Του Ιερώνμου Λύκαρη
Μεταπολίτευση. Οταν η κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» αναγκάστηκε να έλθει αντιμέτωπη με τα εγκλήματα της χούντας, ακολούθησε την πεπατημένη. Πρόβαλε, φανερά και παρασκηνιακά, την πολιτική «μεγαλοψυχία» της ως ρεαλιστική αναγκαιότητα. Υπονόμευσε τη βαθιά πεποίθηση στη λαϊκή συνείδηση ότι η χούντα υπήρξε αμερικανικό και ΝΑΤΟϊκό σχέδιο. Με κουρελέ σημαία το δόγμα «περί ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης», τιμώρησε με ισόβια τους «πρωταίτιους», όσους δηλαδή ήταν αδύνατον να μην τιμωρήσει, και όλους τους άλλους αυτουργούς (κτηνώδεις βασανιστές, δολοφόνους, παραλίγο δολοφόνους αλλά και τραπεζίτες και δημόσιους λειτουργούς) που εγκλημάτησαν από διάφορα πόστα στο χουντικό σύστημα εξουσίας, άλλους απλώς τους απέλυσε και λίγους τους δίκασε ρίχνοντάς τους στα μαλακά, για να τους αθωώσει στο τέλος.
Η αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ισοδυναμεί με ατιμώρητο έγκλημα πολέμου. Η πρώτη δίκη με τους 32 κατηγορούμενους, που παραπέμφθηκαν έπειτα από μια συντομότατη για την έκταση του εγκλήματος προανάκριση, διεξήχθη από τις 16.10 έως τις 30.12.1975, σε 61 συνεδριάσεις. Κανείς κατηγορούμενος δεν παραδέχτηκε την ενοχή του, εκτός από τον γραφικό αλλά επικίνδυνο πράκτορα της ΚΥΠ, Δημήτριο Πίμπα. Στη δίκη κατέθεσαν 237 μάρτυρες κατηγορίας (22 συγγενείς νεκρών, 129 τραυματίες, 2 συγγενείς τραυματιών και 24 αυτόπτες μάρτυρες, εκ των οποίων οι 2 τραυματίες) και 49 υπεράσπισης, σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά.
