Ο Big Other στον μαγικό κόσμο της σοκολάτας

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

«Σοκολατίτσα;», πρότειναν παλαιότερα, σε εποχές μεγαλύτερης στέρησης, οι παιδεραστές στα υποψήφια ανήλικα θύματά τους για να τα πείσουν να ενδώσουν στις ορέξεις τους.

Άραγε, υπήρχε μόνο δόλος σε αυτήν την προσφορά σοκολάτας; Ή μήπως υπήρχε και τότε κάποιο είδος κατακριτέας και μη αποδεκτής κοινωνικά "αγάπης για τον πλησίον";

Ίσως ναι, γιατί όχι; Όπως ενδεχομένως μας προτρέπει να σκεφτούμε η "ριζοσπαστική ενάντια στα στερεότυπα" διαφήμιση μιας γνωστής μάρκας σοκολάτας που μοιάζει να κόπτεται υπέρμετρα για την "ανεκτικότητα σε όλων των ειδών τις διαφορές".

Συνάμα, μοιάζει να ενδιαφέρεται και για την υπέρβαση (μέσω αγάπης θεμελιωμένης με προσφορές σοκολάτας!) όλων των ιδεολογικών αποκλεισμών των ατόμων που υφίστανται διακρίσεις, είτε λόγω των ειδικών ικανοτήτων τους είτε λόγω των σεξουαλικών τους επιλογών.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο ρητορικό. Οι διαφημιστές κάτι ξέρουν. Είναι πιθανόν ότι ο υποψήφιος καταναλωτής, στον οποίο απευθύνονται, να είναι πλέον ανεκτικός σε κάθε ριζοσπαστική ή μη "ετερότητα".

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αν είναι φορέας της κυρίαρχης αναρχοφιλελεύθερης ιδεολογίας του διεθνοποιημένου καπιταλισμού που προβάλλει διαρκώς και με κάθε μέσο τις αξίες και τα πρότυπα της "προοδευτικότητας" μιας εξατομικευμένης και παγκοσμιοποιημένης καταναλωτικής κοινωνίας.

Προεκλογική Διαφήμιση

Το μάνατζμεντ, το μάρκετινγκ και η παντοκρατορία των εταιρειών

Του Θανάση Μπαντέ

Όσον αφορά το ερώτημα τι ακριβώς είναι το μάνατζμεντ οι απόψεις διίστανται. Ο Peter Drucker στο βιβλίο του «Το μάνατζμεντ στην πράξη» αναφέρει σχετικά: «Υπάρχουν δύο δημοφιλείς απαντήσεις. Η πρώτη είναι ότι το μάνατζμεντ είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται στην κορυφή – υπό αυτή την έννοια, ο όρος “μάνατζμεντ” σημαίνει κατευφημισμόν κάτι περισσότερο από “το αφεντικό”. Η άλλη απάντηση ορίζει το μάνατζερ ως κάποιον που διευθύνει τη δουλειά των άλλων και ως κάποιον που, σύμφωνα με κάποιο σλόγκαν, “κάνει τη δουλειά του βάζοντας τους άλλους να κάνουν τη δουλειά τους”». (σελ. 17 – 18).

Το σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει καμία διαφωνία σχετικά με την αποστολή του. Ο Peter Drucker, τουλάχιστον, είναι απόλυτος: «Το ότι το μάνατζμεντ είναι το θεμελιώδες όργανο της κερδοσκοπικής επιχείρησης είναι τόσο προφανές που τείνει να θεωρείται δεδομένο. […] Η κυβέρνηση, ο στρατός, η Εκκλησία – στην πραγματικότητα, κάθε σημαντικός θεσμός – θα πρέπει να έχουν ένα βασικό όργανο, ένα εργαλείο που, τουλάχιστον κατά ένα μέρος της λειτουργίας του, θα μοιάζει με το μάνατζμεντ μιας επιχείρησης». (σελ. 18).

Η παγκοσμιοποίηση του εμπορίου μετατρέπεται σε παγκοσμιοποίηση της κουλτούρας των πολυεθνικών

Η Ναόμι Κλάιν και το μάνατζμεντ της επώνυμης κουλτούρας …

Του Θανάση Μπαντέ

Η Ναόμι Κλάιν στο βιβλίο της «No Logo» καθιστά σαφές ότι οι προσπάθειες των εταιρειών να επιβάλλουν την επωνυμία τους ως μόδα για την προώθηση προϊόντων δεν αφορούν τις τελευταίες μόνο δεκαετίες: «Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, είχε δημιουργηθεί ήδη η επίγνωση ότι τα εμπορικά επωνύμια δεν ήταν απλώς κάποιες μασκότ, κάποιες πιασάρικες λέξεις ή μια εικόνα τυπωμένη πάνω στην ετικέτα του προϊόντος μιας εταιρείας. Οι εταιρείες στο σύνολό τους μπορούσαν ν’ αποκτήσουν μια επώνυμη ταυτότητα ή μια “εταιρική συνείδηση” όπως ονομάστηκε αυτή η εφήμερη ιδιότητα εκείνη την εποχή». (σελ. 38).
Η αντίληψη αυτή έμελλε να απογειώσει την έννοια της επιθετικότητας στη διαφήμιση φέρνοντας μια πραγματική επανάσταση: «Και καθώς η εν λόγω ιδέα αναπτυσσόταν, οι διαφημιστές έπαψαν να βλέπουν τους εαυτούς τους σαν απλούς πωλητές, και άρχισαν να τους θεωρούν “φιλοσόφους – βασιλείς μιας εμπορικής κουλτούρας”, για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του κριτικού διαφημίσεων Ράνταλ Ρόθμπεργκ. Η αναζήτηση του αληθινού νοήματος των επωνυμίων – ή αλλιώς της “ουσίας τους” όπως συχνά λέγεται – απομάκρυνε σταδιακά τις εταιρείες από τα μεμονωμένα προϊόντα και τα χαρακτηριστικά τους και τις κατεύθυνε προς μια ψυχολογική/ανθρωπολογική εξέταση της σημασίας των επωνυμίων στην κουλτούρα και τη ζωή των ανθρώπων. Κι αυτό θεωρήθηκε αποφασιστικής σπουδαιότητας, εφόσον οι εταιρείες μπορεί να κατασκευάζουν προϊόντα, οι καταναλωτές όμως αγοράζουν επωνύμια (“ονόματα”). (σελ. 38).
Όσο όμως οι εισπράξεις συνδέονταν με την παραγωγή και την πώληση των προϊόντων, η κατασκευή του επωνυμίου δε θα μπορούσε παρά να είναι μια απαραίτητη συμπληρωματική διαδικασία που θα ενίσχυε τη διείσδυση του προϊόντος στις προτιμήσεις των καταναλωτών. Η μετατροπή του προϊόντος σε επωνύμιο δε θα μπορούσε να γίνει από τη μια μέρα στην άλλη: «Χρειάστηκαν πολλές δεκαετίες μέχρις ότου ο κόσμος των κατασκευαστών να προσαρμοστεί σ’ αυτή την αλλαγή. Παρέμενε προσκολλημένος στην ιδέα ότι κύρια εργασία του ήταν η παραγωγή και ότι η επωνυμιοποίηση των προϊόντων ήταν απλώς μια σημαντική προσθήκη». (σελ. 38).

Οι εταιρείες στο σύνολό τους μπορούσαν ν’ αποκτήσουν μια επώνυμη ταυτότητα ή μια “εταιρική συνείδηση” όπως ονομάστηκε αυτή η εφήμερη ιδιότητα εκείνη την εποχή

Γκούτσι-Ακρόπολη, όπως Σκόντα-Ξάνθη και άλλες βαριές βιομηχανίες

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Για διαφήμιση ψάχνει ο Γκούτσι, δεν ψάχνει η Ακρόπολη. Μέχρι χτες έτσι ξέραμε. Γιατί από την επιχειρηματολογία μερικών ούλτρα φιλελεύθερων οπαδών της ελεύθερης αγοράς και κάθε ελευθερίας γενικώς, του εμπορεύματος, των επιλογών και του αυτοπροσδιορισμού, το ακούσαμε κι αυτό. Ότι από την πασαρέλα του Οίκου θα διαφημιστεί η Ακρόπολη και δεν θα πεθάνει το αρχαίο πνεύμα αθάνατο.

Λογικό. Ο μεγαλύτερος ανορθολογισμός σήμερα είναι να βρεθεί κάτι έξω από τη σφαίρα του εμπορεύματος, χωρίς μια τιμή εκκίνησης. Η Ακρόπολη, ένα πολύ καλό trademark που με τις κατάλληλες κινήσεις θα δει τις μετοχές της να εκτοξεύονται. Αλλιώς, λίγα τα ψωμιά της.

Λεφτά υπάρχουν … για τα “δικά μας” ΜΜΕ

Οι χρηματοδοτήσεις τραπεζών σε εφημερίδες, κανάλια, ραδιόφωνα και ιστοσελίδες

Του Γιάννη Ξένου από τη Ρήξη φ. 123

Οι τράπεζες το 2015 ήταν ουσιαστικά ημιθανείς, για ένα εξάμηνο λειτούργησαν με κάπιταλ κοντρόλ, έχασαν περίπου 40 δισ. σε καταθέσεις και τα «κόκκινα δάνεια» ήταν περισσότερα από ποτέ. Με την ανακεφαλαιοποίηση του προηγούμενου Νοεμβρίου ξεπουλήθηκαν έναντι εξευτελιστικού αντιτίμου σε ξένα κερδοσκοπικά φαντς. Εν τούτοις το καταστροφικό 2015 δαπάνησαν 43 εκατ. ευρώ για διαφήμιση,  ποσό που ξεπερνά κατά πολύ τα 50 εκατ. ευρώ αν προσθέσουμε και την δαπάνη για ΦΠΑ, αγγελιόσημο*, ειδικό φόρο τηλεοπτικών διαφημίσεων και λοιπές επιβαρύνσεις. Η παραπάνω δαπάνη αφορά τις τέσσερις συστημικές τράπεζες (Εθνική, Άλφα Μπανκ, Γιουρομπάνκ και Πειραιώς) και την μικρότερη Αττική Τράπεζα. Συγκεκριμένα η Πειραιώς ήταν η πιο ανοιχτοχέρα, αφού δαπάνησε 19,373 εκατ. ευρώ σε διαφημιστική δαπάνη (χωρίς επιβαρύνσεις), ενώ οι υπόλοιπες τρεις μεγάλες δαπάνησαν πάνω κάτω τα ίδια: Η Γιουρομπανκ 7,929 εκατ. ευρώ (χωρίς τις επιπλέον επιβαρύνσεις), η Άλφα Μπανκ 7,584 εκατ. ευρώ (χωρίς τις επιπλέον επιβαρύνσεις) και η Εθνική 6,394 εκατ. ευρώ (χωρίς τις επιπλέον επιβαρύνσεις). Η μικρή τράπεζα Αττικής, που η ανακεφαλαιοποίηση της τον περασμένο Φεβρουάριο είχε εξελιχθεί σε ένα μικρό θρίλερ, δεν τσιγκουνεύτηκε δαπάνες για διαφήμιση, δίνοντας 1,843 εκατ. ευρώ (χωρίς τις επιπλέον επιβαρύνσεις).

Οι εισπράξεις από διαφημίσεις τραπεζών σε εφημερίδες και κανάλια

Ανάρτηση από: http://kinisienergoipolites.blogspot.gr

Ιδού πως η Τράπεζα Πειραιώς ξόδευσε το ασύλληπτο νούμερο 24,6 εκατ. ευρώ για διαφήμιση, χορηγίες!

Το ασύλληπτο ποσό των 19,4 εκατ. ευρώ έδωσε σε διαφήμιση και 5,2 εκατ. ευρώ σε χορηγίες. Εδωσε χορηγία μέχρι σε ιδιωτικά μονοπώλια όπως το Χρηματιστήριο Αθηνών, όπου συμπτωματικά πρόεδρος είναι μέλος του Δ.Σ. της Τράπεζας Πειραιώς, ο Ιάκωβος Γεωργάνας.

Του Χρήστου Ιωάννου 

H διοίκηση της Τράπεζας επέλεξε να ανακοινώσει τη σχετική λίστα με τις δαπάνες διαφήμισης και τις χορηγίες του 2015 (άρθρο 6 του ν. 4374/2016) στις 9.30 μ.μ. το βράδυ της Πέμπτης. Ηταν η τελευταία τράπεζα αφού οι υπόλοιπες είχαν δημοσιοποιήσει τη σχετική λίστα μία ημέρα νωρίτερα.

Είναι γνωστό σε όλους πως  η Τράπεζα Πειραιώς, η οποία έχει "χωνέψει" περισσότερα από 14 δισ. ευρώ Ελλήνων φορολογουμένων πληρώνει πολλά για διαφήμιση. Αυτό επιβεβαιώθηκε από τη σχετική λίστα η οποία μεταξύ άλλων έδειξε ότι σημαντικά ποσά δαπανώνται και στο εξωτερικό.

Είναι όμως ακατανόητο το γεγονός ότι εφημερίδες με κυκλοφορία μικρή (σχετικά με άλλες εφημερίδες) όπως είναι ο Ελεύθερος Τύπος (εταιρεία SABD) να λαμβάνει διαφήμιση της τάξης των 286.630 ευρώ ετησίως.

Επίσης είναι αδιανόητο η ανύπαρκτη σε κυκλοφορία, κομματική εφημερίδα, ΑΥΓΗ να παίρνει το ποσό των 223.500 ευρώ και η εφημερίδα Ημερησία (Μπόμπολας) με ελάχιστα φύλλα ημερησίως στιο περίπτερο να παίρνει 194.390 ευρώ!!!

550.000 ευρώ πήρε η εφημερίδα Αυγή των 700 φύλλων για διαφημίσεις από τις τράπεζες το 2015

O νέος νόμος Δραγασάκη υποχρεώνει τις τράπεζες να δώσουν στην δημοσιότητα τις διαφημιστικες τους δαπάνες προς όλα τα ΜΜΕ, οπότε έχουν πολύ ενδιαφέρον τα νούμερατων διαφημιστικών δαπανών που ήρθαν στη δημοσιότητα.

Η λίστα με τα ποσά που δαπανήθηκαν το 2015  περιελάμβανε και κάτι αξιοπερίεργο, η εφημερίδα Αυγή, όργανο της κυβέρνησης που διαλαλεί ότι έχει εξαπολύσει ανηλεή πόλεμο ενάντια στην διαπλοκή των ΜΜΕ με τις τράπεζες,  παρέλαβε από τις τράπεζες εννεαπλάσια χρήματα, αν και έχει μικρότερη κυκλοφορία από την εφημερίδα «Ριζοσπάστης». Όπως διαβάζουμε και εδώ:

Άμστελ, όχι, η δική μας μπύρα!

Η διαφημιστική καμπάνια της Άμστελ σνομπάρει την Ελλάδα που αντιστέκεται

Του Κωνσταντή Σεβρή  

Τις τελευταίες ημέρες εμφανίστηκε στους τηλεοπτικούς δέκτες η νέα διαφήμιση της Άμστελ. Σε αυτήν πρωταγωνιστούν δύο νεαροί, οι οποίοι, αγαπώντας την μπύρα, ιδρύουν σε αυτοσχέδια καζάνια τη «δική μας μπύρα (beer)». Στη συνέχεια, σε πυκνό τηλεοπτικό χρόνο, μεταφερόμαστε στα φανταστικά όνειρα στα οποία περιδιαβαίνουν οι δύο πρωταγωνιστές, τα οποία περιλαμβάνουν το χρήμα, την εθνική αναγνώριση, τη δόξα, την παγκόσμια αναγνώριση και την εξωστρέφεια του εγχειρήματος. Ώστε σύντομα να προσγειωθούν στην πραγματικότητα, να δοκιμάσουν την πρώτη τους μπύρα και να αποφανθούν, αηδιασμένοι, «Εντάξει, σαν την Άμστελ, δεν είναι!»

Διαφήμιση: Επιστήμη καθοδήγησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Οι διαφημίσεις χρησιμοποιήθηκαν αρχικά από τις επιχειρήσεις για να ενημερώσουν και να κάνουν γνωστά στους υποψήφιους αγοραστές τα πλεονεκτήματα των προϊόντων τους.

Σιγά-σιγά η διαφήμιση μεταλλάχτηκε, κατά τη γνώμη μου, σε επιστήμη καθοδήγησης και διαμόρφωσης συνειδήσεων.

Πλέον οι επιχειρήσεις δεν αρκούνται στο να διαλαλούν απλώς τα πλεονεκτήματα των όσων παράγουν. Πατάνε σε πτυχές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης και βλέπουν μακριά προσπαθώντας να διαμορφώσουν μια μόνιμη σχέση με τους αγοραστές που δεν μπορεί να κτιστεί αν δεν επέμβουν στις συνειδήσεις τους.

Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις και εταιρείες, βοηθούμενες από σχεδιασμένες πολιτικές, ιδεολογικές επιλογές των εκάστοτε κυβερνήσεων, εμφανίζουν ένα πρόσωπο προς τον κόσμο, τόσο ελκυστικό και ουδέτερο που καμία σχέση δεν έχει με το πώς λειτουργούν στην πραγματικότητα.