Barça, Μes Que Un Club!

Της Λαμπρινής Θωμά

Με το Μπαρτσελόνα- Ρεάλ προ των πυλών - αν δεν αναβληθεί, όπως ακούγεται - το πιο πολιτικοποιημένο παιγνίδι στην Ιστορία του Ποδοσφαίρου επανέρχεται στο Προσκήνιο. Ένας μικρός φόρος τιμής στην ομάδα που πάντα και για όλους μας θα είναι Πολύ Περισσότερα από ένας Σύλλογος.

2002. Βαρκελώνη. Ένας Kαταλανός συνάδελφος, γνωστός πολιτικός αναλυτής, είχε ανοίξει εστιατόριο, ένα πολύ ιδιαίτερο μαγαζί, μικρό, απλό, δημοσιογραφικό και καλλιτεχνικό στέκι, όπου όλοι γίνονταν μια παρέα και οι δημοσιογραφικές συζητήσεις ενώνονταν με κρασί και καταλάνικους μεζέδες από τα χεράκια του (και μάλιστα σε καιρό που κάπνιζες μέσα στα μαγαζιά). Όμως δουλεύαν μόνο με κρατήσεις, και ήταν, μου λέγανε οι φίλοι, κλεισμένοι μέρες πριν. Δεν χάνεις τίποτε να δοκιμάσεις, ποτέ. Έτσι κάπως, πήρα τηλέφωνο για να ανακαλύψω ότι είχε άνετα τραπέζι, για όλη μας την παρέα, στις εννιά το βράδυ.

Αφήσαμε το χάνι μας και πήραμε το δρόμο για το μαγαζί γύρω στις 8:30. Οι δρόμοι άδειοι. Ψυχή! Εμείς και λίγοι, ελάχιστοι ξέμπαρκοι τουρίστες ακόμη. Ως και ένα αστυνομικό αυτοκίνητο, με δύο μέσα, παρκαρισμένο κοντά στην αγορά, τη Μποκερία, είχε όλα τα φώτα κλειστά – έλαμπε μόνο το λαμπάκι από το ραδιόφωνο. Φτάσαμε στο εστιατόριο και μας άφησαν να διαλέξουμε όποιο τραπέζι θέλαμε. Ο συνάδελφος ήλθε, μας χάρισε ένα βιαστικό χαμόγελο και έφυγε. Απ την Ελλάδα; Μπράβο, μπράβο, πολύ χαίρομαι, γειά σας! Ούτε καρέκλα δίπλα μας, ούτε κουβεντούλα, όπως έλεγε το ρεπορτάζ, ούτε τίποτε. Το γκαρσόνι ήρθε, πήρε παραγγελία λες και σε λίγο θα έπιανε ο τόπος φωτιά, και έφυγε. Τα φαγητά έρχονταν το ένα μετά το άλλο, βιαστικά. Κανείς δεν άδειαζε τασάκια, δε μάζευε άδεια πιάτα, δεν έπαιζε με τον γλυκύτατο πενταετή μου μπόμπιρα, που τις προηγούμενες μέρες έκλεβε καρδιές όπου εμφανιζόταν. Ανεξήγητο. Ώσπου ακούστηκε η πρώτη μαζική ιαχή, από την κουζίνα, από τους δρόμους, από τα γύρω κτίρια, και εξηγήθηκαν όλα: Η Μπάρσα υποδεχόταν στο γήπεδό της τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η Καταλωνία έδινε μια ακόμη μάχη ενάντια στο κατεστημένο του Ισπανικού Βασιλείου. Πήγαν και την είπαν και Ρεάλ, βλέπεις…

Εμείς, οι επίγονοι του Φράνκο και το καταλανικό εργαστήρι του ευρωπαϊκού ακραίου αυταρχισμού

Του Γιώργου Μητραλιά

Την ώρα που ο αιμοσταγής Νετανιάχου τελετουργεί στη σφαγή των Παλαιστινίων και ο πυρομανής ρατσιστής Τραμπ κάνει όχι βήματα αλλά άλματα προς την κατεύθυνση μιας γενικής πολεμικής (πυρηνικής;) σύρραξης, τι νόημα έχει άραγε ο περί Καταλονίας λόγος μας; Εύλογο το ερώτημα αλλά και εύλογη η απάντηση: Έχει και παραέχει καθώς οι καταλανικές εξελίξεις συμπληρώνουν τις μεσανατολικές διαγράφοντας από κοινού το εφιαλτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κρίνεται και θα σφραγιστεί το μέλλον όλων μας…

“Τρομοκράτες” αποκαλεί λοιπόν ο Νετανιάχου και οι απανταχού γης θαυμαστές του τους Παλαιστίνιους εφήβους με τις σφεντόνες πάνω στους οποίους κάνουν σκοποβολή οι “ελεύθεροι σκοπευτές” της Τσαχάλ. Και επίσης ως “τρομοκράτες” διώκει και φυλακίζει ο Ραχόϊ και οι δικαστές του τους χιλιάδες φιλειρηνικούς Καταλανούς αγωνιστές των Επιτροπών Υπεράσπισης της Δημοκρατίας (CDR) που επιμένουν να δηλώνουν θιασώτες της μη-βιας ενός Γκάντι! Και για να μην υπάρχει ίσως καμιά αμφιβολία για τις εκλεκτικές συγγένειες του μεν με τον δε, μόλις προχτές η νέα Ιερά Εξέταση της Μαδρίτης που είναι η Γενική Εισαγγελία του κ. Ραχόϊ κατηγόρησε τις CDR ότι “ασκούν τρομοκρατία κατά το πρότυπο των...Τζιχαντιστών”! Και αλίμονο, εξέχοντες εκπρόσωποι των ΜΜΕ της Μαδρίτης έσπευσαν να βγάλουν το απολύτως λογικό συμπέρασμα ότι το «άντρο» των Καταλανών «τζιχαντιστών» που είναι η Βαρκελώνη θα πρέπει να τύχει της ίδιας αεροπορικής «περιποίησης» που επιφυλάσσει ο Νετανιάχου στη Λωρίδα της Γάζας. Δεν είναι λοιπόν κανείς να απορεί πώς μεγαλοδημοσιογράφος της Μαδρίτης έφτασε την περασμένη Κυριακή να αναρωτηθεί δημοσίως… τι τα έχει ο Ραχόϊ τα αεροπλάνα «και δεν τα στέλνει να ξαναβομβαρδίσουν την Βαρκελώνη;»...

Ενώ στην Ευρώπη επιστρέφουν οι δαίμονες του μεσοπολέμου Να μην έχει ο Πουτσντεμόντ την τύχη του Κουμπάνις!

Του Γιώργου Μητραλιά

Οι καιροί έχουν γυρίσματα και να λοιπόν που η αδάμαστη Καταλωνία και ο ατρόμητος λαός της ξαναβρίσκονται, μετά από 80 ολάκερα χρόνια (!), στο επίκεντρο μιας διαρκώς επαναλαμβανόμενης ευρωπαϊκής τραγωδίας! Όπως λοιπόν τότε έτσι και τώρα οι πρωταγωνιστές του δράματος, που απειλεί να τινάξει -και πάλι- στον αέρα την Γηραιά μας ήπειρο, είναι ακριβώς οι ίδιοι: Από τη μια, οι κυνηγημένοι αν και δημοκρατικά εκλεγμένοι πρόεδροι της (εξεγερμένης) Δημοκρατίας της Καταλωνίας που ζητούν άσυλο στις ευρωπαϊκές “δημοκρατίες”, και από την άλλη η Γερμανία που τους φυλακίζει για να τους παραδώσει στους αδίστακτους δημίους τους της Μαδρίτης που υπερασπίζονται, με κάθε μέσο, την “ενότητα” του Κράτους των Βουρβόνων και των επιγόνων του Φράνκο!...

Τώρα, δηλαδή στο σωτήριο έτος 2018, ο καταργημένος και καταζητούμενος από τη Μαδρίτη, αν και δημοκρατικότατα εκλεγμένος πρόεδρος της Καταλωνίας, είναι ο Κάρλες Πουτσντεμόντ, που βρίσκεται σήμερα φυλακισμένος κάπου στη βόρεια Γερμανία αναμένοντας την έκδοσή του στο Ισπανικό Κράτος. Τότε, δηλαδή το 1940, ήταν ο επίσης λαοφιλής και δημοκρατικά εκλεγμένος το 1934 πρόεδρος της Δημοκρατίας της Καταλωνίας Λουίς Κουμπάνις, που στο τέλος του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, αυτοεξορίζεται -και αυτός- στη Γαλλία. Το 1940, η μυστική αστυνομία της ναζιστικής Γερμανίας, που έχει πια καταλάβει τη Γαλλία, συλλαμβάνει τον σοσιαλιστή Κουμπάνις και τον παραδίδει στην Γκεστάπο. Και αυτή, ανταποκρινόμενη στο αίτημα του δικτάτορα Φράνκο, παραδίδει δέσμιο στους Ισπανούς δημίους του τον άτυχο Καταλανό πρόεδρο.

Φυλακισμένος στην Καταλονία

«Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς». Διαδηλωτές ζητούν την αποφυλάκιση πρώην στελεχών της αυτόνομης καταλανικής κυβέρνησης και του κινήματος υπέρ της ανεξαρτησίας | EPA/QUIQUE GARCIA

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Καθώς οι αυτονομιστές της Καταλονίας αναζητούν τον αντικαταστάτη του πρώην προέδρου Κάρλες Πουτζντεμόν, ταξιδέψαμε στη Βαρκελώνη, για να συναντήσουμε τη γυναίκα του επικρατέστερου διαδόχου. Μην το πείτε στην αστυνομία, αλλά η Σουζάνα Μπαρέντα επιμένει ότι ο σύζυγός της είναι πολιτικός κρατούμενος.

Συγγνώμη, αλλά για πρώτη φορά εδώ και μήνες η Καταλονία δεν είναι πρώτο θέμα» μου είπε ο Κάρλες Πρατς, καθώς έτρεχε να πάρει τη θέση του στο στούντιο. Το έλεγε σχεδόν απολογητικά, αλλά και με έναν τόνο ανακούφισης στη φωνή του.

Ως αρχισυντάκτης και παρουσιαστής του κεντρικού δελτίου της δημόσιας καταλανικής τηλεόρασης, TV3, είχε κουραστεί να βρίσκεται στο επίκεντρο μιας δημόσιας αντιπαράθεσης, στην οποία οι δημοσιογράφοι δέχονταν πυρά από όλες τις πλευρές. 

Η ανακούφισή του, όμως, διαλύθηκε στα πρώτα δευτερόλεπτα του δελτίου, όταν τον ειδοποίησαν από το κοντρόλ να αλλάξει τη ροή και να βγάλει ζωντανά την ανταποκρίτρια του σταθμού στη Μαδρίτη. Ενας δικαστής είχε μόλις ανακοινώσει ότι ο Τζόρντι Σάντσεζ, πρόεδρος της οργάνωσης Καταλανική Εθνική Συνέλευση (ANC) και ένας από τους σημαντικότερους κρατουμένους μετά το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, θα παρέμενε στη φυλακή χωρίς ημερομηνία αποφυλάκισης.

Καταλονία, Ισπανία, Αυστρία, Ευρώπη …η εκτροπή

Του Σαμίρ Αμίν

1. Το χάος που εκφράζεται στην Καταλονία με μια κοινή γνώμη διχασμένη ανάμεσα στους «ανεξαρτησιακούς» και τους «ενωτικούς» δεν έχει λογική. Γιατί το κάθε στρατόπεδο είναι κι αυτό μοιρασμένο ανάμεσα σε μια δηλωμένη συντηρητική νεοφιλελεύθερη δεξιά και σε διάφορες αριστερές δυνάμεις που είναι περισσότερο ευαίσθητες στις αξιοθρήνητες συνθήκες που επιφυλάσσονται στους εργαζόμενους. Βέβαια, ορισμένα από αυτά τα αριστερά κόμματα έχουν προσχωρήσει στον φιλελευθερισμό (πράγμα που από μόνο του είναι μια αντίφαση!). Άλλα όμως είναι εν δυνάμει αντικαπιταλιστικά, έστω κι αν έχουν τις αυταπάτες –που είναι πλειοψηφία στην Ευρώπη– για τη δυνατότητα αναθεώρησης των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία εντούτοις είναι φτιαγμένοι από μπετόν αρμέ ώστε αυτό να είναι αδύνατον.

Ωστόσο, παρά τις διαφορές αυτές, και οι μεν και οι δε δίνουν προτεραιότητα στην εθνική (ή καλύτερα εθνικιστική ) τους επιλογή. Είναι μάλιστα διατεθειμένοι να κυβερνήσουν μαζί σε μια ετερόκλητη συμμαχία «ανεξαρτησιακή» ή «ενωσιακή». Έχω ακούσει μόνο έναν Καταλανό απ’ όσους συμμετέχουν σ’ αυτές τις συζητήσεις, τον εκπρόσωπο των Podemos, να τολμά να δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν διανοείται την υποστήριξή του σε οποιαδήποτε συμμαχία της οποίας θα ηγείται η δεξιά.

Η κόντρα Μπάρτσα-Ρεάλ στο μπάσκετ, ιδωμένη από έναν κοινωνικό ανθρωπολόγο

Η παρακάτω αναδημοσίευση θα μπορούσε ν’ αναρτηθεί με αιτία  τον αγώνα που πραγματοποιήθηκε στις 14/12/2017 για την 12η Αγωνιστική της Euroleague, με νικήτρια την Real κόντρα στην Barcelona 87-75.

Θα μπορούσε ν΄αναρτηθεί και στις 23/12/2017 για την 17η Αγωνιστική της LaLiga με νικήτρια τη Barcelona κόντρα στη γηπεδούχο Real με 0-3.

Παρακάτω λοιπόν ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο που δημοσιεύτηκε στο 16ο τεύχος του HUMBA! σχετικά με τους Dracs και την μπασκετική κόντρα των δύο ομάδων – όλα ιδωμένα υπό όσα συμβαίνουν στην Καταλωνία…

Όταν ο ξενιτεμένος στη Σκανδιναβία Barefoot Flag μας έστειλε αυτό το κείμενο (κι όχι μόνο), με την πρώτη ματιά είπα πως θα (δοκιμάσω να) το μεταφράσω (πάντα με τη βοήθεια του Γιάννη Β. αυτού του ακάματου επιμελητή-μεταφραστή)

Τo κείμενο είναι καταρχήν ένα ακαδημαϊκό κείμενο. Έχει δομή μελέτης, ενώ προσπαθεί να καταπιαστεί με το φαινόμενο των οπαδών κάτω από ένα συγκεκριμένο επιστημονικό σκεπτικό. Αυτό έχει να κάνει με τον όρο της «τελετουργίας». Όχι, μην ανησυχείς εσύ αγαπημένε αναγνώστη που δεν έχεις όρεξη για τέτοια πράγματα. Το κείμενο πέραν κάποιων θεμάτων και πρακτικών που μας είναι γνωστές –και ίσως μας προκαλέσει γέλιο το ότι επιστήμονας άνθρωπος κάθεται κι υπεραναλύει κάποιες καταστάσεις πολύ γνώριμες σε όσους πάμε στο γήπεδο, πόσο μάλλον σε αγώνες μπάσκετ–, έχει και κάποιες εκτιμήσεις που είναι πολύ ενδιαφέρουσες, ακόμη και ως προς τη γηπεδική κουλτούρα. Π.χ. το ότι οι Δράκοι –οι Dracs– που στηρίζουν τα αθλήματα που παίζονται στο Παλάου, μπαίνουν πρώτοι και βγαίνουν τελευταίοι ή ότι αρνούνται να φωνάξουν συνθήματα όταν επιτίθεται η αντίπαλη ομάδα.

Εν μέσω της πιο απίστευτης καταστολής Οι Επιτροπές Υπεράσπισης της Δημοκρατίας (CDR) φέρνουν τα πάνω κάτω στην Καταλονία!

Για μιαν ακόμα φορά, η εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ για την Καταλονία δεν σημαίνει και ότι δεν σημειώνεται εκεί τίποτα άξιο να μνημονευθεί. Συμβαίνει μάλιστα το διαμετρικά αντίθετο.Για παράδειγμα, η καταστολή έχει πάρει πια ιστορικές διαστάσεις και ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο “εν καιρώ ειρήνης” και μάλιστα σε ένα ευρωπαϊκό “δημοκρατικό κράτος”, ανατρέπει βεβαιότητες, μας εισάγει σε μια νέα (εφιαλτική) εποχή και δημιουργεί εντελώς νέα δεδομένα για ολάκερη την Ευρώπη. Νέα δεδομένα που -λογικά- θα έπρεπε να κάνουν τους Ευρωπαίους δημοκράτες και αριστερούς να έχουν ξεσηκωθεί για να προλάβουν την επερχόμενη καταστροφή. Και ιδού εντελώς συνοπτικά τι συμβαίνει εν μέσω... προεκλογικής εκστρατείας και μόλις τρεις βδομάδες πριν από τις εκλογές που θα κρίνουν το μέλλον της Καταλονίας.

Έχουμε λοιπόν και λέμε: 700 δήμαρχοι που διώκονται ποινικά, η μισή (δημοκρατικά εκλεγμένη) καταλανική κυβέρνηση στη φυλακή και η άλλη μισή στην εξορία, 1.066 τραυματίες από την αστυνομική καταστολή, και 200 μπλοκαρισμένες ιστοσελίδες. Και επίσης, ποινική δίωξη εκείνων που τολμούν να μνημονεύσουν δημόσια τους φυλακισμένους Καταλανούς υπουργούς ως “πολιτικούς κρατούμενους” και “υπουργούς”! Και ακόμα, δίωξη με την κατηγορία της... “υποκίνησης μίσους” των (τραυματιών) πολιτών που τολμούν να καταγγείλουν τους αστυνομικούς θύτες τους! Και επιπλέον, προετοιμασία ποινικών διώξεων εναντίον των πολιτών που διαμαρτύρονται τις νύχτες χτυπώντας τα κατσαρολικά τους καθώς η εισαγγελία χαρακτηρίζει “υποκίνηση βίας” αυτή την πράξη! Και ακόμα, δίωξη και προφυλάκιση πολλών ειρηνικών διαδηλωτών με την κατηγορία της “στάσης” παρόλο που δεν βαρύνονται με καμιά πράξη βίας. Και τέλος, απαγόρευση δια ροπάλου και με την απειλή διοικητικών διώξεων, του... κίτρινου χρώματος (!) (που συμβολίζει το αίτημα της απελευθέρωσης των πολιτικών κρατουμένων) από κάθε δημόσιο χώρο και κτίριο, συμπεριλαμβανομένων και τωννερών των συντριβανιών του κέντρου της Βαρκελώνης!

Μέρες Ιεράς Συμμαχίας στην Ευρώπη

Του Ρούντι Ρινάλντι

Η περίπτωση της Καταλονίας επιβεβαιώνει τον αντιδημοκρατικό κατήφορο της γερμανικής Ε.Ε. 

Ετούτο το διάστημα οι αριστερές δυνάμεις νοσταλγικά θέλουν να θυμούνται μεγάλες και ένδοξες μέρες, και ιδιαίτερα τη Ρωσική Επανάσταση. Και τιμούν επετείους με τρία βασικά χαρακτηριστικά: 1) απουσία καίριων και κρίσιμων συμπερασμάτων, 2) αμηχανία και απουσία πρότασης για το σήμερα, με βαθιά ανεπάρκεια κατανόησης, 3) δηλώσεις του τύπου ακόμα κι αν χάσαμε θα νικήσουμε, θα έρθει κάποτε ο τρίτος γύρος, θα επαναληφθεί ο Οκτώβρης…

Κι όμως, τούτες τις μέρες είναι και μια άλλη επέτειος, λιγότερο γνωστή. Στις 1 Νοέμβρη του 1814 συνερχόταν το συνέδριο της Βιέννης, όπου οι μοναρχικές δυναστικές αντιδραστικές δυνάμεις της Ευρώπης δημιουργούσαν την Ιερά Συμμαχία για να καταπνίξουν το κύμα δημοκρατισμού και επαναστάσεων που είχε συνταράξει έως τότε τον ευρωπαϊκό χώρο. Μόλις είχαν τελειώσει οι ναπολεόντειοι πόλεμοι και μια περίοδος παλινόρθωσης του παλιού καθεστώτος είχε μπει στην ημερήσια διάταξη. Αυστρία, Ρωσία, Αγγλία, καθώς και η ηττημένη Γαλλία, μαζί με όλες τις μοναρχικές δυνάμεις, σχεδίασαν τον χάρτη της Ευρώπης και καταδίωξαν κάθε προοδευτική δημοκρατική φωνή στην Ευρώπη. Πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας κόμης Κάσλρι, ο καγκελάριος της Αυστρίας πρίγκιπας Μέτερνιχ, ο οποίος και προήδρευσε του συνεδρίου, και ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ταλεϊράνδος.

Έθνος και εθνική ανεξαρτησία (Με αφορμή τα γεγονότα στην Καταλωνία)

Του Θανάση Τσιριγώτη

Τα γεγονότα στην Καταλωνία, το δημοψήφισμα και η ωμή επέμβαση του ισπανικού κράτους και της κυβέρνησης Ραχόι φέρνουν στο προσκήνιο με έντονο τρόπο το ζήτημα του έθνους και της εθνικής ανεξαρτησίας.

Το κεφάλαιο «εθνική ανεξαρτησία» έχει καπηλευτεί όσο τίποτα άλλο από τις δεξιές και εθνικιστικές δυνάμεις, ενώ ταυτόχρονα έχει λοιδορηθεί σε απίστευτο βαθμό από «αριστερές» και αριστερούτσικες φωνές που είδαν ότι το εθνικό θάβει το ταξικό και όπου ο πατριωτισμός είναι παντού και πάντα κατακριτέος. Η ανεξαρτησία βρίσκονταν στα μαύρα κατάστιχα του αναρχισμού, αλλά πρόσφατα έχει μπει στην black list της ηγεσίας του ΚΚΕ και για τον βασικό όγκο των κομματικών στελεχών του  κάθε νύξη ανεξαρτησιακής και αντιιμπεριαλιστικής δράσης ισοδυναμεί με έγκλημα καθοσιώσεως. Είναι χαρακτηριστικό του δογματισμού, σεχταρισμού και αριστερισμού στα οποία θητεύει τελευταία ο ρεβιζιονισμός. “ότι η διαμάχη στην Καταλωνία αναλύεται ως σύγκρουση ανάμεσα σε εθνοϊσπανικά και τοπικά μονοπώλια. Υπάρχει βεβαίως και αυτή η παράμετρος, αλλά είναι πολύ λίγη για να ερμηνεύσει ένα γεγονός όπως είναι η διαμόρφωση των εθνοκρατών. Ανάλογη εντύπωση ανάποδου χαρακτήρα αποκτά η παρουσίαση του θέματος απ’ το ΝΑΡ-ΠΡΙΝ. Οι νεοαριστεροί οππορτουνιστές του ΝΑΡ βγάζουν διθυράμβους για την ανεξαρτησία της Καταλωνίας όπως και για την Παλαιστίνη και το Κουρδιστάν, αλλά τηρούν σιγή ιχθύος… για την Ελλάδα. Στην πραγματικότητα και οι δύο εκδοχές της κομμουνιστικής αναθεώρησης, δηλαδή το ΚΚΕ και το ΝΑΡ, έχουν σαν κοινό ιδεολογικό υπόβαθρο τις ιδέες του τροτσκισμού, ο οποίος ηττήθηκε πολιτικά αλλά «μετακόμισε» σε άλλα κόμματα. Όπως και να 'χει το ζήτημα, η Καταλωνία γέννησε απορίες και ερωτήματα, άρα ζητάει και απαντήσεις.

Ο ρόλος της Γερμανίας στο αποσχιστικό κίνημα της Καταλονίας

Χαρακτηριστικός χαρτης της EFA

Μπίζνες που κερδίζουν από την απώλεια

Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε στην γερμανική ιστοσελίδα german-foreign-policy.com πριν από πέντε χρόνια (17/10/2012) όταν και τότε πάλι το θέμα της ανεξαρτησίας της Καταλονίας ήταν σε έξαρση. Φωτίζει μια παράμετρο του ζητήματος που ελάχιστα έχει φωτιστεί, δηλαδή τον ρόλο της Γερμανίας στην υποδαύλιση του ανεξαρτησιακού κινήματος και πώς συνδυάζεται αυτό με τις γενικότερες επιδιώξεις της Γερμανίας για το μέλλον της Ευρώπης. 

Άρδην

(Μαδρίτη/Βαρκελώνη/Βερολίνο) Καθοδηγούμενες από την κρίση του Ευρώ και την γερμανική επιβολή λιτότητας, οι αποσχιστικές διαθέσεις της ισπανικής επικράτειας της Καταλονίας γίνονται ολοένα και πιο έντονες. Έπειτα από μια μεγάλη διαδήλωση που απαίτησε την απόκτηση κυρίαρχου κράτους, το περιφερειακό κοινοβούλιο και ο πρωθυπουργός του ανακοίνωσαν την πρόθεσή τους να διοργανώσουν ένα αποσχιστικό δημοψήφισμα κατά την επόμενη κοινοβουλευτική θητεία. Νέες πρόωρες εκλογές έχουν προγραμματιστεί στα τέλη Νοεμβρίου. Σύμφωνα με την Βαρκελώνη, η απόσχιση από την Ισπανία πρέπει να προκύψει ακόμα και αν κάτι τέτοιο συνεπάγεται την παραβίαση των ισχύοντων νόμων. Οι Καταλανοί αποσχιστές λαμβάνουν γερμανική υποστήριξη εδώ και πάρα πολύ καιρό. Το κόμμα των Πρασίνων βρίσκεται στην ίδια ευρωπαϊκή παράταξη που συμμετέχουν και τα αποσχιστικά κόμματα. Η οργάνωση-ομπρέλα τους έχει δημοσιοποιήσει χάρτες στους οποίους η πλειοψηφία των ευρωπαϊκών εθνών παρουσιάζονται κατακερματισμένες σε μικρότερες οντότητες –χάρτης που περιλαμβάνει και το έθνος της Καταλονίας. Σύμφωνα με αυτόν, η Γερμανία έχει προσαρτήσει την Αυστρία, την γερμανόφωνη περιοχή της Ελβετίας και αρκετές άλλες περιοχές. Η συνεργασία με την Καταλονία, που συνδιοργάνωσε, την κορυφαία Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης το 2007, έδωσε μεγάλη ώθηση στους αποσχιστές. Η ειδική συνεργασία του γερμανικού κρατιδίου της Βάδης Βυρτεμβέργης παρέχει οικονομική στήριξη στις αποσχιστικές προσπάθειες –και καταδεικνύει μια προοπτική διάσπασης της Ευρώπης μεταξύ ενός οικονομικά επιτυχημένου πυρήνα, και περιθωριοποιημένων ζωνών χτυπημένων από την φτώχεια, η οποία εξάλλου αποκρυσταλλώνεται και μέσα στην Ευρωζώνη.

Μια Διαφορετική Οπτική για την Κατανόηση της Καταλανικής Διαμάχης

Του Θοδωρή Καρυώτη

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, η τοπική κυβέρνηση της Καταλονίας μόλις έχει διακηρύξει την ανεξαρτησία της, ή όπως λένε οι ίδιοι οι καταλανιστές, την «ρεπούμπλικα». Από την πλευρά της η κεντρική κυβέρνηση της Μαδρίτης έχει ενεργοποιήσει το άρθρο 155 του Συντάγματος, καταλύοντας την αυτοκυβέρνηση της περιοχής, καθαιρώντας όλους τους τοπικούς άρχοντες και αναλαμβάνοντας κεντρική διαχείριση όλων των θεσμών μέχρι τις εκλογές που προκηρύχτηκαν για τις 21 Δεκεμβρίου.

Η κατάσταση δείχνει να οδηγείται στην κλιμάκωση: από τη μία, η κεντρική κυβέρνηση έχει αρχίσει ήδη να αναπτύσσει τα σώματα ασφαλείας και να χρησιμοποιεί το ποινικό σύστημα για να επιβάλει το άρθρο 155 – στους 1000 τραυματίες της 1ης Οκτωβρίου έχουν προστεθεί ήδη μια πενηντάδα δικογραφίες με εκατοντάδες κατηγορούμενους, και δύο πολίτες προφυλακισμένοι με την κατηγορία της «ενθάρρυνσης της κινητοποίησης»· από την άλλη, η καταλανική κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να προχωρήσει στην «ίδρυση» του ανεξάρτητου κράτους, παρόλο που τυπικά δεν έχει πια καμία εξουσία και το μόνο μέσο που έχει στην διάθεση της είναι η λαϊκή κινητοποίηση.

Η Καταλονία κήρυξε την ανεξαρτησία της

Ώρα μηδέν για την Καταλονία, καθώς το κοινοβούλιο της αυτονομίας κήρυξε την ανεξαρτησία της περιοχής, αφού ο Ισπανός πρωθυπουργός Μάρινο Ραχόι δήλωσε ότι θέλει η Ισπανία να πάρει τον άμεσο έλεγχο της Καταλονίας.

Ωστόσο, πριν από την ψηφοφορία, τα κόμματα της αντιπολίτευσης (Λαϊκό, Σοσιαλιστικό και Ciudadanos) διαδήλωναν έξω από το κοινοβούλιο σε ένδειξη διαμαρτυρίας - με βουλευτές υπέρ της ανεξαρτησίας να τοποθετούν στις κενές θέσεις τους με καταλανικές σημαίες. Η ανεξαρτησία ψηφίστηκε, με 70 ψήφους υπέρ, 10 κατά και 2 λευκά.

Γερουσία υπέρ ενεργοποίησης του άρθρου 155
Εν τω μεταξύ, η ισπανική γερουσία, όπου το Λαϊκό Κόμμα του πρωθυπουργού Ραχόι κατέχει την απόλυτη πλειοψηφία, υπερψήφισε τα βήματα για την κατάργηση της αποσχιστικής κυβέρνησης της Καταλονίας το απόγευμα της Παρασκευής.

Μετά την απόφαση του καταλανικού κοινοβουλίου, όμως, ο Μαριάνο Ραχόι συγκάλεσε εκτάκτως το υπουργικό συμβούλιο ώστε να εξετάσει τα από τούδε βήματα της Μαδρίτης.

Τελεσίγραφα στην ταραγμένη Ευρώπη. Στρατοπεδεύσεις σε πλανητική κλίμακα

Του Ρούντι Ρινάλντι

Δεν μπορεί παρά να προκαλεί εντύπωση η άκρως κυνική και αντιδραστική έκδοση τελεσιγράφου από τον Ραχόι –εκπρόσωπο του μεταφρανκικού ισπανικού καθεστώτος– απέναντι στον λαό της Καταλονίας. Μέχρι τις 11:00 π.μ. πρέπει να έχετε ξεκαθαρίσει τη στάση σας, αλλιώς εφαρμόζουμε τον Νόμο 115 που καταλύει κάθε έννοια αυτονομίας της Καταλονίας. Και για να μην έχετε την παραμικρή αυταπάτη για την αποφασιστική στάση της Μαδρίτης, σε ένα κρεσέντο αντιδραστικής στάσης, συλλαμβάνονται ήδη δύο εκπρόσωποι των Καταλανών. Κι αυτά ακολουθούν αμέσως μετά το όργιο τρομοκρατίας που εξαπολύθηκε για τη ματαίωση του δημοψηφίσματος με τους 800 τραυματίες και τις πρωτοφανείς επιθέσεις στα εκλογικά τμήματα κ.λπ.

Σεισμός στην Καταλονία: 500.000 στον δρόμο - Καταργεί την κυβέρνηση η Μαδρίτη

Ως τις «χειρότερες επιθέσεις» από τη δικτατορία του Φρανσίσκο Φράνκο χαρακτήρισε τις κινήσεις της ισπανικής κυβέρνησης ο αυτονομιστής ηγέτης της Καταλονίας Κάρλες Πουτζντεμόν.

«Ο λαός της Καταλονίας δεν μπορεί να αποδεχθεί τα μέτρα που αποφασίσθηκαν από την ισπανική κυβέρνηση», πρόσθεσε ο Πουτζντεμόν, ο οποίος ζήτησε από το κοινοβούλιο της Καταλονίας να συνεδριάσει για να συζητήσει τα μέτρα που αποφασίσθηκαν από την ισπανική κυβέρνηση.

Την ίδια ώρα, οι υποστηρικτές της απόσχισης της Καταλονίας κατηγορούν τον Μαριάνο Ραχόι για αντιδημοκρατική στάση, μετά την απόφαση του ισπανού πρωθυπουργού για ενεργοποίηση του άρθρου 155 του ισπανικού συντάγματος.

Ραγδαίες εξελίξεις για την Καταλονία

Αν και δήλωσε ότι δεν αναστέλλει την αυτονομία της Καταλονίας ο Μαριάνο Ραχόι ζήτησε την ενεργοποίηση του άρθρου 155 του ισπανικού Συντάγματος και συγκεκριμένα την κατάργηση της κυβέρνησης της περιφέρειας, τη μεταφορά των εξουσιών της στη Μαδρίτη, τον έλεγχο αστυνομίας και ΜΜΕ, με στόχο τη διενέργεια εκλογών το αργότερο σε έξι μήνες. Οργισμένες αντιδράσεις και ογκώδης διαδήλωση στη Βαρκελώνη. Κάρλες Πουτζντεμόν: Η χειρότερη απόφαση από την εποχή του Φράνκο.  Πρόεδρος καταλανικής Βουλής: De facto πραξικόπημα από τον Ραχόι. Πάνω από 400 δημοσιογράφοι από 80 μέσα ενημέρωσης διαπιστεύτηκαν για να καλύψουν τις εξελίξεις.

Τι ζήτησε ο Ραχόι

► Την παύση από τα καθήκοντά του ηγέτη της Καταλονίας και των μελών της κυβέρνησής του, με παράλληλη ανάληψη των σχετικών καθηκόντων από τα αρμόδια υπουργεία στη Μαδρίτη. Ουσιαστικά αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση της Μαδρίτης θα ελέγχει την αστυνομία, τα τρία βασικά δημόσια μέσα ενημέρωσης στην αυτόνομη περιφέρεια (TV3, ραδιόφωνο και το πρακτορείο ειδήσεων ACN) και θα παίρνει όλες τις αποφάσεις που αφορούν την οικονομία και τη διοίκηση.

Αιώνιοι αθώοι

Του Προκόπη Μπίχτα

Όσον αφορά στα τελευταία γεγονότα της Καταλωνίας, δημιουργεί έκπληξη το γεγονός ότι εξεπλάγησαν κι έπεσαν πάλι από τα σύννεφα πολλοί, ανάμεσα στους οποίους, δυστυχώς, βρίσκονται και σοβαροί άνθρωποι.

Όμως σήμερα, ύστερα από τα διδάγματα των τελευταίων χρόνων στην Ελλάδα, των «πολύχρωμων εξεγέρσεων» και των διαφόρων «ανοίξεων» σε πολλά μέρη του κόσμου, δεν υπάρχουν δικαιολογίες, παρά μόνο εθελούσια τύφλωση.

Θα έπρεπε να έχουν αναρωτηθεί πολλοί ποιοι εξυπηρετούνται στ’ αλήθεια από την «ανεξαρτητοποίηση» της Καταλωνίας, αντί να την παρουσιάζουν σαν πρόταγμα του λαού της.
Θα έπρεπε να έχουν αναρωτηθεί πολλοί γιατί στο δημοψήφισμα πήρε μέρος μόνο το 40% των Καταλανών και θα έπρεπε να δοθεί προσοχή στο από ποιά τάξη και ποιά στρώματα προήλθαν οι ψηφοφόροι, στην μεγάλη τους πλειοψηφία. Θα έπρεπε να έχουν παρατηρήσει πολλοί τον πόλεμο ΗΠΑ - Γερμανίας για την κυριαρχία στην Ευρώπη.

Θα έπρεπε να ληφθεί υπ’ όψη ότι κανένας από τους απατεώνες ηγέτες της Καταλωνικής εξέγερσης δεν έβαλε το ζήτημα της απαλλαγής ΟΛΟΚΛΗΡΟΥ του ισπανικού λαού από τις πολιτικές της λιτότητας που τον έχουν γονατίσει.

Το Δικαίωμα Αυτοδιάθεσης των Πακιστανών στην Αγγλία και η Διχοτόμηση της Κύπρου

Διχασμένη βρήκε την Ισπανία η επόμενη ημέρα του δημοψηφίσματος για την ανεξαρτησία της Καταλονίας. EPA/ALBERTO ESTEVEZ

Του Αντώνη Κ. Σιβιτανίδη

Έχουμε πρόσφατα γίνει μάρτυρες περιπτώσεων εθνικών μειονοτήτων εντός κρατών, των οποίων το δικαίωμα στην αυτοδιάθεσή τους αρνείται πεισματικώς. Πρόσφατο παράδειγμα η περίπτωση της Καταλονίας, στην οποία το ισπανικό κράτος μέχρι και το δικαίωμα στο να διενεργήσει δημοψήφισμα έχει αρνηθεί. Εντύπωση προκαλεί ότι η διεθνής κοινότητα καταδικάζει μεν τη χρήση βίας από την ισπανική Αστυνομία, αλλά στέκεται αλληλέγγυα με το ισπανικό κράτος στο θέμα της ανεξαρτησίας της Καταλονίας. Αυτό πηγάζει από την Αρχή της Αυτοδιάθεσης των Κρατών και Λαών, όπως ερμηνεύεται στον καταστατικό χάρτη του ΟΗΕ.
Το δικαίωμα αυτό ανήκει σε λαούς οι οποίοι στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ήταν κάτω από καθεστώς Αποικιοκρατίας. Από την άλλη απορρίπτει κάθε δικαίωμα απόσχισης από κυρίαρχο κράτος και καταδικάζει κάθε ενέργεια που αποσκοπεί σε μερική ή ολική διάσπαση της εθνικής ενότητας και εδαφικής ακεραιότητας οποιουδήποτε κράτους. Για καλή μας τύχη το τέλος του Β’ Π.Π. μας βρήκε αγγλική αποικία, ενώ τους Καταλανούς εθνική μειονότητα εντός του κυρίαρχου κράτους της Ισπανίας. Συχνά γίνονται παραλληλισμοί με τον δικό μας αγώνα για αυτοδιάθεση, τον οποίο συνεχίζουμε μέχρι και σήμερα για «Αδέσμευτη Αυτοδιάθεση», και όχι τη «Δεσμευμένη Ανεξαρτησία» που μας επέβαλαν οι μεγάλοι το 1960. 

Η ένταση Μαδρίτης - Καταλονίας μεταφέρεται στο Clasico με ¨θύμα¨ τη Μπαρτσελόνα (video)

Της Ευτυχίας Μιλέτση

Ο ποδοσφαιρικός κόσμος δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχος στις πολιτικές αναταραχές που εκτυλίσσονται στην Ισπανία με αφορμή το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Καταλονίας, διαδικασία που σημαδεύτηκε από την έντονη βία που χρησιμοποίησαν οι αστυνομικές δυνάμεις της Μαδρίτης.

Ο αγώνας της Μπαρτσελόνα με την Λας Πάλμας την 1

^η Οκτωβρίου πέρασε από σαράντα κύματα έως ότου διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών και ο Ζεράρ Πικέ, παίκτης που έχει ταχθεί υπέρ του δημοψηφίσματος, ήρθε αντιμέτωπος με την οργή ισπανών φιλάθλων που τον αποδοκίμασαν στις προπονήσεις της εθνικής ομάδας.

Υπάρχει, όμως, και η θετική πλευρά του νομίσματος: η όλη κατάσταση αφήνει περιθώρια για χιούμορ.   

Το γαλλικό τηλεοπτικό δίκτυο Canal Plus εμπνεύστηκε από την κόντρα Μαδρίτης – Καταλονίας και μετέφερε την ένταση σε ένα Clasico, τον αγώνα μεταξύ της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρτσελόνα. 

Δημιούργησε ένα χιουμοριστικό βίντεο, που κάνει τον γύρο του διαδικτύου, στο οποίο πρωταγωνιστικό ρόλο στο γήπεδο δεν έχουν τα αστέρια των δύο ομάδων, αλλά… οι δυνάμεις ασφαλείας που λειτουργούν ως… δωδέκατος παίκτης της Ρεάλ, ίσως και κάτι παραπάνω.

ΚΑΤΑΛΩΝΙΑ: Ο αναχρονισμός των παλαιο-εθνικιστικών κινημάτων στη Νέα Διεθνή Τάξη

Ανακοίνωση ΜΕΚΕΑ

Τα πρόσφατα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην Καταλωνία και η συζήτηση που τα ακολούθησε περί «αυτοδιάθεσης των λαών» ανέδειξαν τόσο τη σκόπιμη συσκότιση του πραγματικού ζητήματος της ανεξαρτησίας μία εθνοτικής ομάδας (ή γενικότερα ενός έθνους) μέσα στη Νέα Διεθνή Τάξη (ΝΔΤ) όσο και τη θεωρητική ένδεια της σημερινής «Αριστεράς» που την εμποδίζει από το να λάβει μία κρυστάλλινη θέση πάνω στο θέμα (στην πιθανή εξαίρεση που δεν αποτελεί την πέμπτη φάλαγγα του συστήματος, όπως είναι η παγκοσμιοποιητική «Αριστερά», που παίρνει δεδομένη την ΝΔΤ και τους θεσμούς της (ΕΕ, ΠΟΕ, ΝΑΤΟ κλπ). [*]

Έτσι, εξετάζοντας το Καταλανικό κίνημα ανεξαρτησίας εύκολα αντιλαμβανόμαστε την παλαιο-εθνικιστική του φύση, κάτι που το κάνει να διαφέρει ριζικά από τα νεο-εθνικιστικά κινήματα  που έχουν αναπτυχθεί σε όλο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια και τα αντιστοιχα αιτήματα που αυτά θέτουν (βλ. τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του νεο-εθνικισμού σε σχέση με τον εθνικισμό εδώ). Υπό αυτό το πρίσμα, θα μπορούσαμε να το εντάξουμε στην ίδια κατηγορία με το σκωτσέζικο κίνημα ανεξαρτησίας, ως υπολείμματα μιας άλλης εποχής, αφού στη ρητορική και των δύο απουσιάζει οποιαδήποτε αναφορά στην ΝΔΤ της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και την συνακόλουθη απώλεια εθνικής κυριαρχίας που αυτή επιβάλλει μέσω των μηχανισμών της (ανοιχτές και απελευθερωμένες αγορές).

Για να μαθαίνουν οι νεότεροι...

Ανάρτηση από: Γκόρτσος