Πρέπει να ακούς μικρέ μου, για να μάθεις

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Πρέπει να ακούς μικρέ μου, για να μάθεις.

Να μάθεις να λες «ναι» όταν το θέλουν οι γύρω σου, ακόμη κι αν ολόκληρο το «είναι» σου, σε καλεί να πεις «όχι». Θυμήσου πως τότε, το δικό σου «όχι» έχει πολλαπλή αξία.

Να μάθεις να λες «όχι» όταν το θέλουν οι γύρω σου, ακόμη κι αν ολόκληρο το «είναι» σου, σε καλεί να πεις «ναι». Θυμήσου πως τότε, το δικό σου «ναι» έχει πολλαπλή αξία.

Να μάθεις να είσαι «ο πρώτος» γιατί ο «δεύτερος δεν αξίζει τίποτα». Μην ασχολείσαι. Αυτά τα λένε κάποιοι κομπλεξικοί προπονητές που προτιμούν τον ανταγωνισμό με κάθε μέσο από την αλληλεγγύη και την ομαδικότητα.

Να μάθεις να επιβιώνεις στην κοινωνία που τη μετέτρεψαν σε ζούγκλα. Δεν τους συμφέρει μικρέ μου να μάθεις να μετατρέπεις τη ζούγκλα σε ανθρώπινη κοινωνία γιατί δεν θα έχουν τότε λόγο ύπαρξης. Κάνε τους τη χάρη, διάψευσέ τους και απελευθέρωσέ τους.

Ευχαριστούμε κυρία Κεραμέως

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Ευχαριστούμε κυρία Κεραμέως γιατί:

– από την πρώτη μέρα που αναλάβατε μας δώσατε να καταλάβουμε πως εσείς και το σινάφι σας δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο δημόσιο σχολείο

– μας βοηθήσατε να ξαναθυμηθούμε πως οι εκλογές ανάδειξης των αντιπροσώπων μας είναι μια συνεχής, επίπονη και άρα ζωντανή διαδικασία που καμία σχέση δεν έχει με τις αποστεωμένες τηλεεκλογές που προτείνατε. Όχι απλώς γυρίσαμε την πλάτη σε σας, τους συμβούλους σας και σε όσα πρεσβεύετε αλλά σας καταστήσαμε υπόλογους απέναντι στον κλάδο και την κοινωνία. Η ιστορία δεν θα σας αφιερώσει πάνω από δυο σειρές τυπικού χαρακτήρα.

– μας διαλύσατε κάθε αυταπάτη για το πόσο ενδιαφέρεστε για τη βελτίωση της δημόσιας εκπαίδευσης. Δεν χάσατε χρόνο και αναγνωρίσατε ίσα επαγγελματικά δικαιώματα στα τρίχρονα πληρωμένα κολλέγια στέλνοντας το μήνυμα πως όποιος έχει να πληρώσει βρίσκει δουλειά ενώ όποιος δεν έχει θα πρέπει από το νηπιαγωγείο να δίνει εξετάσεις και να «περνάει» βάσεις εισαγωγής λόγω φτώχιας. Μειώνετε τον αριθμό των εισακτέων στα πανεπιστήμια για να αυξηθεί η πελατεία στα αγαπημένα σας ιδιωτικά παραμάγαζα.

– διακόπτοντας τη διά ζώσης εκπαιδευτική διαδικασία λόγω covid, αποκαλύφθηκε ότι εσείς δεν έχετε σκοπό να διορίσετε μόνιμους εκπαιδευτικούς, ούτε να μειώσετε τον αριθμό των μαθητών σε κάθε τμήμα. Έχετε καταδικάσει τη δημόσια εκπαίδευση στη φτώχεια και την υποβάθμιση και νομίζετε πως θα σας αφήσουμε. Ανοίγατε και κλείνατε τα σχολεία χωρίς καμία έγνοια για την υγεία τους μετά από αντιφατικές αποφάσεις και έκαναν, πολλές φορές, ακόμα και το παρδαλό κατσίκι να γελάει ασταμάτητα.

Εσείς οι εμπνευστές της βιντεοσκόπησης έχετε μπει ποτέ σε τάξη;

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Είναι βέβαιο ότι όλοι εσείς που εισηγηθήκατε την βιντεοσκόπηση των μαθημάτων και την απευθείας μετάδοσή τους, ή δεν έχετε μπει ποτέ μέσα σε σχολική αίθουσα ή έχετε ξεχάσει πως είναι καθώς δεν θυμάστε πότε ήταν η τελευταία φορά που μπήκατε.
Ίσως να μεγαλώσατε με διαγωνισμούς καλλιστείων και σώου διαφόρων «ταλέντων» και νομίζετε πως το μάθημα είναι διαγωνισμός, οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί διαγωνιζόμενοι, εσείς οι κριτές και οι γονείς το κοινό.
Ίσως να σκέφτεστε ακόμη και να μετατρέψετε τα σχολεία σε στούντιο παραγωγής ριάλιτι για να τα κονομάτε καθώς για σας όλα είναι κονόμα, όλα είναι μπίζνες, όλα είναι έσοδα και έξοδα, όλα είναι μετρήσιμα και όλα είναι... αξιολογήσιμα.

Όλα εκτός από εσάς.

Εσείς έχετε το προτέρημα να είστε ειδικοί, σαν αυτούς που τη μια μας λένε άλφα και την άλλη ωμέγα, τη μια μας λένε βάλτε μάσκα και την άλλη όχι, τη μια μας λένε πως τα παιδιά είναι διάβολοι και την άλλη αγγελούδια.

Χορτάσαμε από δαύτους, ειδικά την τελευταία δεκαετία. Με τη «βούλα» των ειδικών και τις ψήφους των «αδιάβαστων», περάσατε ένα σκασμό μνημόνια να φάνε και τα τρισέγγονά μας.

Που λέτε, δεν ξέρετε τι χάσατε που δεν μπήκατε ποτέ σε τάξη ή που την αρνηθήκατε για να γίνετε καρεκλοκένταυροι.

Είναι ζόρικη όντως, μα είναι και μοναδικής ομορφιάς.

Μπορεί να σε καταπιεί, αυτό το γνωρίζετε, μα μπορεί να σε στείλει και στα ουράνια, αυτό δεν το ζήσατε γι΄αυτό και τη μισείτε.

Δε μιλήσατε ποτέ με τα μάτια σε μαθητή σας, είτε και νιώσατε ποτέ την ευτυχία να σας ευχαριστήσει με τα μάτια κάποιος μαθητής σας.

Είπαμε το μεγάλο «ναι» αντί να πούμε το μεγάλο «όχι»;

Τι θα πούμε στους μαθητές μας; Ότι τους διδάσκουμε το ψέμα και την υποκρισία; Ότι είμαστε μόνο λόγια παχιά και κούφια που δεν τα νιώθουμε και δεν τα εννοούμε; 

Του Χρήστου Κυργιάκη

Δηλαδή πάει τελείωσε; Αυτό ήταν; Δεν θα ξαναμιλήσουμε; Δεν θα γελάσουμε ξανά; Ούτε θα αγαπήσουμε κι ούτε θα κάνουμε πάλι όνειρα σαν εκείνα που κάναμε κάθε βράδυ στα καλοκαίρια των παιδικών μας χρόνων τότε που πετούσαμε ανάμεσα στη γη και στα άστρα;

Δεν θα βαδίσουμε ξανά στο δρόμο με τις γροθιές υψωμένες και το πείσμα να ξεχειλίζει μαζί με το δίκιο και τη σιγουριά της νίκης;

Δεν θα πιάσουμε τα βιβλία με μεράκι για να γνωρίσουμε τους εαυτούς μας, τον κόσμο και τους ανθρώπους;

Δεν θα ομορφύνουμε τους εαυτούς μας, τον κόσμο και τους ανθρώπους; Αλλιώς  πως θα μπορέσουμε να τους κάνουμε πιο φωτεινούς;

Δώδεκα χρόνια προπόνησης για να μετατραπείς από παιδί σε άλογο κούρσας

Η επόμενη παράσταση στην οποία θα συμμετάσχεις να είναι γραμμένη από σένα

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Σε λίγες μέρες παιδί μου το νηπιαγωγείο τελειώνει και το Σεπτέμβρη θα περάσεις την πύλη του Δημοτικού Σχολείου.

Μπαίνεις κι εσύ στο «πρόγραμμα».

Πρέπει από πολύ νωρίς να καταλάβεις πως η προσπάθεια για γράψεις καλά στις πανελλαδικές εξετάσεις ξεκινάει από την πρώτη σου μέρα στο Δημοτικό.

Από τη μέρα ακόμα που ο γενειοφόρος εκπρόσωπος του μεγαλοδύναμου σε καταβρέξει στο μικρό σου μέτωπο για πρώτη φορά θα πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι ξεκινάει το μακρύ και επίπονο ταξίδι με προορισμό την τρίωρη φημισμένη πανελλαδική πασαρέλα αλόγων κούρσας.

Γιατί, θα πρέπει να ξέρεις μικρό μου, πως πλέον δεν θα είσαι παιδί. Θα είσαι ένα πουλάρι που θα προπονηθείς να τερματίσεις πρώτο στην πανελλαδική ιπποδρομία σε δώδεκα χρόνια.

Όλοι θα σε φροντίζουν και θα σε προσέχουν. 

Η εμμονή με τις «υψηλόβαθμες σχολές» και τα «καλά επαγγέλματα» βλάπτει σοβαρά την άρχουσα τάξη

Με αφορμή το άρθρο του Δημήτρη Τσιριγώτη

Του Χρήστου Κυργιάκη

Με αφορμή σχετικό άρθρο στο AV του κυρίου Δ. Τσιριγώτη. Σε αγκύλες περικλείονται αυτούσια κομμάτια του άρθρου.

[Πρόσφατα συνάντησα στο δρόμο έναν παλιό μου μαθητή από ένα Λύκειο των βορείων προαστίων. Όταν τον ρώτησα «πως πάει το πανεπιστήμιο» πήρα μια απάντηση που με άφησε εμβρόντητο: «Κύριε το παράτησα. Εγώ πάντα ήθελα να γίνω μάγειρας. Γράφτηκα σε μια σχολή μαγειρικής την οποία τελείωσα και ήδη δουλεύω σε ένα εστιατόριο ως βοηθός σεφ. Είμαι πολύ ευχαριστημένος». Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ, μετά προσπάθησα να κρύψω την συγκίνησή μου από τα λεγόμενά του. Βλέπετε σκέφτηκα ότι ο μαθητής μου είχε πολλά κότσια για να τα βάλει με ένα ολόκληρο καθιερωμένο μοντέλο εκπαίδευσης.]

Προσωπικά θα ήθελα να ξέρω σε ποια περιοχή των βορείων προαστίων ζει ο μαθητής; Στην Κηφισιά, στη Φιλοθέη ή στη Νέα Ιωνία;

Το αίμα μας σώζει τις πλούσιες ζωές τους

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Δυο παλιά τραγούδια, λίγο κρασί στο ποτήρι, τα παιδιά στα γόνατα και η σκέψη παντού και πουθενά.
Δεν πρόλαβε να μπει ο μήνας και τα λεφτά σώθηκαν. Σώθηκε και η υπομονή και το κουράγιο. Πόσο να έχεις και από αυτά;
Πάλι μαύρισε η ψυχή σου. Κοιτάζεις τα παιδιά όταν εκείνα δεν σε βλέπουν και λες ότι κάτι πρέπει να κάνεις. Σε κοιτάζουν στα μάτια και τότε λες πως σίγουρα κάτι πρέπει να κάνεις.
Αλλά τι;
Σκέφτεσαι να βρεις μια δουλειά ακόμα, ότι να΄ ναι, για να πάψεις να ντρέπεσαι όταν σε κοιτάζουν στα μάτια. Δεν απαιτούν τίποτα, αλλά εσύ νιώθεις ενοχές ακριβώς γιατί τους έμαθες πως δεν πρέπει να απαιτούν.
Όμως πού να βρεθεί η δεύτερη δουλειά; Αστεία να λέμε; Εδώ χάνεται και η πρώτη και όποια δεν χάνεται μετατρέπεται σε εθελοντική εργασία , σε ευγενική χορηγία προς τους δύστυχους τους δανειστές μας.

Άντε να έρθουν και οι ψεύτικες απόκριες να ηρεμήσουμε με τους μασκαράδες

Του σΑτΥρΟπΡόΚου

– Η Europol παραδέχτηκε επισήμως ότι “χάθηκαν” στα μονοπάτια της προσφυγιάς 10.000 προσφυγόπουλα λες και επρόκειτο για καρφίτσες. Ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός βρίσκει τρόπους να καλύπτει την απανθρωπιά του. Μόνο που τώρα πλέον πρέπει να προσπαθήσει πολύ.

– Η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους σε συνθήκες καπιταλισμού μας οδήγησε στο σημείο, 62 άνθρωποι παγκοσμίως να κατέχουν τον ίδιο πλούτο με αυτόν που κατέχει ο μισός πληθυσμός της γης. Ο καπιταλισμός σε όλο του το μεγαλείο. Το δικαιότερο σύστημα για τους λίγους.

– Η λογική του εφικτού και της διαχείρισης της απανθρωπιάς του καπιταλισμού βρίσκεται στις μέρες μας στην κορύφωσή του. Τα επιχειρήματα που ακούγονται μοιάζουν να απευθύνονται σε άλογα και όχι λογικά όντα αλλά κανένας από αυτούς που τα χρησιμοποιούν δεν νοιάζεται.

– “Συνεχίζουμε Αριστερά”, κραυγάζουν κάποια κυβερνητικά χείλη “διότι η πραγματική Αριστερά πρέπει να προσαρμόζεται στις σημερινές συνθήκες”. Με σκοπό να τις ανατρέψει πηγαίνοντας κόντρα σ’ αυτές και όχι βοηθώντας να γίνουν χειρότερες για τους πολλούς!

Έχουν όνειρα και οι μαθητές, τι δεν καταλαβαίνεις;

Του Χρήστου Κυργιάκη

Ο Μάριος, παρόλο που η ώρα ήταν μόλις δώδεκα και τέταρτο, είχε επιστρέψει στο σπίτι. Ήταν η μέρα που στο σχολείο του, έδιναν τους βαθμούς του πρώτου τετραμήνου. Αυτός ήταν κι ο λόγος που έλειπαν και οι γονείς του. Η μητέρα του πήρε ολιγόωρη άδεια, με τα χίλια ζόρια, από τη δουλειά. Ο πατέρας του τον τελευταίο χρόνο δεν είχε δουλειά, οπότε δεν χρειαζόταν άδεια. Από  βδομάδα θα πήγαινε σε μια καινούργια δουλειά, δοκιμαστικά για τον πρώτο μήνα και αν όλα πήγαιναν καλά, μπορεί και να τον κρατούσαν. Δεν ήταν τίποτα σπουδαίο αλλά προτιμότερο από το να καταλήξει με ψυχολογικά προβλήματα. Αυτό είχαν συμφωνήσει με τη μητέρα του το προηγούμενο βράδυ που τους άκουσε να μιλάνε για το θέμα.

Αφέντη δώσε μας ψίχουλα…

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Αφέντη δώσε μας ψίχουλα, είπαν οι σκλάβοι ψιθυριστά στον φούρναρη. Ο αφέντης ούτε που τους έδωσε σημασία. Ίσα ίσα, τους έβαλε τους φωνές και τους μοίρασε κι από 10 βουρδουλιές.

Αφέντη δώσε μας από μια φέτα ψωμί, είπαν οι σκλάβοι φωνάζοντας. Ο αφέντης, ξαφνιασμένος λιγάκι, τους έδωσε από λίγα ψίχουλα.

Αφέντη δώσε μας από ένα καρβέλι ψωμί, είπαν ουρλιάζοντας οι σκλάβοι. Ο αφέντης, ενοχλημένος αρκετά, τους έδωσε από μια φέτα ψωμί.

Αφέντη δώσε μας όλο το πανέρι με τα ψωμιά, είπαν οι σκλάβοι αρπάζοντας το μαστίγιο από τα χέρια του αφέντη. Ο αφέντης έντρομος τους έδωσε από ένα καρβέλι ψωμί.

Το μεγαλείο της εργοδοσίας

Του Χρήστου Κυργιάκη

Το αφεντικό ήταν πάντα βλοσυρό όταν έφτανε η μέρα της πληρωμής. Δεν μιλούσε σε κανέναν, ούτε στα παιδιά του ούτε και στη γυναίκα του.

Ο μόνος που άκουγε τη φωνή του τις μέρες των πληρωμών, ήταν ο πιστός, εδώ και χρόνια, οδηγός του.

- Μην πας από το γνωστό δρόμο σήμερα, Θανάση. Πιστεύω να το θυμάσαι. Σήμερα πληρώνω τους εργάτες.

- Το θυμάμαι αφεντικό. Τριάντα χρόνια, κοντά σου, το ξέχασα ποτέ;

Ο οδηγός ακολούθησε «τη διαδρομή για τις μέρες των πληρωμών». Έπιασε την παραλιακή οδό και κατευθύνθηκε προς το μεγάλο λιμάνι. Μετά τη δυτική αποβάθρα του λιμανιού, το αφεντικό είχε αγκυροβολημένα τα τρία καράβια του. Περίμεναν να φορτώσουν για να ξεκινήσουν το ταξίδι για την Λατινική Αμερική.

Αφού τα καμάρωσε και τα κανάκεψε με τα μικρά τους ονόματα, έκανε νόημα στον οδηγό του να ξεκινήσει για το γραφείο.

Εκείνος έβαλε μπρος τη Μερσεντές και ακολουθώντας τη γνωστή, λόγω ημέρας, διαδρομή μετέφερε μέσα σε είκοσι λεπτά, το αφεντικό στο γραφείο του.

- Να μη με ενοχλήσει κανείς παρά μόνο αν είναι ο ίδιος ο Θεός, είπε με απότομο ύφος στη γραμματέα του.

- Σας ψάχνει ο υπουργός από πολύ πρωί, τον ενημέρωσε η γραμματέας.

- Στον ύπνο του με είδε; Πες του ότι λείπω, ότι πήγα ταξίδι στο εξωτερικό. Πες του ότι πέθανα. Ότι θέλεις πες του, αρκεί να μη ενοχλήσει κανείς. Και που’ σαι; Σε μία ώρα, φώναξε τον πρώτο εργάτη για να ξεκινήσει η πληρωμή.

- Μάλιστα κύριε! Σε μία ώρα θα έχετε τον πρώτο εργάτη.

Το αφεντικό, άνοιξε με δύναμη την πόρτα του γραφείου του και έπεσε φαρδύς-πλατύς στην πολυθρόνα του, προσπαθώντας να ηρεμήσει.

Έπιασε το τηλέφωνο και σχημάτισε στα γρήγορα έναν αριθμό.

- Έλα, εγώ είμαι. Το παιδί τι κάνει;

Αυτό που άκουσε από τον συνομιλητή του, τον έκανε να ταραχτεί.

- Σου είπα να καλέσεις το γιατρό άμεσα. Το 37,2 δεν αργεί να γίνει 38 ή 40. Δεν παίζουμε με τον πυρετό. Πάρε να μου πεις αργότερα τι έγινε.

Υποκριτές και Φαρισαίοι τον πνίξατε το Χριστό κάπου στη Μεσόγειο

Του  Χρήστου Κυργιάκη

Όλα θα ήταν όμορφα, ωραία, γιορτινά, με τους ανθρώπους χαρούμενους κι ευτυχισμένους, έτοιμους να ψωνίσουν, να αγοράσουν, να καταναλώσουν όπως ορίζει η θεά διαφήμιση, όπως θα ήθελα η μαμά εταιρία που έκανε θεά τη διαφήμιση.

Όλα θα ήταν όπως πρέπει, αν δεν υπήρχαν κάτι μυτερά αγκάθια να χαλάνε τη γιορτινή σούπα.

Αλλά βλέπεις, όπου κυριαρχούν οι εταιρίες και όχι οι άνθρωποι όλα μπαίνουν στην άκρη για το κέρδος της εταιρίας.

Τι να σου κάνει η εταιρία που παράγει όπλα και η εταιρία που τα εμπορεύεται; Πώς αλλιώς θα κερδίσουν χωρίς πολέμους; Τα όπλα δεν «καταναλώνονται» αλλιώς. Δεν πας ως χριστουγεννιάτικό δώρο στο φίλο σου μια ρουκέτα, ας πούμε, τυλιγμένη σε χρυσό χαρτί. Ούτε αγοράζεις στον αδερφό σου ένα κουτί σφαίρες αντί για σοκολατάκια.

Μπορείς όμως να τα «δωρίζεις» σε τίποτα κακόμοιρους Ασιάτες ή Αφρικανούς αφού τους βάλεις πρώτα να τσακώνονται μεταξύ τους. Μετά θα σε παρακαλάνε για τα «δώρα» που παράγεις και εμπορεύεσαι.

Είναι, που λέτε, κάτι παράσιτα, ανθρώπους δεν τους λες, που άφησαν τα σπίτια τους που βομβαρδίζονταν μες στο καταχείμωνο και κίνησαν για τους δικούς μας τόπους. Τι θράσος αλήθεια εκ μέρους τους, τι αγένεια!

Μια φορά ξετσίπωτος για πάντα ξετσίπωτος

Του Χρήστου Κυργιάκη

Οι στιγμές είναι ιστορικές για όλους. Για φτωχούς, για μικρομεσαίους, για πλούσιους, για πολύ πλούσιους αλλά κυρίως είναι ιστορικές για τον κυρίαρχο πολιτικό μας θίασο.

Οι ώρες που διανύουμε είναι ώρες μεγάλης ευθύνης και μεγάλων αποφάσεων.

Οι φτωχοί, καλούνται, από τους κυβερνώντες, να αποφασίσουν αν θα γίνουν πιο φτωχοί ή αν θα διαλέξουν να γίνουν φτωχότεροι. Δύσκολο και εξοντωτικό το δίλλημα για εκατομμύρια ανθρώπους γιατί πρέπει να φαίνεται ότι εκείνοι αποφάσισαν.

Ο μπάρμπα-Νίκος ο συνταξιούχος πρέπει να δεχτεί από μόνος του να θυσιάσει τα 40 χρόνια σκληρής δουλειάς για το καλό του καλού τραπεζίτη. Και να πεις ότι την ήθελε τη σύνταξη για κείνον; Έλα όμως που περίμεναν άλλα τέσσερα στόματα να ζήσουν με τη σύνταξη! Ο γιος του μακροχρόνια άνεργος, η νύφη του αναπληρώτρια σε σχολείο. Πώς να τα βγάλουν πέρα και με τα δυο παιδιά που είχαν;

Ο Αλέξης και η παρέα του το αποφάσισε κι ο μπαρμπα-Νίκος ελεύθερα πρέπει να αναγκαστεί να το δεχτεί. Αλλιώς θα καταστραφεί. Πρέπει να δεχτεί την καταστροφή του για να μην καταστραφεί, όπως του λένε.

Σιγά μην πέσουμε για τα κωλόσπιτα των φτωχών

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Και να που έφτασε κι άλλος ένας κόμπος στο χτένι, αυτή τη φορά πιο μεγάλος. Ή θα ξεδοντιάσει το χτένι και θα περάσει ή το χτένι θα αποδειχτεί ανθεκτικό για μία ακόμη φορά. Όμως, επειδή αυτή τη φορά το νήμα τραβιέται από την κοινωνία με μεγάλη δύναμη, αν, τελικά, αντέξει το χτένι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα γκρεμιστεί ο αργαλιός.

Κάθε φορά που το τέρας παραγγέλνει την τροφή του εμφανίζονται στον ορίζοντα πιστοί υπηρέτες, διαφορετικοί κάθε φορά μα και τόσο ίδιοι μεταξύ τους, που είναι έτοιμοι να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους για να μπορεί το τέρας να συνεχίζει να αναπνέει, να συνεχίζει να πεινάει να συνεχίζει να αποζητάει τροφή.

Και οι υπηρέτες, λυσσασμένα σκυλιά με ψεύτικα δόντια, τρέχουν να θερίσουν ζωές και όνειρα.

Αγράμματοι να μείνουν οι φτωχοί που εκείνοι δημιούργησαν, χωρίς σπίτια να μείνουν οι φτωχοί που εκείνοι τους οδήγησαν στη φτώχια, ελεύθεροι και με τις τιμές που τους αρμόζουν να μείνουν οι κλέφτες του μόχθου των ανθρώπων και οι μπαταχτσήδες της πολιτικής και της οικονομίας, στο διάολο να πάνε οι άρρωστοι, οι άστεγοι, οι άνεργοι και όσοι ακόμη έχουν δουλειά.

Ο λύκος, η μαμά κατσίκα και τα εφτά κατσικάκια…

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Μια φορά και δύο καιρούς ήταν μια μαμά κατσίκα. Ήταν όμως κατσίκα-κατσίκα. Κατσίκα με τα όλα της, ξέρετε εσείς.

Μια μέρα, μες στην καλή χαρά, αφού είδε όλα τα πρωινάδικα ταυτόχρονα στις εφτά τηλεοράσεις που είχε στο δωμάτιο-TV, ξεκίνησε να πάει την καθιερωμένη βόλτα της.

Θα έβγαινε πρώτα να δει τί καινούργιο βγήκε στις βιτρίνες, μετά θα περνούσε από το Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου των κατσικακίων της μιας και ήταν γραμματέας του Συλλόγου, μετά θα ανέβαινε στα γραφεία του κόμματος που την περίμενε ο πρόεδρος και τέλος θα γευμάτιζε στην πισίνα του ξενοδοχείου «Μάσα, ξάπλα κι αραλίκι» με τον τράγο σύζυγό της.

Εκείνη τη μέρα, τα εφτά της κατσικάκια δεν είχανε σχολείο. Βλέπετε ήταν η Παγκόσμια Μέρα Προστασίας του Έβδομου Ποδιού των Χταποδιών και τα κατσικάκια της ως ενεργά μέλη της εθελοντικής ομάδας του σχολείου τους για την προστασία του έβδομου ποδιού των χταποδιών, θα έμεναν στο σπίτι για να προετοιμάσουν εθελοντικές δράσεις.

Κύριε υπουργέ της παιδείας δεν μας πείθετε

Του Χρήστου Κυργιάκη

Όπως θα έλεγε και ο κύριος Βαρεμένος, δεν υπάρχουν κενά στα σχολεία. Απλώς χάνονται διδακτικές ώρες λόγω έλλειψης εκπαιδευτικών. 

Και θα συνέχιζε λέγοντας ότι οι εκπαιδευτικοί δεν λείπουν λόγω ανύπαρκτων, εδώ και χρόνια, διορισμών αλλά λόγω μη πραγματοποίησης των διορισμών που απαιτούνται.

Από τις αρχές του φετινού καλοκαιριού είχε ξεκινήσει η συζήτηση για το πλήθος των κενών κατά τη σχολική χρονιά που μόλις άρχισε.

Οι αριθμοί έδιναν και έπαιρναν μαζί με τις διαβεβαιώσεις των κυβερνώντων ότι με την έναρξη της σχολικής χρονιάς οι εκπαιδευτικοί θα είναι στη θέση τους.

Πράγματι, οι εκπαιδευτικοί ήταν στη θέση τους μόνο που δεν φτάνουν για να καλύψουν όλες τις διδακτικές ώρες που απαιτούνται ώστε τα σχολεία να λειτουργήσουν με πλήρη προγράμματα.

Ακούσαμε για 20.000 κενά, για 15.000 κενά για 6.000 κενά. Κάθε βδομάδα το νούμερο άλλαζε. Μετά ακούσαμε και για διορισμούς και μάλιστα μόνιμους. Μετά ήρθε το δημοψήφισμα και ακολούθησε η μετάλλαξη του ΟΧΙ σε ΝΑΙ για να φτάσουμε στο μνημόνιο 3.

Όσους ανθρώπους πρόλαβα να δω

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Μακρύ το ταξίδι της ζωής και μαζί τόσο μικρό, αναλογίστηκα σαν ήρθε η ώρα της αναδρομής.

Πόσα είδα και πόσα θα ήθελα να δω μα δεν τα συνάντησα ποτέ!

Κι είδα ανθρώπους να γελάνε ανοίγοντας απλώς το στόμα και δείχνοντας τοα δόντια τους. Σπάραζε η ψυχή τους και η δική μου που έβλεπε το μαρτύριό τους.

Κι είδα ανθρώπους ψεύτες και μοχθηρούς, που τους φοβούνταν ακόμη και τα φίδια, να συναναστρέφονται με ανθρώπους σερνόμενοι σε πατώματα, σοκάκια, δρόμους και γυαλισμένους διαδρόμους.

Κι είδα ανθρώπους, επαναστάτες έλεγαν πως είναι, που ήθελαν ν’ αλλάξουν, τον κόσμο να αναδύουν μούχλα. Κι ευχήθηκα τρομαγμένος να μην το καταφέρουν ποτέ.

Έτσι είναι το σύστημα

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Έτσι είναι το σύστημα. Θηρίο αχόρταγο και μοχθηρό που τρέφεται με ζωές, με όνειρα και ψυχές, που πίνει για να ξεδιψάσει αίμα εχθρών και φίλων, πολέμιων και υποστηριχτών του, που δεν διστάζει να θυσιάσει όσους το πετροβολούν μα και όσους το στηρίζουν.

Έτσι είναι το σύστημα. Για να συνεχίζει να υπάρχει και να λεηλατεί, χρειάζεται θύματα και θύτες, χρειάζεται να δείχνει παντοδύναμο αλλά και σάπιο.

Δεν έχει πρόβλημα να διαφημίζει τη σαπίλα του και το αποκρουστικό του πρόσωπο τόσο στη μεγάλη όσο και στη μικρή οθόνη στέλνοντας το μήνυμα:

«Ναι, είμαι μέχρι τα μπούνια μες στη διαφθορά, τη σαπίλα και την εκμετάλλευση, αλλά πάρτε το απόφαση πως δεν μπορείτε να με κουνήσετε».

Μοιάζει με τεράστιο ουρανοξύστη που όταν τον βλέπεις λες πως είναι αδύνατον να γκρεμιστεί, γιατί φροντίζει η εξωτερική του όψη να δείχνει ατσάλινη και γυαλιστερή ώστε να μη φαίνεται η σκουριά που έχει διαβρώσει το σκελετό και τα θεμέλια ούτε τα ραγισμένα του τζάμια που είναι έτοιμα να γίνουν χίλια κομμάτια με ένα δυνατό φύσημα του ανέμου.

Όσοι περισσότεροι στο μπερντέ τόσο ισχυρότερο το ΟΧΙ

Του Χρήστου Κυργιάκη

Το να εκφράσει κάποιος μικρομεσαίος επιχειρηματίας, έστω και τώρα, την ανησυχία του για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 15ης Ιουλίου είναι λογικό.

Ακόμη και ένας άνεργος, ένας μισθωτός ή ένας συνταξιούχος, το να φοβάται για το τι θα γίνει την επόμενη μέρα του δημοψηφίσματος μετά από την απίστευτη τηλεοπτική και ραδιοφωνική τρομοκρατία που δέχεται, είναι επίσης φυσιολογικό.

Όμως, το να εμφανίζεται ο Άδωνις, ο Σαμαράς, η Ντόρα, ο Λοβέρδος, ο Βενιζέλος, ο Θεοχάρης, ο Κυριάκος, ο Ψαριανός, ο Θεοδωράκης και όλοι οι εκπαιδευθέντες από το ΔΝΤ δημοσιογράφοι, ως υπερασπιστές των πεινασμένων, των συνταξιούχων, των ανέργων, των μισθωτών, των ασθενών, των νέων και των μαγαζιών που κλείνουν, ξεπερνάει τα όρια οργής που μπορεί να αντέξει ένας φυσιολογικός άνθρωπος.

Βγαίνουν και ουρλιάζουν, κλαίνε και εκλιπαρούν στα κανάλια που χρωστάνε εκατομμύρια στο ελληνικό δημόσιο.

Αν ήταν ειλικρινείς, αν δεν ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να ζητήσουν από κάθε κανάλι που εμφανίζονται είναι το να αποπληρώσουν τα χρέη τους προς το δημόσιο για να ξαλαφρώσουν λίγο όσοι υποφέρουν οικονομικά.

Ζαν Κλωντ με συγκίνησες

Του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

Είναι αλήθεια ότι στο παρελθόν, τον Ζαν Κλωντ Γιούνκερ τον είχα κατατάξει στους Ευρωπαίους πολιτικούς που σε συνεργασία με τους Έλληνες κυβερνώντες προετοίμασαν το μεσαίωνα των μνημονίων.

Όμως, μετά την πρόσφατη συνέντευξη τύπου που έδωσε, με αφορμή το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, η γνώμη μου για κείνον και νομίζω και πάρα πολλών άλλων συμπολιτών μου, άλλαξε ριζικά.

Βλέποντας τον Ζαν Κλωντ-δεν μπορώ να αντισταθώ στον ενικό της αμεσότητας που σου δίνει ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας-να συνεντευξιάζεται διέκρινα την ανθρώπινη πλευρά του. Συγκινήθηκα, βούρκωσα και μετάνιωσα πικρά που τον είχα κατατάξει στους ξένους εμπνευστές των μνημονίων. Από το Καστελόριζο είχα να νιώσω τέτοια συναισθηματική φόρτιση.

Οι μορφασμοί του προσώπου του, η κίνηση των χεριών του, το άνοιξε-κλείσε των ματιών του ανάδειξαν όλο τον εσωτερικό του πλούτο.