Απάθεια και συλλογική δράση

Της Φωτεινής Μαστρογιάννη

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί ενώ η κρισιμότητα της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα (που εξελίσσεται δυστυχώς και σε εθνική κρίση) είναι τόσο μεγάλη, οι Έλληνες παρ'όλα αυτά δεν αντιδρούν. Είναι όμως έτσι; Υπάρχει συλλογική απάθεια ή έρχεται ο καιρός της συλλογικής δράσης;

Σύμφωνα με μελέτες, πριν ξεκινήσει η  συλλογική δράση, οι άνθρωποι διανύουν μία περίοδο που μοιάζει κάπως με τη σημερινή. Είναι μία περίοδος όπου οι άνθρωποι ανταλλάσσουν απόψεις, ακούν τους άλλους και εκφράζουν τη δική τους άποψη. Είναι μία περίοδος όπου οι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Κάποια άτομα ξεχωρίζουν από το πλήθος και είναι αυτά που προτείνουν με σαφή τρόπο την ανάληψη δράσης. Από τη στιγμή που τα άτομα καταλάβουν τι συμβαίνει τότε καταλήγουν στη συλλογική δράση, η οποία συμφωνεί με την άποψη ενός από τους ανθρώπους που ξεχώρισαν από το πλήθος.

Kι ενώ ο μαλάκας ο Έλληνας ανεβάζει τη Σούλα στο facebook η παράγγα κυβερνάει ανενόχλητη

Του Τάρα Ντίνο

Κι ενώ ο μαλάκας, ο Έλληνας, ο τραχανοπλαγιάς, ο μπουρτζόβλαχος, επιδεικνύει τον φρεντοτσίνο του, τα κυνήγια του, τα χαζοπαιδάκια του, την ασχήμια, την ηλιθιότητα, την μαλακία που τον δέρνει στο internet, η παράγγα που ελέγχει απόλυτα κυβέρνηση, αντιπολίτευση, δικαιοσύνη και ΜΜΕ αθωώνει ένα μετά το άλλο (και) τα λαμόγια των εξοπλιστικών.

Όλοι περιμένουν από στιγμή σε στιγμή να ξεσπάσει η οργή του μαλάκα, του μουρόχαβλου λαού, ο οποίος με γερμανική πειθαρχία πλήρωσε τα τέλη κυκλοφορίας εντυπωσιάζοντας με την μαλθακότητά του ακόμη και αυτό το επιδέξιο αγόρι που ακούει στο όνομα Χάρης Θεοχάρης.

Το πόσο έτοιμος είναι αυτός, ο μαλάκας λαός, να αγωνιστεί για την χαμένη του αξιοπρέπεια μπορεί κανείς να το διαπιστώσει παρακολουθώντας το f. και το t.

Ας έρθουν. Θα χυθεί αίμα!!

ΠΑΡΑΦΡΑΣΗ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΤΟΥ ΜΠΡΕΧΤ

Είσαι νεοέλληνας και είσαι μαλακας!

Μαθήτρια...

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Οι εκλογές και ο νεοέλληνας...

Ευχαριστώ τον φίλο Ηλία Κ.

Το ΠΑΣΟΚ και ο νεοελληνικός ατομισμός

Ένα προφητικό κείμενο του Θεόδωρου Ζιάκα που κυκλοφόρησε στο 18ο τεύχος του Άρδην… 

του Θεόδωρου Ζιάκα
Άρδην τ. 18 (1999)

Το ΠΑ­ΣΟΚ δια­χει­ρί­στη­κε μια κρί­σι­μη «φά­ση με­τά­βα­σης». Εί­χε στη διά­θε­σή του κά­ποια δε­δο­μέ­να μέ­σα και η δια­χεί­ρι­σή του ο­δή­γη­σε σε ο­ρι­σμέ­να α­πο­τε­λέ­σμα­τα. Ο α­πο­λο­γι­σμός της πα­ρου­σί­ας του στη ζω­ή της χώ­ρας εί­ναι χρή­σι­μος στο μέ­τρο που α­πα­ντά στα τρί­α αυ­τά ζη­τή­μα­τα: Ποιο ή­ταν το πε­ριε­χό­με­νο της «με­τά­βα­σης» που δια­χει­ρί­στη­κε (με­τά­βα­ση α­πό τι και σε τι), ποια ή­ταν τα μέ­σα που εί­χε στη διά­θε­σή του και τέ­λος πώς α­ξιο­λο­γού­νται τα α­πο­τε­λέ­σμα­τα της δια­χεί­ρι­σής του.

Στο κεί­με­νο που α­κο­λου­θεί θα α­να­φερ­θώ στα τρί­α αυ­τά ζη­τή­μα­τα και θα κλεί­σω με το φαι­νό­με­νο του γε­νι­κού εκ­πα­σο­κι­σμού. Το ΠΑ­ΣΟΚ πέ­τυ­χε, σ’ αυ­τό το διά­στη­μα, να εκ­πα­σο­κί­σει α­κό­μα και τους φα­να­τι­κό­τε­ρους α­ντι­πά­λους του. Ο Κ. Κα­ρα­μαν­λής (ο α­νη­ψιός), για πα­ρά­δειγ­μα εί­ναι ο­φθαλ­μο­φα­νώς «πα­σο­κι­κό­τε­ρος» του Ση­μί­τη. Φαί­νε­ται, λοι­πόν, να υ­πάρ­χει μια κοι­νή «πα­σο­κι­κή ου­σί­α», στην ο­ποί­α με­τέ­χουν οι πά­ντες. Θα κοι­τά­ξω να δω πώς α­πο­κρυ­σταλ­λώ­νε­ται κοι­νω­νι­κά η «ου­σί­α» αυ­τή.