Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ήδη από σήμερα, ότι την Παρασκευή στις 28/2, θα βουλιάξει η χώρα από τις παλλαϊκές συγκεντρώσεις. Παρά τη λύσσα του καθεστώτος να χτυπηθεί η μαζικότητα και να ευνουχιστεί η πολιτική αιχμή τους, είναι πια δεδομένο ότι στις λαϊκές μάζες δυναμώνει, ενστικτώδικα η απαίτηση "να τελειώσουμε με τη συμμορία του αίματος, της φτώχειας, του πολέμου".
Αντικειμενικά, από μεθαύριο, το κύριο θα είναι ΠΩΣ ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, πώς δε θα ξεφουσκώσει, δε θα εκτονωθεί το πράγμα. Κι αυτό, επίσης αντικειμενικά, είναι άρρηκτα δεμένο, με το που πάνε τα πράγματα στο διεθνές πεδίο, ειδικά για μια χώρα βαθιά εξαρτημένη από τον ευρωατλαντισμό, όπως η Ελλάδα.
Δύο αποκαλυπτικά γεγονότα:
Πρώτον. Ζούμε μέρες "δημοκρατίας" και στη Ρουμανία: αφού ακύρωσαν με το έτσι θέλω τις εκλογές επειδή δεν τους άρεσε το αποτέλεσμα, σήμερα συνέλαβαν (!) τον νικητή τους για να μην του επιτρέψουν να είναι ξανά υποψήφιος! Κατά τα άλλα, εχθρός είναι η "ρωσική επιθετικότητα", ο "δικτάτορας Πούτιν" κλπ. κλπ..
Δεύτερον. Η "απονομιμοποίηση" του Ζελενσκι από τον Τραμπ κράτησε μόλις μερικές μέρες, μέχρι να δεχτεί ο τελευταίος να υπογράψει την επονείδιστη συμφωνία εκχώρησης των υπολειμμάτων του κράτους του στις ΗΠΑ. Αμέσως, ξεχάστηκαν οι "παραινέσεις" να κάνει ο κοκκάκιας εκλογές και έγινε ξανά "νόμιμος πρόεδρος" της Ουκρανίας. Ακριβέστερα, πρόεδρος σε ό,τι θα μείνει από αυτήν, γιατί ο Δνείπερος είναι μόνο λίγες δεκάδες χιλιόμετρα μακριά και, δυτικά του, δεν υπάρχει τίποτα από αυτά που "συμφώνησαν" να "μοιραστούν". Χωρίς τον ξενοδόχο, όμως, λογαριασμός δε γίνεται...



