Κασσελάκης και Μπέος, πλευρές στο ίδιο νόμισμα;

Οι δηλώσεις για την παρένθετη μητρότητα, οι αντιδράσεις και τα «δύο στρατόπεδα»

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Ένας πλούσιος, «επιτυχημένος» εφοπλιστής ή μπρόκερ, λευκός άντρας άρτι αφιχθείς από τις ΗΠΑ και πρόεδρος του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δήλωσε ότι σκοπεύει να αποκτήσει δύο αγόρια με παρένθετη μητέρα, ώστε να μεταφερθούν σε αυτά οι προσωπικότητες του ίδιου και του συντρόφου του.

Λίγο μετά, ένας πρώην προφυλακισμένος για υποθέσεις παράνομου στοιχηματισμού, μεγαλοπαράγοντας του ποδοσφαίρου, τραμπούκος ολκής και νυν δήμαρχος Βόλου, αφού πρώτα κι εκείνος προσγειώθηκε στην «πόλη του» πριν μια δεκαετία στηριζόμενος από τοπικά συμφέροντα αλλά και παράγοντες των μεγάλων κομμάτων, έκανε δηλώσεις του τύπου «θα υιοθετούμε παιδιά για να παράγουμε πούστηδες;».

Αναμενόμενα οι δηλώσεις Μπέου προξένησαν τη γενική κατακραυγή. Όλο το κομματικό φάσμα τις καταδίκασε και από πολλούς διατυπώθηκε η απορία πώς είναι δυνατόν μεγάλο τμήμα πολιτών να ψηφίζει «Μπέους». Το Τμήμα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ έκανε λόγο για «έκφραση ρατσιστικού και ομοφοβικού ακραίου μίσους» και η εισαγγελέας Αρείου Πάγου διέταξε να διερευνηθεί αν η δήλωση Μπέου εμπίπτει στις διατάξεις του αντιρατσιστικού νόμου, ενώ η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και η οργάνωση Orlando LGBT+ έκαναν συμπληρωματική αναφορά στην Εισαγγελία.

Για τις αρχικές δηλώσεις Κασσελάκη δεν «έπεσε το διαδίκτυο», δεν υπήρξε σχεδόν καμιά διαμαρτυρία από χώρους ή άτομα που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν καταδικάστηκαν από προσωπικότητες του προοδευτικού και αριστερού χώρου, και δεν έβγαλε ανακοίνωση το τμήμα δικαιωμάτων κανενός κόμματος. Κάποιοι σχολίασαν αρνητικά την επιλογή φύλου των μελλοντικών τέκνων, αλλά μέχρι εκεί.

Αριστερή αφασία

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Τι δείχνει η στάση απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό

Τότε που ακόμα έβγαζε τα προς το ζην μόνο ως φιλόσοφος, ο Κ. Δουζίνας συνήθιζε να γράφει συχνά για την «αριστερή μελαγχολία». Σήμερα –όχι ότι δεν υπήρχε και τότε– ζούμε στον απώτατο βαθμό την «αριστερή αφασία». Δυστυχώς, τουλάχιστον στην Ελλάδα, ο ορισμός της έννοιας «Αριστερά» τείνει να διαμορφωθεί περίπου ως εξής: «Αριστερά είναι εκείνη η ιδεολογία ή παράταξη που διακατέχεται από ορισμένες γενικές και αφηρημένες ιδέες, εντελώς ανεξάρτητες από την πραγματικότητα, αδιαφορώντας για την ιστορικότητά τους και αφαιρώντας πάντα την καθοριστική πλευρά των πραγμάτων». Αυτό βέβαια ισχύει στις πιο «αγνές» εκδοχές.

***

Ας δούμε τι συμβαίνει σήμερα. Αναλύσεις επί αναλύσεων για τα ελληνοτουρκικά, τον εθνικισμό, τον διεθνισμό, την αντιπολεμική πάλη και τη φιλία των λαών. Τι λείπει από τις περισσότερες; Τι άλλο φυσικά, το βασικό. Ο καθοριστικός παράγοντας των εξελίξεων. Ότι δηλαδή η Τουρκία, από ενδιάμεσος περιφερειακός παίκτης εξαρτημένος από τη Δύση, όπως ήταν μέχρι πριν λίγα χρόνια, προσπαθεί να μετατραπεί σε δύναμη που θα κυριαρχεί σε όλη την κοντινή της περιοχή και θα έχει σημαντικό διεθνή ρόλο, σε μια μεγάλη δύναμη.

«Δεν πολεμάμε για τα πετρέλαια»…

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

«Δεν πολεμάμε για τα πετρέλαια». Πολύ βολικό. Το καλύτερο, σχεδόν μαγικό. Ξεμπερδεύεις εύκολα, έχεις το κεφάλι σου ήσυχο, ξεχωρίζεις κι από την πλέμπα που παραμυθιάζεται, είσαι ψαγμένος και διαφορετικός.

Ο καλύτερος. Και δεν έχει να σου πει κανείς τίποτα. Επίσης «δεν πολεμάμε για βραχονησίδες». Κι αν και τα βράχια έχουνε και τίποτα παππούδια πάνω, δεν αλλάζει και κάτι. Ίσα ίσα, καλύτερα (ωραία η Ελλάδα αλλά έχει Έλληνες). «Χαχαχα».

Για τις θάλασσες γενικώς δεν πολεμάμε, εννοείται. Πολεμάνε βέβαια οι άλλοι αλλά δεν πειράζει. Καλά, το Καστελόριζο είναι πολύ μακριά, δεν το συζητάμε καν. Δεν γίνεται μια κουτσουλιά να κόβει στη μέση τη «γαλάζια πατρίδα» του άλλου. Με το μάτι ρε παιδί μου, δες τον χάρτη. Άσε τώρα τα διεθνή δίκαια, με το μάτι. Όταν περισσεύει κάτι τόσο πολύ, είναι θέμα. Εκτός αν είναι τα «Φόκλαντς» ξέρωγω, αλλά δεν είμαστε και Αγγλία, τι να κάνουμε.

Αλλού τα κακαρίσματα…

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Μπορεί πολλοί να βιάστηκαν για «εξελίξεις στον χώρο της Δεξιάς», αλλά τελικά μάλλον στην Αριστερά σημειώνονται περισσότερες. Ο τρόπος που αντιμετωπίστηκαν τα συλλαλητήρια και γενικότερα το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ έφεραν μια θαυμαστή ομοψυχία στους χώρους της Αριστεράς.

Κυβερνητικοί και αντικυβερνητικοί, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, εξουσιαστές και αντιεξουσιαστές, οι αριστεροί κάθε απόχρωσης μοιάζουν αδελφωμένοι μπροστά στο φάντασμα του εθνολαϊκισμού που ξύπνησε τελευταία.

Η αντιπαλότητα προς τον ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει με καβγαδάκι που γρήγορα ξεχάστηκε και η σχέση αναζωπυρώνεται για τα καλά. Οι περισσότεροι ξεχνούν οποιαδήποτε κριτική προς την κυβέρνηση, βλέποντας παντού μόνο τον κίνδυνο του «εθνικισμού», άλλοι λειτουργούν σαν δυναμική εμπροσθοφυλακή της, ενώ υπάρχουν κι εκείνοι που εγκαλούν τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί δεν τελειώνει στα γρήγορα τη συμφωνία «υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ» για να ξεμπερδεύουμε με τους εθνικισμούς και καταγγέλλουν δημόσια τον «πρωτόγονο αντισυριζισμό»…

Μίκης Θεοδωράκης: «Είμαι πατριώτης διεθνιστής, πιστός στην ιδεολογία της νιότης μου»

O Μίκης Θεοδωράκης δέχτηκε τελευταία αρκετά πυρά από εκπροσώπους του πολιτικού κόσμου και του Τύπου, κυρίως από εκείνους που τάσσονται με την πλευρά της κυβέρνησης και της Αριστεράς διαφόρων αποχρώσεων. Η βασική κατηγορία είχε να κάνει βέβαια με τη συμμετοχή του στο συλλαλητήριο του Συντάγματος για τη Μακεδονία, αλλά και με το περιεχόμενο της ομιλίας που εκφώνησε εκεί. Ο Δρόμος μίλησε με τον Μίκη Θεοδωράκη και παρουσιάζει σήμερα τη συνέντευξη που μας παραχώρησε. «Είμαστε ένας Λαός 100% φιλειρηνικός» δηλώνει ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης και επαναλαμβάνει ότι είναι «πατριώτης διεθνιστής» όπως όλοι εκείνοι «που πίστεψαν και αγωνίστηκαν με τις ιδέες και τα λάβαρα του ΕΑΜ», ενώ αναφέρεται στον τρόπο με τον οποίο εκείνος βίωσε ορισμένα από τα ιστορικά γεγονότα της δεκαετίας του 40. Όσο για τις κατηγορίες περί σύμπλευσης με τη… Χρυσή Αυγή, τις αντιμετωπίζει φυσικά ως αστειότητες, τονίζοντας ότι αυτή δεν ήταν παρά «μια μαύρη τριχούλα μέσα στο γάλα της Λαοθάλασσας που την κατάπιε κυριολεκτικά». Η Συντακτική Επιτροπή του Δρόμου αισθάνεται την υποχρέωση να ευχαριστήσει τον Μίκη Θεοδωράκη για τη συνέντευξη που με χαρά παρουσιάζουμε σήμερα στους αναγνώστες μας.

Συνέντευξη στον Γιώργο Παπαϊωάννου

Πολλοί αποδίδουν εθνικιστικό χαρακτήρα στις τελευταίες λαϊκές εκδηλώσεις για τη Μακεδονία. Ποια η δική σας γνώμη;

Πρώτα-πρώτα, η Ελλάδα δεν είχε διεκδικητικές βλέψεις σε ξένα εδάφη. Ακόμα και στην περίπτωση της Βορείου Ηπείρου (Νότιας Αλβανίας) όπου ζουν ακόμα Έλληνες και της Μικράς Ασίας όπου ο ελληνικός πληθυσμός ήταν πλειοψηφία έναντι των Τούρκων από το 800 π.Χ. ως το 1922. Είμαστε ένας Λαός 100% φιλειρηνικός. Υπάρχουν φυσικά και οι υπερπατριώτες εθνικιστές, όμως αυτοί αποτελούν γραφικές περιπτώσεις μη υπολογίσιμων μειοψηφιών. Γιατί είναι βέβαιο ότι οι 400.000 ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής είχαν ως κίνητρο για την ψήφο τους αυτή τη διαμαρτυρία και ελάχιστοι την αποδοχή της ναζιστικής ιδεολογίας μιας χούφτας φανατικών οπαδών εκτός τόπου και χρόνου.

Η μεταμνημονιακή εποχή

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

«Έξοδος στις αγορές» και «αριστερή υπογραφή» – Με αφορμή το πρόσφατο άρθρο του Γ. Δραγασάκη 

Σε άρθρο του στην Εφημερίδα των Συντακτών του περασμένου Σαββάτου με τίτλο «Να σχεδιάσουμε από τώρα τη μεταμνημονιακή εποχή», ο Γ. Δραγασάκης έδωσε το πλήρες περίγραμμα της κυβερνητικής αφήγησης σε αυτή τη νέα πολιτική φάση.

Το άρθρο του κυβερνητικού στελέχους είναι πολύ χρήσιμο, αφού φανερώνει πλήρως την επικοινωνιακή τακτική του Μαξίμου, μαζί με την πληθώρα αντιφάσεων, αποκρύψεων και επιδιώξεων που αυτή εμπεριέχει.

Ο Γ. Δραγασάκης ξεκινά από την πρόσφατη «διαπραγμάτευση», ξεχνά όλους τους στόχους που η ίδια η κυβέρνηση είχε θέσει και βλέπει το αποτέλεσμά της θετικό και με «δυνατότητες προς αξιοποίηση».

Γιώργος Ν. Οικονόμου: Τα κόμματα είναι τα στηρίγματα ενός ολιγαρχικού αντιδημοκρατικού συστήματος

Με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του νέου του βιβλίου, ο συγγραφέας μιλά στον Δρόμο για την αποτυχία του πολιτικού συστήματος και την ανάγκη για μια δημοκρατική αντιπρόταση

Το βιβλίο του Γιώργου Ν. Οικονόμου «Η αποτυχία του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Πλαίσιο για μια νέα πολιτική δράση», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Εξάρχεια, προϊδεάζει ήδη από τον τίτλο για το περιεχόμενό του. Το πολιτικό σύστημα οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία, πιστοποιώντας την παταγώδη αποτυχία του να διαχειριστεί τα σύγχρονα αδιέξοδα. Δεν πρόκειται για διαπιστώσεις κοινότυπες στον δημόσιο λόγο, γιατί αυτό που είναι πασιφανές για πολύ κόσμο, όχι μόνο συσκοτίζεται από την κυρίαρχη αφήγηση, αλλά απουσιάζει συνήθως και από τις διαπιστώσεις διανοούμενων, αλλά και οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι την ενοχή συνολικά του πολιτικού συστήματος για την ελληνική χρεοκοπία, την ανέδειξε η ανεξάρτητη παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα, ειδικά κατά την περίοδο 2010-2012, ενώ οργανωμένες δυνάμεις και κάθε λογής «πρωτοπορίες», προσηλωμένες στον οικονομισμό και τον συντεχνιασμό, μάλλον περί άλλων τύρβαζαν.

Η τοποθέτηση του Γιώργου Οικονόμου δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Ο συγγραφέας αρνείται ότι τα κόμματα είναι πυλώνες της δημοκρατίας, αμφισβητεί άλλωστε ευθέως ότι το σημερινό σύστημα έχει οποιαδήποτε σχέση με τη δημοκρατία και αναζητά μια αντιπρόταση έξω από τα συστημικά πλαίσια. Δηλώνει σε σχέση με τις εξελίξεις μετά το 2012 ότι «η πολιτική δυναμική χειραγωγήθηκε σε εκλογική διαδικασία με συνέπεια την θριαμβευτική παλινόρθωση του συστήματος», ενώ εκτιμά ότι «για να ευδοκιμήσει ένα δημοκρατικό κίνημα θα πρέπει να έχει έναν σαφή διακριτό πολιτικό προσανατολισμό και μία σαφή μορφή αυτοοργάνωσης».

Ο αναγνώστης θα διαπιστώσει βέβαια ότι οι εκτιμήσεις του Γιώργου Οικονόμου για ορισμένα άλλα, καθόλου δευτερεύοντα ή ασήμαντα, θέματα όπως αυτά της εξάρτησης-ανεξαρτησίας, του εθνικού ζητήματος και του ρόλου των ξένων δυνάμεων στο νεοελληνικό πρόβλημα, είναι σε εμφανώς διαφορετικό πλαίσιο από αυτό που προβάλλει η εφημερίδα μας. Ωστόσο, ο ανοιχτός διάλογος για τα ζητήματα αυτά, πέρα από κάθε αμφιβολία, συμβάλλει στην υπόθεση μιας δημοκρατικής διεξόδου.

Ο Γιώργος Ν. Οικονόμου έχει σπουδάσει Μαθηματικά, Μουσική και Φιλοσοφία. Αρθρογραφεί συχνά σε περιοδικά και εφημερίδες και είναι συγγραφέας αρκετών βιβλίων, μεταξύ των οποίων «Η άμεση δημοκρατία και η κριτική του Αριστοτέλη» (εκδόσεις Παπαζήση, 2007), «Πολυτεχνείο 1973» (Νησίδες, 2013) και «Μύθοι και πραγματικότητα για το Βυζάντιο» (Εξάρχεια, 2014), ενώ έχει συμμετάσχει και σε αρκετά συλλογικά έργα.

Γκούτσι-Ακρόπολη, όπως Σκόντα-Ξάνθη και άλλες βαριές βιομηχανίες

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε κάτι: Για διαφήμιση ψάχνει ο Γκούτσι, δεν ψάχνει η Ακρόπολη. Μέχρι χτες έτσι ξέραμε. Γιατί από την επιχειρηματολογία μερικών ούλτρα φιλελεύθερων οπαδών της ελεύθερης αγοράς και κάθε ελευθερίας γενικώς, του εμπορεύματος, των επιλογών και του αυτοπροσδιορισμού, το ακούσαμε κι αυτό. Ότι από την πασαρέλα του Οίκου θα διαφημιστεί η Ακρόπολη και δεν θα πεθάνει το αρχαίο πνεύμα αθάνατο.

Λογικό. Ο μεγαλύτερος ανορθολογισμός σήμερα είναι να βρεθεί κάτι έξω από τη σφαίρα του εμπορεύματος, χωρίς μια τιμή εκκίνησης. Η Ακρόπολη, ένα πολύ καλό trademark που με τις κατάλληλες κινήσεις θα δει τις μετοχές της να εκτοξεύονται. Αλλιώς, λίγα τα ψωμιά της.

Εθνική κυριαρχία και Αριστερά

Tου Γιώργου Παπαϊωάννου

Μια περίεργη σχέση στην Ελλάδα του 2016…

Σε προηγούμενο σημείωμα στον Δρόμο για το πρόβλημα του τουρκικού επεκτατισμού τέθηκε το ερώτημα αν υπάρχει απειλή από τη γείτονα χώρα απέναντι στην Ελλάδα, αν αναγνωρίζεται αυτή η απειλή και κυρίως, πώς αντιμετωπίζεται. Από χώρους της Αριστεράς δεν λάβαμε καμία σαφή απάντηση (ορισμένοι μόνο μας φιλοτέχνησαν με το επίθετο «τουρκοφάγοι» χωρίς άλλο επιχείρημα)…

Ο Ριζοσπάστης, σε αφιέρωμα που είχε στο κυριακάτικο φύλλο του, φιλοξενεί μια σειρά από αναλύσεις αλλά περί του θέματος, δεν βρίσκει κάτι να πει, ούτε και προκύπτουν κάποια καθήκοντα για το λαϊκό κίνημα απέναντι σε αυτήν την απειλή. Το θέμα γενικώς υποτιμάται και η θεώρηση είναι ότι πρόκειται για αντιπαράθεση και ανταγωνισμό αντιδραστικών δυνάμεων (τουρκική και ελληνική αστική τάξη) υπό την υψηλή εποπτεία του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, ενώ το λαϊκό κίνημα πρέπει να ενδιαφέρεται πώς θα βάλει τέρμα στην …κερδοφορία του κεφαλαίου. Αντιιμπεριαλιστικά, ανεξαρτησιακά και άλλα συναφή καθήκοντα και συνθήματα, δεν προκύπτουν φυσικά καθόλου.

Το συνέδριο πίσω από τις λέξεις…

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κράτος και η επόμενη μέρα

Τα νέα χαρακτηριστικά που επικυρώνονται

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί κανείς να το αντιμετωπίσει σαν να συμβαίνει το 2012 ή το 2008. Το κυβερνητικό κόμμα προχωρά αυτές τις μέρες σε μια διαδικασία που έχει τη σημασία της, μιας και έρχεται να επικυρώσει μια σειρά χαρακτηριστικά που αποκτήθηκαν τα τελευταία χρόνια, αναπτύχθηκαν το τελευταίο διάστημα σε εκθετικό βαθμό και ζητούν σήμερα την οριστική τους κατοχύρωση.

Η διαδικασία πλήρους συστημικής προσαρμογής του ΣΥΡΙΖΑ έχει τις ρίζες της στο διάστημα μετά τις διπλές εκλογές του 2012, κατοχυρώνεται ως κατεύθυνση το 2014, εν όψει της πολυπόθητης «διακυβέρνησης» και ολοκληρώνεται με την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου το καλοκαίρι του 2015. Η μετάλλαξη, όμως, δεν σταματά εκεί. Μετά τη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε μνημονιακό κόμμα, το ξεκαθάρισμα με εσωτερικές αντιπολιτεύσεις και συνιστώσες και τις εκλογές του Σεπτεμβρίου, το κόμμα υπόκειται σε νέες κατεργασίες, ώστε να αποκτήσει μια διαφορετική φυσιογνωμία. Αυτά τα νέα χαρακτηριστικά έρχεται να κατοχυρώσει το συνέδριο.

Άνοστα μαγειρέματα…

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Ολοκληρώθηκε ο κύκλος συναντήσεων για τον εκλογικό νόμο

Δοκιμή συναινέσεων για το Μαξίμου με αφορμή τις συζητήσεις για τον εκλογικό νόμο. Οι ξεχωριστές συναντήσεις με τους αρχηγούς των κομμάτων ολοκληρώθηκαν χθες και ο Αλ. Τσίπρας έκλινε σε όλους τους τόνους την ανάγκη ευρύτερων συγκλίσεων στο πολιτικό σκηνικό. Οι «αγριάδες» και η αντιδεξιά ρητορεία είναι καλές για να συσπειρώνεται ένα κομματικό ακροατήριο που ψάχνει από κάπου να «πιαστεί», αλλά πιο σημαντικές είναι οι πρόβες συναίνεσης σε οικουμενική ή «κεντροαριστερή» εκδοχή, μιας και είναι σαφές ότι το περιβάλλον σκουραίνει επικίνδυνα για την κυβέρνηση.

Βεβαίως, ο Αλ. Τσίπρας έχει δείξει ότι είναι αποφασισμένος να εξαντλεί κάθε φορά τα όρια που υπάρχουν ώστε να είναι εκείνος ο αποκλειστικός «κυρίαρχος» του παιχνιδιού (του εσωτερικού πάντα παιχνιδιού γιατί για τα σημαντικά αποφασίζουν άλλοι εκτός Ελλάδας). Τώρα όμως, με τη δημοτικότητα τη δική του και της κυβέρνησης σε βαρομετρικά χαμηλά, με ψηφισμένους τους νόμους και νέο τσουνάμι να έρχεται αυτή τη φορά στα εργασιακά, η αναζήτηση εφεδρειών και διάδοχων λύσεων μοιάζει επιβεβλημένη.

«Ich und Tsakalotos»

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

«Εγώ και ο Τσακαλώτος», δήλωσε ο Σόιμπλε, «συμβάλαμε σε μεγάλο βαθμό ώστε να επιτευχθεί αυτή η λύση». Πώς τα φέρνει έτσι η ζωή… Ο μεν Σόιμπλε, μανιασμένος φρουρός της δημοσιονομικής πειθαρχίας, των νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων, της γερμανικής Ευρώπης. Ο «Ευκλείδης μας» (έτσι τον αποκαλούσαν πάντα οι ριζοσπάστες σύντροφοί του) από την άλλη, διακήρυσσε πάντα την «ταξική μεροληψία» και το διεθνισμό.

Μη βιαστείτε να κουνήσετε το κεφάλι για τα παράλογα που συμβαίνουν… Κατά βάθος, το γεγονός έχει την εξήγησή του και η απόσταση ανάμεσα στους δύο άντρες δεν είναι τόσο μεγάλη όσο αρχικά φαίνεται.

Στην πραγματικότητα, η αντίληψη του Έλληνα υπουργού Οικονομικών για τις «τάξεις» είναι φαντασιακή, βγαλμένη από έναν «μαρξισμό» του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης. Άσχετη, αδιάφορη και ξεκομμένη από τη νεοελληνική πραγματικότητα, ποτέ δεν τις είδε στην πραγματική τους διάσταση, ενταγμένες σε αυτήν.

Ετοιμασίες επί Μακρόν…

Ασκήσεις ισορροπίας αλλά και ευρωπαϊκές εξετάσεις για τη Ν.Δ.

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Το πρόβλημα για την επικοινωνιακή τακτική της Ν.Δ. είναι προφανές: Ο Κ. Μητσοτάκης έχει απέναντί του μια κυβέρνηση που εφαρμόζει όσα προστάζουν οι δανειστές. Δεν είναι εύκολο να τα αποκηρύξει, αφού αυτά περίπου θα περιλάμβανε αναγκαστικά και το δικό του κυβερνητικό «μενού». Ούτε όμως και να τα υποστηρίξει, αφού είναι υποχρεωμένος να αυξήσει τους αντιπολιτευτικούς τόνους, προκειμένου να αξιοποιήσει τη ραγδαία φθορά του ΣΥΡΙΖΑ στο δρόμο για την κυβερνητική εξουσία.

Η Ν.Δ. αποσκοπεί, λοιπόν, να πείσει ότι τα μέτρα θα ήταν ηπιότερα αν δεν υπήρχε κυβερνητική κωλυσιεργία για πολλούς μήνες, ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις και άρα δεν μπορεί να τις εφαρμόσει πετυχημένα, ότι η δοσολογία θα έπρεπε να είναι διαφορετική με λιγότερους φόρους και περισσότερες περικοπές, αλλά και με πιο γρήγορες και αποτελεσματικές ιδιωτικοποιήσεις.

Εμπρός για νέες παρεκκλίσεις…

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Ας ξεκινήσουμε με απολυτότητα. Εκείνο που σήμερα κυρίως λείπει είναι να συλλάβει κανείς το πνεύμα της εποχής, να βρει πώς (κάπως) θα εναρμονιστεί με αυτή ή (πιο βαρύγδουπα) θα την εκφράσει. Γιατί, μπήκαμε σε μια νέα εποχή, από τη στιγμή που μια σειρά καταστάσεις που είχαν μέχρι χθες νόημα, έχουν σήμερα «σχολάσει».

Σχόλασε το «αντιμνημόνιο»: Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει σημασία σήμερα αν κάποιος εφαρμόζει τα μέτρα του, ούτε ότι έπαψε να αποτελεί πηγή δεινών η λάθος συνταγή που ακολουθείται κατά γράμμα. Όμως, πριν από έξι χρόνια είχε σημασία αν κανείς δήλωνε αντιμνημονιακός ή όχι. Και η κοινωνία σε μεγάλο βαθμό έσπευσε να «ακουμπήσει» σε μια πολιτική δύναμη που της δήλωσε ότι είναι αντιμνημονιακή και κάτι θα κάνει για αυτό. Σήμερα δεν έχει σημασία τι δηλώνει κανείς. Η κοινωνία στέκεται παγερά αδιάφορη σε ανάλογες δηλώσεις προθέσεων. Στέκεται αδιάφορη, διότι γνωρίζει πλέον την κατάληξη μιας πορείας που έδειξε ότι δεν αρκούν οι προθέσεις, ούτε ένας αρχηγός, ένα κόμμα, μια κυβέρνηση για να αλλάξουν τα πράγματα.

Τόσα χρόνια μνημόνια, πού ήταν οι γυψοσανιδάδες;

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Στον απόηχο της υπόθεσης Φαμπρ

Η σκόνη που σηκώθηκε από τον καβγά για τον Φαμπρ έχει πλέον κατακάτσει αλλά πολλές πλευρές που ανέδειξε, προσφέρονται ακόμα για συζήτηση. Ακολουθούν μερικές σκέψεις αστήριχτες σε μεγάλο βαθμό αφού θα χρειαζόταν περισσότερος χώρος για να επιχειρηματολογήσει ή να τις συζητήσει κανείς.

Παρατήρηση πρώτη. Ό,τι και να λέγεται, τον Φαμπρ δεν τον έδιωξαν οι καλλιτέχνες ή η «καλλιτεχνική ελίτ». Η αντίδραση στο project του Διεθνούς Φεστιβάλ Αμβέρσας και το θράσος του εμπνευστή του και όσων τον επέλεξαν, προήλθε από την ίδια την κοινωνία. Και για αυτό ήταν τόσο αποτελεσματική. Πάνω στο κύμα που σηκώθηκε, σέρφαραν αρκετοί, αλλά κανείς θα έπρεπε να επικεντρώσει ίσως περισσότερο στο κύμα και λιγότερο στους σέρφερς.

Μεταξύ Μουτζούρη και Κολοκυθιάς…

Σενάρια για ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις εν μέσω παιχνιδιών, εκβιασμών αλλά και δισταγμών

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Κι όμως, λίγες μέρες μετά τον κυβερνητικό εορτασμό των εκλογών του Ιανουαρίου του 2015 και λίγους μόνο μήνες μετά από αυτές του Σεπτεμβρίου (που δεν αναμένεται να εορταστούν ποτέ…) τα σενάρια προσφυγής στις κάλπες επανέρχονται! Μετά τον ελληνικό Τύπο (Εκλογές; Γιατί όχι; αναρωτήθηκε, επιδεικνύοντας άνεση ο Στ. Ψυχάρης από το κεντρικό άρθρο του Βήματος της προηγούμενης Κυριακής) ήρθε και η σειρά του, έστω και κίτρινου, γερμανικού να κάνει λόγο για επερχόμενες εκλογές στην Ελλάδα. Δίπλα, βεβαίως, στα σενάρια των εκλογών, επανέρχονται, ακόμα και μέσα από τις βροντερές διαψεύσεις τους, και εκείνα των κυβερνήσεων ευρύτερης από τη σημερινή ή και «οικουμενικής» σύγκλισης.

«Ου γαρ έρχεται μόνη…»

Το «ταξικό» συμπλήρωμα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ

Του Γιώργου Παπαϊωάννου 

Το σενάριο είναι το εξής: Ο ΣΥΡΙΖΑ αποδέχτηκε το 3o Mνημόνιο πέφτοντας θύμα εκβιασμού, αλλά διατηρεί τα αριστερά χαρακτηριστικά του. Είναι μεν υποχρεωμένος να σεβαστεί τις δεσμεύσεις που επιβλήθηκαν αλλά προσπαθεί, όσο μπορεί, να εφαρμόσει μια «ταξικά μεροληπτική» πολιτική. Θα προσπαθήσει να προστατεύσει τα πολύ αδύναμα και φτωχά στρώματα αλλά όχι τα μεσαία (ή έστω τα «ανώτερα μεσαία») που μπορούν ακόμα να πληρώσουν. Αυτή η πολιτική φέρνει τον ΣΥΡΙΖΑ αντιμέτωπο, κυρίως, με την Ν.Δ. του Μητσοτάκη που είναι μια γνήσια νεοφιλελεύθερη δεξιά δύναμη και εμφορείται από «ταξικό μίσος» για τους φτωχούς και τους εργαζόμενους. Τέλος αφήγησης.

Απόπειρα νομιμοποίησης του 3ου Μνημονίου στη μετα-δημοκρατία

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Οι πανηγυρισμοί του συστήματος και η απόσταση κοινωνίας-Βουλής

Από πολλές πλευρές, ήδη από το βράδυ των εκλογών, τίθεται η ερώτηση αν οι εκλογές νομιμοποίησαν το τρίτο μνημόνιο. Η απάντηση είναι εύκολη για όσους θέλουν να αποτινάξουν από πάνω τους τις ευθύνες της ψήφισης και εφαρμογής του. Όσοι εμφανίζονταν ως «αντιμνημονιακοί» μέχρι πρόσφατα και είδαν τελευταία «το φως το αληθινόν», είναι λογικό να ψάχνουν για σχήματα που θα δικαιολογούν τη στάση τους. Δεν είναι, όμως, αυτό που μας απασχολεί.

Ας δούμε, λοιπόν, τα εκλογικά αποτελέσματα. Πράγματι, η πλειοψηφία όσων ψήφισαν, ενίσχυσαν κόμματα που αποδέχονται και έχουν στηρίξει στη Βουλή τα μνημόνια. Θα πρέπει, όμως, να γίνουν ορισμένες παρατηρήσεις:

Απ' όλα έχει το μαντρί – Η .. υπέρ – αναγκαία Αριστερά και η χαμένη ψήφος

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Μια ιστορική αναδρομή και μερικά συμπεράσματα
«Αν επιλέξεις αποχή, άκυρο, βοηθάς το μνημονιακό μπλοκ». «Αν δεν υπάρχουν δυνατές κοινοβουλευτικές ομάδες της αντιμνημονιακής Αριστεράς, έστω αυτής που μας έλαχε, το κίνημα θα πάει πολύ πίσω και θα κάνουμε χρόνια να σηκώσουμε κεφάλι». «Αποχή, λευκό, άκυρο είναι απολιτικές στάσεις, είναι πολύ κρίσιμη η σύνθεση της αυριανής Βουλής».

Τα παραπάνω επιχειρήματα ακούγονται πολύ συχνά τελευταία. Τα επικαλούνται και αρκετοί που θα ψηφίσουν στις εκλογές στη βάση του «εφικτού» ή του «μικρότερου κακού», παρ’ όλο που χαρακτηρίζουν εντελώς ανεπαρκή αυτά που προσφέρονται. Αλλά κυρίως με αυτά τα επιχειρήματα πιέζεται να ψηφίσει «έγκυρα» ένα δυναμικό της Αριστερός που δεν θεωρεί ότι η υπερψήφιση οποιοσδήποτε κόμματος ανοίγει σήμερα μια προοπτική. 
Ας κάνουμε, λοιπόν, μια μικρή ιστορική αναδρομή.

Δεν θέλουν «συμφωνία με τη μισή Ελλάδα»

Η Κομισιόν απαιτεί παν-μνημονιακή συνεργασία και τα κόμματα εν μέσω προεκλογικών αντεγκλήσεων ετοιμάζονται να ευθυγραμμιστούν

Του Γιώργου Παπαϊωάννου

Η προεκλογική περίοδος λειτουργεί μάλλον συσκοτίζοντας τις πραγματικές προθέσεις των κομμάτων. Τώρα καθένας προσπαθεί να συσπειρώσει το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται και η πόλωση είναι δοκιμασμένη συνταγή. Ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ είναι υποχρεωμένος, κινούμενος με κίνητρο την άγρα ψήφων, να επενδύσει στην αντιπαράθεση με τα υπόλοιπα κόμματα και ειδικά με τη Νέα Δημοκρατία.

Αφού η ψήφιση του μνημονίου λειτουργεί καταλυτικά ωθώντας στο συμπέρασμα ότι το πλαίσιο άσκησης οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής είναι δεδομένο ό,τι κι αν βγάλει η κάλπη, τα περιθώρια της αντιπαράθεσης είναι εξ αντικειμένου στενά. Έτσι, η Κουμουνδούρου ποντάρει στην απέχθεια των ψηφοφόρων για όσους κυβέρνησαν πριν από αυτόν και ειδικά στην πόλωση με τη δεξιά παράταξη.