Για να παραφράσω λίγο την εκπομπή της αείμνηστης Μαρίας Ρεζάν, είμαστε «μια χώρα έτσι, χωρίς πρόγραμμα». Μετά τον όλεθρο από τον σεισμό στην Τουρκία ειρωνευόμασταν τις κατασκευές που κατέρρευσαν σαν χάρτινοι πύργοι εξαιτίας των ανατολίτικων μεθόδων που ακολούθησαν εργολάβοι, φίλοι του Ερντογάν. Δυστυχώς, στο νεότερο ελληνικό κράτος έχουμε ακόμα χειρότερη νοοτροπία από τη μετα-οθωμανική και γι’ αυτό συνέχεια την πληρώνουμε.
Το σκίτσο του John Antono που δημοσιεύσαμε την Πέμπτη είναι η πιο χαρακτηριστική εικόνα. Την τραγωδία στο εργοστάσιο-φέρετρο της Ρικομέξ μετά τον σεισμό του 1999 με 39 νεκρούς διαδέχθηκε το «προαναγγελθέν» και τότε ναυάγιο του σαπιοκάραβου «Σαμίνα» με 81 θύματα. Περίπου 3 χρόνια μετά, ξεκληρίστηκε ένα ολόκληρο χωριό στην Ημαθία χάνοντας στα Τέμπη 21 νέα παιδιά που είχαν πάει σχολική εκδρομή. Το 2007 σημειώθηκαν οι φονικές πυρκαγιές στην Ηλεία με 63 νεκρούς και 10 χρόνια μετά ήρθαν οι πλημμύρες στη Μάνδρα που στοίχισαν 24 ζωές.
Το διαχρονικό κρατικό έγκλημα με ανθρώπινα θύματα θυσία στον βωμό της απουσίας κάθε έννοιας οργάνωσης και πρόληψης έναντι κινδύνων κορυφώθηκε στο Μάτι, με την αναπαράσταση του δράματος που πήρε 104 ζωές να εκτυλίσσεται αυτές τις μέρες στις δικαστικές αίθουσες όπου ακούγονται απίθανα πράγματα. Τον Ιούλιο του 2018 έγραφα ότι εάν δεν αλλάξουμε μυαλά ως κοινωνία εκείνη θα ήταν η χειρότερη τραγωδία μέχρι την επόμενη.
