Του Μανώλη Δημελλά
Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός, κάλεσε και ζήτησε να γνωρίσει, αλλά και να τιμήσει έναν άγνωστο νεαρό, τον Federico, το γιο της αγωνίστριας Elena Angeloni. Τότε ήταν αλλιώς, η λέξη ταξικός αγώνας δεν είχε γίνει ακόμα φιλολογική κουβέντα και στάχτη στα μάτια μιας ταλαίπωρης, ανήμπορης κοινωνίας. Υπήρχε ελπίδα έστω κι αν τελικά ήταν προδομένη.
Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, επιβάλλεται να επαναπροσδιορίσουμε αξίες και να υπενθυμίζουμε τους αληθινούς ήρωες με το ονοματεπώνυμο τους και όχι πνιγμένους στην... αοριστία και τη λησμονιά, όλους εκείνους που παρέδωσαν σε εμάς ακόμη και τη ζωή τους.
Κύριο έρεισμα των σκέψεων η λέξη "αριστερά", που σήμερα δείχνει να χάνει το χρώμα και την αξία της, μέσα σε ένα διαρκές ηθικό-κοινωνικό σκάνδαλο και μια σθεναρή άρνηση να αναγνωρίσουμε τους εποχιακούς ρόλους.
Πρόκειται για την ιστορία δυο αυθεντικών διεθνιστών, τα ονόματα και η πράξη τους βρίσκονται σήμερα στη σκιά, αν και θα έπρεπε να είναι πρωταγωνιστές στα πρόσφορα και τις τιμές μας.
Η ιστορία ξεκινά στις 11 Αυγούστου 1970, όταν ένα νεαρό ζευγάρι τουριστών ξεκινούσε από το Μιλάνο και προσγειώθηκε στο Ανατολικό αεροδρόμιο. Στα διαβατήρια και κάτω από τις φωτογραφίες τους έχει τα ονόματα της Μαργαρέτ-Μπρίττε Βέστερλουντ και του Έτζο Σεβέζε.
