Του Γιώργου Ηλ. Τσιτσιμπή
Λύση, προφανώς, είναι η αξιοκρατία κι όχι απλά η
«αξιολόγηση». Είναι η παιδεία κι όχι απλά η εκπαίδευση. Είναι το περιεχόμενο,
τα αναλυτικά προγράμματα, η ύλη. Αυτά είναι η ουσία. Θα μιλήσουμε γι’ αυτά;
Από την μια, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις
των εκπαιδευτικών δεν μπόρεσαν να πείσουν την κοινωνία για το τι ακριβώς θέλουν
με την περίφημη «αξιολόγηση».
Από την άλλη, η κυβέρνηση προσπαθεί, με
τον φόβο, τις διώξεις και τα πειθαρχικά,
να επιβληθεί, σώνει και καλά, σε κάθε διαφορετική άποψη, χωρίς να παίρνει υπόψη
ότι όσο νόμιμη είναι η «αξιολόγηση», άλλο τόσο νόμιμη είναι και η απεργία.
Σε πολλές περιπτώσεις, η σχολική αποτυχία
και οι ανισότητες, υπερβαίνουν την ατομική ευθύνη και μετατρέπονται σε
κοινωνικό ζήτημα. Αναδεικνύεται, έτσι, ο ρόλος της εκπαίδευσης, ως ένας
παράγοντας που θα πρέπει να τις αμβλύνει και να λειτουργήσει αντισταθμιστικά,
αφού υπάρχει άμεση σχέση εκπαιδευτικού αποτελέσματος και μαθητικού δυναμικού. Ο
εκπαιδευτικός συνεπώς, καλείται σε έναν συνεχή αναστοχασμό και διαφοροποίηση
της διδασκαλίας του προς όφελος των εκάστοτε μαθητών του. Τα πράγματα είναι
ακόμα πιο σύνθετα όταν υπάρχουν στην τάξη διαταρακτικοί μαθητές, με μαθησιακές
δυσκολίες, αυτισμό και άλλου τύπου δυσκολίες.
Μετριέται η διδασκαλία;
Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται χρόνος,
αλλαγές, αναπροσαρμογές στην μεθοδολογία, γνώση, υπομονή και κυρίως υποστήριξη
και επιμόρφωση. Μπορεί όλα αυτά, ένας εξωτερικός παρατηρητής, όσο καλός και
αντικειμενικός να είναι, να τα «αξιολογήσει» με δύο επισκέψεις;
«Η αξιολόγηση της διδασκαλίας, όπως γίνεται, με μεμονωμένες παρατηρήσεις τάξης, παραβιάζει τις αρχές της εθνογραφικής μεθόδου, καθώς δεν περιλαμβάνει ενσωμάτωση του αξιολογητή στην εκπαιδευτική κοινότητα, μακροχρόνια παρατήρηση ή εμπιστοσύνη μεταξύ αξιολογητή και εκπαιδευτικού» (Δημ. Καλογιάννης, στο «οι αξιολογητές και το πρόβλημα της μεμονωμένης παρατήρησης», alfavita.gr, 30-4-25).

















