Το κόστος της διαπραγμάτευσης του 2015

Των Analyst Team

Η σημερινή κυβέρνηση δεν έκανε ουσιαστικά τίποτε άλλο, από το να σφίξει ακόμη περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό της Ελλάδας προδίδοντας τους Έλληνες, όπως όλα τα προηγούμενα κόμματα –  ενώ η  ανακύκλωση των σκόπιμα αυθαίρετων υπερβολών των Γερμανών δεν εξυπηρετεί καθόλου την πατρίδα μας, αλλά τους πιστωτές της.   

«Η Ελλάδα όχι μόνο διέκοψε αλλά και αντέστρεψε τις μεταρρυθμίσεις κατά το πρώτο μισό του 2015, επεισόδιο που κοστολογείται έως 200 δις €, δήλωσε ο κ. Ρέγκλινγκ. Ενόψει της ολοκλήρωσης του τρίτου Μνημονίου την προσεχή Δευτέρα, εκτιμά πως η Ελλάδα βρίσκεται σε καλό δρόμο ώστε να γίνει βιώσιμη και ανταγωνιστική οικονομία, αλλά με προϋπόθεση ότι θα συνεχίσει να εκσυγχρονίζεται και να ανοίγει. «Πιστεύω ότι αυτό θα συμβεί», προσθέτει, σημειώνοντας πως τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι «μεταρρυθμιστές» που τον έχουν διαβεβαιώσει ότι υποστηρίζουν τους μακροπρόθεσμους στόχους που έχει θέσει το πρόγραμμα στήριξης.

Σε μια έμμεση αιχμή δε για την εποχή Βαρουφάκη, ο διευθυντής του ESM αναφέρει πως μετά τα γεγονότα του πρώτου εξαμήνου του 2015, οι Ευρωπαίοι έμαθαν εμπειρικά ότι μπορούσαν να βασίζονται στους «πιο σημαντικούς έλληνες συνομιλητές» τους, τον υπουργό Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτο και τον αναπληρωτή του Γιώργο Χουλιαράκη. «Νομίζω είναι δικαιολογημένο να πούμε ότι η Ευρώπη συμμετείχε στην μεγαλύτερη πράξη αλληλεγγύης που έχει δει ποτέ ο κόσμος», κλείνει ο κ. Ρέγκλινγκ (πηγή).

Όταν πας να διαπραγματευτείς χωρίς όπλα, γιατί να διαπραγματευτούν οι άλλοι μαζί σου;

Του Τάσου Μαυρόπουλου

Αφού επέλεξες ως λύση αυτό που θεωρούσες καταστροφικό, για να το επιβάλλεις μετέτρεψες το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, προδίδοντας την ετυμηγορία του λαού που σε εμπιστεύτηκε. Με τακτικισμούς και αιφνιδιαστικές κινήσεις που σου υπέδειξαν οι τοκογλύφοι, όπως τους έλεγες, ξεφορτώθηκες το ριζοσπαστικό κομμάτι του κόμματός σου για να μην μπερδεύονται στα πόδια σου. Με τους ίδιους τακτικισμούς, αιφνιδιαστικές κινήσεις και εκβιαστικά διλήμματα υπέκλεψες την ψήφο του κόσμου, για να επικαλείσαι την εξουσιοδότησή του όταν ξέπλυνες τις προηγούμενες κυβερνήσεις και συνέχισες εντατικότερα τις καταστροφικές νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Κατάφερες τελικά να στείλεις αυτό τον κόσμο στο σπίτι του ξεδοντιασμένο και ηττημένο. Τον παρέδωσες αμαχητί στα χέρια των εκμεταλλευτών του, σ’ αυτούς που τον καλούσες να πολεμήσετε μαζί.

Έκανες ό,τι σου ζήτησαν και πράγματα που δεν μπορούσαν να κάνουν οι άλλοι. Δεν έχασες ούτε συνθηκολόγησες. Προσχώρησες στο στρατόπεδο του αντιπάλου και ως δούρειος ίππος πραγματοποιείς τις πιο μύχιες σκέψεις του σε βάρος αυτού του λαού και της χώρας σου.

Τα δυο ισχυρά χαρτιά που είχες στα χέρια σου τα έκαψες. Τον λαό τον έστειλες σπίτι του, την εναλλακτική πρόταση για έξοδο από το ευρώ και την Ε.Ε. την πέταξες σαν καταστροφική και απαγόρεψες κάθε συζήτηση γι’ αυτή. Όταν δήλωσες μάλιστα ότι με την επιλογή σου έσωσες το ευρώ και την Ευρώπη, τους διαβεβαίωνες ότι ο λαός δεν είναι η πρώτη επιλογή σου και στο μέλλον θα κινηθείς σε συγκεκριμένο πλαίσιο και θα κάνεις ό,τι σου ζητούν.

Συμφωνία για κλάματα, με γελάκια ...

- 3,6 δις νέα μέτρα (2% του ΑΕΠ). Τσεκούρι 1,8 δις σε συντάξεις από το 2019 (μείωση έως και 30%) και 1,8 δις από το 2020 από την πτώση του αφορολόγητου.

 Την επίτευξη συμφωνίας στα «βασικά στοιχεία» του πακέτου μεταρρυθμίσεων για τη δεύτερη αξιολόγηση ανακοίνωσε ο πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, μετά το πέρας της συνεδρίασης των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης στη Βαλέτα της Μάλτας.

 Ο ίδιος ανέφερε πως οι επικεφαλής της αποστολής στην Αθήνα θα επιστρέψουν το «συντομότερο δυνατόν», προκειμένου να επιτύχουν μια «ολοκληρωμένη τεχνική συμφωνία».

Κατώτερος μισθός και “σκληρές διαπραγματεύσεις”…

Πριν προχωρήσουμε (ή θυμήσουμε) τα πολιτικά βασικά, απ’ την δική μας αυτόνομη εργατική σκοπιά, σε σχέση με το θέμα “κατώτερος μισθός” (και “σκληρή διαπραγμάτευση” της φαιορόζ κυβέρνησης με τους καταραμένους δανειστές), αξίζει η παράθεση μερικών στοιχείων (με προέλευση την eurostat).
Τον Γενάρη του 2016, απ’ τα 28 κράτη μέλη της ε.ε. τα 6 δεν είχαν νομοθετημένο κατώτατο μισθό (αυστρία, δανία, κύπρος, ιταλία, σουηδία και φινλανδία) ενώ τα υπόλοιπα 22 είχαν (το γερμανικό ήταν το τελευταίο, που τον θέσπισε το 2015). Όπως δείχνει ο πίνακας Α (που περιλαμβάνει και μια σειρά βαλκανικά κράτη που είναι σε διαδικασία ένταξης στην ε.ε….) οι διακρατικές διαφορές στους θεσμοθετημένους κατώτατους μισθούς είναι τεράστιες.  Ο πίνακας Β, που μετατρέπει τους κατώτατους μισθούς σε “μονάδες αγοραστικής δύναμης” (λαμβάνοντας υπ’ όψη και τις τιμές σε κάθε κράτος) εξακολουθεί να δείχνει μεγάλες διαφορές. Το τρίτο στοιχείο (που προκύπτει απ’ τον πίνακα Α) είναι απ’ το 2012 ως το 2016 στα υπόλοιπα κράτη μέλη της ε.ε. (και σε κάποια βαλκανικά) έγιναν αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς. Εκτός απ’ την ελλάδα: πρόκειται για την απόφαση του Φλεβάρη του 2012 για μείωση 25% (και 35%) των βασικών μισθών στους πάνω (και κάτω) από 25 χρονών.

Από τη μια αυταπάτη στη μεγαλύτερη

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Το καταστάλαγμα του δευτέρου συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το απέδωσε ο πρόεδρός του Αλέξης Τσίπρας, ήταν περίπου το εξής:

Ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε τις εκλογές του 2015 υποσχόμενος άρση της λιτότητας, διαγραφή του χρέους και ριζοσπαστική αλλαγή της χώρας, πάντα εντός της ΟΝΕ. Στις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές διαπίστωσε ότι αυτό ήταν ανέφικτο, μια «αυταπάτη».

Δεν θέλησε ωστόσο να προχωρήσει στην επιλογή της εξόδου γιατί, κατά την άποψή του, θα ήταν «πυρηνική καταστροφή», ιδίως για τις τραπεζικές καταθέσεις. Προτίμησε να υιοθετήσει το πρόγραμμα των δανειστών, δηλαδή του κ. Σόιμπλε.
Σήκωσε το βάρος της διαχείρισης του μνημονίου υπέρ των λαϊκών στρωμάτων και «βήμα βήμα» θα παλέψει για την αλλαγή των «συσχετισμών» στην Ευρώπη ώστε να υπάρξει ο κοινωνικός μετασχηματισμός, έστω και από αυτόν τον δρόμο. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν λύγισε.

Θα μπορούσε κανείς εύκολα να ειρωνευτεί αυτό το συνονθύλευμα δικαιολογιών. Κανείς επίσης δεν μπορεί να είναι βέβαιος για το τι πραγματικά πιστεύει ένας άνθρωπος που ζήτησε από τον ελληνικό λαό να πει «Οχι» για να το κάνει αμέσως «Ναι». Αυτό που είναι αναμφίβολο είναι ότι ο κ. Τσίπρας έχει οδηγήσει τον ΣΥΡΙΖΑ σε πλήρες πολιτικό αδιέξοδο. 

Χιούμορ ή πραγματικότητα ! ?

Ευχαριστώ τον φίλο Ηλία Κ.

Ο αγώνας είναι για εθνική ανεξαρτησία-λαϊκή κυριαρχία

Του Βασίλη Ασημακόπουλου

Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ψήφισε στις 22/5 εν όψει και του «κρίσιμου» ραντεβού στο Eurogroup  στις 24/5, το πολυνομοσχέδιο (έκτασης 7.500 σελίδων)  που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων:

Α).  Τη θεσμοθέτησηδυνατότητας πώλησης των δανείων από τις τράπεζες σε εταιρείες ειδικού σκοπού, το θεσμικό πλαίσιο των οποίων ήδη υπάρχει (ν. 4354/2015). Μέσω της διαδικασίας αυτής το χρηματιστικό κεφάλαιο θα «βάλει» στο χέρι τις ιδιωτικές περιουσίες των πολιτών ή καλύτερα αίρονται σταδιακά πρόνοιες και προστασίες των δανειοληπτών, που αποτελούσαν ανασταλτικό παράγοντα στην αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων, αλλά και αποτελούσαν υλικούς όρους μιας σχετικής αυτονομίας των πολιτών. Έχουμε τονίσει αρκετές φορές, ότι ένας βασικός στόχος των μνημονιακών πολιτικών είναι η απαλλοτρίωση της μικροϊδιοκτητικής κοινωνικής δομής, ως βάση του εκτεταμένου ποσοστού αυτοαπασχόλησης υπέρ της μονοπωλιακής συσσώρευσης. Αυτό που οι θεωρητικοί του εκσυγχρονισμού χαρακτηρίζουν ως καπιταλιστικό ανορθολογισμό της ελληνικής οικονομίας ή μιας οικονομίας βασισμένης στην εσωτερική ζήτηση.

Ξύπνα...

«Σε σημείο μηδέν οι διαπραγματεύσεις».

Η εμπλοκή στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος και το γερμανικό νομοσχέδιο για περιορισμό των κοινωνικών παροχών για ευρωπαίους πολίτες στη Γερμανία κυριαρχούν στη σημερινή επισκόπηση.

Η αδυναμία κυβέρνησης και πιστωτών να καταλήξουν σε τελική συμφωνία για το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης του ελληνικού προγράμματος στήριξης επαναφέρει στις σελίδες του γερμανικού Τύπου δυσοίωνα σενάρια για την εξέλιξη της ελληνικής οικονομίας. «Η χρεοκοπία απειλεί (σ.σ. να επέλθει) σε τέσσερις εβδομάδες: η ελληνική κρίση επιστρέφει» σημειώνει σε τίτλο ρεπορτάζ της η Westdeutsche Allgemeine Zeitung, θέτοντας το ερώτημα αν «πρέπει τώρα να επέμβει και πάλι η ΕΕ». 

Όπως επισημαίνει μεταξύ άλλων ο αρθρογράφος, «ειδικοί προειδοποιούν εδώ και αρκετό διάστημα με κεκαλυμμένο τρόπο ότι η ελληνική κρίση επιστρέφει. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθήνας και δανειστών για ένα νέο πακέτο λιτότητας βρίσκονται σε σημείο μηδέν», σχολιάζει το δημοσίευμα και προσθέτει: «Σε περίπτωση που δεν ολοκληρωθούν γρήγορα οι διαβουλεύσεις, ενδέχεται να εξαντληθούν τα χρήματα της Αθήνας ήδη σε δύο εβδομάδες. Ως εκ τούτου, τίθεται το ερώτημα: πρέπει η ΕΕ να εμβάσει στην Αθήνα σύντομα πρόσθετα κεφάλαια ώστε να βοηθήσει τη χώρα να βγει από τη δύσκολη θέση;».

Σταυρός… 9 δισεκατομμυρίων

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί 

Στο κορύφωμα της Εβδομάδας των Παθών, εκείνο που περισσεύει είναι το δράμα που βιώνουν οι πολίτες της χώρας. Ένας σταυρός 9 δισεκατομμυρίων κρέμεται απειλητικά πάνω σε κάθε οικογένεια, χωρίς μάλιστα να υπολογίζονται οι ανατιμητικές επιπτώσεις της αύξησης του ΦΠΑ που θα πάει στο 24%.

Ταυτόχρονα, το σκηνικό κρίσης στο Αιγαίο και οι προκλήσεις της Άγκυρας υπενθυμίζουν ότι η Ελλάδα βυθίζεται όλο και βαθιά σε δίνη αδιεξόδων με ορατό πια το ενδεχόμενο εμπλοκής σε πολεμικές περιπέτειες.

Δυστυχώς, το δράμα της ελληνικής κοινωνίας συνοδεύεται από τη φάρσα της δήθεν σκληρής διαπραγμάτευσης. Μετά το ναυάγιο των συνομιλιών με τους Θεσμούς στην Αθήνα, ακολούθησε ταυτόχρονα ο «πάγος» από Τουσκ και Ουάσιγκτον και η αρνητική απάντηση στην επιδίωξη «πολιτικής λύσης» που πρότεινε ο Αλ. Τσίπρας. Είναι φανερή η σύμπλευση Ε.Ε. και ΔΝΤ που, σε αυτή τη φάση, στηρίζουν τη νομοθέτηση του πακέτου των 9 δισ., παραπέμποντας στις καλένδες κάθε συζήτηση για το χρέος.

Πανηγυρίζουν την «επιτυχία» της πλήρους και άνευ όρων παράδοσης

Του Παύλου Δερμενάκη

Προκλητικά στημένο το παιχνίδι της «σκληρής» διαπραγμάτευσης

Στην αποικία χρέους που λέγεται Ελλάδα, η εθελόδουλη κυβέρνηση παρουσιάζει σταδιακά τα αποτελέσματα της «διαπραγμάτευσής» της με τους δανειστές σε βάρος του λαού, όχι μόνο για το τώρα αλλά και για τις επόμενες γενιές. Επί της ουσίας, αφού ικανοποιεί σε όλα τις ορέξεις των δανειστών πανηγυρίζει για τις συνεχείς «επιτυχίες» της σε όλα τα μέτωπα, τόσο στα αποτελέσματα της εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής όσο και της διαπραγμάτευσης.

Η πρόσφατη «επιτυχία» της είναι τα στοιχεία που δημοσιεύθηκαν προχθές από την Eurostat και σύμφωνα με τα οποία το πρωτογενές πλεόνασμα (έσοδα μείον έξοδα Δημοσίου χωρίς να λαμβάνονται υπ’ όψιν τα τοκοχρεολύσια) έκλεισε στο +0,7% του ΑΕΠ για το 2015, σε όρους μνημονίου με βάση τις πρώτες εκτιμήσεις, όταν η πρόβλεψη του Προϋπολογισμού 2016 ήταν για πρωτογενές έλλειμμα -0,25% του ΑΕΠ το 2015.

Δεν είναι deja vu…

Του Ρούντι Ρινάλντι

Σκηνοθεσία σύγκρουσης και ελαφρότητα σε πολύ πιο δύσκολες συνθήκες

Η αίσθηση της επανάληψης όσων ζήσαμε πέρυσι με τους λεονταρισμούς και τις σκηνοθετημένες «σκληρές διαπραγματεύσεις» που κατέληξαν στην επονείδιστη πολυκομματική υπερψήφιση του 3ου Μνημονίου, είναι εντελώς παραπλανητική.

Δεν επαναλαμβάνεται το ίδιο σενάριο, γιατί απλούστατα οι συνθήκες δεν είναι ίδιες. Για την ακρίβεια, είναι χειρότερες από πέρυσι το καλοκαίρι, γιατί η χώρα σήμερα, βρίσκεται στην πλέον αδύναμη στιγμή, πιο κοντά σε μια εθνική και κοινωνική καταστροφή. Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις και την ιλαρή αισιοδοξία των υπουργών και του ίδιου του Τσίπρα ότι μπαίνουμε σε φάση ανάπτυξης, αμέσως μετά το Πάσχα…

Το τρικ που λάνσαρε το Μαξίμου, περί «διαχωρισμού» ΔΝΤ και ευρωπαϊκών θεσμών, τρικ γιατί λειτουργεί κυρίως για εσωτερική κατανάλωση και δίνει εικόνα «μάχης» με φόντο το εθνικό συμφέρον, κουδουνίζει παράφωνα σε σχέση με όσα διακηρύσσονται και από τους Ευρωπαίους και από το ΔΝΤ, που, παρά τις αντιθέσεις τους, ουδόλως τα χαλάνε μεταξύ τους για το ελληνικό πρόβλημα.

O άκρατος κυνισμός της «σκληρής διαπραγμάτευσης»

Του Κώστα Λαπαβίτσα

Μετά από έξι χρόνια αποτυχίας, το ελληνικό πολιτικό σύστημα, αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ που άλλα έλεγε και άλλα κάνει, κρατάνε την Ελλάδα στο ίδιο αδιέξοδο. Η κυβέρνηση περιβάλλει τις «διαπραγματεύσεις» με σκοτάδι νομίζοντας ότι έτσι δεν θα διαφανεί η πραγματικότητα. Κάνει λάθος γιατί οι λόγοι της νέας «σκληρής διαπραγμάτευσης», που πλέον διαρκεί επτά μήνες, είναι ξεκάθαροι.

Ο πρώτος είναι ότι το τρίτο μνημόνιο έχει ήδη αποτύχει. Κανένας όμως από αυτούς που το υπέγραψαν δεν μπορεί να το παραδεχθεί δημόσια – ούτε η κυβέρνηση, ούτε το ΔΝΤ, ούτε η ΕΕ. Παίζουν λοιπόν όλοι ένα κυνικό παιχνίδι με σκοπό να αποφύγουν το πολιτικό κόστος της αποτυχίας. Αυτό ακριβώς είναι το περιεχόμενο της «σκληρής διαπραγμάτευσης».

Ο δεύτερος είναι ότι το πολιτικό σύστημα της Ελλάδα και τα στρώματα που κατέχουν την οικονομική και κοινωνική εξουσία δεν έχουν καμία άλλη πρόταση για τη χώρα, εκτός από το καταστροφικό πρόγραμμα των δανειστών. Πρόκειται για πλήρες αδιέξοδο, μια πολιτική και ιδεολογική χρεοκοπία χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της Ελλάδας.

Στο άρθρο αυτό αναλύω την αποτυχία του τρίτου μνημονίου. Η «σκληρή διαπραγμάτευση», η προοπτική της Ελλάδας, το μέλλον της Ευρώπης, καθώς και η εναλλακτική πρόταση για τη χώρα μας και την Ευρώπη, θα εξεταστούν σε βάθος στις 26-7 Απριλίου σε διεθνή ημερίδα και δημόσια εκδήλωση που οργανώνει το EReNSEP στη Θεσσαλονίκη.

O Τσίπρας και η σταδιακή εφαρμογή των μέτρων

Του Σταύρου Λυγερού

Παρά τις σκληρές διαπραγματεύσεις, οι δανειστές αναμένεται να τα βρουν μεταξύ τους και σύμφωνα με κοινοτική πηγή να καταλήξουν σε σταδιακή εφαρμογή των όποιων μέτρων. Η λύση αυτή προσφέρει διέξοδο στον Τσίπρα και ταυτοχρόνως δίνει μια δικαιολογία στο ΔΝΤ να συμμετάσχει στο ελληνικό πρόγραμμα.
Οι διαβουλεύσεις στο περιθώριο της εαρινής συνόδου του ΔΝΤ αναμένεται να καθορίσουν τον τρόπο με τον οποίο θα πορευτούν εφεξής η Ευρωζώνη και το Ταμείο στο ελληνικό μέτωπο.
Μετά και τη διαρροή της συνομιλίας Τόμσεν - Βελκουλέσκου, οι αντιθέσεις στους κόλπους των δανειστών έχουν τεθεί ανοιχτά πια στο τραπέζι. Η Λαγκάρντ υποχρεώθηκε να δηλώσει δημοσίως ότι το ΔΝΤ επιδιώκει αλλαγή των όρων της συμφωνίας του Ιουλίου 2015 με το επιχείρημα ότι οι αριθμοί δεν βγαίνουν.

Επίσημη αλλαγή των όρων, όμως, μπορεί να προκύψει από αναθεώρηση του 3ου μνημονίου. Απαιτούνται, δηλαδή, νέες διαπραγματεύσεις και νέα συμφωνία, η οποία θα πρέπει να εγκριθεί από τα κοινοβούλια των χωρών-μελών της Ευρωζώνης. Για προφανείς πολιτικούς λόγους, ούτε το ευρωιερατείο ούτε η Αθήνα επιθυμούν να ομολογήσουν ότι εκείνη η συμφωνία είναι ανεφάρμοστη. Πολύ περισσότερο δεν επιθυμούν να εισέλθουν σε μια τέτοια διαδικασία. Γι’ αυτό και στην πράξη το σενάριο αυτό έχει αποκλειστεί.

Η δραματουργία της πολιτικής διαπραγμάτευσης

Του Χρήστου Μιάμη

Προκαλεί έκπληξη που η επιμονή και εμμονή της κυβέρνησης στην πολιτική διαπραγμάτευση δεν γίνεται πιστευτή από την κοινή γνώμη, ενώ ακόμη περισσότερο, αντιμετωπίζεται ως τρόπος παραπλάνησης της ελληνικής κοινωνίας. Η αλήθεια είναι πως πρέπει να θεωρείται ως δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο γεγονός, ότι η κυβέρνηση διεξάγει μια σκληρή πολιτική διαπραγμάτευση από την πρώτη στιγμή που έγινε κυβέρνηση, συνεχίζοντας την λογική που της κληροδότησε ο ΣΥΡΙΖΑ, όντας αξιωματική αντιπολίτευση.

Με την έννοια, ότι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, διαπραγματεύονται πολιτικά τον βαθμό συμμετοχής τους, όπως και το διάστημα παραμονής τους, στην νομή και διαχείριση της πολιτικής εξουσίας. Γεγονός που αναντίρρητα συνιστά, δεσπόζουσα έκφραση πολιτικής διαπραγμάτευσης.

Αλέξη Τσίπρα, ακούς τι λες;

Του πιτσιρίκου

Αναφερόμενος στα χτεσινά επεισόδια στην Ειδομένη, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δήλωσε πως, στον αγώνα της να πείσει τους πρόσφυγες να μετακινηθούν σε δομές φιλοξενίας, «η κυβέρνηση βρίσκει απέναντί της και ορισμένες ΜΚΟ που κάνουν την εντελώς αντίθετη δουλειά και προσπαθούν να πείσουν τους ανθρώπους να παραμείνουν εκεί, αδιαφορώντας αν η παραμονή τους εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους, διότι φαίνεται πως έχουν στο μυαλό τους, όχι να προσφέρουν αλλά να πάρουν κονδύλια». Χωρίς να το καταλάβει, ο Αλέξης Τσίπρας περιέγραψε την κυβέρνησή του.

Αυτό το «η παραμονή τους εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους, διότι φαίνεται πως έχουν στο μυαλό τους, όχι να προσφέρουν αλλά να πάρουν κονδύλια», θα μπορούσε κάποιος να το πει άνετα για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Βλέπει κάποιος την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να έχει στο μυαλό της να προσφέρει;

Προ τετελεσμένων…

Του Στάθη

Όταν ο κ. Τσίπρας υπέγραφε πέρσι το καλοκαίρι αυτά που υπέγραψε, πίστευε ότι θα μπορούσε σήμερα να μην υπογράψει αυτά που του ζητούν να υπογράψει; Προς τι λοιπόν τώρα ο ψευτοκαβγάς; μόνον για το θεαθήναι μιας χαμένης υπόθεσης!

Μήνες τώρα ο επικεφαλής του αντι- ΣΥΡΙΖΑ κωλυσιεργεί για να μη φανεί πόσο γυμνός ήταν από την πρώτη στιγμή – τη στιγμή που γονάτισε.  Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου και ο κ. Αντώνης Σαμαράς έθεσαν τη χώρα υπό καθεστώς ανωτέρας βίας – καθεστώς το οποίο νομιμοποίησε ο κ. Τσίπρας, αποτελειώνοντας τη διαδικασία καθήλωσης των Ελλήνων σε αισχρά δεσμά. Προς τι λοιπόν οι ψευτοπαλικαρισμοί όταν ο κ. Τσίπρας δεν μπορεί να φορολογήσει ούτε καν τον νόμιμο τζόγο (μιλάμε για 1,5 δισ) και αντιθέτως τρέχει να ληστέψει χήρες και ανάπηρους;

Δεν ξέρει ο κ. Τσίπρας ότι την αισχρή συμφωνία που πρέπει να υπογράψει τώρα, αν την υπογράψει τον Ιούλιο , όσα σήμερα στην οικονομία παραπατάνε και παραμιλάνε, θα σωριασθούν κάτω ξέπνοα; Σε ποιους πουλάει τρέλα; Ξεπουλάει το λιμάνι στην COSCO  και υποδέχεται τους Κινέζους καρχαρίες στο Μαξίμου, όπως οι βλαχοσυμπέθεροι του περασμένου αιώνα τους πρίγκιπες του Μεγάλου Δουκάτου της Κρακοβίας.

Μέτρα ''φωτιά'' απαιτούν οι πιστωτές από μια κυβέρνηση στα γόνατα

Του Άρη Αρτινού

Η τραγωδία του καλοκαιριού του 2015 επαναλαμβάνεται.  

Αδίδακτη η κυβέρνηση οπερέτα του Αλέξη Τσίπρα από τα παθήματα της, τραβάει, σφαδάζοντας, σε μάκρος τις διαπραγματεύσεις και βγάζει ''γλώσσα'' απέναντι στο ΔΝΤ, την ίδια ώρα που δεν έχει κανένα εναλλακτικό σχέδιο για να αντιμετωπίσει τους εκβιασμούς της ΕΕ και του ΔΝΤ.  

Η μόνη εναλλακτική λύση πίεσης προς ΕΕ και ΔΝΤ που μπορούσε να διαθέτει η κυβέρνηση, το σπάσιμο των διαπραγματεύσεων και η έξοδος από την ευρωζώνη, μαζί με την διακοπή αποπληρωμής του χρέους, δεν υφίσταται.  

Η κυβέρνηση δεν θέλει και πλέον δεν μπορεί, να κόψει το μνημονιακό γόρδιο δεσμό! 

Επομένως, όσο η κυβέρνηση αυτή δείχνει να κάνει πείσματα, καραγκιοζιλίκια και ''ψευτο – τσαμπουκάδες'' τόσο χειροτερεύει τη θέση της και κυρίως τη θέση του ελληνικού λαού.  

Αυτήν την ώρα η κυβέρνηση δεν διαθέτει πολλές άλλες εναλλακτικές επιλογές από το να προσυπογράψει ό,τι της προσφερθεί ως πακέτο από το κουαρτέτο των υπαλλήλων.

Δυο κείμενα (ένα 37 σελίδων από την ευρωπαϊκή πλευρά και ένα 15 σελίδων από το ΔΝΤ) έστειλαν με email οι δανειστές, για να υπάρξει συμφωνία με την κυβέρνηση στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων που διεξάγονται αυτήν την περίοδο.  

Πολλοί οι «παίκτες», ασαφές το «παιχνίδι»

Κυβερνητική ταλάντευση μεταξύ αισιοδοξίας για την αξιολόγηση και επιθέσεων στο ΔΝΤ- Αμφιθυμία των δανειστών μεταξύ «κατανόησης» και πιέσεων για πρόσθετα μέτρα 

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου 

Εγκλωβισμένη σε μια ευρωτουρκική συμφωνία στην οποία κυριαρχούν οι παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών στην Τουρκία και την οποία, πρακτικά, εφαρμόζει μονομερώς η Ελλάδα, με απόλυτα βέβαιη την επιδείνωση της κατάστασης μετά τις επιθέσεις στις Βρυξέλλες, η κυβέρνηση εκπέμπει εντελώς αντιφατικά μηνύματα ως προς το κλείσιμο του μετώπου της αξιολόγησης.

Από τη μια πλευρά ο υπουργός Οικονομικών, Ε. Τσακαλώτος, δηλώνει αισιόδοξος για κλείσιμο της αξιολόγησης μέχρι τις 22 Απριλίου, αν και παρόμοια αισιοδοξία εξέφραζε μια εβδομάδα πριν, για την 25η Μάρτη, και διαψεύστηκε. Από την άλλη πλευρά, ο γ.γ. Δημοσιονομικής Πολιτικής Φρ. Κουτεντάκης, εκ των σταθερά παρόντων στις συναντήσεις με τους εκπροσώπους των δανειστών, στοχοποίησε το ΔΝΤ ως τον παράγοντα που επιδιώκει «να φτάσει η κατάσταση στο αμήν».

Οι μπράβοι δεν λυπούνται

Του Δημήτρη Μηλάκα

Θα ήταν ωφέλιμη μια βόλτα των κυβερνητικών επιτελών στις «ταπεινές» πιάτσες των τοκογλύφων. Να δουν πως τα «αφεντικά» συνεννοούνται και δίνουν τις οδηγίες στα «παιδιά» που εξασφαλίζουν τις εισπράξεις: « Αυτόν, στο γύψο για να του φύγει η μαγκιά, τον άλλο που καίγεται,  στο περίμενε για να πέσει στο παρακάλι, από τον δείνα να πάρουμε τα ρέστα του και βλέπουμε»…

Ο πρωθυπουργός και οι επιτελείς της «αριστερής» του κυβέρνησης, αν είχαν μια αμυδρή έστω εικόνα και αίσθηση της λειτουργίας του υποκόσμου θα κατανοούσαν ότι δεν έχουν να ελπίζουν σε τίποτε περιμένοντας τα «παιδιά» της τρόικας (κουαρτέτου) που έχουν αναλάβει την αξιολόγηση. Θα είχαν συνειδητοποιήσει ότι αυτά τα παιδιά και τα ευυπόληπτα αφεντικά τους έχουν χρησιμοποιήσει όλες τις πρακτικές των κοινών τοκογλύφων και των μπράβων  της πιάτσας σε βάρος της χώρας. Θα γνώριζαν πια ότι τα αφεντικά και οι μπράβοι τους δεν δείχνουν έλεος, δεν λυπούνται.

Ο πρωθυπουργός και η «αριστερή» του κυβέρνηση θα έπρεπε ήδη να έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι δανειστές και οι μπράβοι τους μεταχειρίζονται επ ακριβώς τις δοκιμασμένες πρακτικές του υποκόσμου: