Να μην πάμε στο άλλο άκρο, σύντροφοι!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Στο καθ' ημάς "αριστεροχώρι" δεν είναι διόλου ασυνήθιστο να ξεσπούν - σχεδόν καθημερινά - αντιπαραθέσεις για περίπου παν το επιστητόν. Συνήθως, οι αντιπαραθέσεις αυτές είναι για δευτερεύοντα ή και ανύπαρκτα ακόμη ζητήματα. Δεν είναι αυτή η περίπτωση με την οποία θα ασχοληθούμε σε αυτό το σημείωμα.

Οι σύντροφοι της "Παρέμβασης" μέσω του site antapocrisis.gr, αλλά και άλλες συλλογικότητες και μεμονωμένοι σύντροφοι ξεκίνησαν το τελευταίο διάστημα μια αντιπαράθεση ενάντια στο σύνθημα "έξω η Ελλάδα από τον πόλεμο". Η κατηγορία που του απευθύνουν είναι ότι είναι "ισαποστακίστικο" και "πασιφιστικό" και ότι, το σύνθημα που πρέπει να ρίξει η Αριστερά, σε αντιδιαστολή με το παραπάνω, είναι το "Νίκη στο Ιράν - Να ηττηθεί ο Αμερικανοσιωνισμός". Από τη σκοπιά αυτή ασκούν κριτική στις δυνάμεις που προτάσσουν το πρώτο σύνθημα - κυρίως στο ΚΚΕ - στηλιτεύοντας την γενικότερη ανάλυσή του, περί "ενδοιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, ιμπεριαλιστικών πολέμων" γενικά, χωρίς να αναδεικνύει ποιος ευθύνεται κλπ.

Αναμφίβολα, η κριτική που ασκείται στο ΚΚΕ και σε όσες δυνάμεις συγκλίνουν μαζί του (δηλαδή η πλειοψηφία των οργανώσεων και συλλογικοτήτων στην Αριστερά), έχει καίρια βάση και είναι εύστοχη. Δε χρειάζεται να επαναλάβουμε όσα γράφει και το άρθρο του antapocrisis που επισυνάπτω. Ωστόσο, στο δια ταύτα, η θέση που απορρέει ΠΟΛΙΤΙΚΑ από αυτή την κριτική προκαλεί ΣΥΓΧΥΣΗ και, ως εκ τούτου, είναι ΑΣΤΟΧΗ. Θα εξηγηθούμε ευθύς αμέσως.

Είμαστε "με τη ΝΙΚΗ του Ιράν και την ΗΤΤΑ του Αμερικανοσιωνισμού στο ΔΙΚΑΙΟ πόλεμο του πρώτου εναντίον του δεύτερου"? ΑΣΦΑΛΩΣ, ΝΑΙ! Όπως επίσης είμαστε υπέρ της ΝΙΚΗΣ της Ρωσίας και της ΗΤΤΑΣ του Ουκροναζισμού, στο ΔΙΚΑΙΟ πόλεμο της πρώτης εναντίον του δεύτερου στην Ουκρανία. ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ως προς αυτά και, προφανώς, οφείλουμε να ασκήσουμε ΠΟΛΕΜΙΚΗ στο ΚΚΕ, στο ΝΑΡ κλπ. για τη στάση τους μέχρι τώρα, τις αναλύσεις τους κλπ.

Όμως, σύντροφοι, ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΡΑΚΤΙΚΑ να δρας για να φέρεις πιο κοντά τη νίκη του Ιράν, της Παλαιστίνης, της Ρωσίας κλπ. ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΧΩΡΑ; Τι είδους δράση και με ποια συνθήματα θα βοηθήσει ΕΜΠΡΑΚΤΑ το Ιράν, την Παλαιστίνη, τη Ρωσία κλπ; 

Πρόσκληση σε διάλογο με τους αγρότες

Ληστεία τράπεζα Πειραιώς

Ένα ενοίκιο δώρο το χρόνο

Νέο ΕΑΜ, για να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα!!!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Η κυβέρνηση του 13% ελέω εκλογικού νόμου, ουδέποτε είχε τη λαϊκή νομιμοποίηση. Σιωπηρή ανοχή είχε, εξαιτίας της τραγικής απουσίας εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου για τη χώρα. 

Από τις 28/2 δεν έχει πλέον ούτε αυτή τη σιωπηρή ανοχή. Έχει χάσει κάθε λαϊκή, δημοκρατική νομιμοποίηση. Είναι ηθικά και πολιτικά ΕΚΠΤΩΤΗ. Η ανατροπή της είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΘΕ ΤΙΜΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ. Είναι μια κόκκινη γραμμή, πίσω από την οποία είναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ να στέκεται ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ πολιτική δύναμη.

Τα παραπάνω, έχουν γίνει τόσο προφανή, που ακόμα και οι ξεπουλημένοι "αστέρες" της κοινοβουλευτικής "αντιπολίτευσης" (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕ.ΑΡ., Πλεύση) ετοιμάζουν ένα κοινοβουλευτικό σόου (πρόταση δυσπιστίας) για να "παίξουν" με τις λαϊκές διαθέσεις, ελπίζοντας να τσιμπήσουν καμία ψήφο παραπάνω. Για το ΚΚΕ, ο ρόλος του στο αστικό πολιτικό σύστημα το υποχρεώνει να "μασκαρέψει" με μια επίφαση "κινήματος" την επιλογή του να στηρίξει τη σταθερότητα του καθεστώτος, οπότε εξηγείται τόσο η άρνησή του να συνυπογράψει την πρόταση μομφής, όσο και η πρωτοβουλία με τα "άσφαιρα", απολίτικα επί της ουσίας, συλλαλητήρια της Τετάρτης.

Ο λαός είναι εδώ, ζητείται πρωτοπορία...

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Τεράστιο, πρωτοφανές πλήθος. Ο αυθόρμητος, ανοργάνωτος λαός έκανε το καθήκον του.

Αδύναμες, αναντίστοιχες πολιτικά οι ομιλίες, πιο πίσω από τις διαθέσεις του κόσμου και σε σχέση με την προηγούμενη συγκέντρωση. Η ιδεολογική τρομοκρατία του no politica, σε σημαντικό βαθμό πέρασε.

Εν μέρει, αυτό είναι λογικό, αφού οι συγγενείς δε μπορούν να υποκαταστήσουν την τραγική απουσία πολιτικής πρωτοπορίας. Δεν είναι δική τους ευθύνη, η άρνηση των πολιτικών δυνάμεων να ρίξουν τα πολιτικά συνθήματα της κλιμάκωσης του αγώνα.

Παράλληλα, με εργαλείο το χθεσινό πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται το κυβερνητικό σχέδιο αποπροσανατολισμού και αποπολιτικοποίησης της υπόθεσης, μετατόπισης της συζήτησης στις τεχνοκρατικές όψεις του προβλήματος ώστε να μετακυλίσει τις μεν πολιτικές ευθύνες στον Καραμανλή, τις δε ποινικές στα διοικητικά στελέχη του ΟΣΕ, ίσως της Hellenic Train κλπ. Στο απυρόβλητο οι ιδιωτικοποιήσεις, η απελευθέρωση των μεταφορών, η μαφιόζικη επιχείρηση συγκάλυψης του τι πραγματικά συνέβη το μοιραίο βράδυ.

Παρακαταθήκη η τεράστια μαζικότητα, να αξιοποιηθεί από όσους ενδιαφέρονται για την ανασυγκρότηση του κινήματος με πολιτικούς όρους σύγκρουσης με το καθεστώς. Καμία δικαιολογία του τύπου "ο λαός δεν τραβάει". 

Και μετά τις 28/2, τι?

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ήδη από σήμερα, ότι την Παρασκευή στις 28/2, θα βουλιάξει η χώρα από τις παλλαϊκές συγκεντρώσεις. Παρά τη λύσσα του καθεστώτος να χτυπηθεί η μαζικότητα και να ευνουχιστεί η πολιτική αιχμή τους, είναι πια δεδομένο ότι στις λαϊκές μάζες δυναμώνει, ενστικτώδικα η απαίτηση "να τελειώσουμε με τη συμμορία του αίματος, της φτώχειας, του πολέμου".

Αντικειμενικά, από μεθαύριο, το κύριο θα είναι ΠΩΣ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, πώς δε θα ξεφουσκώσει, δε θα εκτονωθεί το πράγμα. Κι αυτό, επίσης αντικειμενικά, είναι άρρηκτα δεμένο, με το που πάνε τα πράγματα στο διεθνές πεδίο, ειδικά για μια χώρα βαθιά εξαρτημένη από τον ευρωατλαντισμό, όπως η Ελλάδα.

Δύο αποκαλυπτικά γεγονότα:

Πρώτον. Ζούμε μέρες "δημοκρατίας" και στη Ρουμανία: αφού ακύρωσαν με το έτσι θέλω τις εκλογές επειδή δεν τους άρεσε το αποτέλεσμα, σήμερα συνέλαβαν (!) τον νικητή τους για να μην του επιτρέψουν να είναι ξανά υποψήφιος! Κατά τα άλλα, εχθρός είναι η "ρωσική επιθετικότητα", ο "δικτάτορας Πούτιν" κλπ. κλπ.. 

Δεύτερον. Η "απονομιμοποίηση" του Ζελενσκι από τον Τραμπ κράτησε μόλις μερικές μέρες, μέχρι να δεχτεί ο τελευταίος να υπογράψει την επονείδιστη συμφωνία εκχώρησης των υπολειμμάτων του κράτους του στις ΗΠΑ. Αμέσως, ξεχάστηκαν οι "παραινέσεις" να κάνει ο κοκκάκιας εκλογές και έγινε ξανά "νόμιμος πρόεδρος" της Ουκρανίας.  Ακριβέστερα, πρόεδρος σε ό,τι θα μείνει από αυτήν, γιατί ο Δνείπερος είναι μόνο λίγες δεκάδες χιλιόμετρα μακριά και, δυτικά του, δεν υπάρχει τίποτα από αυτά που "συμφώνησαν" να "μοιραστούν". Χωρίς τον ξενοδόχο, όμως, λογαριασμός δε γίνεται...

Τι είναι η νεοαποικιοκρατία;;;

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Να ένα ενδιαφέρον ερώτημα που τα γεγονότα μας επιτρέπουν σιγά - σιγά να το απαντάμε γρήγορα και απτά, χωρίς πολλές - πολλές αναλύσεις (όχι ότι αυτές είναι άσκοπες ή αχρείαστες, απλά στον πολύ κόσμο πια φτάνουν και πολύ πιο απλά πράγματα)...

Τι είναι, λοιπόν, η νεοαποικιοκρατία;

Είναι το να είσαι ΓΑΛΛΙΔΑ, πρέσβειρα της Γαλλίας στην Τυφλίδα και να αναλαμβάνεις Πρόεδρος της χώρας στην οποία είσαι Πρέσβυς.

Είναι το να βγαίνεις, μετά από τις εκλογές που οι εκλεκτοί της Δύσης καταποντίστηκαν, εσύ, η Γαλλίδα "πρόεδρος" (μάλλον ανθύπατος θα ήταν πιο σωστό), δίκην ηγέτη της συντετριμμένης αντιπολίτευσης και να καλείς σε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ για την ανατροπή της λαϊκής ψήφου.

Είναι το να βγαίνουν ανακοινώσεις από τις δυτικές κυβερνήσεις που δεν αναγνωρίζουν την εκλεγμένη κυβέρνηση με 54%, αλλά τη δική τους εγκάθετη και τα "αποτελέσματα" που η Γαλλίδα υπάλληλός τους σκάρωσε στο γραφείο της (γιατί είναι ένα ερώτημα πώς προέκυψαν "αποτελέσματα" πανεθνικής εμβέλειας τόσο διαφορετικά από αυτά του επίσημου κρατικού μηχανισμού, δηλαδή με ποιον -επίσης πανεθνικό- μηχανισμό συνελέγησαν, πώς τεκμηριώθηκαν, σε ποια αποδεικτικά στοιχεία βασίστηκαν κλπ. - είναι φανερό ότι μόνο μηχανισμοί των ίδιων των δυτικών πρεσβειών μπορούσαν να έχουν "στήσει" αυτά τα "αποτελέσματα"). Κοντολογίς η επίσημη Δύση "αποδέχεται" τα αποτελέσματα που... η ίδια η Δύση έφτιαξε!!!

Οι "παιδικές ασθένειες" χαντακώνουν την υπόθεσή μας!!!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Σήμερα είναι προγραμματισμένη, για το απόγευμα, μια αντιΝΑΤΟική διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας, οργανωμένη από μια πρωτοβουλία Σωματείων και Συλλογικοτήτων. Κυκλοφόρησαν και αφίσες της κινητοποίησης όπου ξεχωρίζει ως κεντρικό σύνθημα το "να ηττηθεί το ΝΑΤΟ" και "νίκη στους λαούς που παλεύουν ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό". 

Με ρώτησαν κάποιοι σύντροφοι, αν στηρίζω την συγκεκριμένη κινητοποίηση. Λοιπόν, ναι, τη στηρίζω. Αλλά - και να με συγχωρούν οι σύντροφοι διοργανωτές της - βρίσκω εν πολλοίς άστοχο τον προσανατολισμό της. Και εξηγούμαι:

"Να σταματήσουμε τον ΠΟΛΕΜΟ του ΝΑΤΟ και του Σιωνισμού, που ΗΔΗ έχει εμπλέξει τη χώρα μας, ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ!"

Κατά τη γνώμη μου, με ΑΥΤΟ το σύνθημα έπρεπε να διεξαχθεί η σημερινή συγκέντρωση, γιατί είναι πιο πλατιάς απεύθυνσης και μπορεί να αγκαλιαστεί από ευρύτερες δυνάμεις, ακόμα και όσους έχουν αμφιβολίες για το κατά πόσο είναι εφικτή μια ήττα του ΝΑΤΟ πχ στην Ουκρανία ή του αμερικανοσιωνισμού στην Παλαιστίνη, στο Λίβανο κλπ.., ή δε θέλουν να φανεί ότι "στηρίζουν τον δικτάτορα Πούτιν" κλπ.

Για το ζήτημα του αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και το σύνθημα «κάτω η κυβέρνηση»

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Επειδή κάποιοι καλοί και αγαπημένοι φίλοι και σύντροφοι μου ασκούν, καλοπροαίρετα – κι αυτό είναι εκτιμητέο – κριτική ότι υπερβάλλω στον «αντικυβερνητικό» χαρακτήρα του πολιτικού λόγου που εκφέρω, σε σημείο που να δίνεται η εντύπωση ότι συμφωνώ με το αίτημα «εκλογές τώρα» ή τελοσπάντων με μια κοινοβουλευτικού τύπου «εκδίωξη» του Μητσοτάκη, θα ήθελα να τους δώσω μερικές διευκρινίσεις που, νομίζω, θα λύσουν τις όποιες παρεξηγήσεις.

Καταρχάς, ένα αίτημα εκλογών, στον παρόντα συσχετισμό και μετά από τρεις επανειλημμένες γενικές εκλογικές αναμετρήσεις, στερείται νοήματος. Είναι τόσο τραγικό το έλλειμμα αντιπολίτευσης και τόσο εξωφρενική η στήριξη στην κυβέρνηση από τα συστημικά ΜΜΕ που, σε συνδυασμό με την απόλυτη κινηματική νηνεμία, το σύνθημα αυτό είναι απλώς μια γελοιογραφία. Το ότι το σύνθημα αυτό το ρίχνει πότε-πότε ο ΣΥΡΙΖΑ καθιστά ακόμα πιο κραυγαλέο αυτόν το γελοιογραφικό χαρακτήρα.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι, για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η προφανής και εξώφθαλμη απουσία ενός πολιτικού λαϊκού κινήματος ανατροπής, το οποίο θα υπηρετούσε σε όλα τα επίπεδα, από αυτό των μερικών, οικονομικών διεκδικήσεων, μέχρι αυτό των καθαρά πολιτικών κινητοποιήσεων, ένα συνεκτικό πρόγραμμα ριζοσπαστικής, αντιιμπεριαλιστικής, φιλολαϊκής εξόδου από το σημερινό βούρκο του καθεστώτος της Νέας Αμερικανοκρατίας και της εξάρτησης. Ενός προγράμματος που, όπως έχουμε κατ’επανάληψη τονίσει, θα πρέπει να συμπυκνώνεται σε ένα πλαίσιο κρίσιμων αιχμών, όπως:

α. η άμεση έξοδος από ΝΑΤΟ-ΕΕ,

β. το κλείσιμο των αμερικανικών βάσεων και η εκδίωξη των νατοϊκών στρατευμάτων που σταθμεύουν στη Ελλάδα, 

γ. η εθνικοποίηση των στρατηγικών, μονοπωλημένων τομέων της οικονομίας, 

δ. η μονομερής του δημοσίου χρέους της χώρας και η επάνοδος σε εθνικό νόμισμα, 

ε. η ενδυνάμωση της συνεργασίας και η στροφή προς το μπλοκ των χωρών BRICS

Μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μας! Τόσο θράσος πια;

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Πολύ-πολύ πρόσφατα, ένας καλός φίλος και σύντροφος με τον οποίο παλεύουμε μαζί για την ανασυγκρότηση της αντιιμπεριαλιστικής, επαναστατικής πτέρυγας του κινήματος σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο, με πληροφόρησε ότι κάποια νεόκοπα στελέχη του ΚΚΕ διαδίδουν σε προσωπικές συζητήσεις ότι "κι εμείς με την Ρωσία είμαστε" κι ότι η συσπείρωση γύρω από τον Περισσό αποτελεί, τάχα, τη "μόνη συνεπή αντιιμπεριαλιστική επιλογή" για κάθε αριστερό αγωνιστή που συντάσσεται με τη Ρωσία ενάντια στο ΝΑΤΟ.

Μάλιστα, το θράσος αυτών των στελεχών έχει φτάσει σε τέτοια δυσθεώρητα επίπεδα, ώστε να "κουνάνε το δάχτυλο" σε όποιον κάνει κριτική στην ηγεσία του ΚΚΕ για ..."απουσία από τους αγώνες" και να τον καλούν σε "κινητοποίηση στην Αλεξανδρούπολη ενάντια στα αμερικάνικα τανκς" προκειμένου να ...αποδείξει ότι δεν είναι "άκαπνος" (γιατί, προφανώς, για τους ..."μπαρουτοκαπνισμένους μπολσεβίκους" του Περισσού δεν τίθεται καν ζήτημα)...

Τονίζω, ευθύς εξαρχής, ότι δε θα μιλήσω με "διευθύνσεις και ονόματα", όσο κι αν ο πειρασμός να το κάνω είναι μεγάλος. Φυσικά, οι "παροικούντες την Ιερουσαλήμ" δε θα δυσκολευτούν να καταλάβουν τι και ποιούς αφορούν οι παρακάτω γραμμές. Για τους υπόλοιπους, η ίδια η ουσία της επιχειρηματολογίας είναι αρκετή για να πειστούν για το απεχθές περιεχόμενο τέτοιων "εκκλήσεων", χωρίς να χρειάζεται να προσεγγίσουν το ζήτημα με όρους "πολιτικού κουτσομπολιού"...

Πρέπει να ειπωθεί εξαρχής ότι ζήτημα ατομικής "πολιτικής βλακείας" του α' ή του β' κομματικού "νεοσσού", απλά δεν τίθεται. Όχι γιατί γενικά δεν υπάρχει, αλλά γιατί, δυστυχώς, οι απόψεις αυτές σας διαβεβαιώνω ότι ακούγονται (ασφαλώς πιο "προσεκτικά" διατυπωμένες) και από πολύ πιο "συγκροτημένα χείλη" του εν λόγω κομματικού μηχανισμού, πολύ πριν ο καλός σύντροφος μου μεταφέρει τις τελευταίες του εμπειρίες. Ο γράφων έχει ο ίδιος βρεθεί στην πολύ δυσάρεστη θέση να είναι αποδέκτης τέτοιων "αναλύσεων", οπότε οι τελευταίες "ειδήσεις", απλώς επιβεβαίωσαν του λόγου το αληθές. Οπότε, ας μην σπεύσουμε να αναγνωρίσουμε στα στελέχη του ΚΚΕ το ελαφρυντικό της πολιτικής ανοησίας και ας επικεντρώσουμε στην ουσία.

Μπαζωμένη αλήθεια

Την πιο κρίσιμη στιγμή, να κλιμακώσουμε με καθαρό μυαλό και ξεκάθαρο στόχο!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Βαδίζουμε, το δίχως άλλο, στην πιο κρίσιμη φάση του αγώνα ενάντια στα ιδιωτικά ΑΕΙ και στο νομοσχέδιο της ντροπής. Είναι ώρα να δούμε κατάματα την πραγματικότητα και να πούμε αλήθειες. Μόνο μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας μπορούμε να ελπίζουμε στη νίκη.

Σήμερα, αφού δυστυχώς οι πολιτικές δυνάμεις που έπρεπε να πρωτοστατήσουν για κάτι τέτοιο δεν δείχνουν καμία έμπρακτη πρόθεση για να περπατήσει στη ζωή η λογική της συγκρότησης Παλλαϊκού Μετώπου Πάλης για την υπεράσπιση των πιο ζωτικών λαϊκών αναγκών, του ψωμιού, της δουλειάς, της υγείας, της παιδείας, της ειρήνης, της δημοκρατίας και της εθνικής ανεξαρτησίας κι αφού οδεύουμε, δυστυχώς ξαναλέω, προς την κορύφωση της μάχης ενάντια στο αντιδραστικό ν/σ για τα ιδιωτικά ΑΕΙ επί της ουσίας ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ως πανεπιστημιακό κίνημα, ας καταλάβουμε τουλάχιστον ότι:

Η ΚΥΡΙΑ ΓΡΑΜΜΗ ΑΜΥΝΑΣ μας, ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, είναι η ΜΑΧΗ για την ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ του νομοσχεδίου, την υπεράσπιση του Αρ. 16 από τους παραχαράκτες και τους πλιατσικολόγους της δημόσιας περιουσίας, τις ύαινες των ξένων και ντόπιων funds και τους κολλητούς τους στην κυβέρνηση.

Οχι γιατί από θέσεις αρχών αυτή η μάχη εξαντλεί τους λόγους για τους οποίους αντιστεκόμαστε στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Είναι καταγεγραμμένη και τεκμηριωμένη η θέση αρχών του κινήματος υπέρ της Δημόσιας, Δωρεάν Παιδείας για Όλο το Λαό.

Καμιά νομιμοποίηση του πρακτορικού "δικαιοματισμού" στο όνομα του κινήματος!

Επί τροχάδην, μερικές σκέψεις για το θέμα των ομόφυλων ζευγαριών κλπ.

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Πρώτον. Δεν είναι ένα ζήτημα που προέκυψε από τα κάτω, από την κοινωνία,  ως μαζικό κοινωνικό αίτημα. Αντίθετα, συστηματικά προωθείται από συστημικούς μηχανισμούς και φορείς, από τα πάνω και με όρους, συχνά, εξοργιστικής προπαγάνδας, η οποία κάνει ότι μπορεί για να επιβάλλει την "identity politics" ατζέντα της κόντρα στη βούληση ποσοστών της κοινωνίας που αγγίζουν το 70%, όπως έδειξε ακόμα και πρόσφατη έρευνα της GPO - του κυβερνητικού παρατρεχάμενου Θεοδωρικάκου. Και ας μην αναρωτηθεί κανείς καν για το ταξικό "πρόσημο" αυτού του πλειοψηφικού ρεύματος: ανάμεσα στο Αιγάλεω και το Κερατσίνι από τη μια και την Κηφισιά και τη Φιλοθέη από την άλλη, υπάρχει κανείς που αμφιβάλλει σε ποιες περιοχές τα ποσοστά του "ναι" είναι υψηλοτέρα και σε ποιες χαμηλότερα;

Δεύτερον. Αν προς στιγμήν αφήσουμε εκτός συζήτησης το αν και κατά πόσο έχει "δικαίωμα" ή όχι ένα ομόφυλο ζευγάρι στο να ανατρέφει παιδιά (από τη στιγμή που η επιλογή του συνιστά άρνηση της φυσικής διαδικασίας γέννησης αυτών των παιδιών), τότε είναι φανερό ότι το δικαίωμα αυτό για τα ομοφυλόφιλα άτομα στην Ελλάδα είναι νομικά κατοχυρωμένο ήδη από το 1946, με την θέσπιση δικαιώματος υιοθεσίας σε κάθε μεμονωμένο άτομο, ακόμα και εκτός γάμου. Κανείς λοιπόν δε μπορεί να ισχυριστεί ότι η συζήτηση που γίνεται αφορά στην κάλυψη ενός πραγματικού νομικού κενού και στην κατοχύρωση ενός , τάχα, ανεκπλήρωτου ως σήμερα, ανθρώπινου δικαιώματος.

Τρίτον. Η δυνατότητα τεκνοθεσίας ενός ομόφυλου ζεύγους μέσω παρένθετης μητέρας είναι τουλάχιστον το ίδιο προβληματική όσο και για ένα ετερόφυλο. Στην ουσία μιλάμε για την απογείωση της λογικής της γυναίκας ως "συσκευής αναπαραγωγής". Και μην πει κανείς για το "δικαίωμα ενός ζευγαριού να αποκτήσει παιδί" γιατί εδώ το κυρίαρχο στοιχείο είναι το οικονομικό - ταξικό: το κόστος μιας εγκυμοσύνης μέσω παρένθετης μητέρας κυμαίνεται σε αρκετές δεκάδες χιλιάδες ευρώ (>70k), έτσι ώστε μόνο οικογένειες από πολύ συγκεκριμένα κοινωνικά στρώματα να έχουν τη δυνατότητα να ασκήσουν αυτό το "δικαίωμα". Να "νοικιάσουν" δηλαδή μια γυναικεία μήτρα για να κυήσει και να γεννήσει το παιδί τους. Μιλάμε για την πλήρη στρέβλωση της έννοιας της μητρότητας. Αντί λοιπόν να συζητάμε (και το γυναικείο κίνημα να απαιτεί!) την κατάργηση ή έστω τη θέσπιση πολύ αυστηρών προϋποθέσεων εφαρμογής του θεσμού της παρένθετης μητέρας, συζητάμε για την επέκταση του ώστε να καλύπτει και ζευγάρια των οποίων η επιλογή εξ ορισμού αποκλείει την έννοια της απόκτησης παιδιών με τη μόνη διαδικασία που γνωρίζει η φύση. Κι αυτό ορισμένοι, το ονομάζουν... "προοδευτισμό"!!!

Το τι σημαίνει ήττα του Αμερικανοσιωνισμού ας αφήσουμε να μας το πουν αυτοί που τον πολεμού

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Σε περιόδους σύγκρουσης, μια καλή πρακτική είναι να δίνεις πρωτίστως το λόγο σε αυτούς που συγκρούονται. Ποτέ δε μετάνιωσα, εφαρμόζοντας αυτή την αρχή. Έτσι, διάβασα με προσοχή όλες τις ανακοινώσεις των μαχητικών Παλαιστινιακών Οργανώσεων, ειδικά την πολύ σημαντική κοινή τους ανακοίνωση. Την πολύ καλή, πολιτικά σχεδόν αψεγάδιαστη ομιλία του ηγέτη της Χαμάς, προχθές. Το πολιτικό ντοκουμέντο της σημερινής παρέμβασης του Χασάν Νασράλα. Αναρωτιέμαι τι άλλο πρέπει να ειπωθεί για να γίνει κατανοητή και στον πιο ...άμυαλο, το ποια είναι επιτέλους η γραμμή του περίφημου "Άξονα της Αντίστασης", για να ευθυγραμμιστεί με αυτήν - εφόσον δηλώνει αλληλέγγυος μαζί της - και να πάψει να την προβοκάρει - ηθελημένα ή όχι - με αριστερίστικους μαξιμαλισμούς που, στην πλειοψηφία τους, υποκρύπτουν απλώς τη διάθεση να αράξουμε στους καναπέδες μας και να "ευχηθούμε (ανέξοδα) τη νίκη στα όπλα της Παλαιστίνης"...

Για μια ακόμα φορά, ας το πούμε ξανά, μπας και το καταλάβουν ορισμένοι "φίλοι" της Παλαιστίνης που μάλλον "δεν ξέρουν πούθε παν' τα τέσσερα":

1. Η Δύση και ο σιωνισμός επέδειξαν αξιοσημείωτη ετοιμότητα (για να μην πω τίποτα περισσότερο) στο να αξιοποιήσουν την επίθεση της 7ης Οκτώβρη για να επιδιώξουν την ΚΛΙΜΑΚΩΣΗ και τη ΓΕΝΙΚΕΥΣΗ του πολέμου στη Μ. Ανατολή με ΚΥΡΙΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ, στρατιωτικά μεν το Ιράν και τη Χεζμπολάχ (δευτερευόντως τη Συρία), πολιτικά δε να καταστείλουν και να μπλοκάρουν την τάση "αντάρτικου" στη Δύση που επιδεικνύουν παραδοσιακοί σύμμαχοί τους των τελευταίων δεκαετιών, όπως η Σ. Αραβία, ενδεχομένως η Αίγυπτος κλπ.

2. Ο αμερικανοσιωνισμός έχει επιλέξει μια γραμμή κτηνώδους βίας και ασύλληπτης βαρβαρότητας απέναντι στο μαρτυρικό λαό της Παλαιστίνης, προφανέστατα ασύγκριτα δυσανάλογη με τις όποιες απώλειες υπέστη από το χτύπημα της 7ης Οκτώβρη. Πέραν της ούτως ή άλλως βαθιά ναζιστικής, ρατσιστικής, βάρβαρης φύσης του, η επιλογή αυτή υπαγορεύεται ΚΑΙ από τη σκοπιμότητα του να παρασύρει ΤΩΡΑ το Ιράν σε μια γενικευμένη αντιπαράθεση, παίζοντάς τα, κυριολεκτικά, "όλα για όλα". Από τη μεριά του, είναι λογικό: η συντριβή στην Ουκρανία, το colpo grosso της Ρωσίας στην Αφρική, η ανατίναξη του πετροδολλάριου και οι εξελίξεις με τους BRICS, όλα δείχνουν ότι αν δεν ανακόψει ΤΩΡΑ την πορεία των πραγμάτων, θα υποχρεωθεί κάποια στιγμή στο όχι πολύ μακρινό μέλλον να δώσει τη μάχη της υπεράσπισης της ιμπεριαλιστικής, νεοαποικιοκρατικής του κυριαρχίας από πολύ χειρότερες θέσεις. Δεν έχει άλλη επιλογή, παρά να κάνει αυτό που κάνει. Κι αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι δυνάμεις της Αντίστασης, το Ιράν, η Χεζμπολάχ, η Ρωσία, όλη η δημοκρατική ανθρωπότητα. Όλος ο κόσμος "το'χει τούμπανο" και μόνο εμείς φαίνεται ότι, ακόμα, "το 'χουμε κρυφό καμάρι"...

Αμερικανοσιωνιστές, κάντε πίσω - κατάπαυση του πυρός τώρα!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Χθες μόλις έπεσε στην αντίληψή μου πρόσφατο δημοσίευμα των Financial Times, με δηλώσεις του Ali Barakeh, ανώτατου στελέχους της Χαμάς στο Λίβανο, για τις πρόσφατες εξελίξεις. Ο Barakeh λέει ότι η Χαμάς θα μπορούσε να συμφωνήσει σε 5νθήμερη ανακωχή για την απελευθέρωση όλων των ξένων αιχμαλώτων, ενώ τους Ισρηλινούς στρατιώτες προτίθεται να τους ανταλλάξει με Παλαιστίνιους κρατούμενους. Οι δηλώσεις αυτές διέλυσαν τις όποιες αμφιβολίες ή δισταγμούς είχα ως τώρα για να πω καθαρά τη γνώμη μου για το τι συμβαίνει στη Μ. Ανατολή και ποια είναι τα δικά μας καθήκοντα. Ιδού λοιπόν οι σκέψεις μου και καλοδεχούμενη η όποια κριτική ή πολεμική επ'αυτών...

Αν η συγκεκριμένη δήλωση του στελέχους της Χαμάς είναι πραγματική - δεν έχω λόγο να μην το πιστεύω, αλλά πάντα πρέπει κανείς να είναι πολύ επιφυλακτικός σε τέτοιες στιγμές - νομίζω ότι επιβεβαιώνει τις σοβαρές αρχικές μου αμφιβολίες για το κατά πόσο το χτύπημα της 7ης Οκτώβρη ήταν, αντικειμενικά, χτύπημα  ενάντια στα σχέδια του αμερικανοσιωνισμού ή όχι.

Από την αρχή αναδείξαμε ως ΚΥΡΙΟ ΣΤΟΙΧΕΙΟ των εξελίξεων, την  λυσσώδη προσπάθεια κλιμάκωσης του πολέμου από πλευράς Δύσης, με το άνοιγμα νέου μετώπου στον άξονα Συρία-Ιρακ-Ιράν, μετά τη συντριπτική ήττα στην Ουκρανία, τις σφαλιάρες στην Αφρική, στο μέτωπο της διεύρυνσης των BRICS κλπ. Αναδείξαμε, δηλαδή, το "ποιος ωφελείται" από ένα πολεμικό επεισόδιο αυτή τη στιγμή.

Μόνο η πάλη για την συνολική ήττα του μετώπου Δύσης-Σιωνισμού θα φέρει τη νίκη στην Παλαιστίνη!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Η σύγκρουση στη Γάζα κλιμακώνεται όλο και περισσότερο. Ο ηρωικός αγώνας των Παλαιστινίων μαχητών, ενάντια στη μισητή μπότα του Σιωνισμού και του ομογάλακτου αδερφού του, του αγγλοσαξονικού ιμπεριαλισμού, έχει περάσει σε μια κρίσιμη φάση.

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, αποκτά βαρύνουσα σημασία, τόσο για τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, όσο και ευρύτερα για το διεθνές αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, η σωστή "ανάγνωση" της συγκυρίας και η συνεπακόλουθη ορθή διατύπωση των καθηκόντων και των συνθημάτων πάλης του.

Από την πρώτη κιόλας στιγμή διαφάνηκαν, στην πλευρά του κινήματος, δυο διαφορετικές λογικές στην προσέγγιση των εξελίξεων.

Η πρώτη, επέλεξε να προσεγγίσει τα γεγονότα ως ένα ακόμα επεισόδιο στη μακρά σύγκρουση του Παλαιστινιακού λαού με το σιωνιστικό καθεστώς, χωρίς να τοποθετεί την παρούσα φάση της σύγκρουσης αυτής στο ευρύτερο τοπίο της εν εξελίξει παγκόσμιας αντιπαράθεσης. Μιας αντιπαράθεσης που, ολοφάνερα, λαμβάνει χώρα σε όλα τα επίπεδα, ανάμεσα στον αποχαλινωμένο, επιθετικό και υπεραντιδραστικό δυτικό ιμπεριαλισμό με αιχμή το αγγλοσαξονικό μπλοκ από τη μια πλευρά και στον Άξονα της Αντίστασης που συγκροτούν χώρες, λαοί και κινήματα που δίνουν τη μάχη για την υπεράσπιση της εθνικής τους ύπαρξης, για την ήττα της νεοαποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού, από την άλλη.

Οι δυνάμεις που στέκονται στο έδαφος της παραπάνω ανάλυσης (διόλου τυχαία σε αυτές πρωτοστατεί το ΚΚΕ και η λοιπή "αριστερά των ίσων αποστάσεων"), μέχρι στιγμής αρνούνται ή αδυνατούν να αναδείξουν την οργανική σύνδεση της σύγκρουσης στη Γάζα και τη Δ. Όχθη με τη σύγκρουση στην Ουκρανία, στον Καύκασο, στη Συρία, στην Κορεατική Χερσόνησο, στην Δυτική Αφρική κι όπου αλλού οι δυνάμεις της νεοαποικιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού επιτίθενται για να καθυποτάξουν κάθε χώρα, λαό και κίνημα που τους αντιστέκεται. Στις ανακοινώσεις, αναλύσεις, προκηρύξεις κλπ. αυτού του ρεύματος, το Παλαιστινιακό παρουσιάζεται μονοδιάστατα ως πρόβλημα εισβολής και κατοχής της Παλαιστίνης από το Σιωνισμό και άρα αποτίναξης της και ίδρυσης του ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους.

Στις κάλπες, να μη γίνουμε νεροκουβαλητές κανενός!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Διαβάζω πολλούς συντρόφους (χωρίς εισαγωγικά) που, τις τελευταίες μέρες και με σημείο αναφοράς τον Πελετίδη, καλούν σε κριτική υπερψήφιση της Λαϊκής Συσπείρωσης (Λ.Σ., δηλαδή του ΚΚΕ) στις εκλογές της 8ης Οκτώβρη. Χωρίς, φυσικά, να θέλω να υποδείξω σε κανέναν τι να κάνει, είναι νομίζω σωστό να διευκρινίσω τη δική μου θέση.

Καταρχάς, η συζήτηση του τύπου "να βγάλουμε κι άλλους Πελετίδηδες" δεν αφορά την κάλπη των Περιφερειών. Δεν πιστεύω να έχει κανείς την αυταπάτη ότι η Λ.Σ. "χτυπάει" τη νίκη σε κάποια περιφέρεια. Με βάση και το αντιδραστικό εκλογικό σύστημα, δεν υπάρχει καν η δυνατότητα μπλοκαρίσματος αντιδραστικών αποφάσεων στα Περιφερειακά Συμβούλια. Επόμενως, μιλάμε για εκλογική καταγραφή καθαρά και, μάλιστα, στην κατεξοχήν "κεντρική πολιτική" κάλπη της ημέρας. Από αυτή την κάλπη θα εξαχθούν κατεξοχήν τα πολιτικά συμπεράσματα και οι συσχετισμοί στο τέλος της ημέρας. 

Όποιος σ. μας καλεί, λοιπόν, να ψηφίσουμε Λ.Σ. στις Περιφέρειες, στην ουσία μας καλεί να δώσουμε ψήφο στο ΚΚΕ γενικώς. Σεβαστή άποψη, αλλά να αφήσουμε στην άκρη τον Πελετίδη και να ξέρουμε για τι μιλάμε. Ψήφος στη Λ.Σ. στις Περιφέρειες σημαίνει ψήφος:

* στη γραμμή υποταγής στο ΝΑΤΟ μέσω των συγκαλυμμένων σοσιαλσοβινιστικών θέσεων περί "δικαίου πολέμου του Ουκρανικού Λαού", των ίσων αποστάσεων κλπ.

* στη διασπαστική, προβοκατόρικη γραμμή διάσπασης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος και στοίχισης του πίσω από τις αστικές τάξεις του ευρωατλαντισμού με δήθεν "λενινιστική" φρασεολογία

* στη γραμμή άρνησης του πολιτικού αγώνα ενάντια στο καθεστώς της Αμερικανοκρατίας και υποκατάστασης του από έναν χυδαίο οικονομισμό σε συνδυασμό με ένα κρεσέντο κοινοβουλευτικού κρετινισμού που θυμίζει τις χειρότερες μέρες του ευρωκομμουνισμού

* στη γραμμή καθήλωσης του εργατικού κινήματος στην ουρά της αστικής ΓΣΕΕ, άρνησης να συμβάλλει στην ανασυγκρότηση του κινήματος με πρωτοβουλίες ενιαιομετωπικής δράσης όλων των δυνάμεων που αναφέρονται στην ταξική πάλη

* στη γραμμή αντιδραστικής αναθεώρησης της ιστορίας του ελληνικού και διεθνούς κομμουνιστικού και επαναστατικού κινήματος, με τη δικαίωση χρεωκοπημένων αντιμαρξιστικών-αντιλενινιστικών αντιλήψεων για το χαρακτήρα της εποχής, για τη στρατηγική και την τακτική, για τις κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης στη χώρα και διεθνώς κλπ.

Όταν ο αστικός εθελοντισμός μασκαρεύεται σε "αλληλεγγύη"...

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Η κακόηχη ατάκα "ο λαός σώζει το λαό" (από τις φωτιές, τις πλημμύρες, τις κατασχέσεις κλπ. κλπ. βάλτε ό,τι θέλετε μετά...) δεν έχει καμία σχέση με αυτό που προβάλλεται από την ηγεσία του ΚΚΕ, ως φιλολαϊκή δράση για τα άμεσα προβλήματα.

Ένα ΚΚ, θα συνδύαζε και θα υπέτασσε μια τέτοια δράση σε ένα ΑΜΕΣΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΕΞΟΔΟΥ, βασισμένο σε συνθήματα ρήξης με τα βάθρα της εξάρτησης από τον ευρωατλαντισμό και άμεσες πολιτικές αιχμές που φωτίζουν αυτό το δρόμο και τραβούν τις πλατιές μάζες στον πολιτικό αγώνα. Πχ σήμερα, θα μπορούσαν να ζητάνε εδώ και τώρα να αρθούν οι αντιρωσικές κυρώσεις και να έρθουν ρωσικά πυροσβεστικά να σβήσουν τις φωτιές, όπως το 2021, όταν όλος ο λαός είδε ότι χάρη σε αυτά αποφεύχθηκε μεγαλύτερη καταστροφή.

Το ΚΚΕ, όμως, ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΑΥΤΟ. Αντίθετα, με τις δράσεις της δήθεν "αλληλεγγύης", ξεκομμένες και σε αντιπαράθεση με τον παραπάνω προσανατολισμό, στην πράξη ΥΠΟΚΑΘΙΣΤΑ τον πολιτικό αγώνα με τον ΑΣΤΙΚΟ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟ. Η "δράση για να ανακουφιστεί ο λαός", καταντά μικροαστική "φιλανθρωπία", γιατί είναι παντελώς άσχετη με οποιαδήποτε οργανωμένη ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ. Η ανακοίνωση της ΚΟ Αττικής που παραθέτουμε, δεν περιλαμβάνει - για ακόμα μια φορά - ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΑΜΕΣΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΙΤΗΜΑ. Απίθανο (?) κι όμως αληθινό...

Ολοι μια γροθιά για τη νίκη: Τα σχέδια αποσταθεροποίησης έπεσαν ξανά στο κενό!!!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Η ιστορία του "κινήματος Πριγκόζιν" έληξε, τουλάχιστον προς το παρόν. Πρόλαβε, ωστόσο, να προκαλέσει τόσες αναταράξεις και αντικρουόμενες προσεγγίσεις, που αξίζει τον κόπο να σταθεί κανείς σε μερικά σημεία, σε συνέχεια βεβαίως των πρώτων εκτιμήσεων που κάναμε πριν λίγες μέρες.

Υπάρχε, καταρχάς, το "θέμα Βάγκνερ" και η "ιερή αγανάκτηση" που προκαλεί σε διάφορους "συνεπείς" (ο Θεός να μας φυλάει...) συντρόφους "η εικόνα μιας Ρωσίας που στηρίζεται στους μισθοφόρους". Καταρχάς, θα πρέπει να θυμίσουμε ότι ο τακτικός ρωσικός στρατός (όπως και κάθε σύγχρονος στρατός) είναι εν πολλοίς μισθοφορικός με την έννοια ότι οι πλέον επίλεκτες μονάδες του στελεχώνονται από επαγγελματίες στρατιώτες (χώρια οι αξιωματικοί κλπ.). Χώρα που να στηρίζει τη στρατιωτική της ισχύ στους κληρωτούς, πολύ απλά, δεν υπάρχει.

Αλλά αυτό δεν είναι το κύριο ζήτημα. Ο βασικός λόγος για τον οποίο είναι απλώς γελοίο να θεωρείται - όπως διαβάζω από κάποιους - ειδικά η Βάγκνερ μια οποιαδήποτε "ιδιωτική στρατιωτική εταιρεία", είναι ότι η Βάγκνερ ήταν και παραμένει ένα πρότζεκτ της GRU, της ρωσικής στρατιωτικής αντικατασκοπείας κι αυτό αν και δεν είναι πολύ πλατιά διαδεδομένο, εντούτοις δεν είναι και άγνωστο, τουλάχιστον για όσους ενδιαφέρθηκαν να το "ψάξουν". Γι' αυτό, άλλωστε και η δομή και το ιδεολογικό πλαίσιο δράσης της είναι πολύ συγκεκριμένο. Και για να λέμε και του στραβού το δίκιο, λίγο-πολύ, όλες οι αντίστοιχες PMC's μια αντίστοιχη σχέση έχουν με τις μυστικές υπηρεσίες των χωρών τους.

Το δεύτερο ζήτημα που κυριάρχησε, ίσως και περισσότερο από το πρώτο, είναι φυσικά ο ίδιος ο Πριγκόζιν. Είναι, όμως, κάπως άδικο αυτό μιας και ως πρόσωπο, στην πραγματικότητα, ήταν μονάχα ο "μπροστινός" της "δύναμης Βάγκνερ", τουλάχιστον μέχρι τις τελευταίες μέρες. Το γιατί επιλέχθηκε αυτός σε αυτή τη θέση, αν και οι στρατιωτικές του ικανότητες ολοφάνερα δεν είναι κάτι το αξιοσημείωτο, είναι μια άλλη συζήτηση. Ας πούμε μόνο ότι με το λούμπεν προφίλ του ήταν το κατάλληλο πρόσωπο να ηγηθεί ενός στρατού παραβατικών ή μισοπαραβατικών "κατσαπλιάδων" προορισμένων για πολύ ειδικές "δουλειές". Όσοι νιώθουν κάπως άβολα με αυτό, ας σκεφτούν αν μπορούσε, αν είχε δικαίωμα η ηγεσία του ρωσικού στρατού να πολεμήσει αποτελεσματικά τα ναζισταριά και τους ΝΑΤΟικους δολοφόνους αντιπαρατάσσοντας αμούστακα παιδιά, ή/και έφεδρους επίστρατους των 2 μηνών εκπαίδευσης. Η απάντηση, είναι, νομίζουμε, προφανής...