«Επιζητείται ο τεμαχισμός της Ελλάδας»

«Ο Λάμπρος δεν υπέγραψε...»!

Ας αναγνωρίσουν οι πάντες τα Σκόπια ως Μακεδονία, η Ελλάς δεν πρέπει να τα αναγνωρίσει

Του Σαράντου Ι.Kαργάκου

Ἡ κυβέρνηση τοῦ κ. Τσίπρα εἶναι ἕνα τεράστιο πλατύγυρο καπέλο πού σκεπάζει ἕνα πρόωρα γερασμένο καί σκεβρωμένο σῶμα. Πού ἤδη μυρίζει πτωμαΐνη. Δέν τό λέω ἐγώ, τό λένε πολλοί καί αὐθεντικοί ἀριστεροί, πρώην θαυμαστές, ὑποστηρικτές καί, φυσικά, ψηφοφόροι τοῦ κ. πρωθυπουργοῦ. Τόν κατηγοροῦν ὅτι εἶναι ὑπόδουλος τῶν Μνημονίων καί τῆς... πλατείας Ἐξαρχείων ἤ Ἐξαχρείων. Ἡ ἄνοδος στήν ἐξουσία, μετά τό κυβίστημα τό σχετικό μέ τό «ὄχι», πού «φιλοξενήθηκε» σέ κάποιον Καιάδα τῆς πολιτικῆς· ὁ κ. Τσίπρας ἐπωμίστηκε τό «καθῆκον» νά ὑπογράψει ὅ,τι εἶχε καθοριστεῖ ἀπό ξένα κέντρα ἐξουσίας καί διεθνεῖς οἰκονομικούς ὀργανισμούς. Ὅ,τι δέν τόλμησαν νά ὑπογράψουν οἱ λεγόμενες κυβερνήσεις τῆς Δεξιᾶς τό πράττει τώρα ἡ φερόμενη ὡς Νέα Ἀριστερά. Καί, ὅπως δηλώνεται κομποστικά, κάθε ὑπογραφή συνιστᾶ πατριωτική πράξη! 

Σαράντος Καργάκος: Ἕνας μελλοντικός «προοδευτικός» ἀντιπροσφυγισμός

Του Σαράντου Καργάκου

Μελλοντικὰ οἱ σοβαρώτεροι πολέμιοι τοῦ Ἰσλαμισμοῦ θὰ εἶναι οἱ ποικίλοι ἐκπρόσωποι τοῦ πολιτικὰ ὀρθοῦ ποὺ, ἄν κάποιος μελετήσει τὶς πολύβουες  θεωρητικὲς τους ἀπόψεις, ἀσφαλῶς θὰ κινδυνεύσει νὰ πάθει κατατονικὴ ἐμβροντησία. Διότι τὸ Ἰσλάμ δὲν ἔρχεται (μὲ ὅποιον τρόπο κι ἄν ἔρχεται) στὸν εὐρωπαϊκό χῶρο ἤ στὸ χῶρο τῶν ΗΠΑ, τοῦ Καναδᾶ καὶ τῆς Αὐστραλίας μόνο μὲ τοὺς πιστοὺς καὶ τὰ πετρελαιοδολλάριά του, εἰσέρχεται καὶ μὲ τὴν κουλτούρα του, ποὺ εἶναι ἄντικρυς ἀντίθετη πρὸς τὰ ὅσα πρεσβεύουν οἱ ποικιλώνυμοι ἐκπρόσωποι τοῦ πολιτικοῦ ὀρθοῦ. Ἤ, γιὰ ν’ ἀκριβολογοῦμε, τοῦ «μπατεσκυλοαλετισμοῦ». Νέες φρενοβλαβεῖς θεωρίες εἰσβάλλουν ἀπὸ παντοῦ καὶ καὶ δὲν μένουν στὸ ἐπίπεδο τῶν συζητήσεων ἀλλὰ θεσμοθετοῦνται καὶ μεθοδικὰ εἰσάγονται ὑπό μορφὴ συστηματικῆς διδασκαλίας –ἐπιχορηγούμενης ἀπὸ τὰ περιβόητα ΕΣΠΑ– στὰ σχολεῖα μας. Ἔτσι σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα –πιθανῶς καὶ προτοῦ δημοσιευθεῖ τὸ κείμενο αὐτὸ– τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια μας θὰ διδάσκονται τοὺς «ἔμφυλους ρόλους», ἐνῶ ἡ δύστυχη «Ἀντιγόνη» θὰ ἀντιμετωπίζει νέον ἐνταφιασμὸ ἀπὂ τοῦ Κρέοντος τῆς Νέας Ἐποχῆς, μιᾶς ἀναπαραγωγῆς δηλαδὴ τῶν Σοδόμων καὶ τῶν Γομόρρων.

Επανάσταση της ποιότητας, ανεκπλήρωτο ή ένσαρκο όραμα;

Του Σαράντου Καργάκου

«Μερικοί βλέπουν τα πράγματα όπως είναι κι αναρωτιούνται «γιατί;». Εγώ ονειρεύομαι πράγματα που δεν υπήρξαν ποτέ κι αναρωτιέμαι, γιατί όχι;»
(ΜΠΕΡΝΑΡΣΩ)

«Κράτος που μετατρέπει σε νάνους τους πολίτες, για να τους κάνει πειθήνια όργανα του, θα διαπιστώσει ότι με μικρούς ανθρώπους δεν μπορεί να κάνει μεγάλα έργα». Η φράση αυτή του Τζων Στιούαρτ Μιλλ αισθητοποιεί το σοβαρότερο πολιτικό πρόβλημα του καιρού μας: τη μικροποίηση και μικροβιοποίηση του πολίτη. Φυσικά ποτέ τα μικρόβια δε θα διανοηθούν να επαναστατήσουν. Απλώς θα φροντίσουν να μολύνουν ολόκληρο τον πολιτικό οργανισμό. Το να εξηγήσει κανείς πόσο δυσάρεστο είναι αυτό, φαίνεται μάλλον περιττό. Κανείς δεν ανοίγει διάλογο με τα μικρόβια* τα σκοτώνει. Ο λόγος φαίνεται σε πρώτη ματιά σκληρός. Δε θέλουμε σαν πρότυπο πολιτικής τον Νέρωνα, που ευχόταν όλος ο ρωμαϊκός λαός να είχε ένα λαιμό, για να τον κόψει με μια σπαθιά. Χρησιμοποιώντας το ρήμα «σκοτώνω», το εννοούμε σε μια μεταφορική διάσταση: να σκοτώσουμε τα συστήματα, που προωθούν τη μικροβιοποίηση μας, κάνοντας ο καθένας ένα ποιοτικό άλμα: την προσωπική του επανάσταση.

Κατά πόσο, όμως, είναι έτοιμος και πρόθυμος ο σημερινός Έλληνας για μια τέτοια επανάσταση;

Ἡ ἐπέλαση τῆς ἀμάθειας

Του Σαράντου Καργάκου


Εξαγγέλθηκαν πρὸ μηνῶν νέα μέτρα γιὰ τὴν παιδεία ποὺ θὰ ἐφαρμοσθοῦν –ἄν ἐφαρμοσθοῦν–κατὰ τὴν τρέχουσα καὶ μὴ φθάνουσα τριετία. Ὅλα αὐτὰ ὅμως ἀφοροῦν στὸ πρόβλημα καὶ ὄχι στὴν οὐσία τῆς παιδείας. Ἀποστολὴ τῆς παιδείας εἶναι νὰ φτιάχνει ἀνθρώπους καὶ ὄχι κιβὠτια μὲ κάποιες γνώσεις. Τὸ τὶ ἄνθρωπο θέλουμε ἦταν τὸ πρόβλημα ποὺ ἀπασχόλησε ὅλους τοὺς ἀρχαίους φιλοσόφους καὶ τοὺς νεώτερους παιδαγωγούς. Κι ὅλοι ἔρριχναν τὸ βάρος τους στὸ ἦθος, στὴν εὐγένεια (ὄχι ἀπαραιτήτως στοὺς κομψοὺς τρόπους), στὴν εὐπρέπεια καὶ στὴ λεβεντιά. Σήμερα, ὡς πρὸς αὐτὰ, πηγαίνουμε ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο. Καὶ τὸ πρότυπο τοῦ χειρότερου δίνουν ὄχι μόνον οἱ μαθητὲς ἀλλὰ κάποιοι «ἀπελευθερωμένοι» καθηγητὲς καὶ δάσκαλοι. Μοῦ στέλνουν γράμματα ἀπελπισίας πολλοὶ εὐαίσθητοι ἐκπαιδευτικοὶ γιὰ τὴ χαώδη κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὰ σχολεῖα. Τὸ πρόβλημα, ὅπως μοῦ γράφει μία καθηγήτρια, δὲν εἶναι οἱ γνώσεις ποὺ εἶναι πιὸ ἰσχνές καὶ ἀπὸ τὶς ἰσχνές ἀγελάδες τοῦ φαραώ. Εἶναι κυρίως ἡ συμπεριφορὰ. Ἡ ἀγένεια θεωρεῖται ἀπὸ πολλὰ παιδιὰ, ἰδίως ἀπὸ κορίτσια, χαριτωμένη! Καὶ μοῦ ἐξιστορεῖ ἡ καθηγήτρια, ποὺ ἔχει οἰκογενειακὴ πνευματική παράδοση δύο αἰώνων, τὰ ἐξῆς:

Σαράντος Καργάκος – Να σχηματίσουμε ένα μέλλον ελληνικό και όχι με τα παραμύθια της πολυπολιτισμικότητας

Στην εκπομπή Take the money& run προσκεκλημένος της Φωτεινής Μαστρογιάννη ήταν ο γνωστός ιστορικός και συγγραφέας κος Σαράντος Καργάκος.

Σύμφωνα με τον κο Καργάκο τα σφάλματα του παρόντος δεν θα πρέπει να επιρρίπτονται σε σφάλματα του παρελθόντος τα οποία είχαν γίνει κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και κάτω από αδήριτες ανάγκες. Τα δάνεια που είχε πάρει το νέο ελληνικό κράτος ήταν ληστρικά αλλά ήταν αναγκαία για την αντιμετώπιση των δυσχερών συνθηκών που αντιμετώπιζε η Επανάσταση.

Ελλάδα: Από χώρα - χώρος; Ιστορική έρευνα με αντίστιξη στο σήμερα

Σεβασμὸς πρὸς τὴν Ποντιακὴ τραγωδία

Του Σαράντου Ι. Καργάκου

Η ἐπιχειρηματολογὶα ἐκείνων ποὺ ἀμφισβητοῦν τὴ γενοκτονία τῶν Ποντίων εἶναι τόσο εὔσαρκη ποὺ θυμίζει μισοντυμένο... σκελετό. Οἱ Πόντιοι φίλοι μου τὴ θεωροῦν σὰν τὸ πιὸ μακάβριο, ποντιακὸ ἀνέκδοτο. Εὔλογα, ὅμως, οἱ ἐν λόγῳ φίλοι μου ἀποροῦν καὶ μὲ ρωτοῦν, γιατὶ πὰνω σ’ αὐτὸ, τὸ τεράστιας σημασίας ἐθνικὸ ζήτημα, δὲν πῆραν θέση ἡ Ἀκαδημία, τὰ ἱστορικὰ τμήματα τῶν Φιλοσοφικῶν μας Σχολῶν, τὰ λογοτεχνικὰ σωματεῖα;

Δὲν εἶμαι μέσα στὰ interna corporis τῶν ἐν λόγῳ ἱδρυμάτων ὥστε νὰ ἔχω κάποια πληροφόρηση γιὰ τὸ τὶ πράττουν (μᾶλλον τὶ δὲν πράττουν).

Πάντως, γιὰ τὴν Ἀκαδημία ἰσχύει αὐτὸ ποὺ ἔγραψε πρὸ αἰῶνος καὶ πλὲον ὁ ἀνεπανάληπτος Σουρῆς: «Ἄν δὲν ἀκούγεται φωνὴ μέσ’ στὴν Ἀκαδημὶα κι ἄν μὲσα ἐκεῖ δὲν ἔρχεται κανένας νὰ διδὰξει, ὦ μὴ θαρρεῖς πὼς ἔπεσε καμμιὰ ἐπιδημία ἤ πὼς μᾶς ἔλειψαν σοφοί. Πὰ, πὰ, Θεὸς φυλάξοι! Ἐμεῖς γιὰ λοῦσο θέλουμε νὰ εἶναι στὶς Ἀθὴνας, γιὰ λοῦσο μᾶς τὴν ἔφτιαξε κι ὁ μακαρίτης Σίνας». Τὸ νὰ κατηγορεῖς ἕναν κρανιόκενο ὑπουργὸ, ποὺ μὲ τὰ ὅσα κάθε λίγο λέγει θὰ φάει τὸν πρωθυπουργὸ, εἶναι εὐχερές. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἐζήλωσε δόξα Μπρὲχτ. Ὅμως, ἀντὶ νὰ φτιάξει «Ὄπερα τῆς δεκάρας» ἔφτιαξε «Ὄπερα τῆς... πενταροδεκάρας»! Πενταροδεκάρες εἶχε ὀνομάσει πρὸ καιροῦ τὰ 500 ἕως 1.500 εὐρὼ ποὺ θὰ πλήρωναν ἐπιπρόσθετα οἱ γονεῖς τῶν παιδιῶν ποὺ φοιτοῦν σὲ σχολεῖα ἰδιωτικά. Ἀλλὰ γιὰ κάποιους συμπολίτες μας τὰ 1.500 εὐρὼ ἰσοδυναμοῦν μὲ τρεῖς συντάξεις! Ὡς πρὸς τὸ ἐπίμαχο ζήτημα ὀφείλω νὰ πῶ ὅτι στὸν καιρὸ ποὺ ἔγινε ὁ χαλασμὸς τῶν Ποντίων δὲν εἶχε πλαστεῖ ἡ λέξη γενοκτονία. Τὴ λέξη κατασκεύασε τὸ 1945 ὁ Ἀμερικανο-εβραῖος νομικὸς Λέμκιν. Ὥς τότε καὶ μετὰ μιλούσαμε γιὰ ξεριζωμὸ, σφαγὴ ἤ εξόντωση τῶν Ποντίων. Ὅσοι ὄψιμοι Ἀριστεροὶ θέλουν νὰ δώσουν πιστοποιητικὸ ἀπαλλαγῆς στὸν Κεμάλ καὶ στὸν Τοπὰλ Ὀσμὰν, ἄς διαβάσουν τὶ ἔγραψε ὁ μπολσεβίκος Μ. Φροῦντζε, στρατιωτικὸς σύμβουλος τοῦ Κεμάλ καὶ μετέπειτα ὀργανωτὴς τοῦ σοβιετικοῦ στρατοῦ.

Τι απαιτούν οι ήρωες του ’40-’41

Ο Δημοσθένης που δεν ήταν ιδιαίτερα θωπευτικός έναντι των Αθηναίων πολιτών, τους λέγει σε μια αποστροφή λόγου κάτι, που και για τους τωρινούς Ελληνες είναι ιδιαίτερα διδακτικό: «Νομίζετε τους προγόνους ημών αναθείναι τα τρόπαια, ουχ ίνα θαυμάζητε αυτά θεωρούντες, αλλ' ίνα μιμήσθε τας εκείνων αρετάς». Με απλά λόγια: Να έχετε υπόψη σας ότι οι πρόγονοί μας έστησαν τα τρόπαια όχι για να τα θαυμάζετε και να τα χαζεύετε αλλά για να μιμείσθε τις πράξεις της παλικαριάς τους.

Του Σαράντου Καργάκου

ΟΙ ΗΡΩΕΣ του '40-'41 έχουν ακούσει -θ'ακούσουν και φέτος- εγκώμια πολλά. Για πολλούς έχουν στηθεί μνημεία λαμπρά. Αλλά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να μιμηθούμε «τας εκείνων αρετάς»; Εκείνοι βρέθηκαν μέσα στη δίνη του μεγαλύτερου και πιο ανθρωποβόρου πολέμου της Ιστορίας. Στο πιο περίπλοκο διπλωματικό γαϊτανάκι. Πέρα από τη χρονία οικονομική αφαίμαξη λόγω του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε επιβληθεί από το 1897, ήσαν αντιμέτωποι μιας δολίας πολιτικής απειλής, με αναπόφευκτη κατάληξη την πολεμική εμπλοκή. ...

ΠΩΣ την αντιμετώπισαν τότε, όταν την 28η Οκτωβρίου 1940 ήχησε η σάλπιγγα της Ιστορίας; Πάντως, όχι διχασμένοι, όχι με σκυμμένο το κεφάλι. Η επωδός «με το χαμόγελο στα χείλη» δεν είναι μια τραγουδιστική υπερβολή. Εχει αποτυπωθεί στη μνήμη μας, σε χιλιάδες φωτογραφίες και σε δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες. Δεν θα υποστηρίξουμε ότι χάρη σ'εμάς οι Σύμμαχοι, Δυτικοί και Ανατολικοί, κέρδισαν τη νίκη, παρόλο που τότε, όταν χρειάζονταν το αίμα μας, το είχαν υποστηρίξει. Πολύ απλά θα υποστηρίξουμε ότι, ενώ οι πάντες στην Ευρώπη είχαν γονατίσει, η Ελλάς προσέφερε στους Δυτικούς την πρώτη νίκη. Εξουθένωσε και γελοιοποίησε τη μία Αξονική δύναμη. Ο Μουσολίνι έπαυσε πια να θεωρείται φόβητρο.

Οι γερμανικές εκτελέσεις

Του Σαράντου Καργάκου

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά
δεδομένα μας!) ν’ αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ’ αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ’ ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!