Η ενηλικίωση του κινεζικού εθνικισμού – Το Κίνημα της 4ης Μαΐου

Του Αντώνη Πολέντα

Η 4^η Μαΐου του 1919 είναι μια ημερομηνία με πλούσιο συμβολικό περιεχόμενο για τη σύγχρονη Κίνα. Όχι τόσο για τα γεγονότα της ημέρας, όσο για το νόημα που απέκτησαν στις συνειδήσεις Κινέζων που έπαιξαν σημαντικό ρόλο εκείνα τα χρόνια στη διαμόρφωση των συνθηκών που τελικά θα οδηγούσαν στην ανάδυση της σημερινής Κίνας. Αυτό που ονομάστηκε λίγες μέρες αργότερα “Κίνημα της 4^ης Μαΐου” αποτέλεσε σημείο αναφοράς τόσο για το εθνικιστικό, όσο και για το κομμουνιστικό κόμμα.

Το “Κίνημα της 4^ης Μαΐου” συνδέθηκε (και συχνά ταυτίστηκε) με το κίνημα “Νέας Κουλτούρας” στην Κίνα και αποτέλεσε έναν σημαντικό οδηγό ερμηνείας των εξελίξεων και δράσης απέναντι στις ξένες δυνάμεις, αλλά και στους κινέζους πολέμαρχους που είχαν διασπάσει την Κίνα σε σφαίρες επιρροής.

Το Κίνημα επηρέασε όχι μόνο την πολιτική, αλλά και τομείς όπως η λογοτεχνία και έδωσε ώθηση στις γλωσσικές μεταρρυθμίσεις που κατέληξαν στην ανάδειξη της σημερινής “Κοινής Κινεζικής” (ή “Εθνικής Γλώσσας”) ως επίσημης στην Κίνα. Επίσης, το “Κίνημα της 4^ης Μαΐου” αποτέλεσε σημείο αναφοράς για εκδηλώσεις διαμαρτυρίας τις επόμενες δεκαετίες, όπως κατά την Πολιτιστική Επανάσταση και στην Τιεν Αν Μεν το 1989.

Το ιστορικό πλαίσιο 

Ο σύγχρονος κινεζικός εθνικισμός έχει τις ρίζες του στα γραπτά και τις δράσεις Κινέζων Χαν κατά της δυναστείας των Qing που ήταν Μαντσού. Οι αντιδράσεις πύκνωσαν το 19^ο αιώνα και κυρίως μετά τους Πολέμους του Οπίου, που εξέθεσαν την αδυναμία της Κίνας σε σχέση με τις σύγχρονες δυτικές δυνάμεις. Παρά τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού, η Κίνα δεν κατάφερε αυτό που πέτυχε η Ιαπωνία το 2^ο μισό του 19^ου αιώνα (λόγω έκτασης, ισχυρής κομφουκιανής παράδοσης, αλλά και λόγω των ξένων δυνάμεων).

Συνέχεια εδώ: Η ενηλικίωση του κινεζικού εθνικισμού – Το Κίνημα της 4ης Μαΐου

Ανάρτηση από: https://slpress.gr/

Οι φάρσες της Ιστορίας και η αναγκαιότητα μιας πολιτιστικής επανάστασης

Του Γεράσιμου Δεληβοριά

Η Ιστορία είναι ένα άτακτο και πολύ σκανταλιάρικο κορίτσι. Φέρνει τα πάνω κάτω, ανακατώνοντας συνεχώς καταστάσεις και πρόσωπα, σκαρώνοντας φάρσες παντού και πάντα.

 Κι αυτό δεν συμβαίνει μονάχα σε μας, τους Έλληνες, που είμαστε πάντα παιδιά όπως είπαν οι Αιγύπτιοι ιερείς στον Σόλωνα, αλλά και στις καλύτερες ευρωπαϊκές οικογένειες.

 Μια τέτοια φάρσα σκάρωσε πριν από διακόσια τέσσερα χρόνια στον Ναπολέοντα Βοναπάρτη. Ανήμερα της μάχης του Βατερλό, μια φοβερή αιμορροϊδική κρίση τον εμπόδισε να ιππεύσει, ώστε να μπορεί να εποπτεύει την εξέλιξη της μάχης. Βασίστηκε έτσι στις πληροφορίες που του έδιναν άλλοι κι αυτό σίγουρα επηρέασε την έκβαση μιας από τις πιο πολυσυζητημένες μάχες στην Ιστορία.

 Οι αριστεροί πάλι, δεν συζητάνε ποτέ γι αυτό που έγινε στην Πολωνία το 1980 και μετά. Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας (και του κόσμου ολόκληρου), η βιομηχανική εργατική τάξη, επικεφαλής ολόκληρης σχεδόν της πολωνικής κοινωνίας, ζήτησε την απελευθέρωση της. Ήταν η τελευταία και πιο καθαρή προλεταριακή επανάσταση και συνέβηκε εκεί, σε μια χώρα του «υπαρκτού» σοσιαλισμού. Και το χειρότερο, αντί να οδηγήσει στον σοσιαλισμό γύρισε την Πολωνία πίσω, στον καπιταλισμό και μάλιστα σε μιαν άγρια εκδοχή του.

 Σ’ εμάς όμως τους Έλληνες, η Ιστορία δείχνει πάντοτε ιδιαίτερη προτίμηση. Ίσως γιατί σαν τον Πήτερ Παν αρνούμαστε να ωριμάσουμε.

 Και φυσικά, ο πρώτος ομοεθνής μας που γεύτηκε τα χάδια της σκανδαλιάρας κόρης, ήταν ο…. Σόλωνας. Ο οποίος είχε την φαεινή ιδέα να εκμυστηρευθεί το σχέδιο του για διαγραφή των χρεών (σεισάχθεια) σε δύο κολλητούς του φίλους, γνήσιους ευγενείς κι αριστοκράτες όπως κι ο ίδιος. Κι επειδή οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται, τον διαβεβαίωσαν ότι το σχέδιο του ήταν υπέροχο και εξαιρετικά ωφέλιμο για την πόλη. Και σαν γνήσιοι αριστοκράτες από σόι, έσπευσαν αμέσως να ζητήσουν υπέρογκα δανεικά από πολλούς, μεταξύ αυτών κι από τον ίδιο τον Σόλωνα. Τα οποία φυσικά αρνήθηκαν στη συνέχεια να πληρώσουν, αφού σύμφωνα με τον νόμο είχαν διαγραφεί.

ΜΑΟ ΤΣΕ ΤΟΥΝΓΚ: 40 χρόνια μετά τον θάνατό του (9 Σεπτεμβρίου 1976)

της ομάδας «Υπεράσπιση της σκέψης Μάο-Τσε Τουνγκ»[1]

       Στις 9 Σεπτεμβρίου 1976 έφυγε για πάντα από την ζωή ένας από τους μεγαλύτερους επαναστάτες: Ο πρόεδρος Μάο-Τσε Τουνγκ. Ο Μάο ηγήθηκε της Μεγάλης Επανάστασης του λαού της Κίνας, ενάντια στους φεουδάρχες, τους κινέζους κομπραδόρους και τους ξένους κατακτητές κι εκμεταλλευτές του. Κάτω από την καθοδήγηση του πραγματοποιήθηκε η περιβόητη Μεγάλη Πορεία, το τέλος της οποίας βρήκε τον Λαϊκό Στρατό, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας και τον λαό της, νικητές απέναντι στο μέτωπο όλων των αντιδραστικών δυνάμεων. 

       Ο Μάο δεν υπήρξε ένας μεγάλος επαναστάτης, ένας μεγάλος ηγέτης του ιστορικού κινέζικου λαού. Αλλά υπήρξε κι ένας μεγάλος θεωρητικός ηγέτης και του παγκόσμιου  Κομμουνιστικού κινήματος. Αυτό με κάθε τρόπο προσπαθούν να το αποκρύψουν όλοι οι αντιδραστικοί: από τους δεξιούς μέχρι τους κάθε λογής ρεβιζιονιστές / ρεφορμιστές. 

Σημειώσεις – Αναφορές πάνω σε ζητήματα της παλινόρθωσης

Η εισήγηση του Στέλιου Μανούσακα, στελέχους του παλαιού ΚΚΕ(μ-λ), στη συζήτηση της δεύτερης μέρας του διήμερου για τη Μ.Π.Π.Ε. με θέμα: Τομές και προτάσεις που προώθησε η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανασταση στην παραγωγή και την κοινωνία, αντιμαχόμενη τη γραμμή της παλινόρθωσης.
Βιώνουμε τις επιπτώσεις από το πισωγύρισμα, την αποτυχία, την κατάρρευση δύο μεγάλων νικηφόρων και ελπιδοφόρων προλεταριακών επαναστάσεων του πρώτου μισού του ΧΧ αιώνα. Δεν είναι λίγο, γιατί οι επιπτώσεις παγκοσμίως και σε όλα τα επίπεδα είναι τεράστιες! Το πώς και το γιατί αυτών των ιστορικών ανατροπών δεν μπορεί ακόμη να ερμηνευθεί πλήρως με μεγάλη θεωρητική και πολιτική πειστικότητα και επάρκεια. Προχωράμε με προσεγγίσεις, λοιπόν, με πολλά κενά και ασάφειες.
Όλοι ασφαλώς έχουν κατανοήσει πως, παρά τις όποιες σκόρπιες μικρές ή μεγαλύτερες αναλαμπές εδώ κι εκεί, το παγκόσμιο εργατικό και επαναστατικό κίνημα βρίσκεται σε μια περίοδο ήττας και μπροστά σε  μια σοβαρή κατάσταση αδιεξόδου, και επιπλέον με ανεπαρκή γνώση των πραγματικών όρων όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Η εικόνα αυτή μπορεί να οδηγήσει το παγκόσμιο εργατικό και λαϊκό κίνημα σε μια συμπεριφορά πλήρους εξάρτησης και ενσωμάτωσης μπροστά στις νέες ισχυρές διαταραχές, ανακατατάξεις και κρίσεις των ενδοϊμπεριαλιστικών συσχετισμών δύναμης που – όπως μας διδάσκει η πείρα – μπορούν επίσης να οδηγήσουν σε πιο σοβαρές συγκρούσεις και ακόμη σε μια νέα παγκόσμια σύρραξη.