Να ανοίξουν οι λιγνιτικές μονάδες, να μειωθούν οι τιμές του ρεύματος και των καυσίμων

Του Θανάση Πετράκου 

 Ενώ ο  Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας (ΙΕΑ) προειδοποιεί για μακροχρόνιο ενεργειακό σοκ και κρίση ιστορικών διαστάσεων στην Ευρώπη λόγω πολέμου στη Μέση Ανατολή, με διακοπές εφοδιασμού, άνοδο τιμών και κινδύνους για ανάπτυξη, βιομηχανία και καταναλωτές, η μεν κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα, η δε Ε.Ε. συζητά μέτρα τιμωρητικά για τους πολίτες. Σύμφωνα με τον Επίτροπο Ενέργειας, Νταν Γιόργκενσεν, «η λύση είναι η τηλεργασία και οι Κυριακές χωρίς ΙΧ , προκειμένου να μειωθεί η ζήτηση καυσίμων και να αποφευχθεί η περαιτέρω επιβάρυνση των ήδη εξαντλημένων αποθεμάτων»!!!.  Η πρόταση  αυτή  για τηλεργασία και Κυριακές χωρίς αυτοκίνητο είναι η πιο ωμή παραδοχή ότι η Ε.Ε. δεν ψάχνει λύση, αλλά ζητάει μόνο θυσίες από τους πολίτες. Οι πολίτες όμως αρχίζουν να αναρωτιούνται  για ποιον ακριβώς κάνουν αυτές τις θυσίες; Για μια  Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία κατηγορεί το Ιράν που δέχθηκε απρόκλητη επίθεση γιατί  αμύνεται; Που δεν καταδίκασε ούτε τη σφαγή των παιδιών στο σχολείο τους; 

Στη χώρα μας το  θέμα της ενεργειακής ασφάλειας είναι οξύτερο από κάθε άλλη Ευρωπαϊκή χώρα διότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη προχώρησε σε έγκλημα εσχάτης προδοσίας. Απαξίωσε τον εθνικό πλούτο της χώρας. Πέταξε στα σκουπίδια το εθνικό καύσιμο το λιγνίτη και πριν από  κάθε άλλη χώρα της Ε. Ε. προχώρησε  στην πρόωρη και βίαιη απολιγνιτοποίηση χωρίς να υποχρεώνεται από  καμία Ευρωπαϊκή οδηγία, ούτε φυσικά  από  ευαισθησία για την προστασία του περιβάλλοντος. Μοναδικό κριτήριο για τους Μητσοτάκη και Χατζηδάκη για τη πρόωρη και βίαιη απολιγνιτοποίηση ήταν η  εξυπηρέτηση των συμφερόντων των ΗΠΑ να πουλάνε υγροποιημένο φυσικό αέριο στην Ελλάδα, η  εξυπηρέτηση των συμφερόντων των εφοπλιστών - φίλων του κ. Μητσοτάκη που ναυπήγησαν πλοία για τη μεταφορά του υγροποιημένου φυσικού αερίου, καθώς και των μεγάλο-ιδιωτών παραγωγών ρεύματος από φυσικό αέριο.

Η καμπάνα της Βενεζουέλας και ο Ρωμιός – Εθελόδουλος και αμνήμων ή πολίτης και «δρών ιστορικό υποκείμενο»; Ας επιλέξουμε

Του Ηλία Παπαναστασίου

Τα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας δεν είναι κεραυνός εν αιθρία αλλά «φυσιολογική» απόληξη του μεταπολεμικού Αμερικανισμού. Ενός Ιμπεριαλιστικού Αμερικανισμού που αριθμεί 181 (!) επεμβάσεις και πραξικοπήματα μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με αμερικανικό και εγκληματικά ωμό τρόπο. Η νομοτελειακή του κατάληξη θα ήταν μόνο ο Γκαγκστερισμός της Μαφίας όπως και έγινε με την απαγωγή του Προέδρου της Βενεζουέλας Μαδούρο. Σε ξεχωριστό μας άρθρο θα αναφερθούμε στα συγκλονιστικά γεγονότα της Βενεζουέλας. Τώρα θα ασχοληθούμε με την προπαγάνδα και τις προοπτικές «ανατροπής» και «αλλαγής» που ευαγγελίζονται πολλοί και κυρίως με τις ευθύνες του ελληνικού λαού.

Σε προηγούμενή μας παρέμβαση, τονίσαμε τον ρόλο της προπαγάνδας στη διαμόρφωση ενός παθητικοποιημένου, οιονεί ανοϊκού και «α–πολιτικού πολίτη» που εξυπηρετεί το σύστημα, ταιριάζει «γάντι» στις απαιτήσεις της Παγκοσμιοποιημένης Ελίτ για πλήρη διανοητική και ψυχολογική υποταγή των μεγάλων, τεράστιων στρωμάτων του πληθυσμού στα κελεύσματά της και στην Γεωστρατηγική της ζοφερή προοπτική «αλλαγής του κόσμου» δηλαδή της προοπτικής του «Μετα–ανθρώπου» και της ερεβώδους πραγματοποίησής του ως σχεδίου. Τα άμεσα αποτελέσματα της «προπαγανδιστικής υλοποίησης» τα είδαμε στις εκλογές της 21/5/2023 με «βροντώδη τρόπο» και ηχηρά μηνύματα. Έπεται όμως συνέχεια και με τις δεύτερες εκλογές της 25/6/2023, με τον αντικειμενικό και στρατηγικό στόχο της ελληνικής άρχουσας τάξης να υλοποιείται πλήρως μέσω ενός πλήρως αποχαυνωμένου εκλογικού ακροατηρίου και μιας πλήρως ελεγχόμενης μάζας πελατών του συστήματος και επαιτών των διαφόρων Pass. Την πρώτη Κυριακή ο στόχος επετεύχθη, το ίδιο και την δεύτερη Κυριακή. Μήπως έχει αλλάξει κάτι προς το καλύτερο, μήπως έχει συνειδητοποιήσει ο ελληνικός λαός τι τον περιμένει, οικονομικά, κοινωνικά και εθνικά μετά τις επόμενες εκλογές (πρώτες, δεύτερες);

Όπως φαίνεται, μάλλον διαισθάνεται, «ασαφώς και αορίστως» τι τον περιμένει, όμως επειδή είναι ένας λαός που έχει συνηθίσει να ζει με μύθους και θαύματα, έχουμε δε την εντύπωση πως εκτιμά ιδιαίτερα τους θαυματοποιούς, τους μυθομανείς και τους μυθολάγνους. Η συναρπαστική περιπέτεια του Ρωμιού τους τελευταίους αιώνες με αποκορύφωμα τα τελευταία 100–110 χρόνια, δείχνουν την «ιδιόμορφη σχέση» του Νεοέλληνα με την Ιστορία, σχέση συναρπαστική άλλα και απογοητευτική έως αποκρουστική ακόμη και αηδιαστική. Περίοδοι στρατιωτικών θριάμβων (1912–13) αλλά και εθνικής συντριβής και αμετάκλητης καταστροφής (1919–22), θριαμβευτική «Έφοδος στον Ουρανό» (1941–44, ΕΑΜική Επανάσταση) και ανείπωτη συντριβή, αποκορύφωση της Αμερικανοδουλείας και της αποικιοποίησης (1949 και εντεύθεν με ελπιδοφόρες «Τάσεις διαλείμματος» την περίοδο 1981–85).

Νέο ΕΑΜ, για να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω από την Ελλάδα!!!

Του Γρηγόρη Γρηγοριάδη

Η κυβέρνηση του 13% ελέω εκλογικού νόμου, ουδέποτε είχε τη λαϊκή νομιμοποίηση. Σιωπηρή ανοχή είχε, εξαιτίας της τραγικής απουσίας εναλλακτικού πολιτικού σχεδίου για τη χώρα. 

Από τις 28/2 δεν έχει πλέον ούτε αυτή τη σιωπηρή ανοχή. Έχει χάσει κάθε λαϊκή, δημοκρατική νομιμοποίηση. Είναι ηθικά και πολιτικά ΕΚΠΤΩΤΗ. Η ανατροπή της είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΘΕ ΤΙΜΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ. Είναι μια κόκκινη γραμμή, πίσω από την οποία είναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ να στέκεται ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ πολιτική δύναμη.

Τα παραπάνω, έχουν γίνει τόσο προφανή, που ακόμα και οι ξεπουλημένοι "αστέρες" της κοινοβουλευτικής "αντιπολίτευσης" (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΕ.ΑΡ., Πλεύση) ετοιμάζουν ένα κοινοβουλευτικό σόου (πρόταση δυσπιστίας) για να "παίξουν" με τις λαϊκές διαθέσεις, ελπίζοντας να τσιμπήσουν καμία ψήφο παραπάνω. Για το ΚΚΕ, ο ρόλος του στο αστικό πολιτικό σύστημα το υποχρεώνει να "μασκαρέψει" με μια επίφαση "κινήματος" την επιλογή του να στηρίξει τη σταθερότητα του καθεστώτος, οπότε εξηγείται τόσο η άρνησή του να συνυπογράψει την πρόταση μομφής, όσο και η πρωτοβουλία με τα "άσφαιρα", απολίτικα επί της ουσίας, συλλαλητήρια της Τετάρτης.

ΚΚΕ και Ιμπεριαλισμός

Στην Ελλάδα, παρ’ ότι δεν εκπροσωπείται πλέον στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, ο αντιϊμπεριαλισμός – αντιαμερικανισμός έχει ευλόγως βαθιές ρίζες, αφού οι ΗΠΑ εδώ έχουν συνδεθεί με τον εμφύλιο, τη χούντα, τη διάλυση του Κυπριακού κράτους, κάθε είδους προσβολές της κρατικής μας κυριαρχίας, αλλά και με τη ληστεία των οικονομικών πόρων μας, σε συνεργασία με την ΕΕ. Όμως το ΚΚΕ δείχνει να αντιμετωπίζει διαφορετικά τα πράγματα. Φαίνεται να πιστεύει ότι οι νεοϊμπεριαλιστικές και νεοαποικιοκρατικές πολιτικές των ΗΠΑ είναι... ψευδοπρόβλημα και ο αγώνας εναντίον τους «αποπροσανατολισμός».

Του Γιάννη Ραχιώτη

Πρόσφατα το τμήμα διεθνών σχέσεων του ΚΚΕ δημοσίευσε ένα εκτεταμένο κείμενο κριτικής εναντίον ενός διεθνούς συντονισμού αντιιμπεριαλιστικών οργανώσεων με τίτλο «Παγκόσμια Αντιιμπεριαλιστική Πλατφόρμα – ΠΑΠ» που ιδρύθηκε τον Οκτώβρη του 2022. Η ΠΑΠ συσπειρώνει μερικές δεκάδες κόμματα και οργανώσεις απ’ όλο τον κόσμο που έχουν κοινό στόχο την αντίσταση στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τους συμμάχους του. Από την Ελλάδα συμμετέχουν δύο μικρές πολιτικές ομάδες μια εκ των οποίων είναι η «Πλατφόρμα Ανεξαρτησίας» στην οποία μετέχει και ο υποφαινόμενος.

Όπως φαίνεται από την ιδρυτική της διακήρυξη, η ΠΑΠ θεωρεί ότι οι πόλεμοι που εξελίσσονται ή προετοιμάζονται δεν είναι μεμονωμένες τοπικές υποθέσεις, αλλά μέρος της προσπάθειας των ΗΠΑ να διατηρήσουν την παγκόσμια ηγεμονία. Για τον πόλεμο στην Ουκρανία θεωρεί ότι πραγματικά ξεκίνησε με το, οργανωμένο από τις ΗΠΑ, πραξικόπημα του 2014 που ανέτρεψε τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας, ότι οι ΗΠΑ έχουν στόχο την περικύκλωση και τελικά τη διάλυση της Ρωσίας, ενώ από την πλευρά της τελευταίας είναι πόλεμος αυτοάμυνας και προσπάθεια ανακοπής της συστηματικής εξόντωσης των ρωσικών πληθυσμών στην Ουκρανία.

Barça, Μes Que Un Club!

Της Λαμπρινής Θωμά

Με το Μπαρτσελόνα- Ρεάλ προ των πυλών - αν δεν αναβληθεί, όπως ακούγεται - το πιο πολιτικοποιημένο παιγνίδι στην Ιστορία του Ποδοσφαίρου επανέρχεται στο Προσκήνιο. Ένας μικρός φόρος τιμής στην ομάδα που πάντα και για όλους μας θα είναι Πολύ Περισσότερα από ένας Σύλλογος.

2002. Βαρκελώνη. Ένας Kαταλανός συνάδελφος, γνωστός πολιτικός αναλυτής, είχε ανοίξει εστιατόριο, ένα πολύ ιδιαίτερο μαγαζί, μικρό, απλό, δημοσιογραφικό και καλλιτεχνικό στέκι, όπου όλοι γίνονταν μια παρέα και οι δημοσιογραφικές συζητήσεις ενώνονταν με κρασί και καταλάνικους μεζέδες από τα χεράκια του (και μάλιστα σε καιρό που κάπνιζες μέσα στα μαγαζιά). Όμως δουλεύαν μόνο με κρατήσεις, και ήταν, μου λέγανε οι φίλοι, κλεισμένοι μέρες πριν. Δεν χάνεις τίποτε να δοκιμάσεις, ποτέ. Έτσι κάπως, πήρα τηλέφωνο για να ανακαλύψω ότι είχε άνετα τραπέζι, για όλη μας την παρέα, στις εννιά το βράδυ.

Αφήσαμε το χάνι μας και πήραμε το δρόμο για το μαγαζί γύρω στις 8:30. Οι δρόμοι άδειοι. Ψυχή! Εμείς και λίγοι, ελάχιστοι ξέμπαρκοι τουρίστες ακόμη. Ως και ένα αστυνομικό αυτοκίνητο, με δύο μέσα, παρκαρισμένο κοντά στην αγορά, τη Μποκερία, είχε όλα τα φώτα κλειστά – έλαμπε μόνο το λαμπάκι από το ραδιόφωνο. Φτάσαμε στο εστιατόριο και μας άφησαν να διαλέξουμε όποιο τραπέζι θέλαμε. Ο συνάδελφος ήλθε, μας χάρισε ένα βιαστικό χαμόγελο και έφυγε. Απ την Ελλάδα; Μπράβο, μπράβο, πολύ χαίρομαι, γειά σας! Ούτε καρέκλα δίπλα μας, ούτε κουβεντούλα, όπως έλεγε το ρεπορτάζ, ούτε τίποτε. Το γκαρσόνι ήρθε, πήρε παραγγελία λες και σε λίγο θα έπιανε ο τόπος φωτιά, και έφυγε. Τα φαγητά έρχονταν το ένα μετά το άλλο, βιαστικά. Κανείς δεν άδειαζε τασάκια, δε μάζευε άδεια πιάτα, δεν έπαιζε με τον γλυκύτατο πενταετή μου μπόμπιρα, που τις προηγούμενες μέρες έκλεβε καρδιές όπου εμφανιζόταν. Ανεξήγητο. Ώσπου ακούστηκε η πρώτη μαζική ιαχή, από την κουζίνα, από τους δρόμους, από τα γύρω κτίρια, και εξηγήθηκαν όλα: Η Μπάρσα υποδεχόταν στο γήπεδό της τη Ρεάλ Μαδρίτης. Η Καταλωνία έδινε μια ακόμη μάχη ενάντια στο κατεστημένο του Ισπανικού Βασιλείου. Πήγαν και την είπαν και Ρεάλ, βλέπεις…

Ανεξαρτησία...

Για μια πολιτική αρχών ανεξαρτησίας και δημοκρατίας στην αυτοδιοίκηση

Του Παύλου Τουμανίδη

Εδώ και 20-25 χρόνια πλέον, απέχουμε από την κατίσχυση, αναφορικά με τα αυτοδιοικητικά πρότυπα, του Δημάρχου αγωνιστή, που πρωτοστατούσε στα μαζικά κοινωνικά κινήματα, συνδέοντας το περιεχόμενό τους, με την ανάγκη εμβάθυνσης της αυτόνομης και αυτοδύναμης οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Επαυξανόταν έτσι, έστω ως έναυσμα, η ανάγκη διαπλάτυνσης, ή εγκαθίδρυσης μορφών στενού κοινωνικού ελέγχου, σχετικά με την προστασία ανθρώπων και φύσης, με αποτέλεσμα η μετωπική νεοφιλελεύθερη στρατηγική της αποδιάρθρωσης αυτών των ελέγχων να καθίσταται δύσκολη και αβέβαιη, καθώς απογυμνωμένα έπρεπε να προωθηθεί, ήτοι με όρους αυταρχισμού. Αυτή η πραγματικότητα οδήγησε τις καθεστωτικές δυνάμεις του καθεστώτος ξένης εξάρτησης και κηδεμονίας σε μια προσπάθεια εκ των ένδον άλωσης των λαϊκών-δημοκρατικών χαρακτηριστικών του θεσμού της Αυτοδιοίκησης. Τα μέσα που χρησιμοποιήθηκαν κι ακόμη παραμένουν πυξίδα αυτής της προσπάθειας είναι:

1. Η αναίρεση του χαρακτήρα της αυτοδιοικητικής αμεσότητας στη σχέση πολιτών- εκπροσώπων, που εκφράστηκε αρχικά στο σχέδιο ''Καποδίστριας'', και κλιμακώθηκε στη συνέχεια στα επάλληλα ανάλογα σχέδια. Διόλου τυχαία η κατάργηση του Ιστορικού για τα Ελληνικά δεδομένα κατάργηση της νομικοπολιτικής οντότητας των κοινοτήτων, συνοδεύτηκε από την πλήρη αποσιώπηση του θεσμού των Λαϊκών Δημοτικών Συνελεύσεων στη Δημοτική πρακτική. Το κλίμα του 1981 αντεστραμμένο. Η κατάργησή του έστω και ως ζητήματος μνήμης συναρτήθηκε με την τυποποίηση-αφυδάτωση της Δημοκρατίας.

Εμείς, οι επίγονοι του Φράνκο και το καταλανικό εργαστήρι του ευρωπαϊκού ακραίου αυταρχισμού

Του Γιώργου Μητραλιά

Την ώρα που ο αιμοσταγής Νετανιάχου τελετουργεί στη σφαγή των Παλαιστινίων και ο πυρομανής ρατσιστής Τραμπ κάνει όχι βήματα αλλά άλματα προς την κατεύθυνση μιας γενικής πολεμικής (πυρηνικής;) σύρραξης, τι νόημα έχει άραγε ο περί Καταλονίας λόγος μας; Εύλογο το ερώτημα αλλά και εύλογη η απάντηση: Έχει και παραέχει καθώς οι καταλανικές εξελίξεις συμπληρώνουν τις μεσανατολικές διαγράφοντας από κοινού το εφιαλτικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κρίνεται και θα σφραγιστεί το μέλλον όλων μας…

“Τρομοκράτες” αποκαλεί λοιπόν ο Νετανιάχου και οι απανταχού γης θαυμαστές του τους Παλαιστίνιους εφήβους με τις σφεντόνες πάνω στους οποίους κάνουν σκοποβολή οι “ελεύθεροι σκοπευτές” της Τσαχάλ. Και επίσης ως “τρομοκράτες” διώκει και φυλακίζει ο Ραχόϊ και οι δικαστές του τους χιλιάδες φιλειρηνικούς Καταλανούς αγωνιστές των Επιτροπών Υπεράσπισης της Δημοκρατίας (CDR) που επιμένουν να δηλώνουν θιασώτες της μη-βιας ενός Γκάντι! Και για να μην υπάρχει ίσως καμιά αμφιβολία για τις εκλεκτικές συγγένειες του μεν με τον δε, μόλις προχτές η νέα Ιερά Εξέταση της Μαδρίτης που είναι η Γενική Εισαγγελία του κ. Ραχόϊ κατηγόρησε τις CDR ότι “ασκούν τρομοκρατία κατά το πρότυπο των...Τζιχαντιστών”! Και αλίμονο, εξέχοντες εκπρόσωποι των ΜΜΕ της Μαδρίτης έσπευσαν να βγάλουν το απολύτως λογικό συμπέρασμα ότι το «άντρο» των Καταλανών «τζιχαντιστών» που είναι η Βαρκελώνη θα πρέπει να τύχει της ίδιας αεροπορικής «περιποίησης» που επιφυλάσσει ο Νετανιάχου στη Λωρίδα της Γάζας. Δεν είναι λοιπόν κανείς να απορεί πώς μεγαλοδημοσιογράφος της Μαδρίτης έφτασε την περασμένη Κυριακή να αναρωτηθεί δημοσίως… τι τα έχει ο Ραχόϊ τα αεροπλάνα «και δεν τα στέλνει να ξαναβομβαρδίσουν την Βαρκελώνη;»...

Ανεξαρτησία... Λαϊκή Κυριαρχία!

Ανάρτηση από:http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Η Καταλονία κήρυξε την ανεξαρτησία της

Ώρα μηδέν για την Καταλονία, καθώς το κοινοβούλιο της αυτονομίας κήρυξε την ανεξαρτησία της περιοχής, αφού ο Ισπανός πρωθυπουργός Μάρινο Ραχόι δήλωσε ότι θέλει η Ισπανία να πάρει τον άμεσο έλεγχο της Καταλονίας.

Ωστόσο, πριν από την ψηφοφορία, τα κόμματα της αντιπολίτευσης (Λαϊκό, Σοσιαλιστικό και Ciudadanos) διαδήλωναν έξω από το κοινοβούλιο σε ένδειξη διαμαρτυρίας - με βουλευτές υπέρ της ανεξαρτησίας να τοποθετούν στις κενές θέσεις τους με καταλανικές σημαίες. Η ανεξαρτησία ψηφίστηκε, με 70 ψήφους υπέρ, 10 κατά και 2 λευκά.

Γερουσία υπέρ ενεργοποίησης του άρθρου 155
Εν τω μεταξύ, η ισπανική γερουσία, όπου το Λαϊκό Κόμμα του πρωθυπουργού Ραχόι κατέχει την απόλυτη πλειοψηφία, υπερψήφισε τα βήματα για την κατάργηση της αποσχιστικής κυβέρνησης της Καταλονίας το απόγευμα της Παρασκευής.

Μετά την απόφαση του καταλανικού κοινοβουλίου, όμως, ο Μαριάνο Ραχόι συγκάλεσε εκτάκτως το υπουργικό συμβούλιο ώστε να εξετάσει τα από τούδε βήματα της Μαδρίτης.

Με το ξεπούλημα της ΔΕΗ ροκανίζουν την ανεξαρτησία και τις δυνατότητες για ανασυγκρότηση της χώρας

Πολλαπλές οι άμεσες αλλά και οι παράπλευρες συνέπειες

Οι αποδοτικές και ασφαλείς διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης υποτίθεται πως θα είχαν ως μοναδικό αγκάθι τα δημοσιονομικά. Στα μέσα της διαπραγμάτευσης, όμως, τέθηκε το εκ νέου το ενεργειακό και η ΔΕΗ μπήκε στο στόχαστρο της τρόικας. Κατάληξη είναι το γενικό πωλητήριο της επιχείρησης, με το 40% του λιγνιτικού και υδροηλεκτρικού δυναμικού να βγαίνει άμεσα στο σφυρί και συγκεκριμένα πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι τα μέσα του πρώτου εξαμήνου του 2018. Ποιες είναι όμως οι συνέπειες μια τέτοιες πώλησης;

1 Πλήττεται σημαντικά η ενεργειακή ανεξαρτησία της χώρας. Ο βασικός πυλώνας της ενέργειας στην Ελλάδα είναι το ηλεκτρικό ρεύμα, αφού πετρέλαιο, φυσικό αέριο, υδρογονάνθρακες εισάγονται. Περαιτέρω ενεργειακή εξάρτηση της χώρας από εισαγωγές σε μια περίοδο γενικευμένης κρίσης και παραγωγικής αποδιάρθρωσης μπορεί να αποβεί μοιραία για τον λαό και τη χώρα. Ειδικά σε μια φάση που αφενός εντείνονται οι οικονομικές απειλές από τα ευρωπαϊκά διευθυντήρια, αφετέρου μεγαλώνει η τουρκική επεκτατικότητα στην περιοχή.

"Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο πολύτιμο, από την Ανεξαρτησία και την Ελευθερία"

 "Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο πολύτιμο, από την Ανεξαρτησία και την Ελευθερία"

Ho Chi Minh

Ανεξαρτησία, Δημοκρατία, Χειραφέτηση: Ο δρόμος για την Ελευθερία στη χώρα μας

Έχουμε τονίσει ξανά πως θα «μιλάμε» μόνο όποτε έχουμε κάτι -σημαντικό κατά τη γνώμη μας- να πούμε και για αυτό καταθέτουμε τις σκέψεις και εκτιμήσεις που ακολουθούν.

1. Κυβέρνηση Τσίπρα: αποικιακός υπηρέτης των «δανειστών»
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ προχωρά στην υπερψήφιση του πακέτου μέτρων 5,4 δισ. που προέβλεπε το τρίτο μνημόνιο. Η μεθόδευση είναι η γνωστή «κλεφτοκοτάδικη», δηλαδή αιφνιδιαστική και πραξικοπηματική για να εξασφαλιστούν οι επιδιωκόμενοι στόχοι. Θυμίζουμε πώς μεθοδεύτηκε τόσο η υπερψήφιση του Μνημονίου στις 14 Αυγούστου, όσο και οι πρόωρες εκλογές εξπρές στις 20 Σεπτεμβρίου. Θα πολλαπλασιαστούν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ «τύπου Χρυσοχοΐδη» που ούτε καν θα έχουν διαβάσει τι ψηφίζουν και επίλεκτα στελέχη θα σκίζουν τα ρούχα τους, αυτοεξευτελιζόμενα για τις μάχες που δίνουν υπέρ των μνημονίων. Ιστορίες που έχουμε ξαναδεί τα τελευταία έξι χρόνια.
Το επιτελείο Τσίπρα έχει κάνει την επιλογή του: Πάση θυσία «αξιολόγηση» και εφαρμογή όλων όσων ζητά το «κουαρτέτο», με αντάλλαγμα το γάντζωμα μιας ομάδας στην εξουσία. Στην ουσία, προσφέρει υπηρεσίες στο σύστημα και στο χρηματιστικό κεφάλαιο, εφαρμόζοντας την «συσσώρευση μέσω αφαίρεσης πόρων από άλλους» προς όφελος των ιμπεριαλιστικών κέντρων. Η Ελλάδα έχει αποικιοποιηθεί, έχει μετατραπεί σε Μπανανία που τη ρημάζουν οι διεθνείς «προστάτες» και οι κάθε φορά τοπικοί τυχοδιώκτες-όργανά τους. Με τη στήριξη της παρασιτικής και μεταπρατικής μεγαλοαστικής τάξης που συνέδεε πάντα τα συμφέροντά της με τους κάθε λογής πάτρωνες. Μέσω ενός ρηχού κοσμοπολίτικου ευρωπαϊσμού, λανσάρεται ο μεταμοντέρνος ραγιαδισμός που εξυπηρετεί όλα όσα θέλουν οι «δυνατοί».

Φυλακισμένα Μνήματα

Μια ανεξάρτητη πορεία είναι ρεαλιστική;

Του Γιάννη Ραχιώτη 

Στον ελληνικό λαό, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της σύγχρονης Ιστορίας του σε καθεστώς εξάρτησης ή και άτυπου προτεκτοράτου, είναι λογικό να φαίνεται δύσκολη η αποχώρηση από τις δυτικές ολοκληρώσεις, δηλαδή την Ευρωζώνη, την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ κ.λπ. όσο κι αν γίνεται αντιληπτό ότι αυτές λειτουργούν ως πολλαπλασιαστής ισχύος για τις μεγάλες δυνάμεις, ενώ παράλληλα αποτελούν μηχανισμό ελέγχου και αποικιοποίησης των περιφερειακών χωρών-μελών.

Ένα σημαντικό μέρος του αριστερού τμήματος του πολιτικού σκηνικού είναι φορέας των ίδιων δισταγμών, μόνο που τους επενδύει με «ριζοσπαστικά» ευχολόγια περί αποχώρησης από την Ευρωζώνη ή την Ε.Ε. μόλις αυτή… διαλυθεί ή όταν θα γίνει … σοσιαλιστική επανάσταση, όταν δηλαδή δεν θα υπάρχει καπιταλισμός, οπότε δεν θα υπάρχουν και οι συστημικές επιλογές του. Ένα άλλο τμήμα της Αριστερός δείχνει να μην κατανοεί ότι η αποδέσμευση από την Ευρωζώνη με παραμονή όμως στην Ε.Ε., θα προσφέρει βέβαια μια πρόσκαιρη ανακούφιση αλλά μακροπρόθεσμα θα οδηγήσει στην ίδια κατάσταση, αφού δεν θα αλλάξει το -επιθετικά νεοφιλελεύθερο- κανονιστικό πλαίσιο που διέπει την Ε.Ε.

Σε λίγες ώρες η οριστική ρήξη της Καταλονίας με το Ισπανικό Κράτος

Λίγες ώρες απομένουν πια για να αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά η ανεξάρτητη Δημοκρατία της Καταλονίας. Πράγματι, το πρωί της Δευτέρας 9 Νοεμβρίου 2015 θα μείνει σίγουρα στην ιστορία καθώς είναι τότε που το Κοινοβούλιο της Καταλονίας θα ψηφίσει τη 

Διακήρυξη που σηματοδοτεί τη ρήξη της χώρας με το Ισπανικό Κράτος!...

Περιττό να πούμε ότι η ατμόσφαιρα που επικρατεί στη Μαδρίτη των επιγόνων του Φράνκο, της Μοναρχίας των Βουρβόνων και της Ιερής Συμμαχίας των νεοφιλελεύθερων κομμάτων του «νόμου και της τάξης» (Λαϊκό, Σοσιαλιστικό και Ciudadanos) είναι κάτι περισσότερο από τεταμένη. Διαβουλεύσεις επί διαβουλεύσεων στο γραφείο του πρωθυπουργού Μαριάνο Ραχόι και γαϊτανάκι «δραματικών δηλώσεων» ενάντια σε αυτό που σύσσωμα τα καθεστωτικά ΜΜΕ και το πολιτικό κατεστημένο αποκαλούν «πραξικόπημα» της πλειοψηφίας της καταλανικής Βουλής. Και φυσικά, ελάχιστα καλυμμένες απειλές ενάντια στους… «στασιαστές» που πρέπει οπωσδήποτε να υποταγούν. Όπως για παράδειγμα εκείνη του πρώην ισχυρού άνδρα του Σοσιαλιστικού Εργατικού κόμματος και μακροβιότερου αντιπροέδρου ισπανικών κυβερνήσεων Αλφόνσο Γκέρα που παροτρύνει τον πρωθυπουργό Ραχόι να σωφρονίσει τους «Καταλανούς στασιαστές» με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που το έκανε το ισπανικό Κράτος πριν από 81 χρόνια!…

Θα βάλω τα κλάματα

Του Καρτέσιου

Όλοι του γιατρού είναι. Γελοίοι και καρνάβαλοι. Όσους πρωθυπουργούς και υπουργούς Άμυνας θυμάμαι, ντυμένους ναυάρχους τους θυμάμαι, λοχαγούς τους θυμάμαι, πτέραρχους τους θυμάμαι. Καραγκιόζηδες, από τότε ως τα τώρα. Αν νομίζουν ότι έτσι τιμούν τις Ένοπλες Δυνάμεις, τότε με την ίδια λογική όταν πηγαίνουν στον Επιτάφιο πρέπει να ντύνονται δεσποτάδες και μυροφόρες της Αγίας Αγάπης, όταν πηγαίνουν στο συντονιστικό της Πυροσβεστικής για να … επιβλέψουν την πυρόσβεση πρέπει να ντύνονται πύραρχοι κι όταν πηγαίνουν σε νοσοκομεία να ντύνονται κλύσματα.

Αλλά δεν το κάνουν για να τιμήσουν τις Ε.Δ. Το κάνουν επειδή η επικοινωνιακή πολιτική και λογική που έχουν είναι ακόμη της Χούντας. Νομίζουν ότι είναι macho. Το ιδρωμένο εθνίκι, ας πούμε, νομίζει ότι βγάζει ανδροπρέπεια όταν τυλίγεται με στρατιωτική στολή από ύφασμα που φτιάχνεις 8 κουρτίνες. 

Είναι γιορτή, λέει, η άσκηση «Παρμενίων» και γι’ αυτό πηγαίνουν και μασκαρεύονται οι πολιτικοί. Ρε γίδια, μετρήσατε ποτέ πόσοι είναι οι νεκροί και οι τραυματίες σε πολεμικές ασκήσεις εν καιρώ ειρήνης; Μνημόσυνο είναι, ποια γιορτή; Είναι σημαντική, λέει, η άσκηση «Παρμενίων» διότι πραγματοποιείται «με σκοπό την εξέταση και δοκιμή των σχεδίων, σε πραγματική βάση» και εξετάζεται το αξιόμαχο των Ε.Δ. 

Ο Τσε για την Ανεξαρτησία

Συμπληρώθηκαν 48 χρόνια από τη δολοφονία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, στη Βολιβία. Με αυτή την αφορμή, δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από ραδιοφωνική ομιλία του μεγάλου επαναστάτη στις 20 Μαρτίου 1960, με θέμα «Πολιτική και Οικονομική Ανεξαρτησία». Κάθε σχόλιο για την επικαιρότητά του στην Ελλάδα του 2015 περιττεύει…
«Τώρα υπάρχουν βασιλιάδες χωρίς στέμματα: είναι τα μονοπώλια, αληθινοί αφέντες ολόκληρων χωρών, ακόμα και ηπείρων, σαν την περίπτωση της Αφρικής, ενός μεγάλου τμήματος της Ασίας και δυστυχώς επίσης της Αμερικής μας. Κατά καιρούς προσπάθησαν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Όπως ο Χίτλερ, ο εκπρόσωπος των μεγάλων γερμανικών μονοπωλίων, που προσπάθησε να επιβάλει την ιδέα της ανωτερότητας μιας φυλής στον κόσμο, με έναν πόλεμο που στοίχισε τη ζωή 40 εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων.
Η σημασία των μεγάλων μονοπωλίων είναι τεράστια. Σε σημείο που να εξουδετερώνει την πολιτική ισχύ σε πολλές από τις δημοκρατίες μας. Πριν μερικά χρόνια διάβαζα ένα δοκίμιο του Παπίνι, όπου ο ήρωάς του, ο Γκογκ, αγοράζει μια Δημοκρατία και λέει πως σκέπτεται να έχει πρόεδρο, Βουλή, στρατό και αισθάνεται πραγματικός άρχοντας – ενώ στην πραγματικότητα έχει αγοράσει το αρχοντιλίκι.
Αυτή η καρικατούρα είναι απόλυτα ακριβής: υπάρχουν Δημοκρατίες που έχουν όλα τα τυπικά στοιχεία για να είναι τέτοιες και που στην πραγματικότητα εξαρτώνται από τη θέληση της πανταχού παρούσας Φρουτ Κόμπανι, από τη Στάνταρντ Όιλ ή από ένα μονοπώλιο πετρελαίων… κι άλλες πάλι από το βασιλιά του κασσίτερου ή από τους μεγαλέμπορους των καφέδων. […]
Όλες οι συνθήκες, όλοι οι κώδικες των νόμων επιβεβαιώνουν ότι η εθνική πολιτική κυριαρχία είναι μια ιδέα αδιαχώριστη από την έννοια του κυρίαρχου κράτους, του μοντέρνου κράτους. Αν δεν συνέβαινε αυτό, ορισμένες δυνάμεις δεν θα αισθάνονταν την υποχρέωση να αποκαλούν τις αποικίες τους “ελευθέρα συνεταιρικά κράτη”, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτό να καμουφλάρουν την αποικιοποίηση με άλλους όρους. […]
Εθνική κυριαρχία εξασφαλίζει σε μια χώρα, καταρχήν, το δικαίωμά της να αρνείται οποιαδήποτε επέμβαση που θέτει σε κίνδυνο την ύπαρξή της, καθώς και το δικαίωμα να διαλέγει τον τρόπο της διακυβέρνησης που της ταιριάζει καλύτερα. Άρα, όλες αυτές οι αρχές περί πολιτικής και εθνικής ισχύος δεν είναι παρά κούφια λόγια, όταν δεν συνοδεύονται από οικονομική ανεξαρτησία. […]
Μπορούμε να πούμε πως βρισκόμαστε σε καλό δρόμο, αν κάθε μέρα λαμβάνουμε κι ένα μέτρο που εξασφαλίζει την οικονομική μας ανεξαρτησία. Αν τα κυβερνητικά μέτρα διακόψουν αυτή την πρόοδο ή κάνουν έστω κι ένα βήμα προς τα πίσω, όλα χάνονται και ξαναγυρίζουμε αμετάκλητα στο σύστημα της αποικιοποίησης λίγο-πολύ συγκαλυμμένα, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά της κάθε χώρας και της κάθε κοινωνικής στιγμής».
- See more at: http://www.e-dromos.gr/editorial-281/#sthash.sV93vbE7.dpuf

Συμπληρώθηκαν 48 χρόνια από τη δολοφονία του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, στη Βολιβία. Με αυτή την αφορμή, δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από ραδιοφωνική ομιλία του μεγάλου επαναστάτη στις 20 Μαρτίου 1960, με θέμα «Πολιτική και Οικονομική Ανεξαρτησία». Κάθε σχόλιο για την επικαιρότητά του στην Ελλάδα του 2015 περιττεύει… 

«Τώρα υπάρχουν βασιλιάδες χωρίς στέμματα: είναι τα μονοπώλια, αληθινοί αφέντες ολόκληρων χωρών, ακόμα και ηπείρων, σαν την περίπτωση της Αφρικής, ενός μεγάλου τμήματος της Ασίας και δυστυχώς επίσης της Αμερικής μας. Κατά καιρούς προσπάθησαν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Όπως ο Χίτλερ, ο εκπρόσωπος των μεγάλων γερμανικών μονοπωλίων, που προσπάθησε να επιβάλει την ιδέα της ανωτερότητας μιας φυλής στον κόσμο, με έναν πόλεμο που στοίχισε τη ζωή 40 εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων. 

Για την… αδιαφορία σχετικά με το Κυπριακό

Του Ρούντι Ρινάλντι

Με αφορμή την 1η Οκτωβρίου, Hμέρα Aνεξαρτησίας της Κύπρου 

Εδώ και δεκαετίες έχει καλλιεργηθεί μια μεγάλη αδιαφορία για όσα συμβαίνουν στην Κύπρο, λες και πρόκειται για μια μακρινή χώρα εντελώς αδιάφορη για τις ελλαδικές μας ασχολίες.

Σε ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση κινούνται οι σχεδιασμοί και οι επιδιώξεις όσων έχουν στρατηγική για την περιοχή ή επιθυμούν να αναβαθμίσουν την θέση τους, σε ένα περιβάλλον έντονων διαφοροποιήσεων και συνεχούς αλλαγής συσχετισμών.

Οι συναντήσεις που είχε ο Α. Τσίπρας, στο πλαίσιο των εργασιών της γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ με Αμερικανούς, Τούρκους, Κύπριους ιθύνοντες καθώς και με αξιωματούχους του ΟΗΕ, το Κυπριακό ήταν στο επίκεντρο των συζητήσεων και είναι κοινή διαπίστωση ότι μεθοδεύεται μια δεύτερη απόπειρα κατάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, με σκοπό να δημιουργηθεί στη θέση της μια συνομοσπονδία που θα αποτελείται από 3 κρατικές οντότητες, μία ελληνοκυπριακή, μία τουρκοκυπριακή και μία ομόσπονδη χαλαρή που θα εκπροσωπεί σε ορισμένες περιπτώσεις το νέο μόρφωμα.

Κράτος ασύστολων, 55 ετών…

Του Αλέκου Μιχαηλίδη

Η χάρτα αυτού του κράτους κρύβει απάτη
που φτάνει στον γνωστό αγριορωμιό,
στο ντάτσουν μιας φυλής που ζει φευγάτη
απ’ ό,τι ελληνικό στον κόσμο αυτόν.

Ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά να γιορτάσουμε την πεντηκοστή πέμπτη επέτειο της μισής Κυπριακής Δημοκρατίας. Κι όλα τριγύρω αλλάζουνε, όλα τα ίδια μένουν. Οι αλλοτινοί υπερασπιστές του κράτους του ’60 ετοιμάζονται να το καταργήσουν, ενώ άλλοι το προσέχουν σαν κόρη οφθαλμού, ως το τελευταίο στήριγμά τους σε τούτη τη γωνιά του πουθενά.

«Ποιο κράτος, κύριοι, ποιο κράτος;», θα ρωτήσει ξανά ο παππούς Μόντης. Εδώ που κανείς δεν λαμβάνει υπ’ όψιν αποφάσεις των θεσμών, είναι περιττό να γίνονται αναφορές σε «κράτος». Ασέλγησαν πάνω του, χωρίς δεύτερη σκέψη, οι ηγέτες του. Το βίασαν και τ’ άφησαν αβοήθητο για να μη δυσκολευτούν οι επόμενοι. Αλλιώς, πώς θα τολμούσε να σκεφτεί την προσφυγή στο ΕΔΑΔ ο παυθείς βοηθός γενικός εισαγγελέας, λες κι είναι ο αδύναμος που αδικήθηκε από τους δυνατούς; Πώς θα τολμούσε να αμφισβητήσει απόφαση του Ανωτάτου Δικαστήριου, μετά από απαίτηση του ανωτέρου του κιόλας; Και σημειώστε: Δεν έχουμε την παραμικρή εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Αλλά πώς να εμπιστευτεί κανείς τον Ερωτοκρίτου; Ποιανού φαεινή ιδέα ήταν να τον διορίσει βοηθό γενικό εισαγγελέα; Α ναι, του Προέδρου: «Έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στη νομική σας κατάρτιση, στην ευθυκρισία και στην ακεραιότητά σας και είμαι βέβαιος ότι θα ανταποκριθείτε στις προσδοκίες, όχι μόνο τις δικές μου, αλλά ιδιαίτερα της κοινωνίας, για δικαιοσύνη». Πουλιά στον αέρα.