν σημαίνει τίποτα σήμερα σ’ ό,τι αφορά τις συνήθειες των ανθρώπων. Αλλά ενυπάρχει στη μνήμη μας και τραγουδιέται αντέχοντας στο χρόνο. Το έθιμο της προίκας δεν αντιστοιχίζεται με την υλική βάση της αστικής κοινωνίας μας -από μόνη της σημαίνει την υποδεέστερη θέση της γυναίκας- ωστόσο το κουβαλάμε, όπως η χελώνα το καβούκι της, ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές. Μία επιστημονική παρέκκλιση θα παραγνώριζε το ρόλο του εποικοδομήματος δίνοντάς του τριτεύουσα και ασήμαντη αξία. Λάθος. Αυτό που θα λέγαμε με δυο λόγια «πολιτισμός» (εξαιρούμε τη γλώσσα) διατρέχει όλη την ιστορική κίνηση, την ταξική πάλη και επενεργεί λειτουργικά στις παραγωγικές σχέσεις και τις παραγωγικές δυνάμεις, δηλαδή στην οικονομική βάση.

Για το έθνος και το εθνικό ζήτημα

«Ο κοσμοπολιτισμός χωρίς πατρίδα, που αρνείται τα εθνικά αισθήματα και την ιδέα της πατρίδας, δεν έχει τίποτα κοινό με τον προλεταριακό διεθνισμό«…

Γκεόργκι Δημητρόφ

Του Θανάση Τσιριγώτη

Τελευταία ­και μ’ αφορμή την ξενοκρατική μνημονιακή σύμβαση­ αναζωπυρώθηκαν οι συζητήσεις γύρω από το ζήτημα του έθνους, του εθνοκράτους ,της εθν. ανεξαρτησίας. Oρισμένοι διανοούμενοι θεώρησαν, αξιοποιώντας τα θεωρητικά και πολιτικά όπλα της αντίπαλης προπαγάνδας, ότι το ζήτημα του έθνους θάφτηκε κάτω από το βάρος της αγοράς ενώ η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση εξώθησε τη θεωρία για τον ιμπεριαλισμό στ’ αζήτητα της ιστορίας.Άλλοι πάλι περισσότερο θρασείς (τώρα κουρνιάζουν στις φτερούγες της ΔΗΜΑΡ ή του ΣΥΡΙΖΑ) προσπάθησαν να υποβάλλουν στην αριστερά την ιδέα πως το έθνος είναι μία… φαντασίωση, ένα κατασκεύασμα που το εφηύραν οι αστοί (στην πατρίδα μας ο αστός ιστορικός Κ. Παπαρηγόπουλος). Ένα τρίτο κομμάτι που ασχολείται με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον τροτσκισμό υποστήριζε, άλλοτε δειλά άλλοτε σθεναρά, πως το εθνικό ζήτημα της ανεξαρτησίας έχει λυθεί προ πολλού (πότε άραγε;) και ως εκ τούτου αυτό που απομένει είναι το πρόβλημα της «αντικαπιταλιστικής ανατροπής». Όλοι όμως συμφωνούν σ’ ένα κοινό τόπο. Πως η προβολή του αιτήματος – συνθήματος για εθνική ανεξαρτησία είναι «ντεμοντέ» και παλιομοδίτικο. Στη γωνία τους περίμενε η αποικιοκρατική σύμβαση ο ευρωπαϊκός ιμπεριαλισμός αλλά και οι εθνικιστές που μίλησαν για το προφανές όπως άλλωστε και ο Α. Παπανδρέου πριν 30 χρόνια όταν έκλεβε συστηματικά και, απ’ ότι αποδείχτηκε αποτελεσματικά, τα συνθήματα της ρεφορμιστικής αριστεράς.

Πρωταγωνιστές και δράστες

Του Θανάση Τσιριγώτη

Εχει γίνει πολύ της μόδας τελευταία –ιδιαίτερα στους κύκλους της νεολαίας και τις φοιτητικές συντροφιές- η κριτική και η πολιτική ενασχόληση σχετικά με το θέμα της ανάθεσης.

Όπου ανάθεση είναι η παραίτηση από την πρωτόβουλη δραστηριότητα και η εναπόθεση σε άλλους του δύσκολου έργου. Ανάθεση είναι να ψηφίζεις απεργία και στην καλύτερη περίπτωση απλώς να την κάνεις ή στη χειρότερη να είσαι απεργοσπάστης. Η θεωρία για την ανάθεση και η συνακόλουθη κριτική της υποτίθεται ότι υπερασπίζεται όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση του ξεχωριστού πολίτη να παρεμβαίνει ο ίδιος σ’ ό,τι τον αφορά.

Επιπρόσθετα οι υποστηρικτές τής αντι-ανάθεσης στρέφονται και κατά της διαμεσολάβησης, δηλαδή της κατάργησης κάθε ενδιάμεσου πεδίου ή δομής από το υποκείμενο και την πράξη που το αφορά.

Όλα τα παραπάνω «συμμαζεύονται» στο κεφάλαιο «άμεση δημοκρατία», που δοξάστηκε σ’ όλους τους τόνους και σ’ όλες τις «εκκλησίες των πλατειών» τα προηγούμενα χρόνια.

Η ανάθεση και η διαμεσολάβηση ή καλύτερα η άρνησή τους αποτελούν βασικό όπλο όλων όσων με ευκολία βρίσκουν ή εφευρίσκουν επιχειρήματα της μόδας. Να σημειώσουμε για την ιστορία ότι ο κυρίαρχος πυρήνας των παραπάνω βρίσκεται στα γραπτά του Κ. Καστοριάδη και στην προσέγγισή του για την αρχαία Ελλάδα.

Πρόσεξε! Δεν ειναι αθώες οι λέξεις!

Του Θανάση Τσιριγώτη

Είναι γνωστή η προσπάθεια των κυρίαρχων κύκλων να διαστρέψουν το νόημα των λέξεων ώστε να προκαλούν κοινωνική σύγχυση. Άλλωστε ο λόγος δεν είναι μία σύμβαση ανάμεσα σε ανθρώπους, ομάδες, τάξεις ή έθνη αλλά εμπεριέχει την κοινωνική πράξη. Ο λόγος, οι λέξεις δεν συμβολίζουν κάτι όπως λένε οι μεταδομιστές γλωσσολόγοι, αλλά είναι τμήμα της κοινωνικής ζωής, με δυο λόγια η ομιλία δεν είναι όλος ο κόσμος αλλά τμήμα του. Σ’ αυτό το τμήμα προσπαθεί να κυριαρχήσει η άρχουσα τάξη, να το «αποικιοποιήσει», να το διαστρεβλώσει και να το φέρει στ’ άχαρα μέτρα της.

Πρόσφατο παράδειγμα το Προσφυγικό. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι το προσφυγικό ρεύμα από τη Μέση Ανατολή και ειδικότερα από τη Συρία το δημιουργεί το τέρας του ιμπεριαλιστικού πολέμου και τριτευόντως ότι δεν υπάρχει μία ισχυρή αριστερά να κρατήσει τον κόσμο στον τόπο του και να τον οπλίσει  -όχι μόνο πολιτικά- ενάντια στους σφαγείς των παιδιών του.

Ύστερα ήρθαν τα δουλεμπορικά, η Φρόντεξ, τα σύνορα, οι βρυκόλακες του φασισμού, ο έρπων ρατσισμός και όσα δαιμόνια άνοιξε το τζίνι του πολέμου.
Αλλά η προσφυγιά είναι παιδί του πολέμου, όπως ακριβώς η άνοιξη ακολουθεί τον χειμώνα.

Σου κλέβει κάποιος το πορτοφόλι στεγνά και σου προτείνει διάλογο από μηδενική βάση

Του Θανάση Τσιριγώτη

Ένα από τα αγαπημένα θέματα των πολιτικών «τιποτιστών» είναι αυτό του διαλόγου, όπου ο διάλογος παρουσιάζεται σαν η πανάκεια, η οποία μπορεί ν’απαντήσει σε κάθε ζήτημα, πρόβλημα. Έτσι στο μέγα κεφάλαιο του ασφαλιστικού, αφού η κυβέρνηση έδωσε στη δημοσιότητα τους στόχους της και συζήτησε με ξένους και ντόπιους καπιταλιστές, άτυπα και θεσμικά τη νέα σφαγή μισθωτών και συνταξιούχων, έριξε στο λαό το γνωστό «παντεσπάνι»: Και γιατί δεν κάνουμε διάλογο;

Αλλά τα βασικά προαπαιτούμενα παραμένουν αναπάντητα.

Διαθέτουν οι διαλεγόμενοι «ισοτιμία όπλων» όπως καθιέρωσε ο μεσαιωνικός ιπποτισμός ή οι από πάνω έχουν και το μαχαίρι και το πεπόνι και της «Παναγιάς τα πέταλα» και οι από κάτω μόνο το δίκιο τους και τα γυμνά τους χέρια;

Υπάρχει αντικειμενικός ή αμερόληπτος διαιτητής ή τα'χουν μιλημένα οι θύτες με τους κριτές και τους ελλανοδίκες;

Υπάρχουν καθιερωμένοι και αποδεκτοί κανόνες μέσα σ΄ ένα πλαίσιο ισοτιμίας και ανοχής ή η κρατούσα τάξη των πραγμάτων αλλάζει τις σταθερές όταν της καπνίσει; Διότι εμείς γνωρίζουμε ότι από το 1950 πήρε τα αποθεματικά των ταμείων και τα' δωσε στους αερολόγους ραντιέρηδες, η δικτατορία τα' κανε θαλασσοδάνεια, ο Σημίτης τα 'ριξε στο πιθάρι του χρηματιστηρίου και τώρα κάθε αδαής λέει «ας αρχίσουμε από το μηδέν».

Οι «ταξικοί» μπουμπούνες... και άλλα ζοφερά!

Του Θανάση Τσιριγώτη

Απέναντι στα καραβάνια των προσφύγων ορθώθηκε ήδη το τείχος των κερδοσκόπων της Ευρώπης.

Οι τραπεζίτες με πολιτικό μανδύα εξαγοράζουν τον φόβο που έσπειραν οι πλανητικοί τρομοκράτες, αγωνίζονται για να μη μουσουλμανοποιηθεί η Ευρώπη, αλλά ταυτόχρονα να μην αφήσουν λίθο επί λίθου σε όλο τον κόσμο.

Τέμνοντας τα σύνορα των χωρών με χάρη μακελάρη, αγοράζοντας και πουλώντας εδάφη που δεν τους ανήκουν, κλαίγοντας γοερά σαν αρχαίος χορός τραγωδίας για τον θάνατο ενός παιδιού, αυτοί που θα πούλαγαν τη μάνα τους σε τιμή ευκαιρίας.

Αν προσθέσουμε και τους ανέξοδους λόγους του πρωθυπουργού δίπλα στις ζωώδεις κραυγές των ακροδεξιών της Κεντρικής Ευρώπης, τότε έχουμε μία τέλεια εικόνα ενός ζοφερού μέλλοντος.

Όμως δίπλα στην πασιφανή κτηνωδία ευδοκιμεί η «αγωνιστική» ανοησία.

Δύο κόσμοι

Του Θανάση Τσιριγώτη

Υπάρχει μια παλιά διένεξη η οποία εξελίχθηκε ανάμεσα στο «υπάρχον»  και την αντίθεσή του και η οποία προσέλαβε φιλοσοφικές, πολιτικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Πολλοί άνθρωποι αρνούνται το ζοφερό «τώρα», αντιστέκονται, θέλουν να δραπετεύσουν από τη φρικαλέα μέγκενή του. Αλλά τότε αρχίζουν τα δύσκολα ή καλύτερα διχάζονται -το λιγότερο- οι δρόμοι διαφυγής.   Ορισμένοι προτείνουν την ασφαλή καταφυγή στο παρελθόν που είναι γνώριμο, προσβάσιμο και χαρτογραφημένο.

Είναι μια μορφή «προγονοπληξίας» που όμως δίνει σιγουριά και βεβαιότητα. Όπως ο αγρότης που ξέρει του καιρού και του κύκλου τα γυρίσματα, οργώνει τον Οχτώβρη και θερίζει τον Ιούλη, πηγαίνει «από τον Άη Δημήτρη στον Άη Γιώργη». Άλλοι πάλι ανακάλυψαν τη γοητεία του μοντέρνου και του μεταμοντέρνου τίποτα όπου ο χρόνος και ο τόπος σαρκώνονται με το απόλυτο μηδέν ή όπως λένε οι κινηματιστές στην πολιτική «να κάνουμε κάτι». Δείτε ένα παράδειγμα: Στην εγγύς Μέση Ανατολή, πολύπαθη, πολύβουη και αιματοβαμμένη, μάζες των φτωχών στράφηκαν στους παρελθοντιστές τζιχαντιστές και ισλαμοφρενικούς. Κάποιοι στη Δύση εκστασιάστηκαν από τους «Λουδήτες» του ISIS! Οι γυναίκες π.χ. αγοράζονται, πωλούνται και βιάζονται σαν ζώα. Απαγορεύεται η δημόσια παιδεία, ο πολιτισμός θεωρείται δημιούργημα των απίστων, τα βιβλία είναι το εξής ένα, το Κοράνι, που περιέχει ιδεοληψίες κτηνοτρόφων του 7ου αιώνα, οι υποδομές καταστρέφονται στ’ όνομα του «ιερού πολέμου εναντίον των δυτικών». Η οπισθοδρομική διέξοδος σ’ όλο το μεγαλείο της.

Οι κατόπιν εορτής καταγγελίες του κ. Ρούντι Ρινάλντι μάλλον δόση υποκρισίας δείχνουν

Του Θανάση Τσιριγώτη

Με κείμενό του στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας "Δρόμος", ο Ρούντι Ρινάλντι, μέλος μέχρι πρόσφατα της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, επικεφαλής εδώ και δεκαετίες της οργάνωσης ΚΟΕ (πρώην Α/συνέχεια) μιλάει μεταξύ άλλων για "πασοκοποίηση" του ΣΥΡΙΖΑ και "μετατροπή του σε αρχηγικό κόμμα με παλαιοκομματικές πρακτικές"

Σημειώνει ο Ρ. Ρινάλντι: "Αυτή η μετάλλαξη δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Η πασοκοποίηση του κόμματος, η μετατροπή του σε αρχηγικό κόμμα με παλαιοκομματικές πρακτικές, η σύνθεση της κυβέρνησης, η υποβάθμιση όλης της πολιτικής σε μια αποτυχημένη «διαπραγμάτευση» και ο τρόπος που έγινε η πλήρης συνθηκολόγηση, επιδεικνύουν έναν κυνισμό που είναι συνακόλουθο στοιχείο του κυβερνητισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ό,τι απομείνει από αυτόν ως μεταλλαγμένο κόμμα, θα σύρεται στο πολιτικό σκηνικό ως κεντροαριστερός εταίρος και θα συναγωνίζεται με μια κεντροδεξιά εκδοχή –σε πλήρη εναρμόνιση με τους μνημονιακούς ευρωκρατικούς και ευρωατλαντικούς όρους. Η μετάλλαξη ορίζει μια νέα ποιότητα και ένα σημείο χωρίς επιστροφή".

Μπορεί ο λαός ν’ αντισταθεί; Μπορεί να σηκώσει κεφάλι;

Του Θανάση Τσιριγώτη

Μπορούν να σαρωθούν τα ιμπεριαλιστικά τέρατα; Κι αν ξεψύχησε στα πόδια του γερμανικού αετού το αδύναμο και διφορούμενο ΟΧΙ του ΣΥΡΙΖΑ, μπορεί ο λαός μας να συνεχίσει ν’ αντιστέκεται;
Οι άνθρωποι μαθαίνουν είτε από το προσωπικό βίωμα (ζωή) είτε από τη θεωρία (γενίκευση της εμπειρίας και επεξεργασία της). Η θεωρία και η πράξη μπορούν να απαντήσουν στο τρομακτικό ερώτημα που αιωρείται μήνες τώρα πάνω από την αριστερά, τα κοινωνικά κινήματα και τον καθένα ξεχωριστά.
Αλλά για να συντρέξουν οι προϋποθέσεις ώστε να μη γυρίζουμε σαν άλογα στο μαγγανοπήγαδο χρειάζονται οι τρεις προϋποθέσεις. 

Το κίνημα για να δημιουργείται το οξυγόνο των αγώνων. 

Το μέτωπο για να συγκλίνουν όλες οι δυνάμεις σ’ ένα στόχο και η Λαική Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία (ΛΑ-ΑΑΣ), αναγκαίο όπλο, απέχει από το τελικό νήμα και το μαζικό επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα.

Αχ, πόσες ακόμη αυταπάτες!

Του Θανάση Τσιριγώτη 

Υπάρχουν πολλοί καλοπροαίρετοι άνθρωποι και λιγότεροι αριστεροί που εκστασιάστηκαν από το “φούσκωμα”, το εκλογικό φούσκωμα, του ΣΥΡΙΖΑ και υποστηρίζουν αφενός να μειωθεί το ύψος των απαιτήσεων του κινήματος, αφετέρου να στηριχτεί (ή να δειχθεί ανοχή) η κυβέρνηση μπροστά στα γερμανικά μεγαθήρια που θέλουν να την κατασπαράξουν. 
Μερικοί μάλιστα πιο υποψιασμένοι το πάνε παραπέρα.
Μιλούν για ενιαίο μέτωπο των εργαζομένων με την κυβέρνησή τους ενάντια στην Ε.Ε. και τον γερμανικό ιμπεριαλισμό που κανοναρχεί τον θίασο των πιστωτών – δανειστών. 
Αν δεν πρόκειται για πολιτικό λάθος, πρόκειται για πολιτικό έγκλημα που θα ανακόψει την πορεία του... κινήματος στο δρόμο της ανασύνταξής του. 
Κατ' αρχήν το πεδίο της ΕΕ -ΔΝΤ- ΕΚΤ- Γερμανίας επιλέχτηκε από την ντόπια άρχουσα τάξη, επιβλήθηκε από τα διεθνή αρπαχτικά και το αποδέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ. 
Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι έχουμε τον “Δανιήλ στον λάκκο των λεόντων” οφείλουμε να ρωτήσουμε και ν' αναρωτηθούμε: Δεν ξέρατε το σκηνικό; 
Η πολιτική πως η Ευρώπη είναι η χώρα μας και το ευρώ η σημαία μας έχει κόστος για τους αδύναμους, σημαίνει απώλεια της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας μας. Οι φωνές των ΑΝΕΛ και των συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ που ζητούν συγγνώμη ή συγχώρεση θυμίζουν τον πατροκτόνο που εκλιπαρεί το δικαστήριο για επιείκεια γιατί είναι ... ορφανός. 

Είμαστε πεισματάρηδες και αθεράπευτα αισιόδοξοι για δυο λόγους

Του Θανάση Τσιριγώτη

Το παρακάτω σχόλιο γεννήθηκε όταν η Βάγια Ρ. θεώρησε πως δεν μπορεί να κάνει τόσα όσα....

Αγαπητή Βάγια
Η παρατήρηση πως “οι συνθήκες διαμορφώνουν τους ανθρώπους” είναι απόλυτα σωστή. Στο πέρασμα της νεοελληνικής ιστορίας και κυρίως στις μεγάλες κορυφές της είδαμε ανθρώπους να ψηλώνουν και να γιγαντώνουν. Είδαμε αγράμματους να γίνονται συγγραφείς και λαϊκούς βιοπαλαιστές να μεταμορφώνονται σε καπετάνιους, οδηγητές, ζωντανούς φάρους. Ο Κ. Μαρξ είχε γράψει πως “το είναι καθορίζει τη συνείδηση”, πως δηλαδή οι υλικοί όροι που τρέφουν τον άνθρωπο όπως η οικονομία, οι κοινωνικές σχέσεις, η παιδεία, η εργασία, ο πολιτισμός δημιουργούν τα δεκάδες νήματα που κινούν τη σκέψη μας, μας οδηγούν,  μας ωθούν, μας διαμορφώνουν. Αυτό είναι το κύριο.