Ο Μεγάλος Αδελφός είναι εδώ

Η υψηλή τεχνολογία και η Τεχνητή Νοημοσύνη στα χέρια ελαχίστων Κροίσων, εν είδει Μεγάλου Αδελφού, είναι εδώ

Του Γιώργου Δουατζή

Το 1948, ο Τζωρτζ Όργουελ έγραψε προφητικά στο βιβλίο του «1984 – Ο Μεγάλος Αδελφός», πώς θα ήταν η κοινωνία το έτος 1984. Ήταν ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, για ένα ολοκληρωτικό καθεστώς (του Μεγάλου Αδελφού), ο οποίος μπορούσε να παρακολουθεί κάθε κάτοικο συνεχώς μέσω διαδραστικών οθονών.

Στην φανταστική (;) εκείνη κοινωνία ο Μεγάλος Αδελφός είναι ο παντοδύναμος, αδιαμφισβήτητος ηγέτης, ελέγχει τη συνείδηση των πολιτών, εξαφανίζει τα ανθρώπινα συναισθήματα και η σκέψη συνιστά έγκλημα προς θάνατο. Η προφητική μυθιστορία του Όργουελ για την παρακολούθηση των πάντων και την υπερσυγκέντρωση εξουσιών εύκολα μπορεί να συγκριθεί με όσα συμβαίνουν στην εποχή μας και επίσης εύκολα μπορούμε να φανταζόμαστε τι θα επισυμβεί στο άμεσο μέλλον.

Η υψηλή τεχνολογία και η Τεχνητή Νοημοσύνη στα χέρια ελαχίστων Κροίσων, εν είδει Μεγάλου Αδελφού, είναι εδώ. Πολεμικές μηχανές υψίστης τεχνολογίας, συχνά δίχως ανθρώπινη παρουσία, ασύλληπτης από τον ανθρώπινο νου λειτουργίας, δράσης, αποτελεσματικότητας, βρίσκονται ήδη σε λειτουργία εν αγνοία των πολλών. Επιστημονικές εφαρμογές σε κάθε τομέα της ζωής, προάγουν την έρευνα, την ιατρική, ανοίγουν δρόμους σε ένα αδιόρατο μέλλον. Ερήμην θεσμών και κάθε λογής εξουσιών, επιστήμονες, τεχνολόγοι και οι χρηματοδότες τους προδιαγράφουν τη ζωή μας. Οι μηχανές θα υπηρετήσουν την κοινωνία εν συνόλω, ελάχιστους, ή τον εαυτό τους; Ποιος θα είναι ο άνθρωπος του άμεσου μέλλοντος;

Η έκρηξη της υπερανθρώπινης ευφυΐας μέσω των ηλεκτρονικών υπολογιστών διαχέεται ως τεράστια δύναμη, της οποίας η πιθανή αυτονόμηση αποτελεί μια υπαρκτή απειλή. Δεν ξέρω πότε (ή αν ήδη έχει συμβεί) θα επισυμβεί αυτή η τεράστια έκλυση της δύναμης της ΤΝ, αλλά διαισθάνομαι το επερχόμενο τέλος της μακραίωνης ιστορίας του ανθρώπου όπως τη γνωρίζαμε έως τώρα, την αμέσως επόμενη ιστορική στιγμή. Αυτό προσλαμβάνω μέσα από τον καταιγισμό της πληροφόρησης και ελπίζω να κάνω λάθος ως προς τις πιθανές ολέθριες εκτιμήσεις. Και λέω ολέθριες, παραλληλίζοντας την Τεχνητή Νοημοσύνη με την Πυρηνική Ενέργεια που υπηρετεί τον άνθρωπο, σώζει ζωές (Πυρηνική Ιατρική), αλλά και σκοτώνει (πυρηνικά όπλα).

Βία, εθελοδουλεία, δικαιωματισμός

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου

Συστημική βία είναι η βία που ασκείται νομότυπα και θεσμικά.

Αλλά (προσοχή!) είναι και κάτι που προχωρά ακόμη βαθύτερα. Εφιαλτικά βαθύτερα, καθώς λανσάρεται ως ελεύθερη επιλογή και ως συμφωνία μεταξύ ατόμων που συναινούν. Δεν μιλώ για κάποιο ξεγέλασμα εδώ. Μιλώ για πραγματικά ελεύθερη επιλογή και συμφωνία.

Ποια βία υπάρχει εδώ; Η δυσδιάκριτη βία της εθελοδουλείας. Το να σου ασκηθεί βία από εξωτερικό δυνάστη ή να υποκύψεις λόγω ανάγκης, είναι τραγικό, μα ανθρώπινο. Όμως το να αποδεχτείς την βία ηθελημένα και μάλιστα να την εξιδανικεύεις, είναι τραγικότατο και απάνθρωπο. Ο πρωτοπόρος καπιταλισμός μετατρέπει τα πάντα και τους πάντες σε πράγμα εμπορεύσιμο, με το γλυκύτερο προσωπείο: μέσω της δυνατότητας για κορεσμό του ατομικού γούστου, και δη στο όνομα ιερών πραγμάτων - όχι με χαζά παλαιοφασιστικά συνθήματα.

Ιερό η λαχτάρα για τεκνογονία. Αλλά ακριβώς το ιερό είναι αυτό που βεβηλώνεται, όταν κατανοείται σαν ατομικό δικαίωμα πάση θυσία. Είναι πολύ ρηχό, η φράση "πάση θυσία" να γεννά μονάχα έκσταση και αισθήματα θαυμασμού. Οφείλει να γεννά και το ερώτημα "θυσία ποιανού, στον βωμό ποιανού";

Σπύρος Σούρλας: «Καλό θα είναι να ορίσουμε ξανά την έννοια του δικαιώματος που τείνει να γίνει η νέα τυραννία»

Συνέντευξη στον Γιώργο Γκόντζο για το Άρδην τ. 128

Την επιστημονική του προσέγγιση καταθέτει ψυχίατρος – ψυχοθεραπευτής ο Σπύρος Σούρλας με αφορμή το Νομοσχέδιο για «τον γάμο των ομοφύλων». Ταυτόχρονα, αναδεικνύει ενδιαφέρουσες πτυχές για επίκαιρα θέματα που έχουν αναδειχθεί σε συζητήσεις σε πολιτικό και κοινωνικό πεδίο.

Γ. Γκόντζος: Από την τρέχουσα συζήτηση με αφορμή τον γάμο των ομόφυλων και την τεκνοθεσία, ποια ζητήματα θετικά ή αρνητικά αναδείχτηκαν στην κοινωνία και ποιες σε κάθε περίπτωση οι αφετηρίες τους.
Σπ. Σούρλας: Αν υπάρχει κάτι θετικό είναι πως έγινε μια απόπειρα (χωρίς όμως σοβαρά επιχειρήματα) να υπενθυμιστεί πως κάθε  άτομο, που έχει πολιτικά δικαιώματα στον τόπο, ανεξαρτήτως φύλου, χρώματος, χώρας καταγωγής, θρησκείας και ερωτικής επιλογής, έχει  τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Μην ξεχνάμε βεβαίως πως, εδώ και πολλά χρόνια, έχουν μειωθεί σημαντικά οι προκαταλήψεις, γεγονός που είναι σημαντικό να το θυμίσουμε. Δεν βρισκόμαστε πλέον στα τέλη της δεκαετίας του ’70.
Τα αρνητικά είναι πως τον τόνο από την πλευρά της lgbt κοινότητας τον έδωσαν οι  γνωστοί «συνδικαλιστές», που κατά τη γνώμη μου δεν εκπροσωπούν τους ομοφυλόφιλους συμπολίτες μας, και δημιούργησαν ένα κλίμα ακροτήτων και αστήριχτων θεωριών που αδικούν τα θέματα που τους αφορούν.
Θα προσέθετα μάλιστα πως, εκτός της αντιδραστικής ομοφοβίας, έχει προκύψει και μια επίσης ρατσιστική ομοφυλολαγνεία, που προσπαθεί να πείσει πως η συγκεκριμένη ερωτική επιλογή είναι ανώτερη όλων. 
Την ίδια ώρα, από την μια πλευρά, ειπώθηκαν  παντελώς ανάρμοστα πράγματα κατά των ομοφυλόφιλων, σε μικρότερη από το παρελθόν  κλίμακα, και από την άλλη, με ευκολία θεωρήθηκε πως δεν υπάρχει πλέον οικογένεια, πως η μήτρα δεν είναι προνόμιο μόνο των γυναικών, πως πρέπει να θεσμοθετηθεί γονέας 1 και 2 και ξεχάστηκε εντελώς η επιστήμη. 

Με προβιά...προοδευτισμού

Οι καταχρεωμένοι; 

Σύμφωνα με την κυβέρνηση και το πτωχευτικό της ...δίκαιο, έχουν «δικαίωμα» να μείνουν στο σπίτι τους ως νοικάρηδες (στην καλύτερη περίπτωση), όπως δικαίωμα έχουν τα funds και οι τράπεζες να τους εκβιάζουν και να τους ξεσπιτώνουν για να πάρουν τρίδιπλα όσα δάνεισαν με ληστρικούς όρους. Αλλά δεν έχουν δικαίωμα να παλεύουν για κατάργηση των πλειστηριασμών, και διώκονται ως κοινοί εγκληματίες. 

Οι μαθητές και οι φοιτητές; 

Εχουν «δικαίωμα» να πληρώνουν για να μορφώνονται, να βάζουν ακόμα πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, αλλά δεν έχουν δικαίωμα στην αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Παιδεία, με τους ταξικούς φραγμούς να υψώνονται σε κάθε βήμα. Κι αν τυχόν αγωνιστούν έχει εισαγγελέα, αστυνομία και «κρέμασμα» στον αστικό Τύπο προς παραδειγματισμό. 

Οι εργαζόμενοι - όπως μάθαμε με το νομοσχέδιο Γεωργιάδη και τα άλλα πιο πριν - έχουν «δικαίωμα» να δουλεύουν δύο δουλειές και απλήρωτες υπερωρίες «για να μαζεύουν τις ελιές», αλλά δεν έχουν δικαίωμα να οργανώνονται, να απεργούν, να διεκδικούν αυξήσεις σε μισθούς και ΣΣΕ. Γι' αυτό βγαίνουν παράνομοι αν τολμήσουν. 

Δικαιώματα και «δικαιώματα»

Το editorial του Δρόμου της Αριστεράς που κυκλοφορεί

Εδώ και μέρες βομβαρδιζόμαστε για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» με αφορμή μια νομοθετική πρωτοβουλία της Ν.Δ. για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Λίγο πριν βομβαρδιζόμασταν για το «δικαίωμα του Ισραήλ στην αυτοάμυνα», ενώ χθες μάθαμε τον βομβαρδισμό της Υεμένης από ΗΠΑ και Αγγλία για να προστατευτεί το «δικαίωμα στην ελεύθερη ναυσιπλοΐα». Πριν 25 χρόνια 19 χώρες του ΝΑΤΟ κήρυξαν τον πόλεμο στην Γιουγκοσλαβία στο όνομα των «ανθρώπινων δικαιωμάτων» και καθιέρωσαν τους «ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς» πόλεων, αμάχων, υποδομών νερού και ηλεκτρισμού, διαλύοντας εν τέλει μια ολόκληρη χώρα. Ο Δυτικός «πολιτισμός» (δηλαδή ο Δυτικός ιμπεριαλισμός) εκφοβίζει ευθέως ότι έχει τη δυνατότητα να στείλει 50 ή και 100 χρόνια πίσω κάθε χώρα ή λαό που απειλεί ή αμφισβητεί την κυριαρχία του.

Θα ρωτήσει ο αναγνώστης (εν μέρει δικαιολογημένα): τι σχέση έχουν όλα αυτά με τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών; Κάποια σχέση έχουν, αφού τα «ανθρώπινα δικαιώματα» έχουν γίνει σημαία της παγκοσμιοποίησης με διπλή κατεύθυνση: άμεσου στρατιωτικού και οικονομικού καταναγκασμού και επεμβάσεων οπουδήποτε νομίζουν ότι «χρειάζεται», αλλά και μιας ορισμένης κοινωνικής μοντελοποίησης στο εσωτερικό όλων των χωρών της Δύσης (κι όπου αλλού αυτό είναι δυνατόν). 

Και τα δύο επιβάλλονται στο όνομα των «ανθρώπινων δικαιωμάτων». Στην ουσία πρόκειται για μια μεγάλη και οργανωμένη εκστρατεία διάλυσης και ακύρωσης των μεγάλων ταυτοτήτων που εμποδίζουν την αέναη επέκταση του κεφαλαίου σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής (συλλογικής, ιδιωτικής, πνευματικής, πολιτιστικής).

Οι πρώτες μεγάλες ταυτότητες που πλήττονται και καταπολεμούνται σκληρά είναι η εθνική, η ταξική, και η γυναικεία. Στη θέση τους μπαίνουν ο καταναλωτικός κοσμοπολιτισμός, το ατομικιστικό άτομο και ο απόλυτος αυτοπροσδιορισμός φύλου. Μορφές κοινωνικής συλλογικής ύπαρξης των ανθρώπων μπαίνουν στο στόχαστρο, ως μη συμβατές με τη νέα ψηφιακή τεχνοδεσποτική αναδιάρθρωση της κοινωνίας και τις νέες εργασιακές σχέσεις που τη διέπουν. Κι έτσι είναι σε εξέλιξη μια τεράστια προπαγανδιστική μηχανή που τείνει να εγχαράξει στη συνείδηση των ανθρώπων την ακύρωση βιολογικών, ιστορικών και κοινωνικών προϋποθέσεων και κατακτήσεων. Το έθνος, η τάξη, τα δύο φύλα, η οικογένεια, η μητρότητα και η πατρότητα μοιάζουν με εμπόδια που οι νέες σχέσεις παραγωγής και εξουσίας πρέπει να «υπερβούν» διαλύοντάς τα.

Δικαιωματική αριστερά...

"Γιατί η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα απαιτεί το δικαίωμα στον γάμο".

 Αξίζει να μελετηθεί ο προβληματισμός, η διεισδυτική ματιά της κ. Ιωάννας Τσιβάκου*, στην αντιπαραθετική σχέση ανάμεσα σε κοινωνικές μερικότητες και την κοινωνική ολότητα (δικαιωματισμός).

 Το άρθρο με καθαρότητα και πληρότητα, εξαντλεί κάθε πτυχή του ζητήματος και αξίζει τον προβληματισμό μας.

Της Ιωάννας Τσιβάκου 

"...Όλοι, όσοι θεωρούν τον εαυτό τους «προοδευτικό», συμφωνούν ανεπιφύλακτα με το αίτημα της ισότητας στον γάμο, χωρίς να αναρωτιόνται γιατί η κοινότητα των ΛΟΑΤΚΙ, παρά την εκ μέρους τους κατάκτηση του συμφώνου της ελεύθερης συμβίωσης, επιμένουν σε αυτόν. Θα μπορούσαν να διεκδικήσουν το σύμφωνο συμβίωσης να επεκταθεί και σε άλλα δικαιώματα που σήμερα δεν καλύπτονται, όμως όχι, ο γάμος είναι το επιθυμητό βήμα για την εξίσωσή τους σε μια κοινωνία έμπλεη κοινωνικών διαφορών. Γιατί, λοιπόν η επιμονή στον γάμο; 

 Σήμερα, όμως, στις κοινωνίες της Δύσης, παρατηρούνται συχνά  αντιπαραθέσεις ανάμεσα σε κοινωνικές μερικότητες  και την κοινωνική ολότητα. Η διαφορά μερικότητας – ολότητας δεν περιορίζεται στους αριθμούς, γι’ αυτό και δεν χρησιμοποιούμε τους όρους μειονότητα – πλειονότητα.

 Εν προκειμένω, ο όρος  «ολότητα» υποδηλοί την αποδοχή εκ μέρους της κοινωνίας όχι μόνο των νομικών κανόνων ─ήτοι κανόνων μιας ιστορικά προσδιορισμένης εποχής─, αλλά και των ηθικών ιδεωδών, με ρίζες στον μύθο και στο ιερό, που αυτή η κοινωνία έχει συστήσει πολιτισμικά στην πορεία των αιώνων και βάσει των οποίων διατηρεί την συνεκτικότητά της και λειτουργεί.

Η «cancel culture» είναι εδώ: Στα χέρια του συστήματος

Μια ατμόσφαιρα διάχυτης λογοκρισίας επιβλήθηκε σε εκτεταμένες περιοχές του δημοσίου βίου, με ποινή την ακύρωση ή και την απόλυση.

Του Θέμη Τζήμα

Τι κοινό έχουν ο Κέβιν Σπέισι, ο Γούντι Άλεν, απολυμένοι καθηγητές από πανεπιστήμια των ΗΠΑ, ο ποδοσφαιριστής της Μάιντς, Ανουάρ Ελ Γκάζι, ο Πέτρος Φιλιππίδης, ο Παύλος Χαϊκάλης, η Σαμάνθα Πίρσον (διευθύντρια του κέντρου για τις σεξουαλικές επιθέσεις στο Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα η οποία τόλμησε να πει το προφανές, ότι δηλαδή την 7η Οκτωβρίου δε βιάστηκαν Ισραηλινές γυναίκες), δημοσιογράφοι, γιατροί και πανεπιστημιακοί που αμφισβήτησαν τα λοκντάουν ή τα εμβόλια κατά του Covid-19 και αναλυτές που δεν προσχώρησαν στη ρητορική περί «πολέμου του Πούτιν» μετά τον Φεβρουάριο του 2022;

Βρέθηκαν εκτός της δουλειάς τους, έχασαν ή περιορίστηκε δραματικώς η δυνατότητα να εμφανίζουν τις δημιουργίες τους, στιγματίστηκαν, υπέστησαν διαδικτυακό λιντσάρισμα στο πλαίσιο της «cancel culture», την οποία ο δικαιωματισμός διεθνώς τόσο έχει λατρέψει και αποθεώσει. Είναι κάποιοι από αυτούς (και μόνο κάποιοι στην πραγματικότητα), που υπέστησαν την «ακύρωση» της προσωπικότητάς τους συνολικώς ή που αυτολογοκρίθηκαν για να μην «ακυρωθούν» είτε από το συλλογικό και διάχυτο λογοκριτή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, είτε τελικώς από το σύστημα εξουσίας.

Οι εν λόγω άνθρωποι δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Κάποιοι παραβίασαν τον νόμο, κάποιοι κατηγορήθηκαν ότι το έκαναν αλλά δεν βρέθηκαν ένοχοι και κάποιοι δεν παραβίασαν κανένα νόμο. Κάποιοι είναι μάλλον καθάρματα και κάποιοι κατά τον γράφοντα τουλάχιστον, έκαναν το σωστό. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: υπέστησαν (ή έγινε απόπειρα να υποστούν) μια συνολική ακύρωση της προσωπικότητάς τους, η οποία αποτυπώθηκε και στο χώρο της εργασίας τους (αλλά όχι μόνο σε αυτόν) με μερική ή ολοκληρωτική εκπαραθύρωση από τη δουλειά τους.

Tο πρώτο τη τάξει δικαίωμα είναι ένα και ονομάζεται ΖΩΗ! Αυτή που σου την κλέβουν και την βιάζουν με διάφορα προσχήματα και δεν την υπερασπίζεσαι...

Της Ιωάννας Υψηλάντη

Ο σκοταδισμός επιστρέφει στις εκκοσμικευμένες συνειδήσεις της ανθρωπότητας με την... αποδοχή και προστασία του εβραιο-σιωνισμού και όλα τα "ιερά" της νεωτερικότητας (ανθρώπινα δικαιώματα, "δημοκρατικές διαδικασίες, LGTB) φαντάζουν σήμερα, τόσο θλιβερά, που οι σύγχρονοι άνθρωποι δεν έχουν τρόπο να σταματήσουν αυτήν την οπισθοδρόμηση.

Ο Εβραίος, όμως, δεν έχει πρόβλημα. Θα διαβάσει τις σελίδες της Τορά "Και στις πόλεις αυτών των εθνών, που σου δίνει ο Κύριος ο Θεός σου ως ιδιοκτησία σου, δεν θα αφήσεις ούτε μια ψυχή ζωντανή. , αλλά θα τους καταστρέψεις: Τους Χετταίους και τους Αμορραίους και τους Χαναναίους, και τους Φερεζίτες, και τους Χεβίτες, και τους Ιεβουσαίους και τους Γιργασιίτες, όπως σας πρόσταξε ο Κύριος ο Θεός σας" (Δευτερονόμιο 20:16-17).

Και δεν αμφιβάλλει, ούτε στιγμή, ότι θα εκπληρώσει τις προφητείες του Γιαχβέ.
Ετσι βλέπει και ο Νετανιάχου την ιδανική λύση στο Παλαιστινιακό ζήτημα. "Μην αφήνετε ούτε μία ψυχή ζωντανή..." 11.000 νεκροί άμαχοι εκ των οποίων 4.500 παιδιά, μέσα σ΄έναν μήνα.
Πώς να πολεμήσεις τον σκοταδισμό, όταν κραυγάζεις και ετοιμάζεσαι για πόλεμο, για την μαντήλα του Ιράν και αγνοείς, επιδεικτικά την δολοφονική μανία του Τορά και του Ταλμούδ;;

Ο Κασσελάκης και η παρένθετη Μητέρα

Της Κατερίνας Μάτσα

Δυο αγόρια με παρένθετη μητέρα θέλει να αποκτήσει ο “αριστερός επιχειρηματίας” Στέφανος Κασσελάκης, ο νέος πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν επιθυμεί να είναι κορίτσια για να τα μεγαλώσουν μαζί με τον σύντροφό του. Η προτίμηση αποτελεί μια «ενσυναίσθηση»(!), όπως δήλωσε ο ίδιος στην τηλεοπτική εκπομπή του πρώην “Ποταμίσιου” και νυν δεξιότατου μητσοτακικού Σταύρου Θεοδωράκη. Ελπίζει, πρόσθεσε, ότι τα παιδιά θα πάρουν και την προσωπικότητα του ίδιου και του συντρόφου του.

Η παρένθετη μητέρα είναι μια κερδοφόρα επιχείρηση που έχει αναπτυχθεί τις τελευταίες δεκαετίες στην Αμερική και σε πολλές χώρες μαζί και στην Ελλάδα από ασφαλιστικές εταιρείες, μεγαλογιατρούς και διεφθαρμένους δικηγόρους σαν μια εμπορευματική μηχανή, που δίνει τη δυνατότητα σε ευκατάστατα ζευγάρια να αποκτήσουν παιδί. Φτωχές γυναίκες από ρημαγμένες χώρες που βρίσκονται τώρα στη μαύρη προσφυγιά δέχονται να γονιμοποιήσουν ωάρια και να γεννήσουν παιδί για να πληρωθούν από αδίστακτους εκμεταλλευτές στην υπηρεσία πλούσιων ζευγαριών. Είναι γι’ αυτές ένα μέσον επιβίωσης. Γι’ αυτό και δέχονται τους όρους τού συμβολαίου που απαγορεύει οποιαδήποτε επαφή της βιολογικής μητέρας με το παιδί που θα γεννηθεί. Συχνά ο τοκετός γίνεται με καισαρική, ώστε όταν η μητέρα ξυπνήσει να έχει ήδη απομακρυνθεί από αυτήν το νεογέννητο. Η γυναίκα, αντιμετωπίζεται καθαρά ως μηχανή αναπαραγωγής, χωρίς κανένα δικαίωμα.

Σε κάποιες περιπτώσεις, για να μην δημιουργηθούν προβλήματα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, οι μέλλουσες μητέρες υποχρεώνονται να παραμείνουν εσώκλειστες μέχρι τον τοκετό. Τα παιδιά που γεννιούνται συνήθως μεταφέρονται μακρυά από τη χώρα που γεννήθηκαν για να διοχετευθούν στην αναπαραγωγική αγορά ή ακόμα και στην αγορά ζωτικών οργάνων. Κανένας θεσμικός φορέας δεν εποπτεύει αυτές τις γεννήσεις, κανένας νόμος δεν προστατεύει αυτά τα παιδιά, που αντιμετωπίζονται σαν κοινά εμπορεύματα στην καπιταλιστική αγορά.

Η χώρα, ο χώρος και οι δυνάμενοι χωρείν

Του Θανάση Ν. Παπαθανασίου 

Αναπλ. Καθηγητής στην Ανώτατη Εκκλησιαστική Ακαδημία Αθήνας. Αρχισυντάκτης του περιοδικού «Σύναξη» 

Πάρα πολλές διαδρομές έχει να διανύσει και πάρα πολλή ομίχλη να αντιμετωπίσει η προσπάθεια απάντησης στο υπαρξιακό ερώτημα της χώρας μας. Εδώ θα ψηλαφίσω ένα από τα ζητήματα που νιώθω ότι χρειάζεται να τεθούν, ξεκάθαρα με την επίγνωση ότι είναι ένα από τα πολλά.

Έχω την αίσθηση ότι η συγκυρία είναι εξαιρετικά περίεργη λόγω μιας πολύ ακραίας αντίφασης: Από τη μια εντείνεται η φτωχοποίηση τμημάτων του πληθυσμού, από την άλλη αυξάνεται η εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς που υπόσχονται ευμάρεια μέσω δρόμου που περνά από την φτωχοποίηση! Αν καθένα από αυτά τα δύο συμβαίνει σε διαφορετικό τμήμα του πληθυσμού, τότε έχουμε ένα συγκρουσιακό, πλην καθαρό σκηνικό. Ωστόσο έχω την υποψία ότι σε ικανό βαθμό αυτά τα δύο συμβαίνουν ταυτόχρονα σε ένα και το αυτό πληθυσμιακό τμήμα. Θα χρειάζονταν βέβαια έρευνες και μετρήσεις για να λεχθεί αυτό με σιγουριά (επίσης θα χρειαζόταν να γνωρίζουμε ποια κοινωνικά στρώματα τροφοδότησαν την αποχή από τις εθνικές εκλογές), πάντως αυτή η υποψία με πολιορκεί – μαζί με την αίσθηση ότι αυτοί που ευθύνονται για την φτωχοποίηση πείθουν τους φτωχοποιούμενους με την αποφασιστικότητά τους. Νομίζω ότι η αποφασιστικότητα των κυβερνωσών ελίτ στην υλοποίηση των επιλογών τους μετρά πολύ στον ψυχισμό πολλών. Μετρά όχι αρνητικά (ως κάτι εφιαλτικό και καταστροφικό), αλλά θετικά: σαν κάτι που, έστω δια πυρός και σιδήρου, θα οδηγήσει όλους στην ευμάρεια. Όχι απλώς στην έξοδο από την φτωχοποίηση, αλλά στην ικανότητα για κοινωνική επιτυχία (επιτυχία με την έννοια της διακεκριμένης καριέρας και της συμμετοχής στις ελίτ). Αν σε όλα αυτά νιώθετε αντιφάσεις, μην παραξενευτείτε. Το είπα εξαρχής ότι πρόκειται για δυνατή αντίφαση.

Η εν λόγω υπόσχεση για επικείμενη καθολική ευμάρεια διατυπώνεται μέσω μεταρρυθμίσεων οι οποίες δημιουργούν στον ψυχισμό την αίσθηση ότι κάτι κινείται σε έναν βαλτωμένο τόπο. Φαίνεται ότι η αίσθηση πως κάτι κινείται, ικανοποιεί τόσο πολύ, ώστε δεν αφήνει χώρο στο σπουδαιότερο: στην κριτική αξιολόγηση των μεταρρυθμίσεων, του προσανατολισμού τον οποίον έχουν και των κριτηρίων με τα οποία αποφασίζονται.

Πώς η αρνησιπατρία σερβίρεται σαν αντιλαϊκισμός – ΕΛΙΑΜΕΠ και Αριστερά

Του Διονύση Δρόσου

Ποια στοιχεία του αγγλόφωνου κειμένου που δημοσίευσε προσφάτως το ΕΛΙΑΜΕΠ μοιάζουν να έχουν “αριστερό” πρόσημο; Τί κάνει τις ηγετικές παρέες της δικαιωματικής Αριστεράς να στρατεύονται με ενθουσιασμό σε τέτοιες θέσεις; Δηλαδή για να εξηγούμαι: η αρνησιπατρία που για κάποιους αποτελούν ψυχρή, κυνική επιλογή, η οποίη πρέπει να κρυφτεί πίσω από ευφημισμούς και διπροσωπίες, για ποιο λόγο επενδύεται με ιδεολογικό ζηλωτισμό και εκφέρεται ευθαρσώς και υπερηφάνως από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ;

Εντοπίζω τα εξής:

Πρώτον: Αποστροφή προς ό,τι μοιάζει “εθνικιστικό”, εντέλει η ενοχοποίηση και της λέξης “εθνικό”. Η διασταλτική κατανόηση του εθνικισμού που προκρίνουν καταντά αρνησιπατρία και τους επιτρέπει να υποστηρίζουν πως η σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο υποστήριξη των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας αποτελεί «μαξιμαλισμό» και εξισώνεται με την αξίωση αναθεώρησης των συνόρων που προβάλει η γειτονική χώρα.

Δεύτερον: Ειρηνισμός. Αμφότερες οι στάσεις των γειτονικών χωρών υποτίθεται πως αποτελούν απλώς εκφράσεις κακής νοοτροπίας: προσήλωση στη national correctness (εθνική ορθότητα) και τους national myths (εθνικούς μύθους). Αρκεί, λοιπόν, οι δύο πλευρές (κατ’ επέκταση όλες οι χώρες) να απαλλαγούν από αυτά τα ανορθολογικά “πεισματάκια” και η παγκόσμια ειρήνη θα βασιλεύσει επί της γης, όπως ευχόμαστε κάθε Πρωτοχρονιά.

Διεθνής Ημέρα Διεμφυλικής Ορατότητας; Ποιος απ’ τους προστάτες θα μας προστατέψει ποιος...

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

φωτο: «Προστατέψτε τα Διεμφυλικά παιδιά!»
31 Μάρτη 2023: "Διεθνής Ημέρα Διεμφυλικής Ορατότητας"...

Στην "πολιτισμένη" δύση: «Ολοκληρωμένες δωρεάν υπηρεσίες υγείας,
για το φύλο και τη σεξουαλικότητα ατόμων LGBTQIA+♦,
συμπεριλαμβανομένων εγχειρήσεων αποκοπής γεννητικών οργάνων & ορμονοθεραπειών,
όσων παιδιών -κάτω των 14-, αυτοπροσδιορίζουν το φύλο τους...»

♦ ΛΟΑΤΚΙ+ (LGBTQI+): αρκτικόλεξο που προέρχεται από τις λέξεις Λεσβία, Ομοφυλόφιλος, Αμφιφυλόφιλος, Άφυλος, αυτοπροσδιοριζόμενος και Τρανς-Διεμφυλικά και πάει λέγοντας...

«Οι Διεμφυλικοί (Τρανσέξουαλ) αποτελούν την ψυχή του αμερικανικού έθνους...»
Λευκός Οίκος, Τζο Μπάιντεν, Πρόεδρος των ΗΠΑ, 31 Μάρτη 2023

Γνωρίζεις για τη Διεθνή Ημέρα Διεμφυλικής Ορατότητας, που γιορτάζει σήμερα όλη η "πολιτισμένη" δύση, δηλαδή ΗΠΑ κι οι αποικίες της (Ευρωπαϊκή Ένωση, Καναδάς, Αυστραλία...);
Η 31η Μάρτη είναι αφιερωμένη στην ορατότητα της διεμφυλικής (τρανσέξουαλ) κοινότητας. Καθιερώθηκε μόλις το 2009 με πρωτοβουλία της Αμερικανίδας ακτιβίστριας Ρέιτσελ Κράνταλ και αφού πέρασε τα σύνορα της μεγάλης πατρίδας της "δημοκρατίας & ελευθερίας" (ΗΠΑ), με την κατάλληλη βοήθεια της "έγκυρης δημοσιογραφίας", των ΜΜΕ, των Πανεπιστημίων στην υπηρεσία των τραπεζιτών και των "χορηγούμενων προγραμμάτων", και κυρίως των πολιτικών υπαλλήλων των ΗΠΑ στις αποικίες τους, απέκτησε το σημερινό "χαρακτήρα & περιεχόμενο".

Ρ. Καλυβιώτης - Δημ. Πατέλης : Διαλεκτική συζήτηση για την στόχευση της "Πολιτικής Ορθότητας"

ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΕΤΕ!!!

Ένας εξαιρετικός διάλογος ανάμεσα σε ένα συντηρητικό και ένα μαρξιστή με συντονιστή το δημοσιογράφο Σαχίνη. Συζητούν για τα διακυβεύματα της εποχής και τη νεο-γλώσσα των νέων.

Την πολιτική ορθότητα, την θεωρία του φύλου, το μεταμοντερνισμό και γενικώς το "μετά", το ρόλο της επιστήμης και των διανοουμένων, τη νέα αριστερά και το νεοφιλελευθερισμό.

Γερομοριάς 

Μια συζήτηση στον 98.4, για την βαθύτερη στόχευση της λεγόμενης "πολιτικής ορθότητας" με συστημικούς όρους, με εργαλειοποίηση πεδίων του υπερδικαιωματισμού - Επεξήγηση: "Ο κ. Δημήτρης Πατέλης εκλήθη και συμμετείχε στην εκπομπή από το 34ο λεπτό"

Είμαι βέβαιη ότι αργά ή γρήγορα, η παιδεραστία θα αναγνωριστεί ως η "νέα κανονικότητα"...

Της Ιωάννας Υψηλάντη  

Ένας Ουκρανός ακτιβιστής, από την γκέι κοινότητα της χώρας του, μπήκε, χθες, στο... 51ο λεπτό της αναμέτρησης Πορτογαλίας-Ουρουγουάης στο γήπεδο, για να διαδηλώσει τις σεξουαλικές προτιμήσεις του, συνδυάζοντας τες με την σωτηρία της Ουκρανίας, στο μπλουζάκι του.

Σε κάποια άλλη αναμέτρηση, οι οπαδοί της Ισπανικής Εθνικής σήκωσαν την σημαία των χιτλερικών ταγμάτων του Αζόφ.
Κατά τ΄άλλα, αυτό ονομάζεται "ποδοσφαιρική διοργάνωση".

Μαϊμούδες και λιοντάρια: Το ψυχογράφημα του προοδευτικάριου

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Το ψυχογράφημα του προοδευτικάριου: Αυτού εγγράμματου, πληροφορημένου μέσου δυτικού πολίτη, με τα κάποια πτυχία του και με την αγοραία κοσμοπολίτικη συνείδηση. Ο συνήθως αντιλαϊκιστής και δηλωμένος αντιρατσιστής, που όπως λέει αντιτίθεται στα στερεότυπα, τους φανατισμούς και τις προκαταλήψεις του “παρελθόντος”, δεν είναι ένας κοινός υποκριτής. Είναι ένα είδος ηθοποιού επιθεώρησης της διπλανής πόρτας. Ένας μανιώδης εραστής του δήθεν.

Ένας φιγουρατζής που διαρκώς κάτι παριστάνει τον κάπως διαφορετικό, το λαϊφσταϊλάτο ενεργό πολίτη με άποψη και ανοιχτούς ορίζοντες, τον ευαίσθητο στα οικολογικά προβλήματα που μονίμως “πονάει” αφηρημένα τον πλανήτη του, αλλά όχι συγκεκριμένα τη γη του χωριού από το οποίο κατάγεται, ή το προάστιο όπου μετακόμισε. Δεν πονάει με άλλα λόγια, στο πεδίο των εξορθολογισμών και των αξιοποιήσεων, όπου ο προοδευτικάριος συναντά τους άλλους εκσυγχρονιστές. Αυτούς που αφού ξερίζωσαν τις ελιές και τα αμπέλια, εξαφάνισαν τα κοτέτσια και τους τετράποδους γαϊδάρους, έκαψαν με κάποια επιδότηση το καΐκι τους και φύτεψαν λίγο ή πολύ παντού μικρές ή μεγάλες βιλίτσες, με πισίνες και φωτοβολταϊκά.

Μιλάμε βεβαίως για τον ανθρωπιστή, τον κατά φαντασίαν δικαιωματούχο που δηλώνει ότι σέβεται όλες τις μειονότητες κι ότι κατανοεί όλες τις πολιτισμικές ή εθιμικές ιδιαιτερότητες, εκτός ίσως από εκείνες που αναφέρονται σε μια οικεία γι’ αυτόν ιστορικά συγκεκριμένη πολιτισμική παράδοση. Αυτήν, αυτός, παρά την ανεκτικότητα που τον διακρίνει, μόλις και μετά βίας την ανέχεται!

“Δεξιότερα Κουροπάτκιν…”

Η σημερινή εικόνα θα μπορούσε τηλεγραφικά να περιγραφεί, ως: δικτατορία των "αγορών", επικυριαρχία μιας διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας, πολλαπλασιασμός της κοινωνικής αδικίας και ανισότητας, απαξίωση της εργασίας και του Κοινωνικού κράτους

Του Γιώργου Παπαγιαννόπουλου

Όπως έχω επισημάνει κι΄άλλη φορά, τα τελευταία χρόνια έχουμε μια “στροφή” του εκκρεμούς προς τα Δεξιά. Για έναν προσεχτικό παρατηρητή, αυτό συμβαίνει τόσο στην σύνολη Δύση, όσο και στην Χώρα μας. (Δέστε για παράδειγμα πόσες πολιτικές κινήσεις/ σχηματισμοί υπάρχουν αυτή την στιγμή στα ΔΕΞΙΑ της παραδοσιακής/ νεο-φιλελεύθερης δεξιάς “Νέας Δημοκρατίας”).

Την περίοδο των Επαναστάσεων, από την Γαλλική έως αυτή των Μπολσεβίκων στην μετέπειτα ΕΣΣΔ, είχαμε μια Ριζοσπαστικοποίηση προς τα Αριστερά. Παράλληλα δηλαδή με το ισχύον από τότε συμπέρασμα ότι “η Επανάσταση τρώει τα παιδιά της”, είχαμε το πέρασμα από τους Γιρονδίνους στους Ιακωβίνους, (Γαλλική Επανάσταση), από τους Μενσεβίκους στους Μπολσεβίκους (στην Οκτωβριανή). Τώρα, η Ριζοσπαστικοποίηση γίνεται προς τα Δεξιά: (όλο και) λιγότερη ¨Κοινωνία”, όλο και περισσότερη (ασύδοτη) “αγορά”.

Τι είναι ο «woke» καπιταλισμός;

Του Δημήτρη Κυπριώτη 

*Ο δημοσιογράφος- ερευνητής Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης, η ψυχολόγος Ευγενία Σαρηγιαννίδη και ο καθ. γεωπολιτικής Γ. Φίλης, αναφέρθηκαν και ανέλυσαν πολλές πτυχές του θέματος σε μια ραδιοφωνική εκπομπή του Α. Μαζαράκη στα Παραπολιτικά FM, όπως μπορείτε να παρακολουθήσετε στο link στο τέλος του άρθρου.  

Επειδή ο υπόψη όρος παραμένει, ως όρος,  άγνωστος προς το παρόν στο πλατύ κοινό των Ελλήνων, θεωρούμε ότι είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για να δούμε βασικά σημεία του.  

Το «woke» προκύπτει από τον αόριστο του ρήματος «wake», που σημαίνει «ξυπνώ, είμαι αφυπνισμένος/η».

Η κουλτούρα «woke» σημαίνει νέες μόδες, νέα προϊόντα, καινούργιες διαφημιστικές καμπάνιες για τα φύλα και το περιβάλλον κι ένα σωρό φθηνά σλόγκαν (αντί για επαναστατικές αλλαγές που απειλούν το σύστημα) όπως: ομοφοβία, τρανσφοβία, ισλαμοφοβία, Gay Pride, ΛΟΑΤΚΙ, BlackLives Matter κ.ο.κ.

Πολύ ψηλά μου φαίνεται...

Στην παγκόσμια κατάταξη των χωρών για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, η Ελλάδα βρίσκεται στην 71η θέση...

Η “ηθική” της παγκοσμιοποίησης και οι πολιτικές ταυτότητας: Με αφορμή την περίπτωση Παναγιωτόπουλου και Ράδιο Αρβύλα

Η περίπτωση Παναγιωτόπουλου, τόσο ως προς το περιεχόμενό της, όσο και ως προς την μιντιακή της αποτύπωση (ΜΜΕ ή κοινωνικά μέσα-social media), συνιστά ένα ακόμα παράδειγμα του παγκοσμιοποιητικού ηθικού και πολιτικού εκφυλισμού. Ένα ακόμα «καλό παιδί», ένας έντιμος σελέμπριτι, αποκαλύπτεται ότι ζει ως εγκληματίας. Κατά τη γνώμη μας, τέτοιου είδους παραδείγματα έχουν δύο διαστάσεις. Από τη μία μεριά είναι η πράξη καθαυτή και η προσωπικότητα τέτοιων υποκειμένων, η οποία αντανακλά την υποκρισία της κυρίαρχης ηθικής και, από την άλλη, βρίσκεται η χρήση της πράξης από τις οικονομικές, πολιτικές, πολιτιστικές και μιντιακές ελίτ, με προφανή στόχο την επιβολή της παγκοσμιοποιητικής ιδεολογίας και κουλτούρας. Ας εξετάσουμε όμως τμηματικά τα δύο σκέλη του ζητήματος.

Οι δύο κόσμοι των ελίτ της παγκοσμιοποίησης

Από τη μία έχουμε ένα ακόμα παράδειγμα χυδαίας, καθαρματικής συμπεριφοράς από έναν άνθρωπο του θεάματος, και μάλιστα του δήθεν εναλλακτικού, που φανερώνει την ύπαρξη δύο παράλληλων κόσμων οι οποίοι παρά τη φαινομενική τους αντίθεση συνυπάρχουν με μεγάλη ευκολία μέσα στο σύμπαν της παγκοσμιοποιητικής τάξης πραγμάτων. Ξεφεύγοντας από τη στενή ελληνική πραγματικότητα και κοιτώντας και το γενικότερο πλαίσιο τέτοιων περιπτώσεων παρατηρούμε ότι, από τη μία, έχουμε τον κόσμο μιας πνευματώδους σαχλαμάρας, μια γελοίας ελαφρότητας που επιδιώκει να έχει μια αντιπολιτευτική τοποθέτηση (είτε με πολιτική είτε με καλλιτεχνική χροιά). “Καθωσπρέπει” άτομα της πολιτικής και της οικονομικής ζωής, στελέχη της βιομηχανίας του θεάματος, τα οποία ως αποτέλεσμα της εποχής (και της αντίστοιχης αλλαγής των συστημικών παραμέτρων) χειρίζονται πλέον έναν κουλτουριάρικο λόγο πλήρως, όμως, ενταγμένο στις απαιτήσεις της «χίπστερ» («εναλλακτικής και μοδάτης») διάστασης της παγκοσμιοποιητικής κουλτούρας. Υπερασπιστές των δικαιωμάτων σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης και υπέρμαχοι των διάφορων μειονοτήτων. Αυτή είναι η εικόνα που επιθυμούν οι ελίτ να σχηματίσουν για τους εαυτούς τους προς λαϊκή κατανάλωση.