Η περίπτωση με κωδικό όνομα «Άδωνις Γεωργιάδης» είναι λίγο ή πολύ γνωστή. Πρόκειται για έναν «wanna be» πολιτικό, ο οποίος χρησιμοποιεί διττά, τη βουλευτική του ιδιότητα. Από την μία πλευρά υποδύεται τον κυβερνητικό «λαγό», μπαίνοντας μπροστάρης στην ασύδοτη και ανάλγητη πολιτική προέλαση των εκλεγμένων «εκπρόσωπων» των δανειστών στη χώρα. Από την άλλη, προσπαθώντας να δαμάσει την ξεχειλίζουσα και αυτόχθονα ανάγκη του για αυτοπροβολή, κάνει τουρνέ σε κάθε υπαρκτό και «ανύπαρκτο» Μέσο Ενημέρωσης προβαίνοντας σε δηλώσεις γραφικές και υιοθετώντας- ακόμα πιο γραφικές- συμπεριφορές!
Το τελευταίο δε διάστημα, που η κυβερνητική πτώση καταγράφεται ακόμα και στις- κατά παράδοση εχθρικές προς την αντιπολίτευση- δημοσκοπήσεις, ο κ. Γεωργιάδης ξεπερνά κάθε όριο πολιτικής ευπρέπειας! Ποιος δύναται να ξεχάσει τη δήλωση που κόντεψε να τον τοποθετήσει στο Πάνθεον των γελωτοποιών;; «Θα κάνω απλώς το αυτονόητο, αλλά έχω βαρεθεί να κάνω το αυτονόητο και να καρπώνεται τη δόξα ο Πολ Τόμσεν. Οι τυχόν απολύσεις γιατρών του ΕΟΠΥΥ θα είναι αποφάσεις δικές μου και μόνο». Ποιος μπορεί να συγκρατήσει το γέλιο του μπροστά στην «αυτοδιαπόμπευσή» του στο διαδίκτυο;; Διαπόμπευση όμως η οποία, εκτός του ότι κάνει κάθε πικραμένο να ευθυμεί, αποπροσανατολίζει. Ο Άδωνις, μοιράζει απειλές αγωγές και μηνύσεις- κατά την Μουρούτειο πρακτική-, τουιτάρει ακόμη και από το «γειτονικό» Καζακστάν και χρησιμοποιεί επιχειρήματα τύπου «Ξυδάκι», προκειμένου να αντικρούσει κάθε διαφωνούντα!
