Αμερικανικές εκλογές – Από την Σκύλλα στην Χάρυβδη

Του Ηλία Παπαναστασίου

Σε δυο περίπου μήνες οι Αμερικανοί θα εκλέξουν τον νέο τους πρόεδρο. Τα προγνωστικά ευνοούν τον «ευνοούμενο των ΜΜΕ, Τζο Μπάιντεν» δείχνοντας ένα προβάδισμα από το «μαύρο πρόβατο» των ΜΜΕ που είναι ο Τραμπ.
Είναι γεγονός πως ο Τραμπ τα πήγε εξαιρετικά άσχημα με την επιδημία του Κορονοϊού μετρώντας ήδη πάνω από 180.000 νεκρούς και περίπου 6.000.000 κρούσματα.

Έχοντας κληρονομήσει ένα ιδιωτικοποιημένο σε μεγάλο βαθμό Σύστημα Υγείας, όχι μόνο δεν το βελτίωσε αλλά πόνταρε στις χειρότερες παραδόσεις του Αμερικανικού Μακαρθικού Αντικομουνισμού χαρακτηρίζοντας τον Κορονοϊό «Κινεζικό Ιό» και κατηγορώντας νυχθημερόν την Κίνα.

Η Τελευταία, με συγκεντρωτικό αλλά άκρως αποτελεσματικό τρόπο κατόρθωσε να συγκρατήσει την πανδημία, χτίζοντας ολόκληρα νοσοκομεία σε πέντε μέρες και αριθμώντας περίπου 4.000 νεκρούς παρόλο τον τεράστιο πληθυσμό, σχεδόν πέντε φορές μεγαλύτερο των ΗΠΑ.

Ας σημειωθεί πως η Κίνα συγκέντρωσε τα συγχαρητήρια του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και πολλών επιστημόνων για την αποτελεσματικότητά της. Στις αρχές μάλιστα της πανδημίας είχε κερδίσει και τα θετικά σχόλια του ίδιου του Τραμπ.

Οι προεδρικές εκλογές στην Αμερική (και η κατάσταση στην Ανατολή (*)

ΜΙΑ ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ. 

Πρόκειται για το άρθρο των Εκδοτών του Montlhy Review που δημοσιεύεται στο τεύχος Νοεμβρίου 2016. Το μετέφρασαν και ανάρτησαν οι φίλοι και συναγωνιστές του «Νέου Αγωνιστή» ανάρτησαν στο site της κίνησης τους. 

Για την εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ έχει δημιουργηθεί μεγάλος «πανικός» στα διεθνή έντυπα, στον πολιτικό κόσμο της Γηραιάς Ευρώπης, τους κύκλους της ΕΕ και όλους τους αναλυτές και διανοούμενους που πίνουν νερό στο όνομα της Δημοκρατίας. του Διαφωτισμού, τις αξίες του Φιλελευθερισμού αλλά και της Σοσιαλδημοκρατίας. Φτάσανε στο σημείο να φοβούνται ή και να προβλέπουν το πισωγύρισμα της «παγκοσμιοποίησης», την επιστροφή από  τον παγκόσμιο στον εθνικό καπιταλισμό και άλλες τέτοιες ανοησίες. 

Οι εκδότες του Monthly Review νομίζουμε ότι βάζουν κάπως τα πράγματα στην θέση τους

Στην αμερικάνικη έκδοση το πρώτο άρθρο ανήκει συνήθως στην σύνταξη του περιοδικού και αναφέρεται έτσι by The Editors. Οι συναγωνιστές του «Νέου Αγωνιστή» προτίμησαν να βάλουν τίτλο στο άρθρο. Και πολύ καλά έκαναν. Την μετάφραση οφείλουμε στον Γιάννη Χατζηαντωνίου.

ΟΙΣΤΡΟΣ  

Ο Τραμπ, ο Ερντογά, ο Φάρατζ, οι «αμόρφωτοι» και η αριστερά της ελίτ

Της Αιμιλίας Βουλβούλη*

Γεγονός 1: Το BREXIT
Πριν από μερικές εβδομάδες είχα παρευρεθεί σ’ ένα διεθνές συνέδριο το οποίο διοργανώνεται κάθε χρόνο από μία ευρωπαϊκή ένωση κριτικής εγκληματολογίας. Για τους μη γνωρίζοντες το χώρο, η κριτική εγκληματολογία αποτελεί μία ριζοσπαστική οπτική που αφενός μεν αμφισβητεί τις κυρίαρχες θετικιστικές οπτικές του εγκλήματος μέσω ταξικής ανάλυσης του επίσημου κοινωνικού ελέγχου και αφετέρου δε αναδεικνύει κοινωνικές βλάβες από συμπεριφορές και πράξεις ατόμων υψηλών κοινωνικών στρωμάτων.
Ήταν δηλαδή ένα συνέδριο, οι σύνεδροι του οποίου ήταν συνάδελφοι με κριτική προοδευτική και αριστερή σκέψη. Σε ένα από τα πηγαδάκια που συνήθως δημιουργούνται στα διαλείμματα των συνεδρίων, η κουβέντα πήγε στο θέμα που απασχόλησε διεθνώς το δημόσιο λόγο, αρκετά, τους προηγούμενους μήνες και συνεχίζει να απασχολεί: Το βρετανικό δημοψήφισμα του Ιουνίου για την παραμονή ή έξοδο της Μ. Βρετανίας από την ΕΕ.
Σε μία αποστροφή του λόγου της, μία από της συνομιλήτριές μου, η οποία ήταν εμφανώς απογοητευμένη από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, ανέφερε με σθένος ότι για ζητήματα όπως αυτό που τέθηκε στο βρετανικό δημοψήφισμα δεν θα πρέπει να αποφασίζουν οι πολίτες, διότι κατά την άποψή της στην πλειοψηφία τους είναι αμόρφωτοι και αδαείς. Επαναλαμβάνω πως αυτός ο ισχυρισμός προήλθε από χείλη ανθρώπου που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός και φορέας κριτικής επιστημονικής σκέψης.

Μεγάλη αναταραχή

Το editorial του Δρόμου που κυκλοφορεί

Μια ιδιότυπη «επιστροφή της πολιτικής» φαίνεται να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Ένα ακόμα φαινόμενο προστίθεται σε δεκάδες άλλα που δεν μπορούν να ερμηνευτούν εύκολα από τη στερεοτυπική σκέψη.

Η επιστροφή αυτή συνδέεται με την «αποπαθητικοποίηση» μεγάλων πληθυσμών σε όλο τον πλανήτη. Εκατομμύρια άνθρωποι, ανεξάρτητα από την πολιτική έκφραση του φαινομένου, αμφισβητούν τα δόγματα της «παγκοσμιοποίησης» που επιβάλλουν εδώ και δεκαετίες οι «αγορές» και ο αχαλίνωτος χρηματιστικός καπιταλισμός.

Αυτά δημιουργούν μια «ντε φάκτο» αναταραχή που πρέπει να εκτιμηθεί σε όλες τις προεκτάσεις της. Δεν πρόκειται ακριβώς για «θαυμάσια κατάσταση» σύμφωνα με το παλιό ρητό («μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση»). Ιδιαίτερα όταν η αποπαθητικοποίηση δεν μεταφράζεται σε λαϊκή αφύπνιση με προοδευτικά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά. Ή όταν εκφράζεται ακόμα και από πολιτικούς τύπου Τραμπ.

Αμερικανικό τραμπολίνο

Του Προκόπη Μπίχτα

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ σηματοδοτεί προσπάθεια αλλαγής στον τρόπο που, σήμερα, αναπαράγεται το αμερικανικό κεφάλαιο συνολικά και αποκατάστασης των ισορροπιών μεταξύ των διαφόρων μερίδων του αμερικανικού Α.Σ.Ε.

Ο ρόλος του αμερικανικού κράτους, όπως κάθε κράτους, είναι να διαχειρίζεται και να προωθεί τα συλλογικά συμφέροντα της αστικής τάξης. Αναπόφευκτα, κάθε φορά και ανάλογα με την εκάστοτε κυβέρνηση, κάποια μερίδα αυτής της τάξης ευνοείται περισσότερο από τις υπόλοιπες, όμως αυτή η «εύνοια» έχει όρια που απαγορεύουν την καταστροφή των υπόλοιπων μερίδων.

Ο Ντόναλντ Τραμπ και η κρίση της παγκοσμιοποίησης

Του Γιώργου Καραμπελιά

Η εκλογή Τραμπ επιβεβαιώνει και επισφραγίζει την κρίση της παγκοσμιοποίησης και του πολιτικοπολιτισμικού κατεστημένου. Γι’ αυτήν μας είχε ήδη προϊδεάσει η άνοδος κινημάτων, όπως εκείνη του Μπέπε Γκρίλο, της Μαρίν Λε Πεν, ή το αναπάντεχο Brexit στη Μ. Βρετανία –και ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι πολύ πιο εξαντλητικός, μιας και τα ίδια ή ανάλογα φαινόμενα θα εκδηλωθούν στις προεδρικές εκλογές της Αυστρίας, στην Ολλανδία, στη Γερμανία κλπ, κλπ. Έτσι, με την εκλογή Τραμπ, οι ρηγματώσεις της παγκοσμιοποίησης μεταβάλλονται σε ένα αδιαμφισβήτητο ρήγμα.

Όταν στην ίδια την καρδιά και αφετηρία της μονοπολικής παγκοσμιοποίησης, σύμβολο της οποίας υπήρξε το ζεύγος Κλίντον –παρεμπιπτόντως ο Μπιλ Κλίντον είναι ο πρώτος που εκλαΐκευσε τον όρο globalization–, εκλέγεται ως Πρόεδρός της ένας ανοικτός επικριτής και αντίπαλός της, αυτό σηματοδοτεί την οριστική είσοδο σε μια νέα ιστορική εποχή.

Για να πεις κάτι τέτοιο είσαι χαμηλόβαθμος υπάλληλος του Κλίντον....

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Tο MEKEA χαιρετίζει την ιστορική νίκη του Αμερικάνικου λαού κατά της Παγκοσμιοποίησης

Μετά την επανάσταση των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης στη Βρετανία τον Ιούνη, μία νέα ακόμη μεγαλύτερη επανάσταση ξημέρωσε με την ακόμη μεγαλύτερη επανάσταση στην Αμερική.

Η νίκη αυτή δεν ανήκει βέβαια στο Ρεπουμπλικάνικο κόμμα, ούτε καν στον Τραμπ, όπως θα ισχυριστούν οι συστημικοί κονδυλοφόροι και ανάλογοι ακαδημαϊκοί κλπ.. Η νίκη αυτή ανήκει αποκλειστικά στα θύματα της παγκοσμιοποίησης –και αυτό ανεξάρτητα από το αν και κατά πόσο θα υλοποιήσει τις προεκλογικές υποσχέσεις του ο Τραμπ.

Τράμπ! Ε και λοιπόν;

Του Δημήτρη Μηλάκα

Κοιτώντας κάποιος τα πράγματα από (μεγάλη) απόσταση έτσι ώστε στο πλάνο του να χωράει «ο κόσμος όλος» αντιλαμβάνεται πως  η πολιτική μάχη στις ΗΠΑ δεν είναι- όπως εμφανίζεται για λόγους που έχουν να κάνουν με τη διαχείριση των μαζών-  μια απλή υπόθεση σύγκρουσης προσωπικοτήτων. Σε μια τέτοια μάχη όπου διακυβεύονται τρομακτικού μεγέθους και παγκόσμιας κλίμακας συμφέροντα  δεν συγκρούονται δύο προσωπικότητες (ο Τραμπ και η Κλίντον εν προκειμένω) αλλά δύο πανίσχυρα συστήματα που διεκδικούν την εξουσία σε …πλανητικό επίπεδο.

Ας αφήσουμε κατά μέρος τη «δύναμη» της προσωπικότητας (του νέου Αμερικανού προέδρου)  που μπορεί ή δεν μπορεί να επηρεάζει καταλυτικά τις εξελίξεις και ας τον  δούμε στον  προφανή ρόλο του κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα: Η επικράτηση ενός «λαϊκιστή», «ακροδεξιού», «ρατσιστή» «μισογύνη», «τσαμπουκά» όπως εμφανίζεται (και είναι) ο Τραμπ εκ του εκλογικού αποτελέσματος περιγράφει και αποδεικνύει τα αδιέξοδα της αμερικανικής κοινωνίας. Φτώχεια, περιθωριοποίηση, ανισότητες, καταστροφή «μεσαίας τάξης». Η στροφή προς συντηρητικές- λαϊκίστικές πολιτικές επιλογές σαν αυτή που «πούλησε» προεκλογικά ο Τραμπ ήταν αναμενόμενη και φυσιολογική εξέλιξη. Το έχουμε δει, το βλέπουμε  και θα το δούμε και αλλού…

O Tραμπ τσεκάρει τι ψήφισε η γυναίκα του

Τραμπ: Η ταραχή έγινε θρήνος και υστερίες…

Του Θύμιου Παπανικολάου

Κλαίει και οδύρεται το πλανητικό (νεοταξικό) κατεστημένο για την εκλογή του Τραμπ…
Τα παπαγαλάκια του 4ου Ράιχ στην Ελλάδα έχουν καταληφθεί από βροντώδη αμηχανία και υστερία για τη συντριβή της Κλίντον, της «εκλεκτής» των διεθνών μαφιόζων του χρήματος…
Η «ταραχή που είχε πέσει στον… Άδη (ΗΠΑ)»
(στο προηγούμενο σχόλιό μας) έγινε θρήνος και δάκρυα αναθεματισμού…

Και μόνο αυτό το ΣΟΚ που προκάλεσε στο πλανητικό κατεστημένο της Νέας Τάξης και στα παπαγαλάκια του, η σαρωτική νίκη του Τραμπ, δείχνει ότι η εκλογή Τράμπ καταγράφει και αποτυπώνει μια παγκόσμια δυναμική αμφισβήτησης της Νέας Τάξης, καταγράφει και αποτυπώνει μια ρωγμή στο οικοδόμημα του διεθνούς κατεστημένου: Ρωγμή στην «κανονικότητα», την «αρμονία» και την «ομοιομορφία» του πλανητικού ΦΑΣΙΣΜΟΥ που ζούμε…

Τραμπ. Είναι πράγματι χειρότερος από την Κλίντον;

Αδιέξοδο

Ανάρτηση από: Jo Di

Κλίντον ή Τραμπ…

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Η… «προσωπικότητα» του Τραμπ υπήρξε το δυνατό χαρτί του συστήματος ώστε να περιοριστεί κατά πολύ η ενασχόληση της αμερικάνικης αλλά και – κυρίως - της διεθνούς κοινής γνώμης όχι με τις διαφορές αλλά με τις ομοιότητες των δυο υποψηφίων για την προεδρία των ΗΠΑ.

    Μια ομοιότητα που προκύπτει από την ομοιότητα των συμφερόντων που εκπροσωπούν και η Κλίντον και ο Τραμπ.

    Η πρώτη – ως εκπρόσωπος του συστήματος των δισεκατομμυριούχων, όπως ο μέχρι πρότινος χρηματοδότης των Κλίντον, ο Τραμπ -  εξασφαλίζει τα κέρδη του στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος εγγυώμενη την διαιώνιση του πολέμου ανά τον κόσμο στο όνομα της… δημοκρατίας, της ανεκτικότητας και του φιλελευθερισμού.

Εκλογές στις ΗΠΑ – Το νόημα μιας φάρσας

“Αποκτήσαμε την εμπειρία, χάσαμε το νόημα”

Τόμας ‘Ελιοτ, Τέσσερα Κουαρτέτα

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 Χωρίς αμφιβολία, το ανθρώπινο Γένος αντιμετωπίζει σήμερα τις μεγαλύτερες απειλές στην ιστορία του

–         την προοπτική μιας μη αναστρέψιμης καταστροφής του κλίματος και του όλου οικοσυστήματος

–         την πιθανότητα, που πάλι αυξάνεται, μιας μείζονος πυρηνικής ανάφλεξης

–         μια κοινωνική κατάσταση όπου το μακράν μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας ζει σε κατάσταση ενίοτε χειρότερη και από αυτή που ζούσε πριν από 500 χρόνια

–         ένας πολύ περιορισμένος αριθμός υπερμεγέθων διεθνών τραπεζών, πολυεθνικών, κρατικών και “ιδιωτικών” υπηρεσιών και συσσωματώσεων, έχουν αποκτήσει τεράστια δύναμη και αναπτύσσονται όπως ο καρκίνος

Για πρώτη επίσης φορά στην Ιστορία, οι ανθρώπινες παραγωγικές δυνάμεις έχουν φτάσει σε ένα σημείο που μπορούν να καλύψουν τις “εύλογες” ανάγκες όλων των ανθρώπων και να τους επιτρέψουν μια αξιοπρεπή ζωή. Αλλά ταυτόχρονα, οι ανισότητες έχουν φτάσει στο απόλυτο ιστορικό τους μάξιμουμ.