Τα αποτελέσματα του «δόγματος του σοκ» παραμένουν παρόντα

Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή

Στο περίφημο βιβλίο της Naomi Klein «το δόγμα του σοκ», εκδ. ΛΙΒΑΝΗΣ, που δικαιολογημένα έγινε best seller, αναφέρεται πως δεν υπάρχει σοκ χωρίς σύγχυση, αποπροσανατολισμό και έκπληξη.

Είναι στηριγμένο στη θεωρία του ψυχιάτρου Κάμερον που πίστευε ότι υποβάλλοντας τον ανθρώπινο εγκέφαλο σε μια σειρά από σοκ μπορούσε να διαλύσει και να εξαλείψει την ελαττωματική νόηση, για να οικοδομήσει στη συνέχεια καινούργιες προσωπικότητες εκ του μηδενός, γράφοντας πάνω σε «λευκή σελίδα». Με τον ίδιο τρόπο και οι οικονομολόγοι της ελεύθερης αγοράς είναι πεπεισμένοι ότι μόνο μιας μεγάλης κλίμακας καταστροφή, μια μεγάλη διάλυση, μπορεί να προετοιμάσει το έδαφος για τις «μεταρρυθμίσεις» τους.

Οι πρακτικές αυτές βρήκαν εφαρμογή σε πολλές χώρες, όπως βέβαια και στη δική μας. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι παρά τις θρασύτατες ομολογίες και αποδοχές των υπευθύνων τροϊκανών, κυρίως του ΔΝΤ, ότι επιβλήθηκαν λάθος μέτρα, με λάθος υπολογισμούς και κανείς μα κανείς από τους δικούς μας, πρώην και νυν, δεν ζητάει, ουσιαστικά και επιτακτικά, την διόρθωσή τους. Όταν κάνεις λάθος το διορθώνεις και μάλιστα εμπράκτως. Δεν το εξομολογείσαι και συνεχίζεις την λάθος πορεία.

Βαυκαλίζονται οι διοικούντες πως διαμορφώνουν δημοσιονομικό χώρο για να ξεδιπλώσουν τάχα τις πολιτικές τους, την στιγμή που ακόμα και η «ανάσα» μας πρέπει να εγκριθεί από τους «προστάτες» μας. Ποια είναι ακριβώς η ελευθερία μας; Αλήθεια, πόσο σημαντικό είναι ότι τις αλυσίδες τις βγάλαμε απ’ τον λαιμό και τις φοράμε στα πόδια; Αποσβολωμένοι ακούμε την κατευθυνόμενη ενημέρωση και δεν πιστεύουμε αυτό που ζούμε. Προφανώς, ικανοποιούμαστε απ’ τις λεκτικές ωραιοποιήσεις παρ’ όλο που το μηνιάτικο καλύπτει μόνο την εβδομαδιαία αναγκαιότητα. Δεν λέμε να αλλάξουμε εποχή, καθηλωθήκαμε στον χειμώνα.

Για θεσμικές μεταρρυθμίσεις ούτε λέξη

Του Χρήστου Γιανναρά

Οποιο κόμμα κι αν κερδίσει τις εκλογές, στις 7 Ιουλίου, η ζωή μας, των πολλών, δεν θα αλλάξει σε τίποτα. Ούτε στα δημόσια, ούτε στα ιδιωτικά η παραμικρή αλλαγή. Ο πνιγμός της στέρησης ίδιος, η οδύνη για την αδικία απαράλλαχτη, η αναξιοκρατία αδιατάραχτη.

Η ζωή αλλάζει μόνο με θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Τις λέξεις «θεσμική μεταρρύθμιση», τις ακούσατε, έστω μία φορά, στη ρητορική των δύο «κομμάτων εξουσίας»; Εστω και σαν διάνθισμα καλλιλογίας, τις ακούσατε ποτέ; Οι επίδοξοι πρωθυπουργοί επαγγέλλονται μόνο γενικότητες, εντυπωσιακές αοριστίες, διαχειριστικά τεχνάσματα. Υπόσχονται, λ.χ., προσέλκυση επενδύσεων, διευκολύνσεις στους επενδυτές, άρα καινούργιες θέσεις εργασίας. Δεν λένε λέξη για το πώς: ποιο θεσμικό πλαίσιο θα «υποδεχθεί» τους επενδυτές, ποια δημοσιοϋπαλληλία, ποιες δομές κρατικής οργάνωσης (τρόπος λειτουργίας της Δικαιοσύνης, του συνδικαλισμού, θεσμοί ελέγχου της ακεραιότητας των δημόσιων λειτουργών).

Οι επαγγελματίες της εξουσίας δεν μιλάνε ποτέ για θεσμικές μεταρρυθμίσεις, δίνουν την εικόνα ντοπαρισμένης εμμονής μόνο στο παιχνίδι των εντυπώσεων. Αλλά δεν υπάρχει και δημοσιογραφία να τους προκαλέσει, οι «δημοσιογράφοι» του θεάματος, πρώτοι αυτοί έχουν εξευτελιστικά παραποιήσει την πληροφόρηση σε τεχνάσματα δημιουργίας εντυπώσεων, αυτό μετράει.

Συζητήθηκαν ποτέ σε ελλαδικό τηλεοπτικό κανάλι οι λόγοι (αιτίες) που προκάλεσαν την ολοκληρωτική, ριζική αποβιομηχανοποίηση της Ελλάδας στα χρόνια της μεταπολίτευσης; Συζητήθηκε ποτέ το φαινόμενο «κατάποσης» του συνδικαλισμού από τα κόμματα, η ολική έκλειψη των εργατικών αιτημάτων για χάρη των κομματικών προτεραιοτήτων;

Ξαναχτύπησε ο Σόιμπλε: Αν η Ελλάδα θέλει ευρώ, μεταρρυθμίσεις και όχι ρύθμιση χρέους

Οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, και όχι η ελάφρυνση χρέους, θα συμβάλλουν η Ελλάδα να αποκτήσει βιώσιμο χρέος και να παραμείνει στην ευρωζώνη, καθώς τα επιτόκια και τα τοκοχρεολύσια ελάχιστα επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό της, κατά την πάγια θέση του που επαναλαμβάνει ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε σε μια συνέντευξή του που δημοσιεύεται σήμερα.

Οι υπουργοί Οικονομικών της ευρωζώνης συναντώνται τη Δευτέρα στις Βρυξέλλες για να συζητήσουν βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του άχθους του χρέους της Ελλάδας και για να αξιολογήσουν την πρόοδο της Αθήνας στις μεταρρυθμίσεις που της ζητούνται στο πλαίσιο του τρίτου προγράμματος στήριξης της οικονομίας της.

Ερωτηθείς κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε στην εφημερίδα Bild am Sonntag αν είναι καιρός να ειπωθεί στους γερμανούς ψηφοφόρους ότι μια απομείωση του ελληνικού χρέους είναι αναπόφευκτη, ο Σόιμπλε απάντησε: «Αυτό δεν θα βοηθούσε την Ελλάδα».

«Η Αθήνα πρέπει σε τελευταία ανάλυση να εφαρμόσει τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις. Εάν η Ελλάδα θέλει να παραμείνει στο ευρώ, δεν υπάρχει τρόπος να παρακαμφθεί αυτό, ανεξαρτήτως του επιπέδου του χρέους», συνέχισε ο Σόιμπλε.

Ιστορικές επαναλήψεις Νο 5: Οι ατελείωτες Συνταγματικές μεταρρυθμίσεις

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Διακόσια είκοσι επτά χρόνια έχουν περάσει από «τον όρκο του σφαιριστηρίου» που σήμανε την αρχή της Γαλλικής Επανάστασης και να, ένα συνταγματικό παραλήρημα έχει καταλάβει τον Τσίπρα και τον Κατρούγκαλο, τον Βενιζέλο, την «Καθημερινή», διάφορους αναλυτές και κινήσεις πολιτών.

 Στην πραγματικότητα, η συνταγματική μεταρρύθμιση που φαίνεται να κυοφορείται, είναι μια από τις πολλές που έχουν πραγματοποιηθεί στη χώρα μας.

 Η διαφορά της σημερινής προσπάθειας με τις προηγούμενες, ήταν πως οι τελευταίες είχαν να επιλύσουν ένα σημαντικό πρόβλημα στον ανταγωνισμό των πολιτικών ή των ανώτερων κοινωνικών δυνάμεων της χώρας.

 Η αλλαγή του 1843, είχε στόχο τον εξοβελισμό των Βαυαρών και την αντικατάσταση τους από εγχώριους πολιτικούς και στελέχη της Διοικήσεως. Καθόλου δεν έθιξε το πρόβλημα της μοναρχίας και του συγκεκριμένου μονάρχη, ούτε φυσικά το καθεστώς της ξένης Προστασίας και της εθνικής υποτέλειας, εκφραστής και τοποτηρητής του οποίου ήταν η ξενόφερτη μοναρχία.(1)

 Το ίδιο συνέβηκε και με την αλλαγή του 1864. Αφήνοντας άθικτο τον θεσμό της ξενόφερτης δυναστείας, οι «επαναστάτες» της εποχής περιορίστηκαν και πέτυχαν την καθολική (ανδρική) ψηφοφορία και την καθιέρωση της αρχής της «δεδηλωμένης» πλειοψηφίας.

 Και οι δύο αυτές αλλαγές, στην πραγματικότητα θεμελίωσαν το κομματικό κράτος που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, όπως σωστά επισημαίνει ο κ. Δημήτρης Ψυχογιός(2).

Μεταρρύθμιση και επανάσταση

Το τρίτο από τα επτά απλά μαθήματα μαρξισμού με θέμα Μεταρρύθμιση και επανάσταση παρουσιάστηκε την Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου από τον αναπληρωτή καθηγητή φιλοσοφίας Δημήτρη Πατέλη.

Έρχονται οι ζόρικες μεταρρυθμίσεις έως τις 15 Δεκεμβρίου

Αν και η Κυβέρνηση πήρε  μία ανάσα δύο δισεκατομμυρίων, με καθυστέρηση όμως 40 ημερών, καθώς τα χρήματα αυτά ανήκουν στην αποφασισμένη υποδόση του Αυγούστου. 
Μέσα στην εβδομάδα που υπολείπεται θα συμφωνηθεί το περιεχόμενο των συζητήσεων κυβέρνησης και δανειστών για την 2η λίστα προαπαιτούμενων. Το χρονοδιάγραμμα είναι ιδιαίτερα σφιχτό καθώς η κυβέρνηση έχει στη διάθεσή της λιγότερες από 20 ημέρες προκειμένου να πείσει την κοινοβουλευτική της ομάδα για την  νομοθέτηση, μέχρι τις 15 Δεκεμβρίου, των υπόλοιπων δύσκολων  μεταρρυθμίσεων, όπως έχει ήδη δεσμευτεί ο Ευκλείδης Τσακαλώτος.

«Διαπραγμάτευση» υπό διπλή κηδεμονία

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου 

Από την Ελληνογερμανική Συνεργασία του 2010, στην Ελληνογαλλική Διακήρυξη του 2015 – Ο Ολάντ «υιοθετεί» την κυβέρνηση, απαιτεί μεταρρυθμίσεις και υπόσχεται «πολιτικές λύσεις» στα ανοικτά μέτωπα με το κουαρτέτο

Ποιο ήταν το νόημα της διήμερης ελληνογαλλικής φιέστας, που θύμισε τις φαραωνικές συναντήσεις του Καραμανλή-Ντ Εστέν τη δεκαετία του ’70, σε μια Αθήνα χτυπημένη από τη βροχή και ακινητοποιημένη από τα μέτρα ασφαλείας; Όλα έγιναν για να ακούσουμε, σε τρεις σχεδόν ταυτόσημες εκδοχές, την κοινοτοπία ότι, «αφού τηρηθούν οι δεσμεύσεις του Μνημονίου, μετά θα γίνει συζήτηση για το χρέος»; Και τι διαφορετικό λένε ο Γιούνκερ, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, ο Ντάισελμπλουμ ή ο Ντομπρόφσκις εδώ και τρεις μήνες από τη Συμφωνία;

Η εξήγηση του Γ. Βαρουφάκη

Του Λευτέρη Ριζά

     Ο κ. Γιάννης[1] Βαρουφάκης με άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (18/7) εξήγησε γιατί καταψήφισε στη Βουλή το σχέδιο νόμου: «Επείγουσες ρυθμίσεις για τη διαπραγμάτευση και σύναψη συμφωνίας με τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης (ΕΜΣ).  Θεωρώ την στάση του και την εξήγηση του απόλυτα σωστές. Για τις απόψεις του κ. Βαρουφάκη όταν ήταν υπουργός και διαπραγματευτής, έγραψα σχετικά στον ΟΙΣΤΡΟ [2] με αφορμή την ομιλία του στην «19η συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με την ελληνική κυβέρνηση του Economist». Από αυτά που είχε υποστηρίξει τότε και έτσι κι αλλιώς πρακτικά είχε ακολουθήσει στις διαπραγματεύσεις, και που είχα σχολιάσει, προκύπτει ότι παρέμεινε σταθερός σε αυτά που πίστευε και γι αυτό, όπως κι ο ίδιος εξηγεί, καταψήφισε το σχέδιο νόμου – τη νέα σύμβαση / Μνημόνιο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την Τρόικα.

Η κωμωδία των «αριστερών» μεταρρυθμίσεων

Του Χρήστου Γιανναρά

ο εκβιαστικό μαρτύριο ονομάστηκε «στέρηση ρευστότητας». Σήμανε την έμπρακτη απειλή να λείψει, από μέρα σε μέρα ή και από ώρα σε ώρα, εκείνη η στοιχειώδης ροή χρήματος, η αναγκαία για να εισάγονται φάρμακα, πετρέλαιο, πρώτες ύλες – αναγκαία για να συνεχίσει να λειτουργεί οργανωμένη συλλογικότητα, έννομο κράτος.

Το μαρτύριο το επέβαλαν οι δανειστές του ελλαδικού κρατιδίου σε κάποια εκατομμύρια Ελλήνων (όχι σε όλους, όχι στους –νόμιμα ή ληστρικά– ευκατάστατους). Αρνιόντουσαν οι δανειστές, για πολλές, εναγώνιες εβδομάδες, παροχές, συμφωνημένες με τα «μνημόνια» εξόφλησης του χρέους, που θα απέτρεπαν τη διακοπή της ζωτικής για τη συνέχεια ύπαρξης κοινωνικού βίου «ρευστότητας».

Βέβαια, ο εκβιασμός είχε την τετράγωνη λογική της δοσοληψίας. Οπως θυμίζουν καθημερινά οι εγχώριοι υπερασπιστές αυτής της λογικής: ποιος Ελλαδίτης θα χάριζε απλήρωτα νοίκια στους νοικάρηδές του, ποιος εστιάτορας θα σέρβιρε φαγητά σε «τζαμπατζήδες», ποιος θα δάνειζε το αυτοκίνητό του και θα δεχόταν το δανεικό να είναι αγύριστο; Σίγουρα, πρέπει να γίνεται σεβαστή η λογική της δοσοληψίας για να λειτουργεί δικαιοσύνη. Ωστόσο το δύσκολο είναι να ξεχωρίζουμε οι άνθρωποι το Δίκαιο της δοσοληψίας (την «κοινωνίαν της χρείας») από το Δίκαιο του ισχυροτέρου (τον εκβιασμό).

Μεταρρύθμιση, αξιοποίηση, ιδιωτικοποίηση: Οι λέξεις, οι έννοιες και η ταξική άβυσσος που χωρίζει τις ερμηνείες

Οι ιδιωτικοποιήσεις ως στρατηγική του νεοφιλελευθερισμού ήδη από τη δεκαετία του ’80 δεν ήταν παρά η αναζήτηση διεξόδου από την κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου.

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Η λέξη μεταρρύθμιση κυριαρχεί στην ειδησεογραφία και στον δημόσιο πολιτικό λόγο των τελευταίων ετών. «Μεταρρυθμίσεις» ονομάστηκε το σύνολο των μνημονιακών πολιτικών που έχουν διαλύσει βασικές υποδομές του κράτους, έχουν καταργήσει στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα κι έχουν απαξιώσει το σύνολο των αξιών και των περιουσιακών στοιχείων, δημόσιων και ιδιωτικών, κινητών και ακινήτων, υλικών και άυλων. Δηλαδή, το σύνολο των νεοφιλελεύθερων αντιμεταρρυθμίσεων. Μεταρρυθμίσεις ονομάζει και η κυβέρνηση όλα τα μέτρα, εντός και εκτός προεκλογικού της προγράμματος, που υποβάλλει στους δανειστές ως προαπαιτούμενα για μια συμφωνία άρσης του χρηματοδοτικού αποκλεισμού. 

Εδώ υπάρχει πρόβλημα κώδικα επικοινωνίας, γλώσσας, εννοιών που χρησιμοποιούν δυνάμεις που, κατά τεκμήριο, τις χωρίζει ταξική άβυσσος. 

Κρίσης λεξιλόγιο της ΣΥΡΙΖΑϊκής διαχείρισης, αποσαφήνιση νεοεισαχθέντων οικονομικών και τεχνικών όρων

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Συμφωνώντας και επαυξάνοντας με την ανάγκη που εύστοχα είχε εντοπίσει ο Γ. Βαρουφάκης πριν τέσσερα χρόνια για το γκρέμισμα του τείχους «που εμποδίζει τους εκτός σιναφιού από το να συμμετάσχουν στον διάλογο που θα κρίνει την ζωή τους»∙ ανάγκη που είχε ικανοποιήσει επιτυχημένα με την έκδοση του βιβλίου Κρίσης λεξιλόγιο (εκδ. Ποταμός), παραθέτουμε και ερμηνεύουμε (στο πλαίσιο των αναγκών του ρεπορτάζ) στη συνέχεια ορισμένους όρους που εισήλθαν στην δημόσια συζήτηση μόλις τις τελευταίες ημέρες. Ο στόχος είναι ίδιος με αυτόν που είχε θέσει ο Γ. Βαρουφάκης το 2011, άλλο αν τώρα ο ίδιος πρωταγωνιστεί στην δημιουργία αυτού του «ειδεχθούς μονοπωλίου» που δημιουργούν οι οικονομολόγοι, αποκλείοντας την κοινωνία από την κατανόηση και την συμμετοχή στο διάλογο.

Μέχρι πότε θα τρέχουμε σαν "αποκεφαλισμένα κοτόπουλα";

Του Θανάση Τσιριγώτη

Ένα από τα πολλά διλήμματα, ερωτήματα, πολιτικά επεισόδια σ’ όλη την πολυσήμαντη πορεία του κομμουνιστικού κινήματος ήταν το «Επανάσταση ή Μεταρρύθμιση». Τόνοι μελανιού χύθηκαν για να υποστηριχτεί η μία ή η άλλη άποψη, διασπάσεις έγιναν, μυαλά συγκρούστηκαν.

Το ερώτημα επανέρχεται ξανά και ξανά πελώριο σε όγκο, απειλητικό λόγω ΣΥΡΙΖΑ, εναγώνιο. Οι επαναστάτες της αριστεράς θέλουν την ανατροπή, τη ρήξη με το παλιό, το αναποδογύρισμα του κόσμου ώστε ο εργάτης, ο φτωχός, ο άκληρος να κυβερνήσουν. Οι μεταρρυθμιστές μισούν την επανάσταση, μιλούν για την ομαλή εξέλιξη των πραγμάτων, για τη συνεργασία των τάξεων, θέλουν να τα βρει το αρνί με το λύκο και το νερό με τη φωτιά.  Οι επαναστάτες δεν αρνούνται τις μεταρρυθμίσεις. Το αντίθετο. Κάθε τι που βελτιώνει τη ζωή των ανθρώπων, σκάβει το λάκκο της εκμετάλλευσης, χειραφετεί ανθρώπους, ομάδες και καταπιεζόμενες τάξεις είναι καλοδεχούμενο. Αρκεί να μπαίνει  και να υποτάσσεται στο δρόμο της κοινωνικής αλλαγής και στο «λούκι» της στρατηγικής. Σχηματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι «αν δεν βλέπεις πού θέλεις να πας, θα πας μόνο όπου βλέπεις» ή αλλιώτικα οι επαναστάτες θα κάνουν ζιγκ-ζαγκ για να φτάσουν στο στόχο τους, ενώ οι μεταρρυθμιστές (ρεφορμιστές) θ’ απολαμβάνουν τους σταθμούς, τα ενδιάμεσα στάδια, το ταξίδι.

Η ΟΝΕ δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί

Συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα στην «Αυγή» της Κυριακής (12/10/14) και στον Χρήστο Σίμο

“Η βαθιά διαγραφή χρέους είναι πάρα πολύ δύσκολο να επιτευχθεί χωρίς να υπάρξει σύγκρουση με τους δανειστές και τους εταίρους”, τονίζει ο Κώστας Λαπαβίτσας, καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο SOAS του Λονδίνου. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην “Αυγή” της Κυριακής, ο Κ. Λαπαβίτσας σχολιάζει το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και αναλύει την κατάσταση που επικρατεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

* Πώς αξιολογείτε το κυβερνητικό πρόγραμμα που παρουσίασε στη ΔΕΘ ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας;

Αυτό που παρουσίασε ο Αλ. Τσίπρας στη ΔΕΘ δεν συνιστά πρόγραμμα, καθώς υπήρχαν σοβαρές απουσίες, όπως ένα σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας. Για το πρόγραμμα λοιπόν είμαστε εν αναμονή.

Αυτά που παρουσιάστηκαν συνιστούν μια σειρά προγραμματικών θέσεων τα οποία, γενικά, κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση. Η άμεση στήριξη των πληγέντων από τα Μνημόνια, η ρύθμιση των “κόκκινων” δανείων, η ελάφρυνση της φορολογίας, είναι πράγματα που θα πρέπει να γίνουν άμεσα. Θα έλεγα μάλιστα πως, σε σχέση με την κατάσταση που επικρατεί, κινούνται μάλλον σε συντηρητική τροχιά.

Λεξικό του μέλλοντος...

Ανάρτηση από: https://www.facebook.com/gortsosgortsos12/photos_stream

Ας τους μεταρρυθμίσουμε εμείς

Του Καρτέσιου

Όποτε έγραψα εναντίον των εργολαβιών που δίνονται σε ιδιώτες από το Δημόσιο έπεφταν βροχή τα μηνύματα που με κατηγορούσαν ότι ήμουν εναντίον της επιχειρηματικότητας, εναντίον της ανάπτυξης και παθιασμένος κρατικιστής. Αυτό που περιέγραφα, όμως, όποτε κατηγορούσα τη βιομηχανία των εργολαβιών, ήταν αυτό:

«Στο μικροσκόπιο των ελεγκτών μπαίνει και η σύμβαση που υπέγραψε ο Χάρης Τομπούλογλου για την καθαριότητα του νοσοκομείου.
Επτά άτομα που εργάζονται στην εταιρεία προέρχονται από την περιοχή της Νέας Φιλαδέλφειας όπου ο ίδιος ήταν κομματικός παράγοντας και υποψήφιος δήμαρχος με τη Νέα Δημοκρατία. Μάλιστα, παρά το γεγονός ότι φαίνονται να αμείβονται από την εταιρεία καθαρισμού, οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι απασχολούνται ως διοικητικοί υπάλληλοι, ενώ μία από τους 7 εργαζόμενους είναι κόρη της υπεύθυνης στην υπηρεσία του νοσοκομείου που ελέγχει τον τομέα της καθαριότητας και της οποίας η απομάκρυνση από τη θέση ευθύνης είναι θέμα χρόνου.

Όταν ο κ. Βενιζέλος προσπαθεί να μιλήσει «σοβαρά»

Του Δημήτρη Χρυσικού

Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος – διάδοχος του κ. Γ. Παπανδρέου στον θρόνο του ΠΑΣΟΚ -  συναντήθηκε προχτές (15/7) με το προεδρείο της ΚΕΔΕ [Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας]. Αντικείμενο της συνάντησης το γνωστό πολυνομοσχέδιο. Μετά τη συνάντηση έκανε μια πολύ σοβαρή δήλωση, με την οποία προσπάθησε να δικαιολογήσει το πολυνομοσχέδιο. Να υπογραμμίσουμε ότι ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ, δήμαρχος Καλλιθέας κ. Κώστας Ασκούνης, όχι μόνο έχει εκλεγεί με τη σημαία του ΠΑΣΟΚ στο Δήμο και την «Ένωση», αλλά υπήρξε πάντοτε σταθερό και πιστό στέλεχος του. Ένα παράπτωμα του ήτανε μόνο ότι υποστήριξε τον κ. Γεράσιμο Αρσένη όταν άνοιξε πανιά εκτός ΠΑΣΟΚ, τον υποστήριξε και ως υποψήφιο πρόεδρο του απέναντι στους κ.κ. Σημίτη και Τσοχατζόπουλο, πριν καταλήξει υποστηρικτής  του Γιώργου Παπανδρέου. 

       Ο κ. Κ. Ασκούνης – όπως τον είδαμε και ακούσαμε στη σχετική συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής επιτροπής (τηλεόραση Βουλής Σάββατο 13/7) – δεν υποστήριξε εκείνα τα  άρθρα του πολυνομοσχεδίου που αφορούν απολύσεις εργαζομένων σε υπηρεσίες των Δήμων: δημοτική αστυνομία, σχολικούς φύλακες κλπ. 

Τι είδους μεταρρυθμίσεις χρειαζόμαστε;

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Από την πρώτη στιγμή η Τρόικα και η εγχώρια παράταξή της μιλούν για μεταρρυθμίσεις θέλοντας να νομιμοποιήσουν τα όσα έχουν κάνει. Συχνά εννοούν πρακτικές αλλαγές, όπως για παράδειγμα την ηλεκτρονική στήριξη του φορολογικού συστήματος, ή τις μεταβολές στο οργανόγραμμα διαφόρων υπουργείων. Τέτοιες τεχνικές βελτιώσεις στη λειτουργία του κράτους προσδίδουν αίγλη στην ιδέα των μεταρρυθμίσεων, αλλά φυσικά δεν είναι αυτό που εννοεί η κυβέρνηση Σαμαρά. Άλλου είδους αλλαγές έχουν στο μυαλό τους οι κήρυκες του νεοφιλελευθερισμού.

Είναι καταρχήν εντυπωσιακή η μεταβολή στην πολιτική χρήση του όρου ‘μεταρρύθμιση’, ο οποίος ανήκει κυρίως στο πολιτικό λεξιλόγιο της Αριστεράς. Ο Έντουαρντ Μπερνστάιν, μέλος του προσωπικού κύκλου των Μαρξ και Ένγκελς, έγραψε ένα περίφημο βιβλίο ισχυριζόμενος ότι η βαθμιαία μεταρρύθμιση του καπιταλιστικού συστήματος είναι η μόνη ρεαλιστική προοπτική για κοινωνική πρόοδο. Στο ‘ρεφορμισμό’ του Μπερνστάιν αντιτάχθηκε το ‘επαναστατικό’ ρεύμα που, χωρίς να διαφωνεί ότι οι μεταρρυθμίσεις είναι απαραίτητες, ισχυρίστηκε ότι μόνο η ανατροπή του καπιταλισμού μπορεί να φέρει πραγματική κοινωνική πρόοδο και σοσιαλισμό.