Ίσως ελπίδα για τον τόπο να ανατείλει όταν ο ‘προοδευτικός’ πολιτικός μας κόσμος και το κοινωνικό σώμα το οποίο τόν στηρίζει, θελήσουν να ελευθερωθούν από την υπεροψία και από την ταυτότητα του ‘αντί-’
Του π. Βασίλειου Θερμού
Ποιες είναι οι Ευρωπαϊκές χώρες με την ισχυρότερη κοινωνική επιρροήτης
Χριστιανικής Εκκλησίας τους; Μάλλον Ρωσία, Πολωνία,
Ρουμανία, Ουγγαρία.
Ποιες είναι εκείνες με την υψηλότερη αθεΐα; Εύκολο,
Γαλλία και Βρετανία.
Και ποιες διακρίνονται για το σφοδρότερο
αντιεκκλησιαστικό τους ρεύμα; Ισπανία και Ελλάδα!
Αν χρειάζονται ερμηνείες, προσφέρω εν συντομία τη δική μου. Κάθε
μια από τις τρεις περιπτώσεις αντανακλά την ιστορία της χώρας.
Η πρώτη ομάδα είδε επί 70 χρόνια την Εκκλησία της (Καθολική ή Ορθόδοξη) να
μάχεται ενάντια στην τυραννία του
καθεστώτος με προσωπικό κόστος.
Στη δεύτερη το κράτος οργανώθηκε στη βάση αρχών οι
οποίες διέκριναν τις εξουσίες και μετέφρασαν τον Διαφωτισμό σε πολιτική πράξη.
Η τρίτη ομάδα, όμως, αποτελείται από χώρες στις οποίες η Εκκλησία διέθετε επί αιώνες πρωτοφανή διαπεραστική επίδραση, και τελικά έφτασε να ‘αυτοκτονήσει’! Και η μεν Ισπανική Εκκλησία πλήρωσε τη συμπόρευση με την σαραντάχρονη δικτατορία του Φράνκο. (Και ας μην ξεχνάμε και το βαθύ παρελθόν της Ιεράς Εξέτασης!).
