Όχι αυταπάτες, ούτε ο σιωνισμός ούτε το κράτος του μπορούν να μεταρρυθμιστούν!

Του Γιώργου Μητραλιά

Αν και το να μιλάμε για μερικούς Ισραηλινούς ομήρους που κρατούνται από τη Χαμάς μπορεί -δίκαια- να φαίνεται ανάρμοστο την ώρα που το Ισραήλ προχωρά μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου στη μεθοδική εξόντωση δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων, πιστεύουμε ότι πρέπει να επανέλθουμε στο ζήτημα αυτών των ομήρων, επειδή είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό της βαθιά απάνθρωπης και τερατώδους φύσης όχι μόνο της κυβέρνησης Νετανιάχου, αλλά κυρίως του ίδιου του σιωνισμού σε όλες τις εκφάνσεις του!

Στοχεύοντας λοιπόν τους διαπραγματευτές της Χαμάς στο Κατάρ, οι Ισραηλινοί γενοκτόνοι έκαναν δύο πράγματα: πρώτον, έθαψαν οριστικά τις ελπίδες των οικογενειών των Ισραηλινών ομήρων να δουν τον Νετανιάχου να συνάπτει συμφωνία με τη Χαμάς που θα επέτρεπε την απελευθέρωση των ομήρων. Και δεύτερον, δικαίωσαν απόλυτα όσους και όσες ισχυρίζονταν πάντα ότι ο Νετανιάχου και οι υπουργοί του ενδιαφέρονται για την τύχη αυτών των ομήρων μόνο στο βαθμό που αυτό εξυπηρετεί τη συνέχιση του πολέμου εξόντωσης του παλαιστινιακού λαού.

Με όλα αυτά δεδομένα, πρέπει να παραδεχτούμε ότι αυτό το διπλό ξεκαθάρισμα των προθέσεων του Νετανιάχου και της κυβέρνησής του προκαλεί την αμηχανία και τις απορίες των ανθρώπων καλής πίστης: δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ο Νετανιάχου θυσιάζει τους Ισραηλινούς Εβραίους ομήρους, δείχνοντας πλήρη αδιαφορία για τις πιέσεις ενός μέρους των συμπατριωτών του. Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα δεν πρέπει να αναζητηθεί στο παρόν, αλλά μάλλον στο παρελθόν του σιωνιστικού κινήματος και του κράτους του.

Zemmour, Vox, Fratelli d’Italia. Τώρα που στην Ευρώπη επιστρέφουν ακάθεκτα τα ξορκισμένα (φασιστικά) δαιμόνια του μεσοπολέμου!

Του Γιώργου Μητραλιά

Προφανώς, το όνομα Ερίκ Ζεμμούρ δεν σας λέει τίποτα καθώς τα ΜΜΕ της χώρας μας, συμπεριλαμβανόμενων και των λεγόμενων αριστερών, έχουν φροντίσει να σας κρατήσουν στο σκοτάδι. Και όμως, αυτός ο Ζεμμούρ, που πρεσβεύει ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες επειδή έχουν μικρό εγκέφαλο. Ότι οι Μουσουλμάνοι της Γαλλίας (κάπου 7 εκατομμύρια!) πρέπει να μας αδειάσουν τη γωνιά καθώς είναι όλο το Ισλάμ, και όχι μόνο ο ισλαμισμός, που είναι ορκισμένος εχθρός της Γαλλίας. Ότι πρέπει να εφαρμοστεί η “μηδενική μετανάστευση”. Ότι ο προσφιλής του Πετέν και το δωσιλογικό καθεστώς του...προστάτευσαν στην Κατοχή τους Εβραίους (ο ίδιος ο Ζεμούρ είναι εβραίος) και περιορίστηκαν να εξοντώσουν -από κοινού με τους ναζιστές- τους μη Γάλλους εβραίους κυνηγημένους πολιτικούς πρόσφυγες που εξάλλου ήταν κομμουνιστές, αντιφασίστες και τρομοκράτες. Ότι η απάντηση στην κλιματική κρίση είναι η γενίκευση της πυρηνικής ενέργειας. Αυτός λοιπόν ο Ζεμμούρ που μισεί τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τους τρανς, τους μουσουλμάνους και τους μετανάστες, αυτός που λέει όλα αυτά και πάμπολλα άλλα εφιαλτικά, έχει εκτοξευθεί στις τελευταίες δημοσκοπήσεις, ξεπερνώντας τη “νερόβραστη” ακροδεξιά Μαρίν Λε Πέν που μοιάζει να τα έχει χαμένα, φθάνοντας να περνάει στο δεύτερο γύρο των προσεχών προεδρικών εκλογών, και να είναι εκείνος που θα διεκδικήσει από τον (δεξιότατο νεοφιλελεύθερο) Μακρόν την παντοδύναμη Προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας!

Νεοφιλελευθερισμός: Αύξηση της μισθολογικής απόκλισης και φορολογικά δώρα στο Κεφάλαιο

Το ΑΒ του Κεφαλαίου στον 21ο αιώνα του Τομά Πικετί*

Τρίτο μέρος

Του Eric Toussaint

Η εξέλιξη χαμηλών και υψηλών μισθών από τη δεκαετία του 1960 και δώθε

Δεν έχουμε εδώ χώρο για να συνοψίσουμε την εξέλιξη των εισοδηματικών ανισοτήτων στη διάρκεια των δυο τελευταίων αιώνων. Θα περιοριστούμε λοιπόν να υπογραμμίσουμε την εξέλιξη στη Γαλλία από το 1968. Η γενική απεργία του Μάη του 1968 στη Γαλλία και οι συμφωνίες της Γκρενέλ που ακολούθησαν οδήγησαν σε πολύ μεγάλη αύξηση του κατώτατου μισθού για 15 χρόνια : « Το αποτέλεσμα ήταν ότι η αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού αυξήθηκε συνολικά περίπου κατά 130 % μεταξύ 1968 και 1983, ενώ στην ίδια χρονική περίοδο ο μέσος μισθός δεν αυξήθηκε παρά κατά 50 %, εξ ου και μια πολύ μεγάλη συμπίεση των μισθολογικών ανισοτήτων. Η ρήξη με την προηγούμενη περίοδο είναι μαζική και πλήρης: η αγοραστική δύναμη του κατώτατου μισθού είχε αυξηθεί μόλις κατά 25% μεταξύ 1950 και 1968”.

Η γενική απεργία του Μάη 1968 στη Γαλλία επέτρεψε μια μεγάλη αύξηση του ελάχιστου μισθού για 15 χρόνια

Η αλλαγή κατεύθυνσης έγινε το 1982-1983 όταν η κυβέρνηση του σοσιαλιστή Φρανσουά Μιτεράν κάνει δεξιά στροφή. Οι πιο υψηλοί μισθοί, εκείνοι του 1 %, αυξάνονται κατά 30 % μεταξύ του τέλους της δεκαετίας του 1990 και της δεκαετίας του 2010, εκείνοι του 0,1 % αυξάνονται κατά 50 % μέσα σε συνθήκες στασιμότητας των μισθών.

Η αλλαγή κατεύθυνσης γίνεται το 1982-1983 όταν η κυβέρνηση του Φρανσουά Μιτεράν κάνει δεξιά στροφή.

Αν περάσουμε στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, θα παρατηρήσουμε ότι ο νόμιμος κατώτατος μισθός εισάχθηκε το 1933 στην αρχή της προεδρίας του Φ. Ρούζβελτ, 20 χρόνια πριν από τη Γαλλία. Το απόγειο του σημειώθηκε το 1969 (προεδρία του Λίντον Τζόνσον) όταν ο κατώτατος μισθός αντιπροσώπευσε το ισοδύναμο των 10 δολαρίων την ώρα του 2013. Από τότε μέχρι σήμερα, μειώθηκε, και κατά την προεδρία του Μπαράκ Ομπάμα, έφτανε μόλις και μετά βίας τα 7,25 δολάρια την ώρα.

Πίσω από Brexit, Τραμπ και Μπολσονάρο, το αυταρχικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο!

Του Γιώργου Μητραλιά

Πρωτοτυπώντας έναντι των αναρίθμητων συναδέλφων τους που, εδώ και τέσσερα χρόνια, ανατέμνουν το Brexit με πολιτικούς, κοινωνιολογικούς ή ψυχολογικούς όρους, δυο νεαροί Γάλλοι κοινωνιολόγοι, η Μαρλέν Μπανκέ (Marlène Benquet) και ο Τεό Μπουρζερόν (Théo Bourgeron) είχαν μιαν απλή αλλά φαεινή ιδέα: Να ψάξουν να βρουν ποια υλικά συμφέροντα χρηματοδότησαν την καμπάνια για την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και τα ευρήματά τους είναι ιστορικής σημασίας. Όμως, προσοχή: Όχι μόνο επειδή ρίχνουν άπλετο φως στο Brexit ανατρέποντας όλα όσα ακούγαμε και διαβάζαμε για αυτό στα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά κυρίως, επειδή μας εισάγουν σε μια νέα ιστορική πραγματικότητα που ήδη ταλαιπωρεί αφάνταστα ολάκερη την ανθρωπότητα! Μια πραγματικότητα που έχει για εμβληματικές προσωπικότητες τον Τραμπ, τον Τζόνσον ή τον Μπολσονάρο, και για πολιτική της την συστηματική καταστολή κάθε φωνής που αμφισβητεί το “δικαίωμα” όλων αυτών να λεηλατούν και να καταστρέφουν ατιμώρητα τον πλανήτη και τους κατοίκους του...(1)

Εξετάζοντας λοιπόν τα στοιχεία της Βρετανικής Εκλογικής Επιτροπής, οι δυο ερευνητές μας ανακάλυψαν ότι, αντίθετα από ό,τι λεγόταν, γραφόταν και ήταν περίπου γενικά παραδεκτό, ο χρηματοπιστωτικός τομέας όχι μόνο διχάστηκε αλλά και δεν στήριξε τόσο την παραμονή (Remain) όσο την έξοδο (Leave) της χώρας από την ΕΕ, καλύπτοντας το 57% των εσόδων της καμπάνιας του Leave, έναντι μόνο το 36% εκείνης του Remain! Όμως, τα αποκαλυπτήρια του Brexit επιφύλασσαν και άλλες εκπλήξεις. Και πριν απ’όλα, ότι τα Hedge Funds (αντισταθμιστικά αμοιβαία κεφάλαια υψηλού κινδύνου) έριξαν όλο το βάρος τους και σχεδόν το 90% των εισφορών τους υπέρ του Leave, με το 94% της προεκλογικής εκστρατείας του να χρηματοδοτείται από αυτό που οι δύο ερευνητές μας ονομάζουν “δεύτερη χρηματιστικοποίηση” (seconde financiarisation), την ώρα που το Remain είχε την υποστήριξη και χρηματοδότηση της “πρώτης χρηματιστικοποίησης”…

Προεδρία Τραμπ: Τέσσερα χρόνια που συγκλόνισαν τον κόσμο και άφησαν παγερά αδιάφορη την ευρωπαϊκή αριστερά !

Του Γιώργου Μητραλιά

Καθώς η πρώτη πράξη του παρόντος αμερικανικού δράματος έχει ολοκληρωθεί με την ορκωμοσία του Τζο Μπάϊντεν, είμαστε πια σε θέση να σκύψουμε πάνω από τις αντιδράσεις ή την έλλειψη αντιδράσεων που προκάλεσε η ταραχώδης προεδρία Τραμπ έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Και φυσικά, να αναρωτηθούμε γιατί τα ΜΜΕ και οι διεθνείς ελίτ της διανόησης αλλά και η συντριπτική πλειονότητα των δυνάμεων της ευρωπαϊκής αριστεράς επέδειξαν πλήρη αδυναμία να κατανοήσουν τα τεκταινόμενα τόσο στη κορυφή όσο και στη βάση της αμερικανικής κοινωνίας στη διάρκεια των τεσσάρων ετών της προεδρίας του Τραμπ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το γιατί αυτής της « πλήρους ακατανοησίας » πρέπει να αναζητηθεί στη σκανδαλώδη αδιαφορία που αυτός ο -πολύ ετερόκλητος- κόσμος, επέδειξε για ό,τι συνέβαινε όχι σε μια μικρή χώρα του Τρίτου κόσμου αλλά στη καρδιά της παγκόσμιας υπερδύναμης ! Και αν η νίκη, η ενθρόνιση και η τετραετία της προεδρίας του Τραμπ τράβηξαν κάπως την προσοχή, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για την υποψηφιότητα του Μπέρνι Σάντερς και για το μεγάλο λαϊκό κίνημα που δημιουργήθηκε γύρω από αυτήν. Περιττό να πούμε ότι η αδιαφορία των ΜΜΕ δεν εκπλήσσει καθώς αυτά δεν έχουν κανένα συμφέρον να πληροφορήσουν την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη για το γεγονός ότι στις ΗΠΑ γεννιέται ένα πρωτοφανές μαζικό λαϊκό κίνημα, που αποτελείται κυρίως από ριζοσπαστικοποιημένους νέους και νέες που τολμούν να δηλώνουν σοσιαλιστές σε μια χώρα όπου αυτή η λέξη ήταν παραδοσιακά παραπάνω από ξορκισμένη.

Παράνοια, κατασταλτική μανία και νεκρανάσταση του Φράνκο στη Μαδρίτη!

Ενώ ο φετινός χειμώνας υπόσχεται  μια άνοιξη από τα παλιά 

Του Γιώργου Μητραλιά

Καταιγισμός σημαδιακών πολιτικών εξελίξεων που μπορούν να αλλάξουν την ιστορία, μεταμόρφωση του πολιτικού τοπίου, χιονοστιβάδα γεγονότων που εγκυμονούν τους μεγαλύτερους κινδύνους, αλλά ταυτόχρονα και άλλων διαμετρικά αντίθετων, ο φετινός ισπανικός χειμώνας φοβίζει καθώς υπόσχεται μια συνέχεια που μοιάζει να έρχεται από το πιο τραγικό παρελθόν!

Δυο είναι τα (αλληλένδετα) γεγονότα που σφραγίζουν την ακραία επικινδυνότητα αυτού του ισπανικού χειμώνα: Η ελεύθερη πτώση, ουσιαστική διάσπαση και οριστική (;) χρεοκοπία του Podemos στα αριστερά και η εκτόξευση στα ύψη του Vox στα δεξιά μιας ήδη ακραίας ισπανικής δεξιάς! Και πριν απ’όλα, αυτό το νέο κόμμα από τα παλιά, το Vox που προκάλεσε σοκ με το εκλογικό του αποτέλεσμα στις πρόσφατες εκλογές της Ανδαλουσίας, αλλά που προκαλεί τώρα ακόμα μεγαλύτερο σοκ με τα ποσοστά σε εθνικό επίπεδο που του δίνουν όλες οι δημοσκοπήσεις. Ποιά ποσοστά; Αρκετά για να βρίσκεται πια σε απόσταση αναπνοής από το Podemos και να μεταβάλλεται σε απόλυτο ρυθμιστή των αυριανών κυβερνητικών ισορροπιών στη Μαδρίτη.

1918-2018: Η αφόρητη επικαιρότητα του Πρώτου Παγκόσμιου Μακελειού!

Του Γιώργου Μητραλιά

Αναδημοσιεύουμε την περυσινή αναδημοσίευση των προηγούμενων αναδημοσιεύσεων του κειμένου για το Πρώτο Παγκόσμιο Μακελειό, προσθέτοντας μόνο ότι, αλίμονο, η φετινή 100η επέτειος του τερματισμού του βρίσκει την ανθρωπότητα και τον πλανήτη  αντιμέτωπους με την χειρότερη κρίση τους και -για πρώτη φορά- τόσο κοντά στο τελικό τους ολοκαύτωμα! Και δυστυχώς, ενώ η αντίστροφη μέτρηση έχει κιόλας αρχίσει...εκείνοι που θα έπρεπε να είναι τώρα στα οδοφράγματα, σφυρίζουν αδιάφορα... 

Αναδημοσιεύουμε το κείμενο «Η αφόρητη επικαιρότητα του πρώτου Παγκόσμιου μακελειού» για –τουλάχιστον- τρεις λόγους:

 1. Επειδή ο τεράστιος ανοικτός λογαριασμός με τους «εξέχοντες» μακελάρηδες και η ηθική υποχρέωση απέναντι στους δεκάδες  εκατομμύρια πληβείους/θύματά τους δεν μπορούν να εξαντληθούν σε μια ρουτινιέρικη επετειακή υπενθύμιση του είδους «1914-2014, πριν από ένα αιώνα, ο Πρώτος Παγκόσμιος πόλεμος», όπως συνέβη πριν από δυο-τρία χρόνια. Για αυτό το λόγο, όχι μόνο τώρα το 2017, αλλά και του χρόνου το 2018, και τον επόμενο το 2019,  και τον μεθεπόμενο… μέχρι να υπάρξει η τελική μεγάλη Κάθαρση της κοινωνικής δικαιοσύνης, θα συνεχίσουμε να θυμόμαστε και να θυμίζουμε το μεγάλο έγκλημα των «από πάνω» και τη μεγάλη σφαγή των «από κάτω», που μας έμπασε οριστικά στη σύγχρονη εποχή του αγριανθρωπισμού και συνάμα όλων των υπαρξιακών διλημμάτων της ανθρωπότητας.  

Το Άουσβίτς, η χρεοκοπία της ιδέας της προόδου και η αποκατάσταση της ουτοπικής διάστασης του Σοσιαλισμού*

Του Γιώργου Μητραλιά

Γνήσιο τέκνο της εποχής μας και του καπιταλιστικού «μοντερνισμού» της, το Άουσβιτς και η βιομηχανική-γραφειοκρατική του μηχανή μαζικής εξόντωσης ανθρώπινων όντων μας εγκαλεί σ’αυτό το μεταίχμιο δύο αιώνων τουλάχιστον για τρεις βασικούς λόγους: α) επειδή δεν παραπέμπει σε μια δήθεν επιστροφή σε κάποιες αρχέγονες βαρβαρότητες, β) επειδή συνιστά βαθιά τομή στον πολιτισμό και στον τρόπο θεώρησης της ιδέας της προόδου, και γ) επειδή τα διδάγματά του είναι τώρα  -και εφεξής- περισσότερο χρήσιμα και επίκαιρα από ό,τι πριν από 55 χρόνια.

Αν λοιπόν η ιστορία χωρίζεται πια σε προ και μετά Άουσβιτς εποχές, αυτό οφείλεται τόσο στη «μοναδικότητα» των ναζιστικών θαλάμων αερίων, όσο και στο ότι τίποτα δεν είναι πια το ίδιο μετά από αυτούς. «Μοναδικό» και συνάμα «νεωτεριστικό» και «μοντέρνο» είναι το Άουσβιτς όχι τάχα επειδή δεν προϋπήρξαν άλλες εκδηλώσεις ανθρώπινης βαρβαρότητας με ακόμα περισσότερα θύματα (π.χ. η μαζική εξόντωση και γενοκτονία των ιθαγενών πληθυσμών του «Νέου Κόσμου» ή της Αφρικής από τους Ευρωπαίους κατακτητές και αποικιοκράτες). Στην πραγματικότητα, αυτό που κάνει το Άουσβιτς να μην μοιάζει με τίποτα άλλο, να μην είναι μια απλή –ίσως ακόμα πιο θανατηφόρα- επανάληψη παλιότερων βαρβαροτήτων και κατά συνέπεια, να μην εξηγείται από μια ενδεχόμενη δήθεν «μεταφυσική» ή «έμφυτη» τάση επιστροφής σε κάποια άλλη εποχή (π.χ. στον συκοφαντημένο Μεσαίωνα), είναι το γεγονός ότι θα ήταν αδύνατο και αδιανόητο έξω από τον θριαμβεύοντα καπιταλισμό και την αστική κοινωνία του!

Άλλο ένα γνήσιο τέκνο του νεοφιλελευθερισμού ενάντια στη δημοκρατία

Ο μονάρχης Μακρόν και ο παρακρατικός Ρασπούτιν του βυθίζουν τη Γαλλία σε βαθιά κρίση!

Του Γιώργου Μητραλιά

Τα αποκαλυπτήρια του μακρονικού (παρα)κράτους είναι εντυπωσιακά και βυθίζουν ήδη το καθεστώς Μακρόν και συνάμα τη Γαλλία σε μια κρίση που ίσως δεν έχει προηγούμενο. Φυσικά, δεν είναι μόνον ότι ο “άνθρωπος για όλες τις δουλειές” του προέδρου και Νο 2 του προεδρικού του γραφείου αρεσκόταν να κακοποιεί αγρίως με τα ίδια τα χέρια του νεαρούς διαδηλωτές (που τυχαίνει να ήταν Έλληνες), ούτε ότι ντυνόταν μπάτσος και διηύθυνε τις επιχειρήσεις των γαλλικών ΜΑΤ. Είναι κυρίως και πριν απ’όλα ότι ο πανταχού παρών 26χρονος Αλεξάντρ Μπεναλλά έκανε όλες αυτές και πολλές άλλες καραμπινάτες παρανομίες ολκής με τις ευλογίες και την κάλυψη του Γάλλου προέδρου καθότι ετύγχανε -τουλάχιστον- ευνοούμενος, κολλητός και μυστικοσύμβουλός του υπεράνω νόμων, ιεραρχιών, θεσμών και λοιπών παραδόσεων της Γαλλικής Δημοκρατίας!(1)

Προς το παρόν, ο συνήθως λαλίστατος κ. Μακρόν που αρέσκεται να συγκρίνεται με τον… Δία, παραμένει εκκωφαντικά σιωπηλός ενώ οι κάθε λογής επιβαρυντικές αποκαλύψεις (βίντεο, φωτογραφίες, μαρτυρίες,...) πέφτουν σαν το χαλάζι, διαψεύδοντας ακαριαία και συνεχώς τα αλλεπάλληλα χονδροειδή ψέμματα των αμήχανων κυβερνητικών αξιωματούχων με τα οποία ο Γάλλος προέδρος προσπαθεί απλώς να κερδίσει χρόνο. Στη γαλλική κυβέρνηση επικρατεί πανικός, τα μέχρι χτες φιλο-μακρονικά ΜΜΕ δείχνουν να μην ποντάρουν πια στη μακροημέρευση του “καθεστώτος-Μακρόν” και τα κόμματα της γαλλικής αντιπολίτευσης πυροβολούν ακατάσχετα τον ένοικο των Ηλυσίων προσβλέποντας ίσως ακόμα και στην πρόωρη έξωσή του! Με άλλα λόγια και κατά κοινή ομολογία, δεν είμαστε ακόμα παρά στην αρχή ενός πολιτικού σεισμού και μιας πρωτόγνωρης θεσμικής κρίσης που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το τέλος της…

ΗΠΑ: Ο σοσιαλισμός της νέας γενιάς εισβάλει στο πολιτικό προσκήνιο!

Ενώ δεν αποκλείεται πια ακόμα και ο εμφύλιος…

Του Γιώργου Μητραλιά

Μέχρι και τον περασμένο Νοέμβρη ήταν σερβιτόρα στη Νέα Υόρκη, εδώ και μια βδομάδα είναι το πρόσωπο των ημερών στα ΜΜΕ της χώρας της και τον προσεχή Νοέμβρη θα είναι -στα 28 της!- το νεότερο μέλος της Γερουσίας στην ιστορία των ΗΠΑ! Είναι η Alexandria Ocasio-Cortez, μιγάδα πορτορικανής καταγωγής και μέλος του κόμματος των Δημοκρατών Σοσιαλιστών της Αμερικής (DSA), που η σαρωτική νίκη της στις προκριματικές εκλογές των Δημοκρατικών επί του εκλεκτού του κατεστημένου του κόμματος και προοριζόμενου για την προεδρία της Γερουσίας (!) συγκλονίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Να λοιπόν που το απίθανο και αδιανόητο έγινε πραγματικότητα εγκαινιάζοντας ταυτόχρονα μια νέα εποχή στην πολιτική ιστορία της καπιταλιστικής υπερδύναμης. Για πρώτη φορά μετά από τις αρχές του 20ου αιώνα, όταν το Σοσιαλιστικό κόμμα του Γιουτζίν Ντεμπς εξέλεγε ακόμα βουλευτές, μια νεαρή Λατίνα που προτάσσει τα σοσιαλιστικά της πιστεύω και προτείνει ένα άκρως ριζοσπαστικό πρόγραμμα άμεσης δράσης, ετοιμάζεται να γίνει το νεότερο στην ιστορία μέλος της αμερικανικής Γερουσίας εκπροσωπώντας το Μπρονξ και το Κουίνς, την καρδιά της Νέας Υόρκης. Για να φτάσει σε αυτό το αποτέλεσμα χρειάστηκε να ανατρέψει όλα τα προγνωστικά συντρίβοντας (57% έναντι 42%) τον επονομαζόμενο και “βασιλιά του Κουίνς” και “μπος” του Δημοκρατικού κατεστημένου απερχόμενο γερουσιαστή Joe Crowley, που τύγχανε της δημόσιας υποστήριξης της Γουώλ Στρητ και της ανοιχτής χρηματοδότησής του από καπιταλιστικούς γίγαντες όπως Facebook, Google, Blackrock, Citigroup, JP Morgan, Lockheed Martin και Viacom! Πώς τα κατάφερε; Αρνούμενη κάθε υποστήριξη και χρηματοδότηση από τους παραδοσιακούς μεγαλοχρηματοδότες του Δημοκρατικού κόμματος, εμπνέοντας και κινητοποιόντας χιλιάδες νεαρούς πολίτες (που συνήθως δεν ψηφίζουν), καταγγέλοντας τον αμερικανικό δικομματισμό (τι Γιάννης τι Γιαννάκης), προτείνοντας “επαναστατικά” -για τις ΗΠΑ αλλά όχι μόνο- μέτρα όπως ένα “Πράσινο New Deal” άμεσης δράσης ενάντια στη κλιματική καταστροφή, άμεση κατάργηση της υπηρεσίας δίωξης των μεταναστών (ICE), ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους και όλες χωρίς εξαίρεση, υπερδιπλασιασμό της ελάχιστης ωριαίας αμοιβής, προοδευτική εργατική νομοθεσία, νομοθετικά εγγυημένες θέσεις απασχόλησης, τερματισμό του ισχύοντος αποικιοκρατικού καθεστώτος στο Πόρτο Ρίκο, κ.ά. Με δεδομένο ότι η περιφέρεια του Μπρονξ-Κουίνς είναι προπύργιο των Δημοκρατικών που συγκεντρώνουν παραδοσιακά το 80% των ψήφων, η εκλογή της Alexandria στη Γερουσία τον προσεχή Νοέμβριο θεωρείται ήδη βέβαιη.

Η Λέγκα ήδη πρώτο κόμμα στην Ιταλία… Η απειλητική σκιά του Σαλβίνι πάνω από την Ιταλία και την Ευρώπη!

Του Γιώργου Μητραλιά

Λίγες μέρες στο υπουργείο Εσωτερικών της Ιταλίας ήταν αρκετές στον Ματέο Σαλβίνι για να φέρει τα πάνω κάτω στην Ευρώπη και να επαληθεύσει τις πιο απαισιόδοξες προβέψεις μας: Ο θριαμβευτής των ιταλικών εκλογών που ήταν ο Σαλβίνι, σίγουρα θα εκμεταλλευόταν το πλεονέκτημά του για να μαδήσει όχι μόνο τον Μπερλουσκόνι αλλά επίσης και κυρίως τον κυβερνητικό του εταίρο, το Κίνημα Πέντε Αστέρων! Και με τη φόρα που είχε, αναπόφευκτα θα επωφελείτο από τις περιστάσεις για να αλλάξει τα δεδομένα υπέρ της ρατσιστικής και νοσταλγικής άλλων εποχών ακροδεξιάς όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά και στην Ευρώπη!

Ας αρχίσουμε από τα “κατορθώματα” του Σαλβίνι και της Λέγκα του στην ίδια την Ιταλία. Όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις -αλλά και τα αποτελέσματα τοπικών εκλογών- συμφωνούν ότι η Λέγκα εκτοξεύεται στα ύψη σε χρόνο ρεκόρ ενώ τα Πέντε Αστέρια υποχωρούν συνεχώς σε βαθμό που οι πιο πρόσφατες σφυγμομετρήσεις δίνουν για πρώτη φορά τη Λέγκα να προηγείται του Κινήματος Πέντε Αστέρων και να είναι επικεφαλής των προτιμήσεων των Ιταλών πολιτών! Πρόκειται για ένα επίτευγμα διαστάσεων που αξίζει να σκύψουμε πάνω του καθώς το να περνάει η Λέγκα μέσα σε μόλις τρεις μήνες από το ήδη θριαμβευτικό 17,4% των εκλογών στο 29% ή 30% των τελευταίων δημοσκοπήσεων, συνιστά ένα γεγονός ιστορικής σημασίας που προοιωνίζεται προσεχείς ανατροπές του ιταλικού πολιτικού τοπίου!...

Poor People’s Campaign Η “Εκστρατεία των Φτωχών Ανθρώπων” ξεκίνησε και φέρνει τα πάνω κάτω στην Αμερική!

Του Γιώργου Μητραλιά

Τα αμερικανικά ΜΜΕ δεν λένε περίπου λέξη, τα ευρωπαϊκά την αγνοούν πλήρως αλλά αυτό δεν σημαίνει και ότι η Εκστρατεία των Φτωχών Ανθρώπων δεν βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη με δράσεις που υπόσχονται να φέρουν τα πάνω κάτω στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής! Και αυτές οι δράσεις που άρχισαν στις 13 Μαίου, θα κρατήσουν 40 ολάκερες μέρες, σε τουλάχιστον 41 αμερικανικές Πολιτείες, καλύπτοντας όλο το φάσμα των καταπιεσμένων και των αγώνων τους που διαμορφώνουν ένα συνολικό διεκδικητικό πρόγραμμα εντελώς γειωμένο στη σημερινή βορειοαμερικανική πραγματικότητα και συνάμα αρκούντως ριζοσπαστικό για να ανοίγει το δρόμο που οδηγεί στην ανατροπή του ίδιου του πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού συστήματος της χώρας!

Θα μπορούσαμε να πούμε πως όλα άρχισαν πριν ακριβώς από μισό αιώνα, το 1968, όταν ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ολοκλήρωνε τη ριζοσπαστικοποίησή του αναδεικνύοντας την ταξική διάσταση του ρατσισμού και καλώντας στη συστράτευση όλων των καταπιεσμένων ανεξάρτητα από φύλο, θρησκεία, χρώμα δέρματος, σεξουαλική προτίμηση ή εθνικότητα. Και έτσι εγένετο η πρώτη Εκστρατεία των Φτωχών Ανθρώπων που έμελλε όμως να διακοπεί βίαια και να βρει άδοξο τέλος όταν ο εμπνευστής και ηγέτης της Μάρτιν Λούθερ Κινγκ έπεφτε λίγο αργότερα νεκρός, δολοφονημένος από εκείνους ακριβώς που πανικοβάλλε η προοπτική μιας εξέγερσης των “φτωχών ανθρώπων” στη μητρόπολη του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Εμείς, οι επίγονοι του Φράνκο και το καταλανικό εργαστήρι του ευρωπαϊκού ακραίου αυταρχισμού

Του Γιώργου Μητραλιά

Την ώρα που ο αιμοσταγής Νετανιάχου τελετουργεί στη σφαγή των Παλαιστινίων και ο πυρομανής ρατσιστής Τραμπ κάνει όχι βήματα αλλά άλματα προς την κατεύθυνση μιας γενικής πολεμικής (πυρηνικής;) σύρραξης, τι νόημα έχει άραγε ο περί Καταλονίας λόγος μας; Εύλογο το ερώτημα αλλά και εύλογη η απάντηση: Έχει και παραέχει καθώς οι καταλανικές εξελίξεις συμπληρώνουν τις μεσανατολικές διαγράφοντας από κοινού το εφιαλτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κρίνεται και θα σφραγιστεί το μέλλον όλων μας…

“Τρομοκράτες” αποκαλεί λοιπόν ο Νετανιάχου και οι απανταχού γης θαυμαστές του τους Παλαιστίνιους εφήβους με τις σφεντόνες πάνω στους οποίους κάνουν σκοποβολή οι “ελεύθεροι σκοπευτές” της Τσαχάλ. Και επίσης ως “τρομοκράτες” διώκει και φυλακίζει ο Ραχόϊ και οι δικαστές του τους χιλιάδες φιλειρηνικούς Καταλανούς αγωνιστές των Επιτροπών Υπεράσπισης της Δημοκρατίας (CDR) που επιμένουν να δηλώνουν θιασώτες της μη-βιας ενός Γκάντι! Και για να μην υπάρχει ίσως καμιά αμφιβολία για τις εκλεκτικές συγγένειες του μεν με τον δε, μόλις προχτές η νέα Ιερά Εξέταση της Μαδρίτης που είναι η Γενική Εισαγγελία του κ. Ραχόϊ κατηγόρησε τις CDR ότι “ασκούν τρομοκρατία κατά το πρότυπο των...Τζιχαντιστών”! Και αλίμονο, εξέχοντες εκπρόσωποι των ΜΜΕ της Μαδρίτης έσπευσαν να βγάλουν το απολύτως λογικό συμπέρασμα ότι το «άντρο» των Καταλανών «τζιχαντιστών» που είναι η Βαρκελώνη θα πρέπει να τύχει της ίδιας αεροπορικής «περιποίησης» που επιφυλάσσει ο Νετανιάχου στη Λωρίδα της Γάζας. Δεν είναι λοιπόν κανείς να απορεί πώς μεγαλοδημοσιογράφος της Μαδρίτης έφτασε την περασμένη Κυριακή να αναρωτηθεί δημοσίως… τι τα έχει ο Ραχόϊ τα αεροπλάνα «και δεν τα στέλνει να ξαναβομβαρδίσουν την Βαρκελώνη;»...

Μισό αιώνα μετά το Μάη του ‘68, η Γαλλία συγκλονίζεται από μεγάλους εργατικούς και φοιτητικούς αγώνες!

Του Γιώργου Μητραλιά

Tο γεγονός ότι τα ΜΜΕ μας μιλάνε για τη Γαλλία μόνον όταν πρόκειται να εκθειάσουν τον πρόεδρό της και τους πυραύλους -ή τις φρεγάτες- του δεν σημαίνει και ότι δεν συμβαίνει στη χώρα του το παραμικρό άξιο λόγου. Συμβαίνει μάλιστα το διαμετρικά αντίθετο. Εδώ και βδομάδες, αυτή η μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα σαρώνεται από ένα συνεχώς ογκούμενο απεργιακό κύμα που συνδυαζόμενο με την εμφάνιση ενός όλο και πιο διευρυνόμενου ριζοσπαστικού φοιτητικού κινήματος, δείχνει να τερματίζει 15 χρόνια αδυναμίας της γαλλικής κοινωνίας να αντισταθεί στο νεοφιλελευθερισμό.

Όμως, δεν πρόκειται μόνο για αυτό. Επειδή ο κ. Μακρόν έχει βάλει τον πήχη των φιλοδοξιών του πάρα πολύ ψηλά και επειδή έχει επιλέξει -κατά το πρότυπο της Θάτσερ- να κάνει τα πάντα για να συντρίψει κάθε κοινωνική αντίσταση (1) για τις επόμενες αρκετές δεκαετίες, το αμέσως προσεχές μέλλον είναι ανοικτό σε κάθε πρόβλεψη: Τα πάντα είναι πιθανά και δυνατά, το χειρότερο αλλά και το καλύτερο τόσο για τον κ. Μακρόν και τους δικούς του όσο και για τους μισθωτούς, τη νεολαία και τους λοιπούς καταφρονεμένους της Γαλλίας που προσβλέπουν σε ένα Μάη του 2018 αντάξιο εκείνου που συγκλόνισε πριν από μισό αιώνα ολάκερο τον κόσμο!…

Ενώ στην Ευρώπη επιστρέφουν οι δαίμονες του μεσοπολέμου Να μην έχει ο Πουτσντεμόντ την τύχη του Κουμπάνις!

Του Γιώργου Μητραλιά

Οι καιροί έχουν γυρίσματα και να λοιπόν που η αδάμαστη Καταλωνία και ο ατρόμητος λαός της ξαναβρίσκονται, μετά από 80 ολάκερα χρόνια (!), στο επίκεντρο μιας διαρκώς επαναλαμβανόμενης ευρωπαϊκής τραγωδίας! Όπως λοιπόν τότε έτσι και τώρα οι πρωταγωνιστές του δράματος, που απειλεί να τινάξει -και πάλι- στον αέρα την Γηραιά μας ήπειρο, είναι ακριβώς οι ίδιοι: Από τη μια, οι κυνηγημένοι αν και δημοκρατικά εκλεγμένοι πρόεδροι της (εξεγερμένης) Δημοκρατίας της Καταλωνίας που ζητούν άσυλο στις ευρωπαϊκές “δημοκρατίες”, και από την άλλη η Γερμανία που τους φυλακίζει για να τους παραδώσει στους αδίστακτους δημίους τους της Μαδρίτης που υπερασπίζονται, με κάθε μέσο, την “ενότητα” του Κράτους των Βουρβόνων και των επιγόνων του Φράνκο!...

Τώρα, δηλαδή στο σωτήριο έτος 2018, ο καταργημένος και καταζητούμενος από τη Μαδρίτη, αν και δημοκρατικότατα εκλεγμένος πρόεδρος της Καταλωνίας, είναι ο Κάρλες Πουτσντεμόντ, που βρίσκεται σήμερα φυλακισμένος κάπου στη βόρεια Γερμανία αναμένοντας την έκδοσή του στο Ισπανικό Κράτος. Τότε, δηλαδή το 1940, ήταν ο επίσης λαοφιλής και δημοκρατικά εκλεγμένος το 1934 πρόεδρος της Δημοκρατίας της Καταλωνίας Λουίς Κουμπάνις, που στο τέλος του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, αυτοεξορίζεται -και αυτός- στη Γαλλία. Το 1940, η μυστική αστυνομία της ναζιστικής Γερμανίας, που έχει πια καταλάβει τη Γαλλία, συλλαμβάνει τον σοσιαλιστή Κουμπάνις και τον παραδίδει στην Γκεστάπο. Και αυτή, ανταποκρινόμενη στο αίτημα του δικτάτορα Φράνκο, παραδίδει δέσμιο στους Ισπανούς δημίους του τον άτυχο Καταλανό πρόεδρο.

Μια ιταλική τραγωδία από τα παλιά

Η πογκρομική Λέγκα του Σαλβίνι θριαμβεύτρια των ιταλικών εκλογών!

Του Γιώργου Μητραλιά

Μέρες του 1922; Όχι ακόμα αλλά η Ιταλία είναι πια σε καλό δρόμο για να “γιορτάσει” σε τέσσερα χρόνια την εκατοστή επέτειο της ανόδου του Μουσολίνι και του φασιστικού του κινήματος στην εξουσία με ένα καθεστώς που θα του μοιάζει -σχεδόν- σαν δυο σταγόνες νερό!

Γιατί αυτή η “ανορθόδοξη” εισαγωγή στο σχολιασμό των ιταλικών εκλογών ενώ οι πάντες δεν μιλούν παρά για επικράτηση των “λαϊκιστών”, θρίαμβο των “ευρωσκεπτικιστών”, ήττα της “κεντροαριστεράς”, και φυσικά, για “ακυβερνησία” της Ιταλίας και επαπειλούμενο μετεκλογικό “χάος” της; Μα, επειδή προτιμάμε να κοιτάξουμε λίγο παραπέρα από τη μύτη μας, για να δούμε όχι τα επιφαινόμενα αλλά την ουσία των πραγμάτων την ώρα που στην Ιταλία επωάζονται εξελίξεις που θα σημαδέψουν και τη δική μας ζωή εδώ στην Ελλάδα!

Ποιος κέρδισε λοιπόν τις ιταλικές εκλογές; Προφανώς, η Λέγκα του Σαλβίνι. Όχι η “Λέγκα του Βορρά” που δεν υπάρχει πια, αλλά η σκέτη Λέγκα για όλη την Ιταλία, που την διαδέχτηκε. Και όχι επειδή αύξησε κατακόρυφα το εκλογικό της αποτέλεσμα ή επειδή κατατρόπωσε τον σύμμαχο και εταίρο της Σίλβιο Μπερλουσκόνι στον “κεντροδεξιό συνασπισμό”, αλλά για τους εξής πολύ πιο ουσιαστικούς και επίφοβους λόγους:

Το εξάμβλωμα Τραμπ ως ανώτατο στάδιο του πιο θανατερού νεοφιλελευθερισμού!

Του Γιώργου Μητραλιά

Ο Τραμπ δεν είναι παίξε γέλασε και εγκληματούν οι κυβερνήτες μας που καμώνονται πως δεν αντιλαμβάνονται το τρομακτικό μέγεθος της άμεσης και θανάσιμης απειλής που αποτελεί αυτός ο άνθρωπος και όλοι οι δικοί του για την ανθρωπότητα και τον πλανήτη μας! Βεβαίως και πρόκειται για κάποιον πρωτοφανώς αμαθή, πρωτόγονο, ρατσιστή, χυδαίο και αγροίκο. Βεβαίως και ο Τραμπ είναι ανισόρροπος και παντελώς ανίκανος να ελέγξει τις αντιδράσεις του. Και βεβαίως μπορεί ανά πάσα στιγμή να τινάξει -στην κυριολεξία- τα πάντα στον αέρα!

Όλα αυτά είναι αλήθεια. Όμως, δεν μπορουν και δεν φτάνουν για να εξηγήσουν τον εφιάλτη που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μπροστά στα μάτια μας. Και πριν απ’όλα, πώς γίνεται και ένα τέτοιο ανθρώπινο εξάμβλωμα έφτασε να βρεθεί επικεφαλής της παγκόσμιας υπερδύναμης; Πώς και συνεχίζει να κυβερνάει τη “μεγαλύτερη Δημοκρατία του ελεύθερου κόσμου”; Πώς μάλιστα και δημιουργεί “σχολή” καθώς πληθαίνουν πια επικίνδυνα οι όμοιοί του “τρελλοί ρατσιστές”, και λοιποί “αμαθείς” και “αγροίκοι ακροδεξιοί” του σκοινιού και του παλουκιού που έφτασαν να ηγούνται μικρών και μεγαλύτερων χωρών σε ανατολή και δύση, σε βορρά και σε νότο;

ΗΠΑ: Απίστευτη ωμή βία κατά των Ιθαγενών Λαών που πολεμούν για όλους μας! (βίντεο)

Του Γιώργου Μητραλιά

Οι συγκλονιστικές εικόνες κρατικής βίας αλλά και λαϊκής αντίστασης που θα δείτε στο βίντεο που ακολουθεί δεν είναι από κάποιο από τα ανοιχτά πολεμικά μέτωπα της Μέσης Ανατολής, έστω και αν σε αυτές πρωταγωνιστούν οι ένοπλες δυνάμεις της παγκόσμιας υπερδύναμης. Είναι από το ίδιο το εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών, από τη Βόρεια Ντακότα όπου εδώ και έξι μήνες (!) οι Ιθαγενείς Σιού και οι υποστηρικτές τους κλιμακώνουν αυτό που πιθανόν είναι η πιο χειροπιαστή, σημαντική και σημαδιακή πάλη ενάντια στους πρωταίτιους της κλιματικής καταστροφής, στις πολυεθνικές του πετρελαίου.

Με λίγα λόγια, όλα άρχισαν όταν ο τεράστιος πετρελαιαγωγός που έχει σχεδιαστεί να διασχίσει τέσσερις πολιτείες των ΗΠΑ (Νότια και Βόρεια Ντακότα, Άϊοα και Ιλινόϊ) έφτασε στα εδάφη των Σιού και οι κατασκευαστές του άρχισαν τις εργασίες για να τον περάσουν κάτω από τον ποταμό Μισούρι που δίνει νερό και ζωή στους Σιού και σε εκατομμύρια κατοίκων της περιοχής. 

«Η ολυμπιακή φλόγα,μια θαυμασία ιδέα του Δρος Γκέμπελς»!

Του Γιώργου Μητραλιά

Σε όλους αυτούς που κλαίνε και οδύρονται επειδή «εξαγριωμένοι Βραζιλιάνοι» πολίτες προσπαθούσαν σχεδόν κάθε μέρα να σβήσουν την «ολυμπιακή φλόγα», έχουμε να πούμε δυο πράγματα. Πρώτον, ότι τα ίδια και χειρότερα είχαν συμβεί στην πρώτη λαμπαδηδρομία του 1936 όταν –διορατικοί, όπως αποδείχτηκε- Τσέχοι πολίτες πετροβολούσαν τους γερμανόφωνους λαμπαδηδρόμους που διέσχιζαν τη χώρα τους, καθώς ήταν φανερό ότι η διαδρομή που ακολουθούσαν διέγραφε τα όρια του μεγάλου Τρίτου Ράιχ που θα γινόταν εφιαλτική πραγματικότητα τέσσερα χρόνια αργότερα. Και κατόπιν,  ότι περιμένουμε εδώ και δεκαετίες με αδημονία τη στιγμή που αυτή η φλόγα θα σβήσει οριστικά και αμετάκλητα! Γιατί; Μα, απλούστατα επειδή «η ολυμπιακή φλόγα» είναι «μια θαυμάσια ιδέα του Δρος Γκέμπελς», όπως σωστά διαπίστωνε ο τίτλος του ολοσέλιδου άρθρου της «ημετέρας» Εστίας τον Αύγουστο του 1936…

1936-2015: Το φάντασμα του Φράνκο πάντα πάνω από την Καταλονία!

Όπως θα έπρεπε να αναμένεται, η απαγγελία βαρύτατων κατηγοριών κατά του προέδρου της Καταλονίας Αρτούρ Μας και άλλων τριών μελών της κυβέρνησής του ως υπευθύνων για τη διεξαγωγή του περυσινού άτυπου «παράνομου» δημοψηφίσματος έχει αποτέλεσμα διαμετρικά αντίθετο από εκείνο που προσδοκούσε το καθεστώς της Μαδρίτης.

Γιώργος Μητραλιάς

Το γεγονός μάλιστα ότι η «ανεξάρτητη δικαιοσύνη» είχε τη φαεινή ιδέα να  επιλέξει την ημέρα της 75ης επετείου της εκτέλεσης του «αιώνιου» προέδρου της ανεξάρτητης Καταλονίας Λουίς Κομπάνις (Lluis Companys) από τους δήμιους του Φράνκο για να καλέσει τον τωρινό της πρόεδρο να παρουσιαστεί ενώπιον των δικαστών του (1), προκάλεσε χτες ένα νέο  πολιτικό σεισμό αρκετών ρίχτερ με επίκεντρο την καρδιά της Βαρκελόνης.  Εκεί, πάνω από 6.000 πολίτες που ανέμιζαν δεκάδες καταλανικές σημαίες, μεταξύ των οποίων 400 δήμαρχοι καταλανικών πόλεων καθώς και η αφρόκρεμα της καταλανικής διανόησης και πολιτικής ζωής, συνόδεψαν με τα πόδια τον κ. Μας από το προεδρικό μέχρι το δικαστικό μέγαρο, σε μια σπάνια επίδειξη ομοψυχίας  γύρω από το παλλαϊκό αίτημα της ανεξαρτησίας!