Η στρατηγική Kipper: Πώς να κρύβεις την ουσία με θόρυβο

Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική

Του Απόστολου Αποστόλου *

Στην εποχή μας, η πολιτική δεν χρειάζεται επιχειρήματα. Χρειάζεται σκηνικά. Δεν χρειάζεται πρόγραμμα. Χρειάζεται φώτα, κάμερες και θυμό. Η δημόσια σφαίρα έχει μετατραπεί σε μια σκηνή όπου η ένταση μετριέται σε ντεσιμπέλ και η «αλήθεια» σε likes. Αυτό που η ηθοποιός Ursina Lardi περιέγραψε σε ομιλία της στη Μπιενάλε Θεάτρου του 2025 ως «βάναυσο θέατρο» δεν είναι μια μεταφορά για τους ευαίσθητους. Είναι η ακριβής περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ασκείται πλέον η πολιτική, ως μια επιθετική, ωμή παράσταση, όπου η ουσία θυσιάζεται στον βωμό της εικόνας.

Το «brutal θέατρο» δεν είναι ιδεολογία είναι τεχνική. Δεν έχει πρόγραμμα, έχει σκηνοθεσία. Δεν ενδιαφέρεται για τη λύση ενός προβλήματος, αλλά  ενδιαφέρεται για την παραγωγή ενός επεισοδίου. Η πολιτική συζήτηση δεν είναι πια ανταλλαγή επιχειρημάτων αλλά διαγωνισμός επιθετικότητας, ποιος θα προσβάλει καλύτερα, ποιος θα εξευτελίσει πιο θεαματικά, ποιος θα βγάλει την πιο κοφτερή ατάκα που θα παίξει σε επανάληψη στα δελτία.

Στην Ελλάδα, βεβαίως, δεν χρειαζόμασταν τη διεθνή σκηνή για να ανακαλύψουμε τη θεαματοποίηση. Εδώ το θέατρο ήταν πάντα λαϊκό άθλημα, απλώς τώρα έχει χάσει κάθε ίχνος μέτρου. Η Βουλή θυμίζει συχνά σκηνή επαρχιακού θιάσου που παίζει διαρκώς την ίδια παράσταση, αγανάκτηση, καταγγελία, ηθικός πανικός. Σκηνικά λιτά, λόγος υπερφίαλος, χειροκρότημα από τους κομπάρσους των κοινωνικών δικτύων.

Τίτλοι τέλους για τον ΣΥΡΙΖΑ – Στα αζήτητα της πολιτικής

Του Απόστολου Αποστόλου

«Χάθηκε μια αριστερά που δεν ήταν αρμονική αριστερά. Γιατί μπορεί να είχε ευφυΐα, αλλά τα ιδανικά της δεν ήταν απολύτως ξεκάθαρα», Giovanni Bollea.

Τελικά η ριζοσπαστική Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) έκανε τα πάντα για να δείξει την τερατομορφία της και το επιθεωρησιακό της στοιχείο. Απέδειξε ότι είναι ικανή να παράξει άφθονα αναθέματα, μια πολύ κακή ηθοποιία, έναν απίστευτο καρεκλοκενταυρισμό, μπόλικες ιδεολογικές ταλαντώσεις “τουρλού μπριάμ”, καθώς και μια γελοιογραφική υπερβολή που έδειχνε τα άσχημα και τις γελοιότητες του κόμματος.

Τα οργανικά ρέλια της κομματικής κουρελού του ΣΥΡΙΖΑ τους τελευταίους 13 μήνες, έπαιξαν ένα πολύ κακό πολιτικό θέατρο που θα το θυμόμαστε για καιρό ακόμη. Εξάλλου τα όσα συνέβαιναν στην ανανεωτική Αριστερά (ΣΥΡΙΖΑ) για 13 μήνες είχαν γίνει καθημερινό σήριαλ μιας πολιτικής αυθεντικής καρικατούρας.

Αρχικά ο κ. Τσίπρας έφερε τη νέα ηγεσία του κόμματος από τις ΗΠΑ τον κ. Κασσελάκη. Ο Στέφανος Κασσελάκης μια πολιτική παραφωνία, ένα μίγμα μαθητευόμενου πολιτικού κονφερανσιέ, με κατασκευασμένη “χλιδάτη” επιτυχία και αφού το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ τον υποδέχτηκε με ωσαννά και τον εξέλεξε ως πρόεδρο του, στη συνέχεια τον αμφισβήτησε. Ένα μέρος της εσωτερικής κομματικής αντιπολιτευόμενης, η ομάδα με το όνομα “Ομπρέλα” ήρθε σε ρήξη με τη νέα ηγεσία και πραγματοποιήθηκε η πρώτη διάσπαση του κόμματος. Μετά ανακάλυψαν και οι υπόλοιποι ότι η νέα ηγεσία πάσχει πολιτικά και έτσι η Κεντρική Επιτροπή του κόμματος ενέκρινε πρόταση δυσπιστίας και συντελέστηκε μια ακόμη διάσπαση. Η διάσπαση πλανιόταν πάνω από τον ΣΥΡΙΖΑ ως θριαμβευτική στερεοτυπία.

Έτσι λοιπόν το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ πλήρωνε σταθερά και ανυποχώρητα το σύνδρομο της πολιτικής του κουλτούρας, που κρυσταλλωνόταν και ξεμάκραινε ως πολυφωνική αφωνία και ως ανέκδοτο ελευθεριότητας και έλξης προς κάθε καινούργιο. Επίσης, θέλετε τα μποφόρ της πολιτικο-κομματικής ιδεοληψίας του, την ιδεολογική του ακινησία, τη συνθηκολόγηση του με το σύστημα, το μονοκομματικό του καταναγκασμό, την κρατική επιχορήγηση που ελάμβανε και λειτουργούσε (όπως και για όλα τα κόμματα εξάλλου) ως το ισχυρότερο υπνωτικό, την επαρχιώτικη κομπλεξική του συνήθεια (συνήθεια περιφερειακού αριστερισμού) να εγκαταλείπονται οι αγώνες και να υπερασπίζονται περιθωριακές κουλτούρες (όπως στη Woke κουλτούρα) και η παραληρηματική τους ιδιογλωσσία; Όλα αυτά λειτούργησαν “ευδοκίμως” και “αλληλεγγύως” ώστε το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ να καταστεί επιθεωρησιακό νούμερο και να διαλυθεί σε γκρουπούσκουλα.

Βρίσκει και τα κάνει ο Ράμα – Την επόμενη να του δώσουμε το Σύνταγμα!

Του Απόστολου Αποστόλου

Οι γείτονες μας με τα αντι-ελληνικά τους αισθήματα βλασταίνουν σαν μύκητες και μας απειλούν. O Έντι Ράμα στην Αθήνα,  διαλαλώντας στους ομοεθνείς του την αίσθηση των ελπίδων για την ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας ως υποψήφια χώρα της ΕΕ.

O Αλβανός πρωθυπουργός και εικαστικός “της αβασάνιστης καλλιτεχνικής σύλληψης” Ράμα, με μπόλικο θράσος και αναίδεια την ίδια στιγμή που φυλακίζει Έλληνες της αλβανικής μειονότητας και αρπάζει περιουσίες με το αυταρχικό καθεστώς του, μιλάει στην Αθήνα με την έπαρση που του παρέχουν τα παγκοσμιοποιημένα κέντρα εξουσίας. Απειλώντας αρχικά πως, αν δεν βρισκόταν μεγάλη αίθουσα κάλυψης της εκδήλωσής του, θα μιλούσε στην πλατεία Συντάγματος στους ομοεθνείς του, χωρίς άδεια από τις αρχές, προκαλώντας έτσι τις αντοχές της ελληνικής δημοκρατίας και τις παραδοσιακές φιλόξενες αρετές του ελληνικού πολιτισμού, όταν μάλιστα η πολιτική του Ράμα είναι ευθέως αντι-ελληνική.

Αλλά γιατί να μη γίνεται προκλητικός ο κ. Ράμα; Αφού έχει και την κάλυψη της ΕΕ. Η εκπρόσωπος της Κομισιόν Άνα Πισονέρο τόνισε για το ζήτημα της φυλάκισης του Μπελέρη ότι είναι διμερές και όχι ευρωπαϊκό και πως «τα διμερή θέματα δεν θα πρέπει να αποτελούν εμπόδιο στη διαδικασία της διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλαδή της Αλβανίας». Βλέπετε, η βαρβαρότητα της λογικής στην ΕΕ κάνει καλή πορεία με τα παιχνίδια σκιών της εξουσίας. Η Ελλάδα υποχωρητική και πρόθυμη πάντα να κάνει βήματα πίσω, χωρίς κόκκινες γραμμές, αντιδρά πάντα κατά τα νατοϊκά και ευρωπαϊκά παραγγέλματα. Έτσι και αλλιώς, αδέσμευτη εξωτερική πολιτική με βάση τα συμφέροντα της χώρας δεν υπάρχει.

Πρόβα συγκυβέρνησης το Συνέδριο της “Καθημερινής”;

Του Απόστολου Αποστόλου

Πολιτικοί μεγαλο-παράγοντες έτρεξαν να πάνε στο Συνέδριο της “Καθημερινής”, κάθισαν στις πολυθρόνες και ψυχαναλύθηκαν. Ξύπνησαν μέσα τους όλες οι παλιννοστήσεις και ανασάλευσαν οι φτερωτές επιθυμίες τους, ενώ οι κρυφές σκέψεις τους εξερράγησαν σαν ηφαίστεια. Και τι δεν είπαν…

Στο Συνέδριο της “Καθημερινής” η Ντόρα Μπακογιάννη έκανε προσκλητήριο στα τρία κόμματα για να συναινέσουν, ώστε να επανερμηνευτούν όλες οι συμφωνίες με την Τουρκία και να δοκιμάσουν μια νέα μετα-μοντέρνα συμφωνία οι δύο λαοί. Ποιο όμως αφεντικό της νέας τάξης πραγμάτων της είπε ότι το Αιγαίο μπορεί να περάσει μέσα από την τρύπα της τουρκικής βελόνας για να ραφτεί μια νέα συμφωνία και να γραφεί εκ νέου η ιστορία; Επαίνεσε – τον άλλοτε εχθρό της – Νίκο Κοτζιά για τη συμφωνία των Πρεσπών, γιατί ελπίζει σε εκείνον που βρίσκεται ως άτυπος συνεργάτης του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Κασσελάκη, να φτιάξει το αφήγημα για το ακροατήριο του κόμματος (του ΣΥΡΙΖΑ).

Για τον άλλον συνομιλητή της τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ξέρει ότι μπορεί να κατασκευάσει ένα αφήγημα σύστασης ως μορφολογία της νέας μοίρας των λαών που οφείλουν να ακουμπάνε, όχι στο δίκαιο τώρα πια, αλλά στις προσταγές παραχάραξης της ιστορίας και των συνόρων. Έτσι και αλλιώς, ο Βενιζέλος πάντα υπήρξε άξιος συνομιλητής της Μπακογιάννη και ποτέ δεν έθεσε έγκριτες επιφυλάξεις από την πλευρά του σε ό,τι υποστήριζε η πρώην υπουργός Εξωτερικών.