ΔΝΤ και Ευρωζώνη αγάπησαν ελλείμματα και χρέος!

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Εκτός από τις δραματικές μεταβολές που έφερε η πανδημία σε όλες σχεδόν τις πτυχές της ζωής μας, στο άρθρο αυτό θα αναδείξω μια, πραγματικά, κοσμοϊστορική ανατροπή, που γκρέμισε εκ βάθρων τα θεμέλια της, μέχρι πριν λίγο, επιβαλλόμενης νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, και αποκάλυψε έτσι ένα στυγερό έγκλημα εναντίον της Ελλάδας. Αναφέρομαι στους κανόνες της αυστηρής λιτότητας, που επιβλήθηκε με την παγκοσμιοποίηση σε ολόκληρη την υφήλιο, αλλά όμως με ιδιαίτερα στοιχεία ακροτήτων στην περίπτωση της ΕΕ.

Να υπενθυμίσω ότι η ΕΕ απαιτούσε από τα κράτη-μέλη, και ανεξαρτήτως της φάσης του οικονομικού κύκλου, που εκάστοτε διένυαν, το έλλειμμα να μην υπερβαίνει το 3% του ΑΕΠ και το χρέος να είναι κάτω από το 60% του ΑΕΠ. Τα κράτη-μέλη όφειλαν να τηρούν αυτές τις υποχρεώσεις, με θρησκευτική ευλάβεια, ανεξαρτήτως των εμφανών δυσχερειών και των ορατών κινδύνων περιορισμού του ρυθμού ανάπτυξής τους, της επιδείνωσης του βιοτικού τους επιπέδου και της κορύφωσης των κάθε μορφής ανισοτήτων, διότι διαφορετικά επέσυραν βαριές ποινές.

Η τήρηση των υποχρεώσεων, από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης ήταν εύκολα ελεγχόμενη, δεδομένου του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, το οποίο τυπωνόταν στην ΕΚΤ και διανέμονταν στους δικαιούχους με μορφή δανείου και πάντοτε με το σταγονόμετρο, για τον κίνδυνο του πληθωρισμού. Ο πανικός, που περιέβαλε αυτόν τον υποθετικό κίνδυνο διατηρήθηκε αναλλοίωτος ακόμη και αφού το πρόβλημα στην Ευρώπη είχε αντιστραφεί και ήταν πλέον αυτό του αντιπληθωρισμού και της αδυναμίας της υλοποίησης του στόχου για πληθωρισμό 2%.

Η Ιστορική ημέρα της μεγάλης απάτης των καρπαζοεισπρακτόρων της Υπερεθνικής Ελίτ

Του Τάκη Φωτόπουλου

Άναυδος είδε ο χειμαζόμενος Ελληνικός λαός την κλίκα των μεγαλύτερων ίσως πολιτικών απατεώνων που έχει περάσει από την Ελληνική πολιτική σκηνή να πανηγυρίζουν στο Ζάππειο γιατί ένας καραγκιόζης της «Αριστεράς» ξαναφόρεσε γραβάτα κατόπιν της «δικαίωσης» των (αγραβάτωτων) αγώνων, αυτού και της κουστωδίας του, στην δήθεν εξασφάλιση της εθνικής και οικονομικής κυριαρχίας της χώρας, όπως θρασύτατα δήλωσε χωρίς ίχνος ντροπής στα άθλια κρατικά κανάλια που επίσης πανηγύριζαν. Και αυτό, μπροστά σε ένα λαό που βλέπει:

• τα παιδιά του να μεταναστεύουν μαζικά στην Ευρώπη για να εξαργυρώνουν τα πτυχία τους σαν γκαρσόνια στο Λονδίνο και τις άλλες Ευρωπαϊκές μεγαλουπόλεις,
• τους συνταξιούχους να πένονται όσο ποτέ στη ζωή τους και να μην εισπράττουν πια ούτε τις καταβολές που με τόσες θυσίες έκαναν στη ζωή τους ακριβώς για να μην ψωμολυσσάνε όπως τώρα,
• τους άνεργους να πολλαπλασιάζονται στην πράξη (ανεξάρτητα από το τι λένε οι επίσημες στατιστικές της πλάκας που θεωρούν πρόοδο στο μέτωπο της ανεργίας αν κάποιος εργάζεται για το «χαρτζηλίκι» της μερικής απασχόλησης που έχει φουντώσει στη χώρα μας),
• τους αρρώστους που συνωστίζονται σε άθλιες ιδιωτικές κλινικές για να γλιτώσουν το ακόμη αθλιότερο σήμερα σύστημα Υγείας, μήπως σώσουν τη ζωή τους,
• τους μαθητές και τους φοιτητές που σκοτώνονται κάτω από άθλιες συνθήκες για άχρηστα πια πτυχία που χρησιμεύουν μόνο για κορνίζες.

Μάαστριχτ 1992, Τα ατέλειωτα γενέθλια: Επιφυλακτικοί βορειοευρωπαίοι και «ευρωλάγνοι» Έλληνες

Η εμπειρία των 25 χρόνων από τη συνθήκη του Μάαστριχτ

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Στις 7 Φλεβάρη 1992, πριν ακριβώς από 25 χρόνια, ένας υπουργός Εξωτερικών που λεγόταν Σαμαράς υπέγραψε μια συνθήκη. Ήταν η συνθήκη του Μάαστριχτ, που μιλούσε για «4 ελευθερίες», την εξής μία: Την ελευθερία (βλέπε: ασυδοσία) κίνησης του κεφαλαίου. 

Μετά, λίγους μήνες αργότερα, η συνθήκη αυτή επικυρώθηκε από την ελληνική Βουλή. Την ψήφισαν άπαντες (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμός) πλην «Λακεδαιμονίων» (ΚΚΕ). 

Μετά ακολούθησαν το «σύμφωνο σταθερότητας» και η ΟΝΕ ή άλλως πως σήμερα αποκαλούμενα έτσι: «Σύμφωνο για το ευρώ». Και μετά ήρθαν αυτά που περιγράφονται στους πίνακες του JoDi.

Το διαρκές μνημόνιο του ιμπεριαλιστικού νεοφιλελευθερισμού ή ας θυμηθούμε το ξεχασμένο Μάαστριχτ

Του Δημήτρη Ναπ. Γ.

Η Συνθήκη του Μάαστριχτ, επίσημα γνωστή ως Συνθήκη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπεγράφη στις 7 Φεβρουαρίου 1992, και αποτελεί την τρίτη κατά σειρά συνθήκη με την οποία ολοκληρώθηκε η Ευρωπαϊκή Ένωση, ως σύγχρονος θεσμός, ύστερα από τη Συνθήκη της Ρώμης και την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη (1986). Στην Ελλάδα, υπέρ της συνθήκης τάχτηκαν τα κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ, και καταψήφισε μόνο το ΚΚΕ, ενώ υπεγράφη από τον Υπουργό Εξωτερικών Αντώνη Σαμαρά και τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας Ευθύμιο Χριστοδούλου.

Μάαστριχτ, ή Ουτοπία και Ιστορία: Δυο κείμενα απ’ το 1992

Μάαστριχτ, ο Συνασπισμός και ο Τάκης Φωτόπουλος

Aναδημοσιεύουμε εδω μια καίρια σύγκριση που εχει κανει ο διαχειριστής του ιστολογίου LeninReloaded, δυο κειμένων απο τη μια το κείμενο του Συν που δικαιολογούσε την υπογραφή της συνθήκης του Μααστριχτ απο του ίδιους και απο κατω το σχετικό κείμενο του Τακη Φωτόπουλου που μίλαγε ακριβώς για τις συνέπειες της υπογραφής αυτής και το ρόλο που έπαιζε απο τοτε η ρεφορμιστική “αριστερά”.

Η αντιπαραβολή των άρθρων εχει ιδιαίτερη σημασία για να καταλάβουν οι αναγνώστες μεσω ποιων πολιτικών (θεσμικών αποφασεων) φτάσαμε εδω που φτάσαμε, δηλ και στην τυπική προτεκταριοποίηση της χώρας και ποιοι ήταν/είναι αυτοί οι πολιτικοί χώροι που παίζουν το παιχνίδι του συστημικού αριστερού στυλοβατη της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Απόφαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου για το ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ

18/07/1992 

1. Ο ΣΥΝ επανιδρύθηκε ως δύναμη της Ευρωπαϊκής Αριστεράς με πρωταρχικό στοιχείο της νέας του ταυτότητας, τον σταθερό ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Είμαστε υπέρ της πορείας προς μια Ενωμένη Ευρώπη, που 8α είναι δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική και θα βασίζεται στις μεγάλες ανθρωπιστικές αξίες του πολιτισμού στην ήπειρο μας. Μια Ευρωπαϊκή Ένωση όχι φρούριο μέσα σε ένα πεδίο οικονομικής αποσύνθεσης και δυστυχίας, αλλά ανοιχτή στις προσδοκίες των λαών της Ανατολικής Ευρώπης για στήριξη, συνεργασία και μελλοντική ένταξη, αλληλεγγύη με τους λαούς του Νότου.