ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. Η «ανεξάρτητη» Δικαιοσύνη «ωμίλησεν» και οι σφαγείς αμνηστεύτηκαν ντε φάκτο

Η ατιμωρησία και η ντε φάκτο αμνήστευση ακόμη κι αυτών των λίγων που οργάνωσαν και κατηύθυναν τη σφαγή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μπορεί να συγκριθούν με τη «μεταχείριση» που είχε μεταπολεμικά και μετεμφυλιακά η συντριπτική πλειονότητα των δωσίλογων της Κατοχής

Του Ιερώνμου Λύκαρη

Μεταπολίτευση. Οταν η κυβέρνηση «Εθνικής Ενότητας» αναγκάστηκε να έλθει αντιμέτωπη με τα εγκλήματα της χούντας, ακολούθησε την πεπατημένη. Πρόβαλε, φανερά και παρασκηνιακά, την πολιτική «μεγαλοψυχία» της ως ρεαλιστική αναγκαιότητα. Υπονόμευσε τη βαθιά πεποίθηση στη λαϊκή συνείδηση ότι η χούντα υπήρξε αμερικανικό και ΝΑΤΟϊκό σχέδιο. Με κουρελέ σημαία το δόγμα «περί ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης», τιμώρησε με ισόβια τους «πρωταίτιους», όσους δηλαδή ήταν αδύνατον να μην τιμωρήσει, και όλους τους άλλους αυτουργούς (κτηνώδεις βασανιστές, δολοφόνους, παραλίγο δολοφόνους αλλά και τραπεζίτες και δημόσιους λειτουργούς) που εγκλημάτησαν από διάφορα πόστα στο χουντικό σύστημα εξουσίας, άλλους απλώς τους απέλυσε και λίγους τους δίκασε ρίχνοντάς τους στα μαλακά, για να τους αθωώσει στο τέλος.

Η αιματηρή καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου ισοδυναμεί με ατιμώρητο έγκλημα πολέμου. Η πρώτη δίκη με τους 32 κατηγορούμενους, που παραπέμφθηκαν έπειτα από μια συντομότατη για την έκταση του εγκλήματος προανάκριση, διεξήχθη από τις 16.10 έως τις 30.12.1975, σε 61 συνεδριάσεις. Κανείς κατηγορούμενος δεν παραδέχτηκε την ενοχή του, εκτός από τον γραφικό αλλά επικίνδυνο πράκτορα της ΚΥΠ, Δημήτριο Πίμπα. Στη δίκη κατέθεσαν 237 μάρτυρες κατηγορίας (22 συγγενείς νεκρών, 129 τραυματίες, 2 συγγενείς τραυματιών και 24 αυτόπτες μάρτυρες, εκ των οποίων οι 2 τραυματίες) και 49 υπεράσπισης, σύμφωνα με τα επίσημα πρακτικά.

"ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ"... δεν πρέπει κανείς να μην το διαβάσει... Το νεοφασιστικό κτήνος της αμερικανοκίνητης χούντας (21 Απρίλη 1967)...

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ
Δωρεάν "ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ" σε pdf !!!

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι ''Ανθρωποφάγοι'' ή ''Ανθρωποειδή'', αλλά και στις 2 αυτές επιλογές δυσφημούνται οι πρωτόγονοι και τα ζώα.

Στον 20ό αιώνα βλέπεις, οι αναλογίες, οι προσομοιώσεις μας αποδείχνονται ανεπαρκείς.

Πάντως ο άνθρωπος ως πρώτο συνθετικό είναι νομίζω απαραίτητος.

Μόνο άνθρωποι θα μπορούσαν να τα κάνουν αυτά''.
Περικλής Κοροβέσης

Ιταλικά Cayenne. Από που προέρχεται η βία της Γένοβα 2001 …

Του Alexik*

Κάποιος ζογκλέρ του λόγου, δεκάδες χρόνια πριν, έγραψε» τον έπαινο της έλλειψης της μνήμης». Έμοιαζαν σχεδόν επαναστατικά λόγια, γιατί κατέγραφαν την διάρρηξη της ιστορικής συνέχειας του εργατικού κινήματος του χίλια οκτακόσια-εννιακόσια και μας καλούσαν να κοιτάξουμε το μέλλον δίχως το εμπόδιο των διανοητικών σχημάτων του παρελθόντος. Έτσι φαίνονταν.

Αντιθέτως ήταν ένας λόγος  αφοπλιστικός, συνεργός, ευνοϊκός προς την εξουσία. Η οποία, αντιθέτως, διατηρεί προσεκτικά “μνήμη” όλου εκείνου που συνέβη στο παρελθόν, ειδικότερα στο μέτωπο του κοινωνικού και πολιτικού αγώνα. Το κάνει με τα αρχεία, με τους πολιτιστικούς θεσμούς όπως και με τους κατασταλτικούς, το κάνει με τις σχολές της αστυνομίας, τα “πανεπιστήμια” για μυστικές υπηρεσίες, με ιεράρχες ικανούς να αντιμετωπίσουν τις εκκολαπτόμενες υποκειμενικότητες που φέρουν ανθεκτική εμπειρία, το κάνει “επιστημονικά” διότι έχει καθαριστεί από κάθε χαρακτηριστικό υποκειμενικό ή ποιοτικό. Με τον έλεγχο κάθε καινούργιας τεχνολογίας που εφαρμόζεται στην καταχώρηση του κάθε μεμονωμένου πολίτη, από την κούνια μέχρι τον τάφο (τα social network βρίσκονται εκεί και γι αυτό).

Αυτό το δοκίμιο του Alexik, που δημοσιεύτηκε τις προηγούμενες ημέρες από την Carmilla, ανακατασκευάζει το νήμα που συνδέει τις κατασταλτικές πρακτικές που προέκυψαν σχεδόν “ξαφνικά” – δυσανάλογες και σκανδαλώδεις-κατάφωρες σε σχέση με το ποσοστό  “επαναστατικότητας” του κινήματος No Global – κατά την διάρκεια της Γένοβα Genova 2001. Πάγιες πρακτικές που συστάθηκαν από την μοναρχία της Σαβοΐας , αναπτύχθηκαν σε φασιστικό έλεγχο από την φασιστικήOvra, κληρονομήθηκαν δίχως εκκαθαρίσεις – ούτε καν “πολιτιστικές” – από την Δημοκρατία που γεννήθηκε από την Αντίσταση και εφαρμόζονται σήμερα, ακριβώς, από τις απεριόριστες δυνατότητες που παρέχει η τεχνολογία της πληροφορικής, social network και big data. Όλα εργαλεία “τεχνικά-επιστημονικά” των οποίων η κοινωνική λειτουργία δεν είναι από μόνη της θετική ή αρνητική, αλλά “εξαρτάται” – μαρξιανικά – από την χρήση τους. Δηλαδή από τον τύπο του υποκειμένου το οποίο τα χρησιμοποιεί και από τον τύπο των στόχων που θέλει να πραγματοποιήσει.

Η αναπαράσταση του Alexik είναι παραδειγματική για εκείνο που συμβαίνει όταν ένα  “κίνημα που γεννιέται” – δίχως δομές, ιεραρχίες, μνήμη, ανεξάρτητους θεσμούς, όραμα, στρατηγική, τακτική – πηγαίνει να αντιμετωπίσει μιαν εξουσία που κατέχει όλο εκείνο που λείπει στον αντίπαλο. “Έφθασαν στη Genova τον ιούλιο του 2001 νομίζοντας πως έφτανε η δύναμη των αριθμών για να αντιπαρατεθεί σε εκείνη των δυνατών, ή ότι για ακόμη μια φορά επρόκειτο για την προσομοίωση μιας σύγκρουσης.
Οι περισσότεροι ήταν επιλήσμονες ή δεν είχαν συνειδητοποιήσει εκείνο που είχε αντιμετωπίσει, γύρω στα 20 χρόνια νωρίτερα, η τελευταία γενιά που είχε προσπαθήσει σοβαρά να ανατρέψει τους κανόνες τους παιχνιδιού”.

Ελευθερία λόγου...

Παττακός για Μουστακλή: Καλά του κάναμε !

Όπως πάντα προφανώς, δεν είμαστε όλοι ίδιοι ...

Της Αντωνίας Λεγάκη 

Οι αντιδράσεις για την -μάλλον απίθανη - απελευθέρωση του Σάββα Ξηρού, κάνουν ακόμη πιο ηχηρή την απουσία αντιδράσεων για την απελευθέρωση των βασανιστών και δολοφόνων της χούντας, όχι μετά από 15 αλλά μετά από 5 χρόνια! Η περιώνυμη μοντέλα Ντέλα Ρούνικ Ρουφογάλη, σε συνέντευξή της επιμένει ότι ποτέ δεν θα μπορούσε να παρατήσει τον - γνωστό βασανιστή - Ρουφογάλη στη φυλακή και να φύγει για την Αμερική. Έτσι, περίμενε μέχρι το ...1980 (!), για να αποφυλακιστεί αυτός και να μπορέσει αυτή, με τη συνείδηση (λέμε τώρα) ήσυχη, να τον χωρίσει και να φύγει.

Το διήμερο της σφαγής

Ο ανδριάντας-μνημείο τού κάποτε κρατούμενου (νεολαίος τότε) Γρηγόρη Ριζόπουλου, όρθιος με την πέτρα στον ώμο και τη γροθιά σηκωμένη, ατενίζει πέρα από τη θάλασσα. «Μη μας ξεχνάτε -φωνάζει-, αν χαθεί η μνήμη, χάνεται ο άνθρωπος»

Του Θανάση Σκρουμπέλου

«Γιατί πήρατε τα όπλα, ρε πατέρα, με λιανοντούφεκα εσείς ενάντια σε όλους;» ρώτησα τον πατέρα μου πριν πεθάνει. «Δεν μας αφήσαν άλλο περιθώριο παρά μόνο να πολεμήσουμε για την αξιοπρέπειά μας. Αυτοί μας θέλαν στα γόνατα. Να σβήσουν τα τέσσερα χρόνια αντίστασης και να γυρίσουμε ξανά στο βασιλικό καπέλο, στο ρουσφέτι, στο παρακράτος, στη ρεμούλα. Εμείς θέλαμε πολίτες και αυτοί σέμπρους και ψυχοπαίδια. Εμείς τα 'χαμε βάλει με τους ναζί κι είχαμε νικήσει».

Το 1948, όταν ήρθε ο Βαν Φλιτ, «στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας» του είπε με τρεμάμενη φωνή ο Παναγιωτάκης Κανελλόπουλος κι ο Βαν Φλιτ είπε να τελειώνουμε γρήγορα με την «ανταρσία». Κι έφερε μαζί με τα δάνεια και τις ναπάλμ κάνοντας πεδίο δοκιμών την Ελλάδα, προεικονίζοντας χειρισμούς μελλοντικών πολέμων.

Η Μακρόνησος των βασανισμένων και η Μακρόνησος των βασνιστών…

Ξαγρύπνησα λόγω υπερέντασης σήμερα, 

Και πώς να μη ξαγρυπνήσεις όταν από τις 12:00  τα μεσάνυχτα μέχρι τις 2:30 το πρωί παρακολουθείς  ντοκιμαντέρ στο κανάλι της Βουλής για την Μακρόνησο;

Πώς να ησυχάσεις όταν στα αυτιά σου ηχούν κραυγές,  φωνές και διηγήσεις εκατοντάδων Μακρονησιωτών από τα ανείπωτα βασανίστρια που υπέστησαν και η ιστορία τα έθαψε;

Πώς να ησυχάσεις όταν θυμάσαι ακόμη τα λόγια του «τρελού» Μακρονησιώτη στο ψυχιατρείο – κολαστήριο της Λέρου να λέει στους πολιτικούς κρατούμενους που αντάμωσαν αναπάντεχα: «Αχ σύντροφοι, σύντροφοι, εσείς κάποια μέρα θα βγείτε αλλά εμείς ποτέ, ποτέ ,ποτέ σύντροφοι. Μας τρέλαναν με τα βασανίστρια και μας καταδίκασαν για πάντα»!

Παττακοδένδιας και βασανιστήρια

Ευχαριστώ τον φίλο Ηλία Κ.

«Ο γιος του γείτονά σου: Πώς κατασκευάζεται ένας βασανιστής» (1982 ταινία)

Τα βασανιστήρια της χούντας

Ο Χίτλερ μαθαίνει για το photoshop της ΕΛΑΣ

Ο Αδόλφος ενημερώνεται για την προσπάθεια της ΕΛΑΣ να "ωραιοποιήσει" τις εικόνες των χτυπημένων συλληφθέντων νεαρών της Κοζάνης.

Τα δημόσια βασανιστήρια, η χουντοποίηση του καθεστώτος και η ανύπαρκτη αριστερά

Η δημοσιοποίηση φωτογραφιών συλληφθέντων με εμφανή τα σημάδια βασανισμού τους δεν ήταν ούτε κάποιο τυχαίο γεγονός ούτε υπήρξε σοβαρή προσπάθεια αποσιώπησης των βασανισμών -- Ήταν εσκεμμένη.                                              

Εσκεμμένη γιατί α) αν όπως λένε τα φερέφωνα της ασφάλειας οι «τραυματισμοί» έγιναν τη στιγμή της σύλληψης, κάλλιστα θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν φωτογραφίες πριν τη σύλληψη, και

β) αν ήθελε η «ασφάλεια» να αποφύγει την κατηγορία των βασανισμών, θα δημοσίευε φωτογραφίες τη στιγμή της σύλληψης και όχι μετά αφού οι συλληφθέντες είχαν κακοποιηθεί. Ιδιαίτερα όταν, κατά τη διεθνή νομολογία, υπάρχει τεκμήριο ενοχής της αστυνομίας σε τέτοιες περιπτώσεις (δηλαδή είναι αυτή που πρέπει να αποδείξει ότι δεν έκανε βασανισμούς και όχι, όπως λέει ο συγκαλύπτων τους βασανισμούς —με ανάλογη προσωπική ποινική ευθύνη— Δένδιας, να αποδείξουν οι βασανισθέντες ότι δεν είναι...ελέφαντες.

Αστυνομική βία και βασανιστήρια (Μια Συζήτηση - video))

Mία συζήτηση (19/10/12) στο blog http://eleftheriahtipota.blogspot.gr/ (Ελευθερία ή Τίποτα)
για την Αστυνομική βία και τους βασανισμούς με τον Δικηγόρο Γιάννη Ραχιώτη

Xούντα: Η ταράτσα της Μπουμπουλίνας - Τα Βασανιστήρια

Ανάρτηση από : http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.com