Του Νεκτάριου Κακατσάκη
Αύγουστος ήταν και θυμούμαι… Μια σφαίρα στο στόμα, μία σφαίρα στο λαιμό, μία σφαίρα στη κοιλιά… «Παιδιά τον σκοτώσανε», «παιδιά τον σκοτώσανε» η φωνή που… έτρεχε κρατώντας την κάμερα… 14 Αυγούστου 1996, Δερύνεια, ώρα 2:20 μ.μ..
…Αύγουστος ήταν και θυμούμαι την οργή μου, μπροστά στην οθόνη της TV. Θυμάμαι πως έκλαψα, θυμάμαι να ανατριχιάζω όπως τον έβλεπα με το τσιγάρο στα χείλη, μαυροφορεμένο, να προσπαθεί μες στο λιοπύρι να ανέβει στον ιστό, να κατεβάσει τη σημαία των άλλων! Εκείνων που λίγο αργότερα θα τον ξάπλωναν κάτω με τρεις σφαίρες, νεκρό στη ρίζα του ιστού της σημαίας που συνέχιζε να κυματίζει! …Τι σημασία να “χει για μας το όνομα Σολωμός Σολωμού, τι σημασία το όνομα του Τάσσου Ισαάκ; Περάσαν και τα χρόνια, 18 πια… και πια δεν έχει σημασία(;).
Κι αν έχει, τι έγινε; Τι συνέβη όλα αυτά τα χρόνια; Τι άλλαξε; Και τι πρόκειται να αλλάξει; Εκείνοι είναι οι ήρωες και “μεις συνεχίζουμε να ζούμε! Κι οι δικοί τους ακόμη ψάχνουν το «γιατί»! Ψύλους στ΄ άχερα! Αύγουστος ήτανε… θυμούμαι και θυμώνω…
