Η αναβάθμιση

 

Η σφαγή στην Πύλο και τα αίτιά της

Του Τάκη Φωτόπουλου

Η μαζική «σφαγή των αμνών» στα ανοιχτά της Πύλου ήλθε να χαλάσει την ατμόσφαιρα «πανηγυριού» που αποτελούν οι περιοδικές, εντελώς ανούσιες, γενικές εκλογές, οι οποίες βέβαια απλώς καθορίζουν ποιο συγκεκριμένο «πολιτικό ασκέρι» θα παριστάνει ότι διαχειρίζεται την εξουσία. Και αυτό γιατί την πραγματική πολιτική εξουσία ασκούν φυσικά, είτε άμεσα είτε έμμεσα, τα ντόπια και ξένα συμφέροντα που διαχειρίζονται την Οικονομία και συνακόλουθα την Πολιτεία. Δηλαδή, η Υπερεθνική Ελίτ¹ και οι ντόπιοι τοποτηρητές της που παριστάνουν τους πρωθυπουργούς, υπουργούς κλπ., και οι οποίοι απλά διεκπεραιώνουν της αποφάσεις της.

Στο πολιτικό σκηνικό που έχει επιβάλλει η Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε) στους λαούς, στη Νέα Διεθνή Τάξη της Νεοφιλελεύθερης Παγκοσμιοποίησης (ΝΔΤ), υπάρχει φυσικά η πρόβλεψη –στο πλαίσιο της άσκησης της πολιτικής εξουσίας από την Υπερεθνική Ελίτ και τους κατά τόπους τοποτηρητές της– και για γενικές εκλογές σε τακτά χρονικά διαστήματα. Οι εκλογές αυτές, από τη μια μεριά στοχεύουν να δημιουργούν τη ψευδαίσθηση στο «πόπολο» μιας δήθεν πραγματικής πολιτικής επιλογής, ενώ από την άλλη να εξοστρακίζουν (επιφανειακά βέβαια) την κατηγορία της αποκλειστικής διαχείρισης της εξουσίας από μία ελίτ.

Στην πραγματικότητα, η ύπαρξη της ψευδαίσθησης αυτής είναι πολύ σημαντική στο θεατρικό έργο που ονομάζεται «Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία» και χαρακτηρίζει την πολιτική διάσταση του σημερινού συστήματος, εκτός βέβαια από ελάχιστες εξαιρέσεις όπου οι λαοί έχουν καταφέρει να επιβάλουν εθνοκεντρικές κυβερνήσεις, οι οποίες είναι σε διαρκή σύγκρουση με την Υ/Ε, ιδιαίτερα όταν είναι και μέλη, στην Ευρώπη, της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ). Γι’ αυτό και η «Δημοκρατία» του επικυρίαρχου, η αμερικανική, που έχει ήδη επιβληθεί σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο, φρόντισε να εξαφανίσει παντού «αναχρονιστικούς» θεσμούς, όπως τον βασιλικό, που δεν ήταν πάντα του απόλυτου ελέγχου της, εκτός από ιστορικές εξαιρέσεις όπως η Βρετανία, όπου παρεπιδημεί και τμήμα της Υ/Ε. Όταν λοιπόν στα Ιουλιανά βροντοφώναζε η φοιτητική νεολαία (με αιματηρό τίμημα) «πάρ’τη μάνα σου και εμπρός» δεν διανοούνταν βέβαια την εσωτερική σύγκρουση στο ελληνικό πολιτικό σύστημα μεταξύ των «ανακτορικών» (που ακόμη υποστήριζε η παλιά, αγγλοτραφής άρχουσα τάξη) και των «ρεπουμπλικάνων» που υποστήριζε η νέα αμερικανοποιημένη άρχουσα τάξη, η οποία τελικά επέβαλε και τη θέληση της.

Απάτη...

Ο Λαός στο προσκήνιο ή σπίτι του; Δικαιοσύνη, Εθνική Ανεξαρτησία και Λαϊκή Κυριαρχία μόνο σε σύγκρουση με τα μεγάλα συμφέροντα και την Ευρωπαϊκή Ένωση

Έπειτα από την απεργία της περασμένης Τετάρτης, τις συνεχόμενες διαδηλώσεις και τη γενική απεργία της Πέμπτης, ο Ελληνικός λαός έχει κάνει την εμφάνισή του στο πολιτικό προσκήνιο με αυτονόητα αιτήματα, τα οποία είναι σαφές ότι μπορεί να δημιουργήσουν επικίνδυνες καταστάσεις για το κυβερνητικό πολιτικό προσωπικό αλλά και, γενικότερα, για το σύνολο του κοινοβουλευτικού σχηματισμού, του “σάπιου πολιτικού συστήματος” όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε από παιδιά που διασώθηκαν. Σοκαρισμένες από το πολιτικό έγκλημα στα Τέμπη, από αυτή τη μαζική δολοφονία των νέων και φτωχών που αγόρασαν το φτηνό εισιτήριο του τρένου, και απαυδισμένες από τις συνθήκες ζωής που τους έχουν φτιάξει οι «αριστεροί» / δεξιοί λιμοκοντόροι της εξουσίας, κοινωνικές ομάδες της ελληνικής κοινωνίας εισβάλουν στον δημόσιο λόγο υποσκελίζοντας ιδεολογικούς ψευτοδιαχωρισμούς και μισές αλήθειες κομμάτων και κομματιδίων. Με μπροστάρη τη νεολαία, η οποία αντιλαμβάνεται ότι οι νεκροί είναι δικό της κομμάτι, απαιτεί το αυτονόητο, δηλαδή δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη για τους νεκρούς, κάτι που σημαίνει βέβαια τιμωρία των ενόχων. Όχι, όμως, μόνο εκείνων που φορούν διοικητική στολή, αλλά κυρίως εκείνων με τα πολιτικά κουστούμια, οι οποίοι μετέτρεψαν την Ελλάδα σε χώρα μπανανία-προτεκτοράτο, με τις ιδιωτικές εταιρείες να αλωνίζουν και ό,τι είναι δημόσιο να λειτουργεί – όταν δεν ξεπουλιέται άμεσα – ως χρηματοδότης των ιδιωτών/πλιατσικολόγων. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες αναδύεται και το αίτημα επαν-εθνικοποίησης των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, καθώς όπως αποκαλύφτηκε με τον πιο τραγικό τρόπο, ένα κοινωνικό αγαθό, όπως οι δημόσιες συγκοινωνίες, όταν βρίσκεται στα χέρια ιδιωτών σημαίνει επί της ουσίας κοινωνία δεσμευμένη στο ιδιωτικό κέρδος και τις μεθοδεύσεις της ΕΕ αντί για το κοινωνικό συμφέρον.

ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΤΑ ΤΕΜΠΗ: Ιδιωτικό κεφάλαιο/εξάρτηση και συγκοινωνίες— δυο ασύμβατες έννοιες

Η έκταση της τραγωδίας από την πρόσφατη σιδηροδρομική καταστροφή στα Τέμπη αποκαλύπτεται με δόσεις, προφανώς για να «προετοιμαστεί η κοινή γνώμη» —παλιό κόλπο των διαμορφωτών της— ενώ βέβαια δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε μη αναμενόμενη.

Δεν ήταν τυχαία, αν αναλογιστεί κανείς πόσες ανάλογες τραγωδίες (τόσο σε έκταση και ένταση όσο και σε συχνότητα) είχαμε στο παρελθόν, στην Ελλάδα και αλλού. Ιδιαίτερα μάλιστα αν συγκρίνουμε τα στατιστικά στοιχεία των σχετικών «ατυχημάτων» πριν και μετά τις ιδιωτικοποιήσεις των σιδηροδρομικών συγκοινωνιών στη Νέα Διεθνή Τάξη της Νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Και κάθε άλλο παρά μη αναμενόμενη ήταν αν εξετάσουμε τη διαχρονική τάση παρόμοιων ατυχημάτων, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Και αυτό, ενώ θα υπέθετε κανείς ότι οι ραγδαίες τεχνολογικές εξελίξεις θα έπρεπε να είχαν συνδεθεί με τη μείωση των σχετικών ατυχημάτων.

Εάν λοιπόν θεωρήσουμε τις συγκοινωνίες σαν κοινωνικό αγαθό, τότε κάθε έννοια ιδιωτικοποίησής τους θα ήταν ασύμβατη με αυτόν τον χαρακτήρα τους. Γι’ αυτό και σχεδόν όλες οι σοσιαλιστικές κυβερνήσεις στη Δύση πάντα θεμελιωνόντουσαν στις δημόσιες συγκοινωνίες, οι οποίες παρείχαν και δυνατότητες ώστε η συγκοινωνιακή μεταφορά να θεωρείται κοινωνικό αγαθό που θα μπορούσε να παρέχεται δωρεάν στους ηλικιωμένους, τους φοιτητές και ανάλογες κοινωνικές κατηγορίες.

Οι σεισμοί και οι καταποντισμοί κτυπούν κυρίως τους φτωχούς στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία της αγοράς…

Του Τάκη Φωτόπουλου

Οι εκατόμβες των θυμάτων του καταστροφικού σεισμού στην Τουρκία απέδειξαν γι’ άλλη μια φορά ότι τα αίτια δεν ήταν κάποια …θεομηνία, που οφειλόταν δηλαδή στην μήνιν των θεών, ούτε σε απλά φυσικά αίτια. Οι σεισμοί προφανώς αποτελούν φυσικό φαινόμενο, αλλά όχι και οι συνέπειές τους!

Όπως έγραφα πριν μια εικοσαετία[1], στην Τουρκία ο αστικός πληθυσμός αυξήθηκε κατά 73% μεταξύ 1975 και 1997 (από περίπου 41.5% σε 72%) και προβλεπόταν να φθάσει το 84,5% το 2015 (η Ελλάδα είχε προηγηθεί, με την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να συγκεντρώνουν τα 2/3 του αστικού πληθυσμού ήδη από το 1981!)[2] . Αντίθετα,  στις αναπτυγμένες οικονομίες της αγοράς παρατηρείτο μετατόπιση από τις μητροπόλεις σε μικρότερα αστικά κέντρα[3].

Όπως παρατηρούσε λοιπόν ο Tim Radford, εδώ και πάνω από μια 20ετία, «τα τελευταία 40 περίπου χρόνια  εκατομμύρια ανθρώπων μετακόμισαν από ισχυρά παραδοσιακά κτίσματα χαμηλής τεχνολογίας στην ύπαιθρο, σε εξαθλιωμένες φτωχογειτονιές  στις τερατουπόλεις, πολλές από τις οποίες βρίσκονται σε περιοχές που κινδυνεύουν από σεισμούς, πλημμύρες, τυφώνες, ηφαίστεια κ.λπ.»[4]. Δεδομένου τώρα ότι όπως υπολογιζόταν στην αρχή της χιλιετίας ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός ήδη ζούσε σε αστικά κέντρα  και ότι το 90% της αστικής έκρηξης ήταν στις μη αναπτυγμένες χώρες, ήταν από τότε φανερό ότι πολλοί από τους ανθρώπους αυτούς ήταν υποψήφια θύματα που περιμένουν για μια καταστροφή[5].

Σαρώνει την ΕΕ η δήθεν "Πράσινη", δήθεν "Ανάπτυξη": ραγδαία αύξηση της ενεργειακής και συνολικής φτώχειας

Όσοι πιστέψατε τα παραμύθια της ΝΔ το 2019, για "ισχυρή ανάπτυξη" και "αυτοδύναμη Ελλάδα", όπως έλεγε η προεκλογική της αφίσα, μπορείτε πλέον με ασφάλεια να κάνετε την αυτοκριτική σας. Όχι μόνο δεν έφεραν ανάπτυξη, αλλά έφεραν αύξηση του δημόσιου χρέους, προκειμένου να θησαυρίσουν εντελώς συγκεκριμένοι και μετρημένοι στα δάχτυλα των χεριών ολιγάρχες. Φυσικά η κοινωνικά απούσα Δικαιοσύνη θα το θεωρεί κι αυτό "συνταγματικώς ανεκτό" ...

Όλα βεβαίως τα κόμματα, που ομνύουν στη δήθεν "Πράσινη", δήθεν "Ανάπτυξη" και μας πιπιλίζουν καθημερινά το μυαλό για το κίβδηλο πολιτικό κατασκεύασμα της δήθεν "κλιματικής κρίσης", έχουν τις ευθύνες τους, για τη δρομολογημένη από το 2010 αντικατάσταση των λιγνιτικών μονάδων με μονάδες φυσικού αερίου και τη μηδέποτε προώθηση της εξόρυξης ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ φυσικού αερίου. Μόνο ένας ωστόσο είχε το θράσος να κάνει άρον-άρον απολιγνιτοποίηση, να κλείσει λιγνιτωρυχεία και να παραδώσει τα εδάφη στους Γερμανούς, για να βάλουν φωτοβολταϊκά.

Ινδία – Ελλάδα: συγκρίσεις από την αγορά πολεμικών αεροσκαφών από τις δύο χώρες

Η Ινδία θέλει να κατασκευάσει η ίδια τα μαχητικά-βομβαρδιστικά για την αεροπορία της.

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Το “Atmanirbhar Bharat”, το οποίο μπορεί να μεταφραστεί ως “αυτοδύναμη Ινδία”, είναι ένα σχέδιο που προωθείται από την ινδική κυβέρνηση και τον επικεφαλής της πρωθυπουργό κ. Narendra Modi σχετικά με το οικονομικό όραμα και την ανάπτυξη της χώρας. Η Ινδία σκοπεύει, με αυτό το έργο, να έχει ευρύτερη συμμετοχή στην παγκόσμια οικονομία, ακολουθώντας πολιτικές που είναι αποτελεσματικές, ανταγωνιστικές και ανθεκτικές και πάνω απ’ όλα αυτάρκεις. Στον αμυντικό τομέα, για την επιδίωξη της αυτάρκειας, έδωσε έμφαση στη συμπαραγωγή μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα: κάτι που είχε ήδη ξεκινήσει το 1992 και δεν έχει επιτευχθεί ποτέ πλήρως. Πάνω από το ήμισυ του ινδικού στρατιωτικού εξοπλισμού είναι στην πραγματικότητα σοβιετικό ή ρωσικό και οι πρόσφατες αποκτήσεις νέων μαχητικών-βομβαρδιστικών επηρέασαν επίσης έναν ξένο κατασκευαστή: το Νέο Δελχί παρήγγειλε μια παρτίδα 36 Rafale από τη Γαλλία για την αντιμετώπιση μιας έκτακτης ανάγκης που συνίσταται στο τεχνολογικό κενό (και αριθμητικό) που τη χωρίζει από τον περιφερειακό της αντίπαλο, την Κίνα. Τώρα, η ινδική Πολεμική Αεροπορία, ακριβώς λαμβάνοντας υπόψη αυτή την πολιτική «αυτάρκειας», σχεδιάζει να αποκτήσει επιπλέον 114 μαχητικά αεροσκάφη από τα οποία τα 96 θα κατασκευάζονταν στην πατρίδα και τα υπόλοιπα θα εισάγονταν από τον ξένο προμηθευτή που θα επιλεγεί για το έργο.

Η Ινδική Πολεμική Αεροπορία (IAF) θέλει να αποκτήσει 114 μαχητικά αεροσκάφη πολλαπλών ρόλων (Mrfa) ως μέρος του προγράμματος «Buy Global and Make in India» βάσει του οποίου οι ινδικές εταιρείες θα εξουσιοδοτηθούν να συνεργαστούν με έναν ξένο κατασκευαστή. Φαίνεται ότι η ινδική Πολεμική Αεροπορία πραγματοποίησε συναντήσεις με εκπροσώπους ξένων εταιρειών για να συζητήσουν την υλοποίηση του έργου που θα περιελάμβανε την αρχική εισαγωγή 18 αεροσκαφών και την τοπική παραγωγή μιας πρώτης παρτίδας 36, η οποία θα πληρωνόταν εν μέρει σε ξένο νόμισμα και εν μέρει σε ινδικό νόμισμα.

Ηλεκτρικό και νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση: Της “απελευθέρωσης” το κάγκελο!

Τι σημαίνει, επί της ουσίας, «νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση»; Σημαίνει ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές. Και τι σημαίνει στην πράξη «ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές»; Σημαίνει π.χ. λογαριασμός ρεύματος 3 ή 4 φορές πάνω από το κανονικό! Και ποιος είναι ο κύριος μηχανισμός που εφαρμόζει τις πολιτικές της απελευθέρωσης των αγορών, δηλαδή της απουσίας κάθε εξωτερικής (π.χ. κρατικής ή ευρύτερα κοινωνικής) παρέμβασης; Η Ευρωπαϊκή Ένωση, της οποίας, μην ξεχνάμε, καταστατική συνθήκη είναι το Μάαστριχτ που επιβάλλει από το 1992 τις γνωστές «4 ελευθερίες» (κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργασίας)

Κοίτα να δεις τι ελευθερία είναι αυτή που με αναγκάζει να τριπλοπληρώσω το ρεύμα μου!

Επομένως, οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί είναι η απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας, δηλαδή η ΕΕ, υπεύθυνη για την τρομακτική αύξηση των τιμών;  Διότι, πλέον, εξαιτίας της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας, με την ουσιαστική ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ και την εισαγωγή ιδιωτικών εταιρειών στην αγορά ενέργειας,  η τιμή που πληρώνουμε μέχρι να φτάσει στα επίπεδα που αναγράφουν οι λογαριασμοί έχει περάσει από τα κύματα του χρηματιστηριακού παζαρέματος, τα οποία την έχουν ωθήσει στα ύψη. Έτσι, έχουμε μια σειρά χρηματιστηρίων τα οποία φουσκώνουν την τιμή, προς όφελος βεβαίως της τσέπης των εταιρειών ενέργειας (της ιδιωτικής επί της ουσίας ΔΕΗ, της Elpedison (ΕΛ.ΠΕ.), της Protergia του Μυτηλιναίου κ.λπ.) οι οποίες απολαμβάνουν δυσθεώρητα υπερκέρδη, την ώρα που εμείς μετράμε τα φραγκοδίφραγκά μας για τα σουπερμάρκετ, τη βενζίνη και το ηλεκτρικό!

ΑΓΡΟΦΙΛΙΑ - αγροτική αναγέννηση - νέα αγροτικότητα

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Είναι ένα από τα βιβλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη, του 2002 μάλιστα, εκδόσεις Γόρδιος, το οποίο, δυστυχώς, αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα. Η επικείμενη επισιτιστική κρίση το κάνει να διαβάζεται, όχι απλά με άλλη ματιά αλλά ως μια ιδιαίτερη πρόταση, έστω και καθυστερημένα, προς τους υπεύθυνους πολιτικούς, συνδικαλιστές και τους ασχολούμενους με τον αγροτικο-κτηνοτροφικό χώρο.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ένας σύγχρονος πολιτικός φιλόσοφος με όραμα, αποκαθιστά το νόημα των λέξεων, εισάγει νέους όρους και δίνει εμφατικά ιδέες και προτάσεις προς όλους, όσους τουλάχιστον έχουν διάθεση να δουν την πραγματικότητα από μια άλλη εναλλακτική οπτική. Το μοντέλο των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων για την «αγρανάπαυση» των χωραφιών και των καλλιεργειών το πληρώνουμε διαρκώς. Όμως, αντί να συνέλθουμε συνεχίζουμε την ίδια πολιτική, αντικαθιστώντας μάλιστα καλλιέργειες με φωτοβολταϊκά!!! Αυτή είναι μία από τις σημερινές στρεβλώσεις.

Σ’ όλο το βιβλίο πλανάται το ερώτημα:

«Γιατί η Ελλάδα να μην είναι από τις πρώτες χώρες εξαγωγής αγροτικών προϊόντων και αντίθετα να είναι μια χώρα εισαγωγής; Γιατί οι κυβερνήσεις, τα κόμματα, οι ευρωβουλευτές δεν υπεράσπισαν τα συμφέροντα του ελληνικού αγροτικού τομέα στους θεσμούς της Ε.Ε.; Είναι γνωστό ότι, αν δεν υπήρχαν ευρωβουλευτές άλλων χωρών, σήμερα θα ήμασταν ακόμη στα νοθευμένα κρασιά. Θα ήμασταν, αντίστοιχα, στα σπορέλαια αφού ο σημερινός ένοικος του Μαξίμου πρότεινε να κόψουμε τις ελιές (εννοεί τον κ. Σημίτη). Οι εκπρόσωποί μας απουσιάζουν από τις μεγάλες μάχες της Μεσογειακής Γεωργίας και κτηνοτροφίας στις Βρυξέλλες».

Στο πόνημά του αποσαφηνίζει όρους, όπως για παράδειγμα αγρότης και γεωργός. Νοηματοδοτεί άλλους, όπως αγροφιλία, νέα αγροτικότητα, προσωποποιημένα προϊόντα, πολιτιστικοποίηση των αγορών, πολυτομεακότητα και πολυκεντρικότητα και κυρίως βάζει στο μεγάλο πλάνο την σύνδεση του χώρου, του χρόνου και του προϊόντος. Συνδυάζει την πολιτιστική κληρονομιά με την διατροφή, σχεδιάζει λεωφόρους σύνδεσης ιστορίας-γαστρονομίας-περιβάλλοντος ως μια νέα σύνθεση οικονομικής δραστηριότητας. Εστιάζει στις Περιφέρειες για τον κεντρικό ρόλο σ’ όλον αυτόν τον σχεδιασμό και τονίζει την αξία της αισθητικής στην συσκευασία του προϊόντος.

Αλήθεια ή ψέμα;

Να πιστέψουμε Άδωνι "βζιιιιν" Γεωργιάδη, υπερπλανητικό πρωταθλητή κωλοτούμπας ή την έκθεση ΔΝΤ;

“Λουκέτο ή συγχώνευση” είναι η ανάπτυξή τους – Και βαποράκι συγκεντροποίησης ο τηλεπωλητής υπουργός του ΛΑΟΣ!

Σε μια ακόμα απόδειξη του ακραίου κρατισμού της, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας διεμήνυσε δια του Υπουργού Ανάπτυξης και Επενδύσεων ότι οι, με δημόσιο χρήμα ανακεφαλαιοποιημένες αλλά από το κεφάλαιο διοικούμενες, τράπεζες δεν θα χρηματοδοτήσουν τις πολύ μικρές επιχειρήσεις. Οι μικροαστοί προυντονιστές Φιλισταίοι διαμαρτύρονται που το σύστημα δεν δίνει ίσες ευκαιρίες, που αγνοεί μια τόσο μεγάλη μάζα επιχειρηματιών, που εν τέλει αποθαρρύνει την επιχειρηματικότητα που το ίδιο έχει, υποτίθεται, ως ακρογωνιαίο λίθο του.

Παρ’ όλ’ αυτά, δεν είναι ιδιαίτερη είδηση ότι το τραπεζικό κεφάλαιο έχει δύο μέτρα και δύο σταθμά ανάλογα με το μέγεθος του πελάτη. Οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, όχι μόνο αντιμετωπίζουν πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες στην πρόσβασή τους σε χρηματοδότηση, αλλά επιβαρύνονται και με πιο υψηλό επιτόκιο! Ουσιαστικά, πληρώνουν από κοινού ένα ασφάλιστρο στις τράπεζες για τις περισσότερες (αναλογικά) χρεοκοπίες σε σχέση με τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις. Αυτή η επιβάρυνση βοηθάει και η ίδια να είναι περισσότερες οι χρεοκοπίες. Μπορούμε να φέρουμε πάρα πολλά στοιχεία για την άνιση αντιμετώπιση των μικρών επιχειρήσεων από τις τράπεζες (και το κράτος, τα δικαστήρια κλπ), διαχρονικά και από άλλες χώρες, αντλώντας στοιχεία από την ιστορία, την πολιτική οικονομία, τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο ή το θέατρο, αλλά πραγματικά δεν θα προσθέταμε τίποτα στη συζήτηση. Όλοι ξέρουν ότι οι πολύ μικρές επιχειρήσεις χαροπαλεύουν και φυτοζωούν σε ένα περιβάλλον συγκρίσιμο με, και ενίοτε πιο τοξικό από, αυτό που αντιμετωπίζει ο μισθωτός εργάτης.

Οι «Πράσινες» Πυρκαγιές

Του Σάκη Αδάμ (μέλους του ΜΕΚΕΑ)

Εισαγωγή

Η μεγάλη δασική καταστροφή που συντελέστηκε και φέτος στην Ελλάδα, ίσως η μεγαλύτερη που συνέβη ποτέ, φέρνει τη χώρα μας σε σημείο καμπής, δείχνοντας αντίστοιχα το τεράστιο μέγεθος της πολιτικής και οικονομικής μας υποτέλειας/εξάρτησης από την Υπερεθνική Ελίτ (Υ/Ε), 10 χρόνια μετά από τη μεγάλη, συνεχιζόμενη και εντεινόμενη οικονομική Ευρωκαταστροφή που υπέστη ο Ελληνικός λαός το 2011. Το παρακάτω εκτενές άρθρο/παρέμβαση του μέλους του ΜΕΚΕΑ αναφέρεται σε όλες τις βασικές πτυχές της φυσικής καταστροφής, της (αμφι)λεγόμενης «κλιματικής αλλαγής» (ενός σεναρίου που προωθεί αναφανδόν η Υπερεθνική Ελίτ), καταδεικνύοντας με σαφήνεια τα συστημικά αίτια και της λεγόμενης «περιβαλλοντικής κρίσης», την ώρα που σύσσωμο το σύστημα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης προσπαθεί να πείσει τους λαούς για τη δήθεν «ενοχή» τους για την (όποια) κλιματική αλλαγή!

Σε κάθε περίπτωση, και ενώ επισημαίνεται ότι τα πραγματικά αίτια της όποιας (και αμφισβητούμενης) κλιματικής κρίσης πρέπει να διερευνηθούν από έντιμους ερευνητές και όχι πληρωμένους κολαούζους των ελίτ, σημειώνουμε ότι το ζήτημα για τους λαούς και τον πλανήτη γενικότερα δεν είναι απλά να επιλέξει μια «καλή» τεχνολογία μέσα στα πλαίσια της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, σαν αυτή που του επιβάλλει σήμερα η Υ/Ε για να κάνει πράσινες μπίζνες και να ολοκληρώσει την (ενεργειακή) εξάρτηση των μικρών χωρών, όπως η δική μας. Αντίθετα, το ζήτημα είναι πολύ ευρύτερο: οι λαοί να παλέψουν για την εθνική και την οικονομική κυριαρχία τους, στον δρόμο που άνοιξε το Brexit, με απώτερο στόχο την αποτίναξη του ζυγού της Παγκοσμιοποίησης και των Πολυεθνικών και την καθιέρωση  οικονομικών μοντέλων και αντίστοιχης τεχνολογίας που θα ικανοποιούν πρωτίστως τις λαϊκές ανάγκες, τοπικά, εθνικά αλλά και παγκόσμια.

Το απαίδευτο δεν μπορεί να κυβερνήσει είτε ως συμπολίτευση είτε ως αντιπολίτευση

«Πολίται Χρή Λέγειν τα Καίρια» Έλεγε ένας μεγάλος δάσκαλος κάτω από την Ακρόπολη.

Του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

Στο Διεθνές Πεδίο

Η Κυβέρνηση δεν ξέρει και δεν μπορεί να διαχειρισθεί ηγεμονικά, ειρηνικά, βελούδινα, έξυπνα την ιστορικού τύπου Τουρκική κρίση ενώ η Ιστορία είναι πολύ μαζί μας. Για τις αντιπολιτεύσεις να μην μιλήσουμε. Ορισμένοι προηγήθηκαν εξ’ άλλου.

Τα Πανεπιστημιακά τμήματα για αυτές τις σπουδές όταν υπάρχουν είναι πηγές απαιδευσίας και όχι μόνον απαιδευσίας. Παρ’ όλο που πληρώνονται από το Ελληνικό Δημόσιο και τους Έλληνες Πολίτες. Για αυτό το μεγάλο παράδοξο που συναντά η Επιστημονική Έρευνα και η Πολιτική στο «Νέο Ανατολικό Ζήτημα – Το Τουρκικό Πρόβλημα- Η Ανθρωπιστική Ελλάδα».

Στο Αναπτυξιακό Πεδίο – Εθνικό και Παγκόσμιο

Στο αναπτυξιακό μέτωπο δεν ξέρει να κατανείμει τους Ευρωπαϊκούς Πόρους κατά τρόπο που θα Επαναθεμελιώνει Χωρογραφικά, Τομεακά, Παραγωγικά την Χώρα. Συντηρεί τις παλιές προβληματικές δομές, το παλιό πρότυπο.

Στις κατανομές που μπορεί να διακρίνει κανείς σε ένα θολό τοπίο του «πάρε και εσύ κάτι…», απουσιάζει η Επιστήμη, η Αναπτυξιακή Παιδεία.

Απουσιάζουν η Θράκη, η Μακεδονία, η Δυτική Μακεδονία (υπάρχει μια πρόταση του ποδαριού), η Ρούμελη, η Ήπειρος, αυτές που ονομάζω οι Δέκα Ιστορικές Περιφέρειες. Απουσιάζουν τα Αγροβιομηχανικά  διατροφικά συμπλέγματα, οι Πόλοι Τεχνολογίας – Καινοτομίας. Απουσιάζουν η Κύμη, η Άρτα, η Φιλλιππιάδα, η Πέλλα, η Καστοριά, η Θεσσαλονίκη, η Αττική, η Δωδώνη (στο Αναστήλωση).

Δεν διακρίνει κανείς αναπτυξιακά σχέδια με προέκταση προς το μέλλον. Από την λέξη προέκταση προήλθε η λέξη Project που έμαθαν καλά οι υστεροΕυρωπαίοι. Ακολουθούν τους λανθασμένους και κακούς δρόμους του παρελθόντος.

Από το σχέδιο Μάρσαλ στα Ευρωπαϊκά Πακέτα

Για τα τελευταία η ιστορία κατέγραψε την φράση μου «Στα Ευρωπαϊκά πακέτα όλα τα κόμματα πάνε πακέτο».

Η πρόταση μου οδηγούσε σε μία Ελλάδα που θα δάνειζε. Δεν θα δανείζονταν. Δεν θα Χρεοκοπούσε. Ήταν μάλιστα πολλές οι δημόσιες στιγμές που προειδοποίησα γι’ αυτόν τον κίνδυνο. Πολίτες άξιοι αυτού του ονόματος το γνωρίζουν. Οι νέες γενιές τις βλέπουν ηλεκτρονικά και αναφωνούν προς τους ένοχους γονείς τους, Προφητεία!!!

Περίγραμμα Ανάπτυξης της Ελληνικής Οικονομίας από έναν Έλληνα Πολίτη (Μέρος II)

Του Γιάννη Περάκη

Πρωτογενής Τομέας. Μέρος Δεύτερο.

Στο δεύτερο μέρος θα συνεχίσουμε την περιπλάνηση μας στο όραμα. Για να μην μας προσάψουν την κατηγορία ότι απλά είμαστε ονειροπόλοι θα επιχειρηθεί η εξειδίκευση του περιγράμματος ανά περιφέρεια. Θα πρέπει να ληφθούν υπ’ όψιν τέσσερεις βασικοί παράμετροι:

Α) Η ανεργία

Β) Ο αναδασμός της γής

Γ) Η Στέγαση-Επανακατοίκηση των Εγκατελελειμμένων Οικισμών

Δ) Η δημιουργία συνεταιρισμών Νέου Τύπου 

Α) Η ανεργία

Μία από τις ανοιχτέςπληγές των μνημονίων η οποία και παραμένει ανοιχτή και έχει κακοφορμίσει είναι η ανεργία. Σήμερα (01/09/2020) βάσει του ΟΑΕΔ ανέρχεται σε:

Πίνακας-1.  ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΙ ΑΝΕΡΓΟΙ ΑΝΑ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ-ΑΝΕΡΓΟΙ (ΑΝΑΖΗΤΟΥΝΤΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑ)

Η ανεργία στη χώρα μας έχει όλα τα χαρακτηριστικά της κυκλικής ανεργίας που οφείλεται στην επιβράδυνση της ανάπτυξης σε περιόδους οικονομικής ύφεσης, η οποία έχει ως επακόλουθο την αδυναμία απορρόφησης του εργατικού δυναμικού καιτην μειωμένη συνολική ζήτηση προϊόντων και υπηρεσιών. Στο παραπάνω δέον να προστεθεί και η αποβιομηχάνιση της χώρας λόγω της εισόδου στην τότε ΕΟΚ (σήμερα Ε.Ε.), η ένταξη μας στην ευρωζώνη και το τελικό χτύπημα, τα μνημόνια.

Η μείωση της ανεργίας σε συνάρτηση με την ανάπτυξη είναι ο οδηγός μας και το κύριο μέλημα μας.

Περίγραμμα Ανάπτυξης της Ελληνικής Οικονομίας από έναν Έλληνα Πολίτη (I)

 Του Γιάννη Περάκη

Η παρουσίαση του σχεδίου «ανάπτυξης» των «σοφών» της Ελληνικής οικονομίας στην οποία όπως προειπώθηκε οδηγεί την Ελληνική οικονομία σε μια οικονομία ζόμπι http://sioualtec.blogspot.com/2020/09/blog-post_64.html.

Η παρούσα οικονομική κατάσταση με τα μνημόνια και τις επιπτώσεις τους είναι δραματική. Η αλλαγή οικονομικής πολιτικής αποτελεί άμεση ανάγκη. Η Ελλάδα βρίσκεται σε σταυροδρόμι. Η σημερινή κυβέρνηση ως συνέχεια των προηγούμενων κυβερνήσεων διαλύει την δομή της υπάρχουσας ελληνικής οικονομίας, αντικαθιστώντας την με μια «μαϊμού» φιλελεύθερης έμπνευσης οικονομίας με το ξεπούλημα και την πλήρη εξάρτηση της από τις πολυεθνικές.

Για να μην μας προσάψουν την κατηγορία ότι η άποψη που εκφράζεται είναι απλώς μια άρνηση, θα επιχειρηθεί μια συνοπτική και περιεκτική ανάπτυξη ενός περιγράμματος ανάπτυξης της Ελληνικής οικονομίας.

Δομή του περιγράμματος

Κατ’ αρχή τα βασικά. Μια οικονομία στη θεωρία διαθέτει τρείς τομείς:

1) Τον πρωτογενή τομέα (ορυχεία, γεωργία κλπ, παραγωγή πρώτων υλών)

 
2) Τον δευτερογενή τομέα (κατασκευαστική βιομηχανία, μεταποίηση)

 
3) Τον τριτογενή τομέα (εμπόριο, υπηρεσίες, διοίκηση).

Η κοινή συνισταμένη όλων των λειτουργιών του κράτους στην οικονομία όπως και το αποτέλεσμα των εκάστοτε οικονομικών μέτρων καλώς ή κακώς είναι: «ο κάθε συγκεκριμένος παραγωγικός μετασχηματισμός έχει το χρώμα που του προσδίδει. Το πολιτικό σχέδιο, έχει πολιτικό πρόσημο άρα οφείλει να έχει συγκεκριμένο προσδιορισμό:

Μπορούμε να επιβιώσουμε χωρίς ανάπτυξη;

Του Γιώργου Αλοίμονου

Μεγάλο στοίχημα η μείωση του πολλαπλασιαστή της ανισότητας

Από τις αρχές της δεκαετίας του1970 ειδικοί είχαν κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την ασυμβατότητα της ανάπτυξης με τις αντοχές του πλανήτη. Δεν ήταν η οικολογία το πρώτο τους μέλημα, απλώς η προοπτική γενικότερης κατάρρευσης της οικονομίας και του ευρύτερου χώρου όπου αυτή λειτουργεί.

Η μελέτη είχε τον τίτλο «Οι περιορισμοί της ανάπτυξης» και αναπτύχθηκε από ειδικούς του «Κλαμπ της Ρώμης» το 1972. Με αυτήν, σχεδόν 50 χρόνια πριν, οι ειδικοί είπαν: «Είτε πατάτε το φρένο στην έξαλλη ανάπτυξη χωρίς σχεδιασμό είτε θα καταβαραθρωθούμε». Δηλαδή «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Ως κοινωνία, ως οικονομία, ως πλανήτης.

Η μελέτη δέχτηκε σφοδρή κριτική τότε, αλλά κάποιοι είδαν την αλήθεια που έκρυβε. Ήταν μια άσκηση μέλλοντος με τα στοιχεία του παρόντος. Μάλιστα ένας γεωλόγος, όπως αναφέρει το grist.com, καταθέτοντας ενώπιον του Κογκρέσου δήλωσε: «Όποιος πιστεύει στην αέναη ανάπτυξη είναι είτε διαταραγμένος είτε οικονομολόγος».

Η συρρίκνωση των επενδύσεων

Του Κώστα Μελά

Είναι γνωστό, παρότι αποκρύβεται επιμελώς, ότι τα μνημονιακά προγράμματα επέφεραν κατάρρευση των επενδύσεων (Ακαθάριστος Σχηματισμός Κεφαλαίου) περίπου κατά 10 ποσοστιαίες μονάδες με αποτέλεσμα οι επενδύσεις στην Ελλάδα, το 2019, να βρίσκονται στο 11,8% του ΑΕΠ, έναντι περίπου 20,3% του μέσου όρου των χωρών της Ε.Ε. Οι εξελίξεις στο σημαντικότατο αυτό οικονομικό μέγεθος έχουν γίνει πολύ δυσμενείς μετά την κρίση της πανδημίας COVID-19. Όλες οι προβλέψεις –σύμφωνα με τα βασικά σενάρια– δείχνουν για το 2020 μεγάλες μειώσεις, σε τέτοιο βαθμό που η ήδη συρρικνωμένη παραγωγική βάση της ελληνικής οικονομίας, να οδηγείται σε όλο και μεγαλύτερη συρρίκνωση.

Ο ακαθάριστος σχηματισμός πάγιου κεφαλαίου σύμφωνα με τις εαρινές προβλέψεις της ευρωπαϊκής επιτροπής (Μάιος 2020) αναμένεται να μειωθεί κατά 30,0%. Στο ίδιο ποσοστό κυμαίνονται και οι εκτιμήσεις του ΔΝΤ. Ενώ σύμφωνα με την έκθεση του ΙΟΒΕ για το δεύτερο τρίμηνο του 2020, η μείωση εκτιμάται ότι θα είναι της τάξεως του 25,0%. Στην περίπτωση επικράτησης δυσμενούς σεναρίου το ύψος της μείωσης μπορεί να ανέλθει και στο 40,0%.

Όμως αυτό που χρειάζεται να υπογραμμισθεί είναι ότι οι επενδύσεις υποχωρούν ήδη για τρία συνεχή τρίμηνα, πριν από την έκρηξη της πανδημίας, αρχής γενομένης από το τρίτο τρίμηνο του 2019. Συγκεκριμένα –σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ– υποχώρησαν ως εξής: γ΄ τρίμηνο 2019 κατά -6,7%, δ΄ τρίμηνο 2019 κατά -5,4% και α΄ τρίμηνο 2020 κατά -3,9%.

Πράσινη ανάπτυχαχαχαχαχα

Η αύξηση της μεταποίησης απαραίτητη προϋπόθεση για αλλαγή του υποδείγματος ανάπτυξης

Του Κώστα Μελά

Έχει γίνει πλέον συνήθεια: οι ελληνικές πολιτικές και οικονομικές αρχηγεσίες μετά από κάποιο σοβαρό συμβάν, συνήθως αρνητικό, όπως η κρίση του 2010 αλλά και η κρίση του Covid-19, θυμούνται και επανέρχονται στην ανάγκη αλλαγής του παραγωγικού υποδείγματος που ακολουθεί τα τελευταία χρόνια η οικονομία της χώρας. Βέβαια και μετά από θεωρούμενες θετικές εξελίξεις, π.χ. η ένταξη της δραχμής στο ευρώ, πάλι υπήρχε η συζήτηση για αλλαγή - εκσυγχρονισμό του παραγωγικού υποδείγματος. Σήμερα η συζήτηση επανέρχεται αφενός λόγω των προβλημάτων που έχουν δημιουργηθεί στον τομέα του τουρισμού και αφετέρου λόγω των πόρων που αναμένονται να εισέλθουν στην ελληνική οικονομία με βάση το σχέδιο «Ταμείου Ανάκαμψης/Next Generation» της ευρωπαϊκής επιτροπής.

Όλο και περισσότεροι ταγοί της πολιτικής ζωής με κυβερνητικές θέσεις τα τελευταία σαράντα χρόνια, και ουσιαστικά υπεύθυνοι για όσα έχουν συμβεί, ανακαλύπτουν ότι απαιτείται απομάκρυνση από τη «μονοκαλλιέργεια του τουρισμού», καλώντας σε «διάσωση και μεταβολή του παραγωγικού μοντέλου, που έχει στρεβλώσεις». Βεβαίως κανείς δεν τους εμπιστεύεται. Όμως και μόνο η αναφορά τους στην ανάγκη παραγωγικής ανασυγκρότησης είναι αρκετή να της στερήσει οποιαδήποτε αξιοπιστία και να της μειώσει οποιαδήποτε κοινωνική δυναμική καθιστώντας την ουσιαστικά ανενεργή.