ΟΥΣΤ 2.0 – Δεν μετράμε ψήφους, μετράμε ζωές

Τις τελευταίες μέρες ζούμε την προσπάθεια που κάνει σύσσωμο το πολιτικό σύστημα να μπει στη γωνία και να καπελωθεί η ορμητική παρουσία της κοινωνίας στα πολιτικά πράγματα μετά το έγκλημα στα Τέμπη. Σε πλήρη συνεννόηση, και παρά τους μικροκομματικούς καβγάδες, επιδιώκουν την επιστροφή στην «ομαλότητα» για να γίνουν εκλογές σε «ήπιο κλίμα», μετρώντας πολιτικό κόστος και ψήφους και πώς θα πλασαριστούν καλύτερα εντός του απαξιωμένου πολιτικού συστήματος.

Κανείς τους δεν θέλει να ακούσει όσα ψιθυρίζουν πενθώντας ή φωνάζουν οργισμένα στα σχολεία, στους δρόμους και τις πλατείες, στα γήπεδα, ακόμα και στα πιο απομακρυσμένα μέρη και τα πιο μικρά νησιά της χώρας, όσα έθεσαν με το ξέσπασμά τους οι νέοι και ο λαός που κινητοποιήθηκε:

Πρώτον. Την προοπτική που έχει σε αυτή τη χώρα η νέα γενιά. Όσοι και όσες ήταν μικρά παιδιά όταν η χώρα έμπαινε στη μνημονιακή στρούγκα, έχουν ζήσει σε μια χώρα με ειδικό καθεστώς, με πετσοκομμένη τη δημοκρατία και την ελευθερία, με φτωχοποίηση, μετανάστευση στο εξωτερικό και εγκλεισμούς κάθε είδους. Και τώρα βγάζουν μια κραυγή αγωνίας για την πραγματικότητα που τους προσφέρεται.

Mατωμένη μέρα για την Κοκκινιά (17 Αυγούστου 1944)... Η ιστορική προκήρυξη της Κομματικής Οργάνωσης Κοκκινιάς του ΚΚΕ, που κυκλοφόρησε το ίδιο βράδυ της 17 Αυγούστου 1944!

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Νέα Προκήρυξη της 17Ν.

Τραγέλαφος του Πιτσιρίκου

Η επιβολή από τα όργανα του Δυτικού κεφαλαίου, την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΔΝΤ, τις Δυτικές τράπεζες μιας άγριας οικονομικής πολιτικής καταλήστευσης του λαϊκού εισοδήματος, μιας βάναυσης επίθεσης ενάντια στο βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων, η επιβολή σκληρών όρων για την παροχή του δανείου, οι συνεχείς αποστολές Δυτικών ελεγκτών για την άμεση παρακολούθηση της πορείας του προγράμματος λιτότητας, η ενδεχόμενη επιβολή νέων σκληρών μετρούν σε περίπτωση απόκλισης για να χορηγηθεί η δεύτερη δόση, ισοδυναμούν με ουσιαστική χρεωκοπία της χώρας, με σύγχρονο Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο τύπου 1897, προσαρμοσμένο στις σημερινές, συνθήκες.

Όπως και τότε, ολόκληρη η σημερινή οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, από τα έσοδα, τους φόρους (μονοπώλια τότε, νέες φορολογίες σήμερα και διαιώνιση του φορολογικού συστήματος της απάτης και της συστηματικής φοροδιαφυγής), τα τιμολόγια των ΔΕΚΟ, μέχρι τις δαπάνες, την εισοδηματική πολιτική, τις κοινωνικές ασφαλίσεις και τις συντάξεις, τις επενδύσεις στους κλάδους και με τη μορφή που αποδέχεται το Δυτικό κεφάλαιο, αποφασίζονται όχι από ελληνικά κέντρα αλλά από όργανα του Δυτικού κεφαλαίου. Αυτό συνιστά το τέλος της έστω περιορισμένης οικονομικής ανεξαρτησίας της χώρας.