Του Ανδρέα Γεωργιάδη
Προ ολίγων ημερών, όταν πραγματοποιήθηκε η σύνοδος του Οργανισμού Ισλαμικής Συνεργασίας στην Κωνσταντινούπολη της οποίας προήδρευε ο πρόεδρος της γείτονος, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έπεσε ως θρυαλλίδα για πολλούς τουρκολάγνους, επαναπροσεγγιστές και υποστηρικτές της λύσης ό,τι να ‘ναι κι όπως να ‘ναι, η είδηση για την προτροπή στην οποία προέβη ο πρόεδρος της Τουρκίας για την αναγνώριση του κατοχικού μορφώματος των κατεχομένων ως ανεξαρτήτου κράτους από τις ισλαμικές χώρες – μέλη του οργανισμού. Συνεπώς, μπορεί κανείς να αντιληφθεί ότι η θέση αυτή επ’ ουδενί αποτελεί δείγμα προόδου και καλής θέλησης για λύση του Κυπριακού από μέρους της Τουρκίας και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, καταρρίπτει ως πύργο από τραπουλόχαρτα την άποψη πολλών επαναπροσεγγιστών νεοκυπρίων στην Κύπρο και νεοελλήνων στην Ελλάδα, ότι: «Ο Ερντογάν δεν είναι ούτε Ετζεβίτ ούτε Εβρέν» και ότι τάχα θα είναι ο ισχυρός δημοκράτης και φιλελεύθερος ηγέτης που θα λύσει με τη διαλλακτικότητά του τα χρόνια προβλήματα των ελληνοτουρκικών θεμάτων.
