Μιλήσαμε με τον γνωστό δημοσιογράφο για την κερδοφόρα μπίζνα της διαχείρισης της ύδρευσης, από το Παρίσι και το Βερολίνο μέχρι τη Λισσαβώνα και το Μπαρσέλος αλλά και τη Λατινική Αμερική
Ο Γιώργος Αυγερόπουλος εδώ και αρκετά χρόνια ασχολείται με το θέμα της ιδιωτικοποίησης του νερού, καθώς έχει κάνει επιτόπια έρευνα σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης, την οποία έχει καταγράψει σε δύο ντοκιμαντέρ: «Πωλείται ζωή» (2009) και «Μέχρι την τελευταία σταγόνα» (2017). Με αφορμή το νομοσχέδιο της κυβέρνησης Μητσοτάκη το οποίο ανοίγει τις πόρτες στην ιδιωτικοποίηση του νερού στη χώρα μας συναντηθήκαμε με τον ντοκιμαντερίστα και δημοσιογράφο στα γραφεία της εταιρείας Small Planet.
Το 2010 ο ΟΗΕ αναγνώρισε το νερό ως ανθρώπινο δικαίωμα. Τι σημαίνει αυτό;
Οτι το νερό είναι αναγκαίο για την επιβίωση του ανθρώπου. Χωρίς νερό πεθαίνει. Ο ΟΗΕ αναγνωρίζει ότι όλοι έχουμε δικαίωμα στο νερό ισότιμα.
Δεν είναι άξιο απορίας ότι την ίδια στιγμή δεν το αναγνωρίζει ως ανθρώπινο δικαίωμα η Ευρωπαϊκή Ενωση;
Οι πάντες ασχολήθηκαν με το θέμα εκτός της ΕΕ, που έκανε ότι δεν το άκουσε. Εκατομμύρια Ευρωπαίοι πολίτες απαίτησαν να αναγνωρίσει η Ευρωπαϊκή Ενωση το ανθρώπινο δικαίωμα στο νερό και υπέγραψαν ψήφισμα, ωστόσο αγνοήθηκαν πανηγυρικά.
Πώς το ερμηνεύετε;
Η Ευρωπαϊκή Ενωση διοικείται από ανθρώπους των οποίων η σχολή σκέψης ακούει στο όνομα νεοφιλελευθερισμός. Πιστεύουν ότι τα πράγματα μπορούν να λειτουργήσουν πολύ καλύτερα αν μεταφερθούν από τον δημόσιο τομέα στον ιδιωτικό και προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται σε κάθε ευκαιρία. Ειδικά σε ό,τι αφορά το νερό υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα από το 2011 μέχρι σήμερα. Η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που άρχισε να εφαρμόζεται τη δεκαετία του ’80 και κορυφώθηκε τη δεκαετία του ’90 έρχεται στην Ελλάδα καθυστερημένα και μάλιστα τη στιγμή που οι χώρες που στήριξαν τον νεοφιλελευθερισμό έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι το μοντέλο δεν λειτουργεί.
