Για το μεγάλο Κουρδιστάν και τις «ευαισθησίες» των ισχυρών

Του Αλέκου Μιχαηλίδη 

Τι αποδέχονται πραγματικά Ισραήλ και ΗΠΑ, ποια η σχέση με το PKK και τι δικαιούται ο κουρδικός λαός που αντιστέκεται αδιάλειπτα από το 1978;

Στις 27 Νοεμβρίου 1978, μετά από ένα διήμερο συνέδριο στο χωριό Φις της κουρδικής Αμίδας (Ντιγιάρμπακιρ), ιδρύεται το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν. Το πασίγνωστο πια PKK εκλέγει επταμελής επιτροπή αποτελούμενη από τους Αμπντουλάχ Οτσαλάν, Σαχίν Ντονμέζ, Μαζλούμ Ντογάν, Μπακί Καρέρ, Μεχμέτ Χαϋρί Ντουρμούς, Μεχμέτ Καρασουνγκούρ και Τζεμίλ Μπαγίκ. Αυτή η ιστορική στιγμή αποτέλεσε την κορύφωση μιας μεγάλης κινητοποίησης με μπροστάρη τον τότε φοιτητή Οτσαλάν και πυλώνα την εγκαθίδρυση γλωσσικών, πολιτιστικών και πολιτικών δικαιωμάτων για την κουρδική μειονότητα της Τουρκίας.

Έξι χρόνια μετά την ίδρυσή του, στις 15 Αυγούστου 1984, το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν ανακοίνωσε την έναρξη της κουρδικής επανάστασης. Το PKK στελεχώνεται με 35-40 χιλιάδες άτομα και ο ένοπλος αγώνας εκφράζεται με ναρκοθετήσεις οδών, ενέδρες, επιθέσεις σε χωροφύλακες, εκτελέσεις εντεταλμένων της τουρκικής χωροφυλακής και πυρπολήσεις τουρκικών χώρων. Η Τουρκία επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, εκκενώνει 900 κουρδικές πόλεις και 3.000 χωριά, βαφτίζει «τρομοκράτη» τον Οτσαλάν και «τρομοκρατική οργάνωση» το PKK. Τη δεκαετία του ’90, το τουρκικό καθεστώς εντείνει τον «ειδικό πόλεμο» εναντίον των Κούρδων και επιτείνει την ανάγκη σύλληψης του ηγέτη του PKK. Ο Οτσαλάν συλλαμβάνεται το 1999 στο Ναϊρόμπι της Κένυας και παραδίδεται στις τουρκικές Αρχές, με την εμπλοκή της ελλαδικής κυβέρνησης και των ελλαδικών μυστικών υπηρεσιών.

Όλα αυτά επαναλαμβάνονται για να σημειωθεί εκ νέου η ανάγκη αναγνώρισης του μεγάλου Κουρδιστάν, το οποίο οριοθετείται επί των σημερινών συνόρων τεσσάρων χωρών (Τουρκία, Συρία, Ιράκ, Ιράν). Αλλά και για να αμφισβητηθούν οι όψιμες ευαισθησίες, κυρίως από το Ισραήλ, όσον αφορά την ίδρυση κουρδικού κράτους και την προστασία του κουρδικού λαού. Έσχατη ένδειξη αυτής της «ευαισθησίας» η δήλωση του προσφάτως διορισθέντα Ισραηλινού Υπουργού Εξωτερικών, Γκιντόν Σάαρ. Παραλαμβάνοντας το υπουργείο, ο Σάαρ επεσήμανε πως ο κουρδικός λαός είναι «φυσικός σύμμαχος» του Ισραήλ και τόνισε πως η χώρα του οφείλει να προσφέρει «χείρα βοηθείας. Παρόμοιες δηλώσεις έγιναν τα τελευταία χρόνια -μετά το 2010 και τη διάρρηξη των σχέσεων Τουρκίας και Ισραήλ ασφαλώς- και από άλλους Ισραηλινούς αξιωματούχους.

Ο Οτσαλάν όπως τον γνώρισα βαδίζοντας στα βουνά του Κουρδιστάν, πριν η Ελλάδα τον παραδώσει στην Τουρκία

Του Πάνου Πικραμένου

Όλα ξεκίνησαν στις 27 Νοεμβρίου  1978, στο Φις, ένα μικρό χωριό στην περιοχή Λίτσε του Ντιάρμπακιρ.

Μία χούφτα ονειροπόλοι αριστεροί φοιτητές, με επικεφαλής τον Αμπντουλάχ Οτσαλάν ιδρύουν το Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν, το ΡΚΚ.

Το 1984, μετά από μακρόχρονη προετοιμασία στα στρατόπεδα της κοιλάδας Μπεκάα, στον Λίβανο, ο Άπο, όπως αποκαλούν οι Κούρδοι τον Οτσαλάν, κηρύσσει την επιστροφή στην πατρίδα.

Χιλιάδες καλοεκπαιδευμένοι αντάρτες διεισδύουν από παντού στην Τουρκία κάνοντας την ζωή των Τούρκων στρατοκρατών εφιάλτη.

Η  κατάληξη σε ότι αφορά τον ηγέτη αυτής της ιστορικής επανάστασης δυστυχώς έγινε στην Ελλάδα: Ήταν ο άθλιος χειρισμός από την  «κυρία Κατεχάκη», τον «μεγάλο τραγουδιστή» κ. Πάγκαλο και τον «ευχαριστούμε τις ΗΠΑ» κ. Σημίτη

Πριν ακριβώς από 23 χρόνια, τον Φλεβάρη 1999, ο ελληνικός λαός μάθαινε ότι  στην Κένυα, είχε συντελεστεί η παράδοση του Οτσαλάν στα χέρια των Τούρκων, με εμπλοκή της τότε ελληνικής κυβέρνησης.

Πώς οι ιδέες του πατέρα μου βοήθησαν τους Κούρδους να δημιουργήσουν μια καινούργια δημοκρατία

Ένα άρθρο της Debbie Bookchin, κόρης του Murray Bookchin, σχετικά με τον πατέρα της, τη σχέση του με τον Ocalan και την επίδραση των ιδεών του Αμερικανού φιλόσοφου στο κουρδικό κίνημα. 

Μια ήπια ανοιξιάτικη μέρα στο Βερμόντ, τον Απρίλιο του 2004, ο πατέρας μου, ο ιστορικός και φιλόσοφος Murray Bookchin, κουβέντιαζε μαζί μου, όπως κάναμε σχεδόν καθημερινά. Μιλούσαμε για όλα και για όλους – τους φίλους, την οικογένεια και τους στοχαστές από τον Karl Marx και τον Karl Polanyi (τον οποίο θαύμαζε) μέχρι τον τότε πρόεδρο George W. Bush (τον οποίο δεν θαύμαζε) και τον George Smiley, τον φανταστικό χαρακτήρα του John Le Carré, με τον οποίο ταυτίστηκε και τον λάτρεψε. Έκανε μια παύση και άξαφνα αποκάλυψε κάτι που ακουγόταν ως μια περίεργη είδηση: «Προφανώς», είπε, «οι Κούρδοι διάβασαν το έργο μου και προσπαθούν να υλοποιήσουν τις ιδέες μου». Το είπε τόσο τυχαία και αδέξια που ήταν σαν να μην το πίστευε ούτε ο ίδιος. 

Ο πατέρας μου, ογδόντα τριών ετών εκείνη την εποχή, είχε περάσει έξι δεκαετίες, γράφοντας εκατοντάδες άρθρα και είκοσι τέσσερα βιβλία που διατύπωναν ένα αντικαπιταλιστικό όραμα για μια οικολογική, δημοκρατική και ισότιμη κοινωνία που θα εξάλειφε την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο και θα οδηγούσε την ανθρωπότητα σε αρμονία με τον φυσικό κόσμο, ένα σύνολο ιδεών που ονόμασε «κοινωνική οικολογία». Παρόλο που το έργο του ήταν γνωστό στους αναρχικούς και ελευθεριακούς αριστερούς κύκλους, δεν θα το έλεγε κανείς ευρέως γνωστό. 

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ! 44 χρόνια από την ίδρυση του P.K.K.!

Του Γιώργου Τασιόπουλου

44 χρόνια από την ίδρυση του P.K.K.

Η ρατσιστική κρατική βία, η γενοκτονική πολιτική του τουρκικού κράτους κατά του κουρδικού λαού οδήγησε στην ίδρυση του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν - PKK πριν 44 χρόνια

Οι κουρδικές επαρχίες της Τουρκίας ήταν πάντα το φτωχότερο τμήμα της χώρας ως αποτέλεσμα ρατσιστικών κρατικών πολιτικών διακρίσεων εναντίον των Κούρδων. Η χρήση της κουρδικής γλώσσας ήταν έγκλημα, η χρήση των γραμμάτων x, q και w - τα οποία υπάρχουν στο κουρδικό αλφάβητο, αλλά όχι στο τουρκικό - θα μπορούσε να επιφέρει διώξεις, οι δημοσιεύσεις που απλά ανέφεραν τη λέξη «Κούρδος» ήταν αιτίες πολυετών φυλακίσεων και η μόνη παρέμβαση - στόχος του κεμαλικού κράτους ήταν προσπάθεια αφομοίωσης της κουρδικής μειονότητα στην τουρκική πλειοψηφία.

Μιχάλης Χαραλαμπίδης - Ο ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΟΣ ΚΕΜΑΛ-ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΜΙΔΑΣ

  Όταν ο Κεμάλ μέσα από το σπίτι του Καπαγιαννίδη στην Τραπεζούντα (1938) λίγο πριν πεθάνει διέταζε την εξόντωση των γυναικόπαιδων του Ντέρσιμ θα σκέφθηκε ότι τελείωσε και με τις Κούρδισες γυναίκες. Είκοσι χρόνια πριν διέταζε την εξόντωση των Ποντίων γυναικών από το Ερζερούμ.

  Σήμερα όμως εγώ είμαι εδώ με μια αυτόχθονη αληθινή Τραπεζούντια και μια γυναίκα από την Κουρδία, την δήμαρχο της πόλης Τσίζρε, σε μία δημόσια εκδήλωση στην πόλη της Στουτγκάρδης.

Αυτόν τον μεγάλο εγκληματία και ληστή Βαλκάνιο που επί δεκαετίες διέσπειρε τον θάνατο στην Μικρά Ασία του διέφυγε η επιστροφή των γυναικών της Τραπεζούντας και της Άμιδας.

    Δεν χειραφετούσε τις γυναίκες όπως προπαγάνδιζαν ψευτοπανεπιστήμια και ψευτοκαθηγητές ανά τον πλανήτη ακόμη και έμμισθοι από το εδώ κράτος ψευτοκαθηγητές, αλλά δολοφονούσε τις γυναίκες. Στον Πόντο εφάρμοσε την πλέον επιτυχημένη ιστορικά γυναικοκτονία και βρεφοκτονία*

Ήλθε η ώρα να το διαβάσετε, για να αντιληφθείτε γιατί η Τουρκία θα χάσει τον πόλεμο - Η Ανατομία του Πολέμου στο Κουρδιστάν

Ένα μνημειώδες έργο του εκ των στρατιωτικών ηγετών του ΡΚΚ, Μουράτ Καραγιλάν

Ένα μοναδικό εργαλείο για να μελετήσει και να μελετά διαχρονικά κανείς το ιστορικό του 30ετούς πολέμου των Κούρδων εναντίον του τουρκικού κράτους και να αντιλαμβάνεται τις πραγματικές διαστάσεις των εξελίξεων γύρω από το Κουρδικό Ζήτημα

Πρόλογος του εκδότη

Οι Κούρδοι είναι ένας ιστορικός λαός της Άνω Μεσοποταμίας, ο οποίος έχει την τύχη και την ατυχία να κατοικεί σε μια ευρύτατη περιοχή που ελέγχει τις πηγές και μεγάλο μέρος του ρου του Τίγρη και του Ευφράτη, ενώ ταυτόχρονα στο υπέδαφος αυτής της πραγματικά αχανούς έκτασης κρύβονται τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.

Δηλαδή, σε περίπτωση που οι Κούρδοι καταφέρουν να αποκτήσουν την ελευθερία τους και να απελευθερώσουν την πατρίδα τους, που είναι κατακερματισμένη και κατέχεται από το Ιράν, το Ιράκ, τη Συρία και την Τουρκία, τότε ως ενιαίο Κουρδιστάν θα έχουν υπό τον έλεγχό τους τα μεγαλύτερα αποθέματα υδάτων και πετρελαίου στην περιοχή.

"Καπιταλισμός της καταστροφής" α λα τούρκα

Του Κώστα Ράπτη

Ένας από τους δείκτες της αλλαγής του κλίματος και των συσχετισμών στην συριακή κρίση είναι και η εμφάνιση στον δυτικό Τύπο δημοσιευμάτων τα οποία ανατρέπουν την καθιερωμένη αφήγηση και αποδίδουν με μελανά χρώματα τις επιλογές συμμάχων των ΗΠΑ, όπως η Τουρκία.

Η πολιορκία του ανταρτοκρατούμενου Χαλεπίου από τις δυνάμεις του συριακού στρατού και των συμμάχων του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Συνήθως, η διεθνής κάλυψη των γεγονότων, σχετικά με το Χαλέπι που απειλείται να "πέσει”, μας κάνει να ξεχνούμε ότι αυτοί που κρατούν το κέντρο της πόλης είναι ένοπλοι ισλαμιστές και αυτοί που επιχειρούν να το ανακαταλάβουν είναι οι δυνάμεις της νόμιμης κυβέρνησης.

Όμως με άρθρο του στη Boston Globe στις 18 Φεβρουαρίου ο Stephen Kinzer του Brown University μας θυμίζει πώς άρχισε η εξουσία των ανταρτών στην πόλη που άλλοτε ήταν η οικονομική πρωτεύουσα της Συρίας. Το πρώτο κύμα καταπίεσης πήρε τη μορφή τοιχοκολλημένων διαταγών προς τους γονείς να μην στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο. "Αν το κάνετε, εμείς θα πάρουμε τη σάκκα και εσείς το φέρετρο” ήταν η χαρακτηριστική απειλή.

Νέα “βόμβα” στις σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας: Ανεξάρτητο Κουρδιστάν ζητά Ισραηλινή υπουργός

Για την ανάγκη δημιουργίας ανεξάρτητου κουρδικού κράτους έκανε λόγο η υπουργός Δικαιοσύνης του Ισραήλ Αγιελέτ Σακέντ, που θα αποτελεί σφήνα μεταξύ της Τουρκίας και του Ιράν. Ζήτησε επίσης στενότερη συνεργασία με τους Κούρδους, με τους οποίους οι Ισραηλινοί θεωρούν ότι μπορούν να συνεργαστούν άψογα και απόλυτα.

Μιλώντας στο συνέδριο του Ινστιτούτου INSS (Institute for National Security Studies), που έγινε στο Τελ Αβίβ την Τρίτη, η Ισραηλινή υπουργός βλέπει μια τέτοια συνεργασία ως ευκαιρία αποδυνάμωσης των αντιπάλων του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή και ειδικά του Ιράν, αλλά ίσως-ίσως και της Τουρκίας.

«Πρέπει ανοιχτά να ζητήσουμε τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κουρδικού κράτους μεταξύ Τουρκίας και Ιράν, το οποίο θα είναι φιλικό προς το Ισραήλ», είπε η Ισραηλινή υπουργός και μάλλον δεν χάρηκαν πολύ Ιρανοί, Ιρακινοί, αλλά και Αμερικανοί από τη δήλωσή αυτή.

Η υπουργός τόνισε πως το Ισραήλ πρέπει να προωθήσει την εξέλιξη αυτή η οποία θα αποκαταστήσει την αδικία έναντι των Κούρδων που είναι «το μεγαλύτερο έθνος χωρίς κράτος με χρόνια ιστορίας». Φυσικά σε αυτό η Ισραηλινή υπουργός δεν έχει άδικο, όμως Κούρδοι δεν ζουν μόνο στο βόρειο Ιράκ, αλλά και στο Ιράν, στην Συρία και φυσικά στην Τουρκία.

Γιατί ο Πούτιν επιτίθεται προσωπικά στον Eρντογάν;

Του Κώστα Ράπτη 

Ο Ρώσος πρόεδρος Vladimir Putin δεν έχει τη φήμη ανθρώπου που παρασύρεται από τα συναισθήματά του ή που κλείνει εύκολα την πόρτα σε πιθανούς συνομιλητές. Και όμως, τις προηγούμενες ημέρες έκανε ακριβώς αυτό. Ανέλαβε, και μάλιστα στην πιο επίσημη περίσταση της ρωσικής πολιτικής, ήτοι την ετήσια ομιλία του για την “κατάσταση του έθνους” την Πέμπτη, να αποδομήσει προσωπικά τον Τούρκο ομόλογό Tayyip Erdoğan, παρουσιάζοντάς τον ως ηγέτη μιας εγκλήματικής “κλίκας” που στηρίζει τους τζιχαντιστές, διότι επωφελείται από τις συναλλαγές μαζί τους. Μάλιστα, συνόδευσε τους ισχυρισμούς του με μια γερή δόση χλευασμού, διερωτώμενος αν ο Αλλάχ αποφάσισε να τυφλώσει την τουρκική ηγεσία για να την καταστρέψει.

Είχε προηγηθεί τη Δευτέρα, στο περιθώριο της Διάσκεψης για το Κλίμα στο Παρίσι, η δήλωση Putin ότι ο πραγματικός λόγος της κατάρριψης του ρωσικού Suhoi-24 από την τουρκική πολεμική αεροπορία ήταν ακριβώς η επιθυμία να καλυφθούν τα ίχνη των αθέμιτων πετρελαϊκών συναλλαγών Τουρκίας-τζιχαντιστών. Ήταν ένα βήμα παραπέρα από τα όσα έως τότε έλεγε ο Ρώσος πρόεδρος, ο οποίος, έστω και ειρωνικά, άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην γνωρίζει η κορυφή της εξουσίας στην Άγκυρα τα φαινόμενα διαφθοράς που επιτρέπουν το παράνομο διασυνοριακό εμπόριο.

Ακολούθησε την Τετάρτη, σε προετοιμασία προφανώς της ομιλίας Putin την επομένη, η θεαματικά οργανωμένη συνέντευξη Τύπου της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, όπου παρουσιάσθηκαν τρεις οδοί μεταφοράς του “λεηλατημένου” συριακού και ιρακινού πετρελαίου προς την τουρκική επικράτεια και κατονομάσθηκαν ο υιός του Τούρκου προέδρου και ο γαμπρός του (και πλέον υπουργός Ενέργειας της νέας κυβέρνησης Davutoğlu) ως οι εγκέφαλοι μιας “υπέροχης οικογενειακής επιχείρησης”.

Πρόσκληση σε συνέντευξη τύπου

Ο εντολέας μας αξιότιμος κ. Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, μετά από μια διεθνή συνωμοσία, εδώ και 17 χρόνια, από το 1999 και μετά, είναι κρατούμενος στις φυλακές του νησιού Ίμραλι. Η κράτησή του, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα, βρίθει από παραβιάσεις του δικαίου και τα βασικά αίτια των συνθηκών κράτησής του οφείλονται στην απαγωγή και μεταφορά του αξιότιμου κ. Αμπντουλλάχ Οτζαλάν από την Κένυα στην Τουρκία κατά μη νόμιμο τρόπο. Εμείς, ως δικηγόροι του αξιότιμου κ. Αμπντουλλάχ Οτζαλάν, για να φέρουμε στην επιφάνεια αυτό το πειρατικό δίκαιο, καταθέσαμε αγωγή σε πρώτο βαθμό ενώπιον του Διοικητικού Δικαστηρίου της Ελλάδας.

Παγκόσμια Πορεία για το Κόμπανι

Νίκη στο Κομπάνι είναι νίκη των λαών

Στο Κομπάνι, τη Ροζάβα και ολάκερη τη γη θα νικήσουν οι λαοί! - video-foto

Τα μέλη της αποστολής των εκπαιδευτικών σωματείων επιστρέψαμε σήμερα στην Ελλάδα. Γεμάτοι! Στεναχωρημένοι ίσως που δεν καταφέραμε τελικά να πατήσουμε στο ελεύθερο Κομπάνι, να πιάσουμε το χέρι, να μιλήσουμε με τους αντάρτες και τις αντάρτισσες του YPG/YPJ, αλλά γεμάτοι! Γεμάτοι συναισθήματα, πολλά και ανάμεικτα, αλλά ένα κυρίαρχο: Πίστη στον αγώνα, στη δύναμη των λαών να νικήσουν!

Το Κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα

Την Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2015 στον χώρο πολιτισμού και πολιτικής «Ρήγας Βελεστινλής» πραγματοποιήθηκε εκδήλωση–συζήτηση με αφορμή την επέτειο 16 ετών από την παράδοση του Οτσαλάν στην Τουρκία. Συζητήθηκε ο ρόλος του κουρδικού απελευθερωτικού αγώνα ως παράγοντα σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή μας.

Ομιλητές:

Songul Karabulut, Yπεύθυνη Διεθνών Σχέσεων του Εθνικού Κουρδικού Κογκρέσου

Γιώργος Καραμπελιάς, εκδότης – συγγραφέας

Βαγγέλης Πισσίας, συντονιστής Διεθνούς Πρωτοβουλίας για την Ειρήνευση στη Συρία

Παναγιώτης Σγουρίδης, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου των ΑΝΕΛ

Καραβάνι αλληλεγγύης με εκπαιδευτικούς επισκέπτεται στις 20/2 τους καταυλισμούς των προσφύγων από το Κομπάνι

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ-ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΠΕ-ΕΛΜΕ

Καραβάνι αλληλεγγύης με εκπαιδευτικούς επισκέπτεται στις 20/2 τους καταυλισμούς των προσφύγων από το Κομπάνι

Πρόσκληση σε Συνέντευξη Τύπου, Τρίτη 17/2, 12.30, γραφεία ΔΟΕ (Ξενοφώντος 15α, 3ος όροφος, Σύνταγμα)

Σας καλούμε στη συνέντευξη τύπου που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 17/2, στις 12.30, στα γραφεία της ΔΟΕ προκειμένου να ενημερώσουμε για το καραβάνι αλληλεγγύης.

Εδώ και δυο μήνες τα εκπαιδευτικά σωματεία πήραν την πρωτοβουλία για μια μεγάλη καμπάνια αλληλεγγύης για τη Ροζάβα και το Κομπάνι. Εκατοντάδες σχολεία συγκέντρωσαν κουβέρτες, παλτό, μπότες, χειμωνιάτικα ρούχα, σερβιέτες, πάνες, εσώρουχα, σαπούνια και γάλα βρεφικό και παιδικό, μάζεψαν τα αναγκαία εφόδια για τους προσφυγικούς καταυλισμούς του Σουρούτς και της Ροζάβα, σε συνεργασία με το σωματείο εκπαιδευτικών της Τουρκίας, Egitim Sen. Την ίδια στιγμή, ο αγώνας του λαού εκεί συζητήθηκε σε εκατοντάδες σχολικές τάξεις, το μήνυμα της ηρωικής αντίστασης πλημμύρισε δεκάδες αίθουσες, ενώ πολλοί γονείς μέσω αυτής της καμπάνιας ευαισθητοποιήθηκαν. Η ανταπόκριση των εκπαιδευτικών, των γονιών και των παιδιών ήταν συγκινητική.

Εκδήλωση για το κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα με αφορμή τα 16 χρόνια από την παράδοση του Οτσαλάν (19-2-15)

Κάλεσμα για το Κομπάνι

Από την Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν

Επτά χρόνια μετά την παλλαϊκή εξέγερση στην κουρδική περιοχή του Καμισλί και στις άλλες κουρδικές πόλεις το 2004, τις οποίες το συριακό καθεστώς έπνιξε στο αίμα, ξέσπασαν το 2011 οι δημοκρατικές και ειρηνικές διαδηλώσεις στη Συρία, τις οποίες το συριακό καθεστώς κατέστειλε βίαια.
Η οργανωμένη κουρδική κοινωνία δεν τάχθηκε με καμία πλευρά, ούτε με το απάνθρωπο συριακό καθεστώς ούτε με τις λεγόμενες «αντικαθεστωτικές δυνάμεις», αλλά παρέμεινε πιστή στην επιλογή του δημοκρατικού και ειρηνικού αγώνα.

Αυτή η επιλογή έδωσε την ευκαιρία να συγκροτηθεί με δημοκρατικές διαδικασίες μια Αυτόνομη Περιφερειακή Διοίκηση στις περιοχές που διαβιούν οι Κούρδοι στη Συρία. Σε αυτό το νέο σύστημα πολιτικής αυτοδιοίκησης, όλα τα έθνη και οι εθνότητες των κουρδικών περιοχών (4 εκατομμύρια Κούρδοι, 300 χιλιάδες Άραβες, 150 χιλιάδες χριστιανοί, πάνω από 25 χιλιάδες Γεζιντί και Ασσύριοι, Ζωροάστρες, Τουρκομάνοι, Αλεβήτες) βίωσαν την ισότητα και την ισονομία, ίσως για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία τους, δημιουργώντας ένα πρόπλασμα δημοκρατικής και ελεύθερης πολιτείας που τόσο έχει ανάγκη η ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

"Πιστεύω θα είμαι πιο χρήσιμη συμμετέχοντας σε αυτή τη μάχη, από το να είμαι υπάλληλος σε ένα γραφείο."

Ήταν 28 ετών. Ονομαζόταν Kader Ortakaya. Ονειρευόταν έναν κόσμο ειρηνικό, ελεύθερο, δίκαιο. Κουρδικής καταγωγής, ποτέ δεν αποδέχτηκε την αδικία που υπέμενε ο λαός της, την αστυνομική καταστολή, τις συλλήψεις, τα βασανιστήρια. Μια νέα γυναίκα που χωρίς να νοιάζεται για τις συνέπειες στήριξε την αντίσταση στο Κομπάνι. Εδώ και περίπου ένα μήνα βρισκόταν στα σύνορα Τουρκίας – Συρίας. Την Πέμπτη άφησε την τελευταία της πνοή, ενώ προσπαθούσε μαζί με μια ομάδα να περάσουν τα σύνορα και να φτάσουν στο Κομπάνι, να ενωθούν με τους Κούρδους που αντιστέκονται. Ο τούρκικος στρατός άναψε πυρ. Η κοπέλα έπεσε νεκρή με το βλέμμα στραμμένο στο Κομπάνι.

Λίγες μέρες πριν πεθάνει είχε γράψει ένα γράμμα στους γονείς της εξηγώντας τους τους λόγους της απόφασής της:

Ένας εχθρός... ο ιμπεριαλισμός!

Ανάρτηση από: Νεολαία ΕδεΚ

Οι “Θερμοπύλες” ανήκουν σ' αυτούς που ξέρουν να τις φυλάνε και όχι σ' αυτούς που η τύχη το 'φερε, με τα χρόνια να μένουν εκεί γύρω !

Η αλήθεια είναι ότι πάντα έτρεφα μια ιδιαίτερη συμπάθεια απέναντι στους Κούρδους. Στην αρχή έδινα στον εαυτό μου την εξήγηση, ότι ένοιωθα έτσι, επειδή απλά μου δημιουργούνταν το συναίσθημα της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης που νοιώθει κανείς για έναν λαό που έχει ταλαιπωρηθεί, με διωγμούς, ξεσπιτώματα, γενοκτονίες και που δεν έχει αξιωθεί μέχρι σήμερα να αποκτήσει την εθνική του ανεξαρτησία.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Αν αναζητήσω βαθύτερα περισσότερες εξηγήσεις και ανατρέξω σε περισσότερο προσωπικές, θα θυμηθώ ότι όταν το 1982 έμενα στη πολιορκημένη από τους Ισραηλινούς Δυτική Βηρυτό, σε μια συνοικία κοντά στο κέντρο της πόλης δίπλα στην Αρμένικη, κάθε φορά που πήγαινα σπίτι, πέρναγα μπροστά από ένα σημείο ελέγχου που το κράταγαν Κούρδοι. Από τις πολλές φορές γίναμε φίλοι. Άλλωστε δεν άργησα να διαπιστώσω ότι στο μπροστινό κτίριο που από τους βομβαρδισμούς είχε γίνει πια γιαπί, είχαν εγκαταστήσει για τα καλά το στρατηγείο τους και είχαν οχυρώσει γύρω, γύρω τις θέσεις τους. Η ομάδα τους δεν ήταν βέβαια πολυάριθμη, αλλά ήμουν σίγουρος ότι οι Ισραηλινοί ή οι φαλαγγίτες, όποιος από τους δύο θα επιχειρούσε να καταλάβει την περιοχή σίγουρα θα το μετάνιωνε και πιθανόν να άλλαζε γνώμη, από τις πολλές απώλειες που αναμφισβήτητα θα 'χε.

Υποδοχή ηρώων για τους Πεσμεργκά στην Τουρκία

ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΖΙΧΑΝΤΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΚΟΜΠΑΝΙ

Στην Τουρκία έφτασαν το πρωί της Τετάρτης οι πρώτοι 150 Κούρδοι μαχητές του Βορείου Ιράκ, οι οποίοι διέσχισαν τη νύκτα τα τουρκοσυριακά σύνορα με κατεύθυνση το Κομπάνι, προκειμένου να αγωνιστούν στο πλευρό των Κούρδων συντρόφων τους εναντίον των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους.

Μια ομάδα των Κούρδων του Ιράκ (περίπου 90 – 100 άτομα) έφτασε στην Τουρκία αεροπορικώς, ενώ άλλοι έφτασαν οδικώς μεταφέροντας όπλα και πυρομαχικά. Αλλες ομάδες πεσμεργκά βρίσκονται σε άλλα σημεία της τουρκο-συριακής μεθορίου, έτοιμες να κατευθυνθούν προς το Κομπάνι.