Ο Αλέξης Τσίπρας δεν παραιτήθηκε προχθές από την ηγεσία της αριστεράς. Είχε παραιτηθεί ήδη από το καλοκαίρι του 2015.

Του Μανώλη Μούστου

Ο Αλέξης Τσίπρας δεν παραιτήθηκε προχθές από την ηγεσία της αριστεράς. Είχε παραιτηθεί ήδη από το καλοκαίρι του 2015.

Γιατί αριστερά και μνημόνια, αριστερά και ξεπούλημα, αριστερά και υποταγή στα θέλω των δανειστών είναι (θα έπρεπε να είναι) έννοιες ασύμβατες.

Όμως, η συριζαία εξουσία με επικεφαλής τον Τσίπρα κατάφερε το ακατόρθωτο. Στον τόπο του ΕΑΜ, του Άρη, του Γλέζου και του Πολυτεχνείου η αριστερά ταυτίστηκε με το ψέμα, την κωλοτούμπα, την καρέκλα και τον αμοραλισμό.

Ακόμα παραπέρα ταύτισε την αριστερή ταυτότητα με τον εθνομηδενισμό, τον ατομικό δικαιωματισμό επιπέδου νέτφλιξ και τις σκληρές νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Οι φίλοι που θρηνούν για την απώλεια του "ηγέτη" ας έχουν κατά νου το εξής:

 οι αλλεπάλληλες αυτοδυναμίες Μητσοτάκη αλλά και τα ακροδεξιά φρούτα της τρέχουσας Βουλής είναι παραπροϊόντα αυτού ακριβώς του κατορθώματος.

Το θλιβερό στην περίπτωση Τσίπρα είναι ότι ενώ ο ίδιος έκανε ό,τι περνάει από το χέρι του για να εξανεμιστεί/ενσωματωθεί/αλλοτριωθεί ο κοινωνικός ριζοσπαστισμός που εμφανίστηκε το 2011 και που απείλησε το σάπιο πολιτικό σύστημα, αποχωρεί λοιδορούμενος από το μιντιακό σύμπλεγμα και την διαπλοκή.

Να έχεις συμβάλλει τα μέγιστα στην σταθεροποίηση της εξουσίας της εγχώριας ελίτ μετά την αποσταθεροποιητική τομή των μνημονίων και αυτοί μετά να σε φτύνουν και να μην σου λένε ούτε ένα ευχαριστώ.

Ο καπιταλισμός και το «δώρο» της επιστήμης

Του Μανώλη Μούστου

Σε πολλές ταινίες επιστημονικής φαντασίας, χολιγουντιανής παραγωγής, εμφανίζεται ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Η ανθρωπότητα βρίσκεται απέναντι σε έναν τρομακτικό κίνδυνο με τους επιστήμονες και τις κυβερνήσεις να στύβουν το κεφάλι τους ώστε να δώσουν μία λύση. Μάλιστα, οι επιστήμονες με τον αλτρουισμό τους πολλές φορές έρχονται σε αντιπαράθεση με την κακή πολιτική εξουσία που δεν νοιάζεται για τον απλό κόσμο αλλά εξυπηρετεί άλλα σκοτεινά και ιδιοτελή συμφέροντα.

ΠΕΡΙΠΟΥ ΑΥΤΟ το ειδυλλιακό μοτίβο μας έχει παρουσιαστεί και τώρα, με αφορμή την πανδημία. Εδώ και ενάμιση χρόνο, το κυρίαρχο αφήγημα έχει πάνω-κάτω ως εξής: Οι κοινωνίες φοβισμένες από τον κορωνοϊό περιμένουν με αγωνία τους επιστήμονες, οι οποίοι ξημεροβραδιάζονται στα εργαστήρια τους, για να προσφέρουν μία λύση. Η επιστήμη, τελικά, μετά από πολύ κόπο, πολλά ξενύχτια και πολλούς καφέδες προσφέρει στην ανθρωπότητα το μέγιστο δυνατό δώρο: Τα εμβόλια.

Από την Κατερίνα Σακελλαροπούλου, τον Κικίλια και τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την Ιερά Σύνοδο και τον Νίκο Μπογιόπουλο, οι δηλώσεις που έχουν γίνει κατά καιρούς είναι εξαιρετικά σαφείς. Το εμβόλιο είναι το δώρο της επιστήμης στην ανθρωπότητα (ή έστω δώρο του Θεού στην περίπτωση του Ιερώνυμου) και εμείς θα πρέπει να είμαστε εξαιρετικά ευγνώμονες για αυτό.

Η λέξη «δώρο» δεν είναι τυχαία. Το δώρο σου δίνεται χωρίς αντάλλαγμα. Πολλές φορές σου δίνεται ούτε καν ως ένδειξη αλληλεγγύης και δεν χρειάζεται να έχεις κάνει κάτι για να το αξίζεις. Η επιστήμη, δηλαδή, ως ανιδιοτελής «Μητέρα» δίνει το δώρο της στα παιδιά της και από εκεί και μετά όλα εξαρτώνται από εμάς.

Ο ιμπεριαλισμός ενάντια στις φυλετικές διακρίσεις

Του Μανώλη Μούστου 

Ένας χρόνος έκλεισε από τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ και η αμερικάνικη πρεσβεία βρήκε έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο να «τιμήσει» τη μνήμη του. Ένα τεράστιο μπάνερ με το σύνθημα «Black Lives Matter» αναρτήθηκε στην πρόσοψη της πρεσβείας την περασμένη Τετάρτη ενώ στο tweeter η αμερικάνικη διπλωματική αποστολή στην Ελλάδα σημείωσε τα εξής: «Αναρτούμε αυτό το μπάνερ προς τιμήν του Τζορτζ Φλόιντ, που δολοφονήθηκε πριν από έναν χρόνο, σε ένδειξη αλληλεγγύης με ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη που ζητούν έναν κόσμο χωρίς φυλετικές διακρίσεις κι ένα μέλλον με ίσες ευκαιρίες για όλους. […] Τιμούμε τον Φλόιντ και στεκόμαστε με αλληλεγγύη μαζί με άλλα έθνη για την προώθηση της φυλετικής δικαιοσύνης, που αποτελεί προτεραιότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.»

Θα ήταν πραγματικά αστείο αν δεν ήταν τόσο εξοργιστικό. Η αμερικάνικη πρεσβεία, το κατεξοχήν σύμβολο του βορειοατλαντικού ιμπεριαλισμού και της αμερικάνικης επικυριαρχίας στον τόπο μας, τιμάει τη μνήμη του Τζορτζ Φλόιντ και αγωνίζεται για έναν «πλανήτη αλληλεγγύης και ίσων ευκαιριών». Σοβαρά;

Αυτοί που αιματοκύλισαν τη Μέση Ανατολή τα τελευταία τριάντα χρόνια –βομβαρδίζοντας μεταξύ άλλων αμάχους και νοσοκομεία–, αυτοί που διαμέλισαν τη Γιουγκοσλαβία και «ανατίναξαν» τα Βαλκάνια διαλύοντας σπίτια, σχολεία και οικογένειες, αυτοί που παρεμβαίνουν με το έτσι θέλω εδώ και δεκαετίες στα εσωτερικά οποιασδήποτε χώρας που δεν ευθυγραμμίζεται με τον βορειοαμερικανικό «τσελεμεντέ», αυτοί που έχουν μετατρέψει τη χώρα μας σε προτεκτοράτο με κάθε υποψήφιο πρωθυπουργό να περνάει προεκλογικά μία βόλτα και από την πρεσβεία για το «χρίσμα», μιλούν για φυλετική δικαιοσύνη και ισότητα βρωμίζοντας και τις λέξεις και τις έννοιες που χρησιμοποιούν.

Τώρα, λοιπόν, οι Έλληνες αναγορεύονται από τεμπέληδες (ώστε να ενοχοποιηθεί συνολικά ένας λαός και να δικαιολογηθεί η συλλογική τιμωρία των μνημονίων), σε ρατσιστές…

Του Μανόλη Μούστου 

Μεγάλες πορείες αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και στους μετανάστες πραγματοποιήθηκαν χθες σε όλες τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Χιλιάδες κόσμου φώναξαν συνθήματα κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας ενώ σίγουρα είναι πολλοί περισσότεροι όσοι δεν πήγαν στις συγκεντρώσεις αλλά παρακολουθούν με ανησυχία τα αυξανόμενα κρούσματα απανθρωπιάς ενάντια στους αδύναμους και τους κατατρεγμένους.
Όντως, τα πράγματα έχουν αγριέψει από κάθε άποψη. Ψεκασμένοι κάθε λογής μαζεύονται στα σύνορα υποτίθεται για να τα φυλάξουν. Ο Γιάννης ο Λαγός, εισαγόμενα φασισταριά από Αυστρία και Γερμανία και γενικώς το κακό συναπάντημα, σαν έτοιμοι από καιρό, βρίσκουν την ευκαιρία και αρπάζουν τα κουμπούρια για να παραστήσουν τους καουμπόηδες. Και μη χειρότερα.
Και βέβαια, άλλο είναι να είσαι ακρίτας και να ανησυχείς για την ασφάλεια της οικογένειας σου όταν βλέπεις την περιοχή να γκριζάρει από την τουρκική αστυνομία και άλλο να βγαίνεις παγανιά για να «κυνηγήσεις τους λάθρο». Να συνεννοούμαστε δηλαδή.
Οι παραπάνω, λοιπόν, όχι απλώς δεν είναι πατριώτες αλλά αποτελούν και την απόλυτα συκοφαντική δυσφήμιση του όρου. Αλλά και κάτι ακόμα. Είναι τέτοια η μαλακία που τους δέρνει που το μόνο που μπορούν να προσφέρουν αυτήν την στιγμή είναι μία ωραιότατη προβοκάτσια, βούτυρο στο ψωμί του Ερντογάν που περιμένει πώς και πώς να «επέμβει για ανθρωπιστικούς λόγους».

Γιατί τόσα λίγα κρούσματα και θάνατοι στην Ελλάδα;

Του Μανόλη Μούστου

Το ερώτημα του τίτλου απασχολεί αρκετούς ανθρώπους και όσο πλησιάζουμε στο τέλος των σκληρών περιοριστικών μέτρων πολλές ερμηνείες εμφανίζονται στο δημόσιο διάλογο.

Η κυβερνητική πλευρά φουσκώνει περήφανη σαν παγώνι και πανηγυρίζει για τα μηδενικά ποσοστά. «Τα καταφέραμε» αναφωνεί ο Κυριακός Μητσοτάκης και μαζί του συντάσσεται η πλειοψηφία των ΜΜΕ. Δεν είναι και μικρό πράγμα η Ελλάδα να περνάει περίπου αναίμακτα μία από τις πιο φονικές επιδημίες της γενιάς μας. Και όλα αυτά, αντικρίζοντας χώρες με πολύ πιο προετοιμασμένα συστήματα υγείας (Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία, Ισπανία) να μετρούν καθημερινά εκατοντάδες θύματα ακόμα και τώρα. Ο Κούλης, ο χαζός, ο ανίκανος, ο μίστερ Μπιν κ.λπ. έγινε τώρα Κυριάκος.

Η απέναντι πλευρά, οι συνδικαλιστές, αυτοί που «πάντα ήταν στην πρώτη γραμμή» κ.λπ. βρίσκονται σε εμφανή αμηχανία με βάση τα παραπάνω. Είναι δυνατόν να πούμε ότι η κυβέρνηση χειρίστηκε καλά το ζήτημα; Και μη χειρότερα. Ακόμα και τώρα, που όλα δείχνουν ότι δεν πρόκειται «να γίνουμε Ιταλία», αρκετοί καλούν σε μαζικά τεστ στον πληθυσμό αναπαράγοντας την γνωστή προτροπή του ΠΟΥ για «τεστ, τεστ, τεστ» και ξεχνούν ότι λίγο παρακάτω ο ίδιος Οργανισμός πρόσθετε «τεστ σε όλα τα πιθανά κρούσματα». Αυτό κάναμε περίπου και στην Ελλάδα. Όσοι έχουν την παραμικρή σχέση με τμήματα επειγόντων σε μεγάλα νοσοκομεία μπορούν να το πιστοποιήσουν. Την γραμμή του ΠΟΥ εφαρμόσαμε και εδώ…

Ο καρκίνος είναι βαθιά πολιτικό ζήτημα

Του Μανώλη Μούστου*

Καρκίνος. Αυτή η λέξη μας παραλύει. Πολλές φορές δεν θέλουμε ούτε καν να την προφέρουμε. Είναι με σιγουριά η λέξη που δεν θες να ακούσεις με τίποτα να βγαίνει από το στόμα ενός γιατρού που σου διαβάζει μία γνωμάτευση. Μετά την αποκάλυψη τόσων πολλών μυστηρίων της φύσης, της βιολογίας και της φυσικής, λίγα πράγματα έχουνε μείνει να τρομάζουν τόσο πολύ τον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο. Ένα από αυτά είναι ο καρκίνος.

Κι όμως, όσο και να θέλουμε να τον αποφύγουμε ο καρκίνος βρίσκεται παντού. Σχεδόν κάθε σπιτικό στην Ελλάδα (και ιδιαίτερα στην Κρήτη) έχει έρθει σε επαφή, σε κάποιον βαθμό, με την νεοπλασματική νόσο. Άλλωστε, χαρακτηριστικό του καρκίνου είναι ότι δεν πρόκειται για μία εμπειρία που βιώνεται ατομικά μονάχα από τον ασθενή αλλά αποτελεί ένα βίωμα συλλογικό που αφορά και τους συγγενείς, τα παιδιά, τα αδέρφια ή τους γονείς του καρκινοπαθή.

«Γονέας 1 & 2» και μεταμοντέρνος φασισμός Νέα κατορθώματα των ελίτ του ξοφλημένου δυτικού πολιτισμού

Του Μανόλη Μούστου

Πολύ πλάκα πέφτει αυτές τις μέρες στο διαδίκτυο για την πρόθεση της κυβέρνησης Μακρόν να αντικαταστήσει στα επίσημα σχολικά έγγραφα τους όρους «μητέρα» και «πατέρας» με τους όρους «γονέας 1» και «γονέας 2».

Η γαλλική κυβέρνηση δηλώνει ότι πρόθεσή της είναι να περιορίσει τις διακρίσεις που υφίστανται τα ομόφυλα ζευγάρια, και αυτό βέβαια δεν είναι καθόλου αστείο. Χρειαζόμαστε θαρραλέες νομοθεσίες και πρωτοβουλίες που θα περιορίσουν τις ομοφοβικές διακρίσεις και θα προστατεύσουν τις οικογένειες που δεν έχουν την «παραδοσιακή» σύσταση. Τι σχέση όμως έχουν τα δικαιώματα των gay γονιών με αυτό το νομοσχέδιο; Μάλλον καμία.

Εδώ συζητάμε για κάτι άλλο. Εδώ, μία εξουσία θεωρεί ότι οι όροι/έννοιες «μητέρα» και «πατέρας» είναι αναχρονιστικοί και ομοφοβικοί και τελικά προάγουν τις διακρίσεις απέναντι στις μειονότητες. Και για αυτό τους καταργεί. Με ένα νόμο.

Ποιος τελικά είναι χειρότερος ;

H αντιπαράθεση μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ. κινείται περισσότερο στην σφαίρα της επικοινωνίας και δεν σχετίζεται με διαφορές στην πολιτική ουσία των δύο σχηματισμών

Του Μανόλη Μούστου

«Ναι, αλλά φαντάσου να βγει ο Μητσοτάκης. Τα πράγματα με τη Δεξιά θα είναι πολύ χειρότερα. Οπότε καλύτερα με εμάς».

Κάπως έτσι πάει ένα από τα πιο βασικά επιχειρήματα που προβάλλουν ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρας προκειμένου να εκβιάσουν το εκλογικό σώμα, να διαχειριστούν τη δύσκολη για αυτούς κατάσταση και να διατηρηθούν στην εξουσία.

Έτσι, λοιπόν, η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ακόμα κι αν έχει ψηφίσει το 3ο και πιο αποικιοκρατικό Μνημόνιο, ακόμα κι αν κολυμπάει μέσα στο ψέμα και τον κυνισμό και οδηγεί την κοινωνία σε ακόμα μεγαλύτερη φτωχοποίηση και εξαθλίωση δεν είναι και η χειρότερη που θα μπορούσε να υπάρξει. Θα πρέπει, σε γενικές γραμμές, να είμαστε και ευχαριστημένοι γιατί τα πράγματα με την Ν.Δ. θα ήταν πολύ χειρότερα. Ο λόγος είναι απλός. Η «Αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ που δεν έχει στο DNA της πολιτικές λιτότητας (σύμφωνα τον βουλευτή Μπαλαούρα) «δεν πιστεύει σε αυτά που ψηφίζει», συνεπώς κάνει κάποια προσπάθεια για ελάφρυνση των ακραίων νεοφιλελεύθερων μέτρων που ζητούν οι δανειστές. Η Ν.Δ. όμως που έχει νεοφιλελεύθερο DNA…

Στις πλατείες, με τα αιτήματα των πλατειών!

Του Μανώλη Μούστου

Την στιγμή που οι εκβιασμοί των δανειστών κλιμακώνονται, ένα κάλεσμα στις πλατείες αγκαλιάζεται από αρκετούς πολίτες στα social media. Όπως σημειώνεται στο κάλεσμα, πρέπει «να πάρουμε την διαπραγμάτευση στα χέρια μας».

Όμως, για να έχει ανταπόκριση και συνέχεια ένα κάλεσμα πρέπει να ξέρουμε τι διεκδικούμε, για ποιόν λόγο παλεύουμε και ποιος είναι ο στόχος της κινητοποίησης.

Για να στηρίξουμε εν λευκώ την κυβέρνηση στην διαπραγμάτευση;
Για να επιμείνει η ελληνική πλευρά στο κείμενο των 47 σελίδων;
Για την τελευταία πρόταση που περιλαμβάνει ακόμα περισσότερες υποχωρήσεις;
Για το πρόγραμμα της ΔΕΘ, τις προεκλογικές δεσμεύσεις, τις προγραμματικές εξαγγελίες;
Για μία συμφωνία με «λίγη λιτότητα»;
Για να δεχτούν οι δανειστές, για παράδειγμα, τις ιδιωτικοποιήσεις και να απορρίψουν το κόψιμο του ΕΚΑΣ;

Αυτά δεν διευκρινίζονται από το συγκεκριμένο κάλεσμα.