Η τουρκοποίηση της ελληνικής κυριαρχίας! Αποκαλυπτικός χάρτης

Της Κύρας Αδάμ

Κ. Μητσοτάκης και Τ. Ερντογάν, ο καθείς με τον τρόπο του καλούν σε διμερή διάλογο για την επίλυση της κρίσης. Την ίδια εκκωφαντική προτροπή σε διμερή διάλογο απευθύνει και ο διεθνής παράγων, ( ΗΠΑ,Μέρκελ, ΕΕ κα).

Ο διμερής διάλογος Ελλάδας /Τουρκίας, που είναι προ των πυλών, είναι με τα σημερινά δεδομένα σε βάρος της χώρας και οδηγεί σε τουρκοποίηση ελληνικής κυριαρχίας.

Τα δεδομένα είναι τα εξής:

Η μέση γραμμή μεταξύ Ελλάδας- Αιγύπτου από το σημείο Α μέχρι το σημείο Ε, 28ος και 26ος μεσημβρινός αντίστοιχα, θα αποτελέσει κακό νομικό δεδομένο σε βάρος της χώρας και υπέρ της Τουρκίας. Και τούτο διότι η μέση γραμμή , όπως αυτή απεικονίζεται στη ελληνο/αιγυπτιακή Συμφωνία, βασίζεται στις γραμμές βάσης που έχει ορίσει η Αίγυπτος από τις οποίες μετράται η ΑΟΖ.

(σ.σ. Η μεθοδολογία αυτή συνιστά πιστή αντιγραφή της τουρκικής μεθοδολογίας από το καλοκαίρι του 1975 όταν με τις τουρκικές γραμμές βάσης, η τότε τουρκική υφαλοκρηπίδα θα έφτανε μέχρι τον 25ο  μεσημβρινό , δηλαδή στο μέσο του Αιγαίου. Αυτός ήταν ένας από τους λόγους που ο Κ Καραμανλής απέρριψε μια τέτοια συμφωνία και ζήτησε προσφυγή στη Χάγη).

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Μερική οριοθέτηση με Αίγυπτο – Μειωμένη επήρεια της Κρήτης!

Του Σταύρου Λυγερού

Η αιφνιδιαστική μετάβαση του Δένδια στο Κάιρο –σύμφωνα με αξιόπιστες πληροφορίες– αφορά στην ολοκλήρωση των εν εξελίξει διαπραγματεύσεων για μερική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο, η οποία αποτυπώθηκε σε σχετική συμφωνία. Όπως είχαμε αποκαλύψει προ εβδομάδων από αυτές εδώ τις στήλες, η οριοθέτηση όχι μόνο θα είναι μερική, αλλά και πιθανότατα θα προβλέπει μειωμένη επήρεια για τα νησιά Ρόδος, Κάρπαθος, Κάσος και Κρήτη!

Πιο συγκεκριμένα, η συμφωνία –σύμφωνα με διπλωματικές πηγές– πιθανότατα θα προβλέπει αντί για τη μέση γραμμή (50% για τις δύο πλευρές) 55% για την Αίγυπτο και 45% για την Ελλάδα! Ας σημειωθεί ότι η αρχική απαίτηση του Καΐρου ήταν η αναλογία να είναι 60% προς 40% και το 55% προς 45% είναι η ελληνική αντιπρόταση! Μένει να δούμε πως ακριβώς θα κατανεμηθεί στον χάρτη η θαλάσσια περιοχή που θα χαριστεί στην Αίγυπτο, ώστε να μειωθούν οι αντιδράσεις στην Ελλάδα.

Ένα δεύτερο στοιχείο της προς υπογραφή συμφωνίας είναι ότι η οριοθέτηση δεν περιλαμβάνει όχι μόνο το Καστελλόριζο, αλλά ούτε και ολόκληρη την Ρόδο! Η Αθήνα φρόντισε δια παραλείψεως να νομιμοποιήσει την εδώ και χρόνια τουρκική επεκτατική στρατηγική ιδιοποίησης της Ανατολικής Μεσογείου ανατολικά του 28 μεσημβρινού, ο οποίος τέμνει στη μέση την Ρόδο.

Μέχρι την υπογραφή του μνημονίου Άγκυρας-Τρίπολης (Νοέμβριος 2019), με το οποίο οι Τούρκοι ενέγραψαν υποθήκες και δυτικά του 28ου μεσημβρινού, το όριο που οι ίδιοι είχαν θέσει προς δυσμάς ήταν ο 28ος μεσημβρινός. Εμείς, λοιπόν, φροντίσαμε να οριοθετήσουμε με την Αίγυπτο τη θαλάσσια περιοχή δυτικά από τον 27:59' μεσημβρινό. Με τον τρόπο αυτό εμμέσως πλην σαφώς αναγνωρίζουμε δικαιώματα στους Τούρκους στο νοητό όριο του 28ου μεσημβρινού και ανατολικότερα.

Ελληνο-Αιγυπτιακή ΑΟΖ. Επιτυχία ή μια ακόμη εθνική τραγωδία;

ΧΑΡΤΗΣ 1

Του Γιάννη Αθανασιάδη

Με βάση την συμφωνία Ελλάδας Αιγύπτου για την ΑΟΖ (όπως έχει διαρρεύσει), η εικόνα που σχηματίζεται είναι αυτή που παρουσιάζει ο (ΧΑΡΤΗΣ 1) που σας επισυνάπτω.

Άρα οι Τούρκοι μας κόβουν από την Κύπρο και καβαλάνε την ΑΟΖ νότια της Ρόδου και ολοκληρωτικά του Καστελόριζου!

Προδοσία;

Ίσως... αλλά μισό λεπτό.....

Μισό λεπτό αδέρφια.

Γιατί οι Τούρκοι είναι δυσαρεστημένοι ;

Με βάση τις έρευνες που έχουν γίνει και σύμφωνα με τον χάρτη κοιτασμάτων (ΧΑΡΤΗΣ 2*) που μας παρουσίασε ο dr. Elias Conophagos στην θεματική της ανοιχτής μας συνέλευσης των Νοτίων Προαστίων, για τον ορυκτό πλούτο της χώρας μας, τα σημαντικά κοιτάσματα Ζορ "Zohr", που είναι τα πλέον πολύτιμα και αξιοποιήσιμα βρίσκονται στην Ελληνική ΑΟΖ που είναι Νοτίως της Κρήτης.

Πως ο Δένδιας έκανε σημαία το διεθνές δίκαιο και το κακοποίησε

Του Γιώργου Μαργαρίτη

Η κρίση του Ιουλίου με την τουρκική NAVTEX νότια του Καστελλόριζου και την ανάπτυξη των πολεμικών στόλων Ελλάδας και Τουρκίας, επισφράγισε διαδικαστικά και σκηνοθετικά μια ήδη έντονη διπλωματική κινητικότητα. Η κινητικότητα αυτή ευθυγραμμίζεται με το βασικό υπόστρωμα των τουρκικών αναθεωρητικών απόψεων που θέλουν την διαπραγμάτευση εφ’ όλης της ύλης ως προς το καθεστώς κυριαρχίας που διέπει το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου και τις γύρω από την Ελλάδα και την Κύπρο θάλασσες.

Οι διαπραγματεύσεις ξεκίνησαν κάτω από την παραίνεση ισχυρών δυνάμεων, με τις ΗΠΑ επικεφαλής, και με μεσολάβηση και ίσως κηδεμονία άλλου ισχυρού παράγοντα, την προεδρεύουσας στην ΕΕ Γερμανίας. Η ελληνική διπλωματία, δεδομένων των συνθηκών που από καιρό επικρατούν στη χώρα μας, αποδέχθηκε και τις παραινέσεις και την μεσολάβηση και χάραξε μια ελάχιστη αξιόπιστη γραμμή άμυνας επικαλούμενη γενικώς και αορίστως το διεθνές δίκαιο.

Καθώς όμως η Αθήνα δεν έχει ως τώρα αξιοποιήσει -δηλαδή εφαρμόσει- τα πλεονεκτήματα που της δίνει το διεθνές δίκαιο, η ισχύς της επίκλησης εκπίπτει. Η πολυετής άρνηση αξιοποίησης των όσων κυριαρχικών δικαιωμάτων δίνει στη χώρα μας αυτό το διεθνές δίκαιο, προφανώς απαξιώνει την προσήλωση της χώρας στις αρχές του δικαίου αυτού και αποτελεί έμπρακτη αμφισβήτησή της απόλυτης αξίας του ως κανόνα και οδηγό.

Διακρίνεται και κάτι περισσότερο. Το διεθνές δίκαιο για την ελληνική διπλωματία των τελευταίων δεκαετιών "προσαρμοζόταν" σε εκφρασμένες ή μη επιθυμίες των ισχυρών ή λιγότερο ισχυρών. Οι "ερμηνείες" της γειτονικής Τουρκίας εγγράφονταν σε αυτή την διαδικασία σχετικοποίησης του διεθνούς δικαίου. Το δίκαιο όμως γενικώς υπάρχει για να διασφαλίζει τα δικαιώματα του ανίσχυρου απέναντι σε εκείνα του ισχυρού. Εάν η δική σου πλευρά αποδέχεται ότι τα τελευταία μπορούν να υποκαταστήσουν εν όλω ή εν μέρει τους κανόνες, τότε εσύ ο ίδιος έχεις ανατρέψει την προστατευτική λειτουργία του νομικού πλαισίου.

Η Τραγωδία της Τμηματικής Οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Αίγυπτο: Και αν κατέβουν οι Τούρκοι ψαράδες;

Του Θεόδωρου Καρυώτη

Θέλαμε να εμβολίσουμε το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και καταλήξαμε σε ένα οδυνηρό συμβιβασμό με την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία οριοθέτησης ΑΟΖ, που εύχομαι  να μη μας κοστίσει μακροπρόθεσμα.

Ο επόμενος χάρτης είναι ο επίσημος χάρτης, που δόθηκε στην δημοσιότητα από τις δύο κυβερνήσεις, και δείχνει την οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο.

O ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗΣ ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ-ΑΙΓΥΠΤΟΥ

Αναμένοντας το επίσημο κείμενο της συμφωνίας, μπορούμε να βγάλουμε μερικά προκαταρκτικά συμπεράσματα μελετώντας  αυτόν τον χάρτη.

Αυτός είναι ο χάρτης της ΑΟΖ Ελλάδας - Αιγύπτου (Photo)

Σε μια ιστορική συμφωνία για τον καθορισμό Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης προχώρησαν Ελλάδα και Αίγυπτος μετά τις υπογραφές του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Δένδια και του Αιγύπτιου ομολόγου του, Σάμεχ Σούκρι στο Κάιρο.

Όπως τόνισε ο Έλληνας ΥΠΕΞ κατά την τελετή της υπογραφής της συμφωνίας η οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών μεταξύ της Ελλάδας και της Αιγύπτου, κατοχυρώνει το δικαίωμα και την επήρεια των νησιών της Ελλάδας σε υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

Παράλληλα, όπως υπογράμμισε χαρακτηριστικά, μετά την υπογραφή της σημερινής συμφωνίας, το ανύπαρκτο μνημόνιο Τουρκίας -Λιβύης έχει καταλήξει εκεί που ανήκε από την πρώτη στιγμή, στον κάλαθο των αχρήστων».

Μοχάμεντ Μασάλι, ο «ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ»

Μοχάμεντ Μασάλι, ο «ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ» απόφοιτος της Ιατρικής (1967) με άριστα 10 και επαίνους.

"Ο Mohamed Mashally κούραρε τους φτωχούς στην πόλη του στην Αίγυπτο για περισσότερο από 50 χρόνια, μουσουλμάνους, κόπτες, χριστιανούς. Το έκανε δωρεάν στη σεμνή κλινική του, έδινε ακόμη και χρήματα στους φτωχότερους ασθενείς του για ν' αγοράσουν φάρμακα, κι έπαιρνε λιγότερο από ένα δολάριο σε αντάλλαγμα απόδοσης για ασθενείς που ΕΙΧΑΝ την οικονομική δυνατότητα.
Δεκάδες ασθενείς έκαναν ουρά κάθε μέρα μπροστά από την ταπεινή κλινική του.
Ο Μουχάμεντ (Μωάμεθ) δούλευε 10 ώρες την ημέρα από τις 9-19 για να περιποιηθεί τους περισσότερους.
Ο Muhammad Mashali δεν είχε ποτέ αυτοκίνητο, ούτε καν κινητό, περπατούσε από το σπίτι στην κλινική με τα πόδια παρόλο που ήταν πάνω από 80 χρονών.
Όταν ένας από τους πλούσιους του Κόλπου άκουσε για την ιστορία του, του έδωσε 20 χιλιάρικα, του έδωσε και αυτοκίνητο για να μετακινείται, αλλά μετά από έναν χρόνο, μετά την επιστροφή του στην Αίγυπτο, ο πλούσιος άνδρας ανακάλυψε ότι ο Μωάμεθ είχε πουλήσει το αυτοκίνητο για να βοηθήσει τους φτωχούς ασθενείς του.

5 – 10 Ιούνη: «Ο Πόλεμος των 6 Ημερών»

Το Ισραήλ σαν αποτέλεσμα αυτού του πολέμου τετραπλασίασε την έκτασή του. Από αυτό τον πόλεμο ξεκινά η Ισραηλινή κατοχή στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, στη Δυτική όχθη του Ιορδάνη, στη λωρίδα της Γάζας και στα άλλα Παλαιστινιακά εδάφη.
Του Μάνου Δούκα

Η περιοχή της Παλαιστίνης, από το 1923, βρισκόταν υπό Βρετανική διοίκηση με εντολή της Κοινωνίας των Εθνών. Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1947, ο ΟΗΕ ανέλαβε τον έλεγχο της Παλαιστίνης, όπου κατοικούσαν 590.000 Εβραίοι και 1.320.000 Άραβες. Στις 29 Νοεμβρίου 1947, ο ΟΗΕ αποφάσισε να δημιουργηθεί κράτος του Ισραήλ και να χωριστεί η Παλαιστίνη σε δύο κράτη, το Ισραηλινό με 55,5% του εδάφους και το Αραβικό με 45,5% του εδάφους. Το Εβραϊκό κράτος ανακηρύσσεται στις 14 Μαΐου 1948 (ημέρα που οι Παλαιστίνιοι την ονομάζουν «Ημέρα της Καταστροφής» – «Nakba»).

ΠΡΩΤΟΣ ΑΡΑΒΟΪΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ

Την επόμενη μέρα πέντε αραβικές χώρες (Αίγυπτος, Ιορδανία, Συρία, Λίβανος και Ιράκ) εισέβαλαν με την συμμετοχή στρατευμάτων και από την Υεμένη και τη Σαουδική Αραβία, στα εδάφη του Ισραήλ (1ος Αραβοϊσραηλινός πόλεμος). Τα Αραβικά κράτη ήταν αντίθετα με τη δημιουργία Ισραηλινού κράτους. Η Αίγυπτος προσάρτησε το Σινά και τη Γάζα και η Ιορδανία τη Δυτική Όχθη. Αλλά και το Ισραήλ πήρε εδάφη περισσότερα από όσα του έδινε ο ΟΗΕ το 1947, μαζί και τη μισή Ιερουσαλήμ. Μετά από ένα χρόνο εχθροπραξιών, κι αφού το Ισραήλ δεν νικήθηκε, υπεγράφη ανακωχή. Εκείνο που… δεν «εμφανίστηκε» πουθενά, ήταν το κράτος των Παλαιστινίων με το «45,5%» που είχε πει η απόφαση του ΟΗΕ.

Συμπεράσματα από την Διακήρυξη της Λευκωσίας

Του Κώστα Ράπτη

Λόγια ειπώθηκαν πολλά – εξ ού και εκ των υστέρων κρίθηκε ότι θα πρέπει να περικοπούν, στον βαθμό τουλάχιστον που δεν μπορούν να υποστηριχθούν με έργα.

Η δεύτερη Τριμερής Συνάντηση Κορυφής Ελλάδας-Κύπρου-Αιγύπτου στη Λευκωσία προβλήθηκε ως ένα ακόμη, αποφασιστικό βήμα συντονισμού των τριών χωρών στην οριοθέτηση των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών τους.
Όμως η βαθύτερη αλήθεια των διακηρύξεών τους προκύπτει από εκείνο το τμήμα των δηλώσεων του Έλληνα πρωθυπουργού που το Μέγαρο Μαξίμου έκρινε σκόπιμο να απαλείψει κατά την δημοσίευσή τους. “Συμφωνήσαμε να προχωρήσουμε περαιτέρω με τις διαβουλεύσεις για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μας, όπου αυτό κριθεί απαραίτητο και βεβαίως όπου αυτό δεν απαιτεί και τη συνεννόηση και συνεργασία τρίτων χωρών” δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας, σε μια αναφορά που προφανώς φωτογραφίζει την Τουρκία. Ωστόσο, στο δημοσιευμένο κείμενο η αναφορά σε τρίτες χώρες λείπει, διότι προφανώς θεωρείται προβληματική, στον βαθμό που αφήνει χώρο στους ισχυρισμούς της Τουρκίας (αποτυπωμένους και σε συντεταγμένες που έχουν κατατεθεί και στον ΟΗΕ) ότι νήσοι όπως το Καστελόριζο δεν έχουν πλήρη θαλάσσια δικαιοδοσία και άρα επιρροή επί της οριοθέτησης της ΑΟΖ.

Οι άστοχες κινήσεις της Τουρκίας στην κρίση της Υεμένης

Η αντιπαράθεση με το Ιράν, με τη τουρκική οικονομία σε κρίση

Του Fehim Taştekin* 

Από τη στιγμή που ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν πρόσφερε την υποστήριξή του στην, υπό την σαουδαραβική ηγεσία, στρατιωτική επιχείρηση εναντίον των Χούτι στην Υεμένη, κάποιοι στη Τουρκία έσπευσαν να προβάλλουν το περίεργο επιχείρημα πως η Υεμένη ακόμη ανήκει στους Οθωμανούς. Αυτό, ωστόσο, δεν προκαλεί καμία έκπληξη, καθώς έχουμε εξοικειωθεί με την «νεο-οθωμανική» νοοτροπία, η οποία φαντασιώνεται ότι υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν την Τουρκία σε κάθε σημείο και γωνιά του μουσουλμανικού κόσμου. Ο Ερντογάν χαιρέτισε αυτήν την αντίληψη σε μια συνέντευξή του στο κανάλι «France 24»: «υποστηρίζουμε την επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας. Η Τουρκία μπορεί να εξετάσει την παροχή υλικοτεχνικής υποστήριξης μα βάση την εξέλιξη της κατάστασης». Παίρνοντας ανοιχτά θέση κατά του Ιράν, ο Ερντογάν είπε ότι «το Ιράν και οι τρομοκρατικές ομάδες πρέπει να αποσυρθούν» από την Υεμένη. «Το Ιράν προσπαθεί να εκδιώξει από την περιοχή το ‘‘Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε’’ μόνον για να πάρει τη θέση του» εκτόξευσε την κατηγορία, χρησιμοποιώντας τον αραβικό όρο για το Ισλαμικό Κράτος και υπονοώντας ότι και το Ιράν θα έπρεπε επίσης να αποσυρθεί από τη Συρία και το Ιράκ.

Η σταύρωση των χριστιανών

Ανελέητο κυνηγητό στο ιστορικό λίκνο του χριστιανισμού από ισλαμιστές και αυταρχικά καθεστώτα

Οι αρχαιότερες χριστιανικές κοινότητες στον κόσμο, αυτές της Μέσης Ανατολής, εξαφανίζονται από τη γη όπου ο ίδιος ο χριστιανισμός γεννήθηκε. Το Ισλαμικό Κράτος πραγματοποιεί με φρικαλεότητες τις σύγχρονες διώξεις των χριστιανών, και όχι μόνο, αφού πιστοί και άλλων θρησκειών «μαρτυρούν» στα χέρια των μαχητών του ΙΚ, άλλων ένοπλων ομάδων, όπως και αυταρχικών καθεστώτων.

Αν και πάμπολλοι μουσουλμάνοι δολοφονούνται ή εκδιώκονται κακήν – κακώς από τα σπίτια τους, οι τζιχαντιστές του ΙΚ δείχνουν ιδιαίτερο ζήλο στις επιθέσεις σε χριστιανικές κοινότητες, τις οποίες φροντίζουν να διαλαλούν και να επιδεικνύουν. Το ΙΚ συνηθίζει πια να αποκαλεί όλους τους χριστιανούς «σταυροφόρους», στο πλαίσιο ενός ιερού πολέμου που ισχυρίζεται ότι δίνει στο όνομα του Ισλάμ.

Αίγυπτος: Σάιμα - Η δολοφονία ενός επαναστατικού ειδώλου

Η Σάιμα αλ-Σαμπάχ, 32 ετών, δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης στη μνήμη των θυμάτων της αιγυπτιακής επανάστασης. Το γαλλικό περιοδικό Le Nouvel Observateur συνάντησε τον φίλο της, Σαγεντ, ο οποίος συνελήφθη, ενώ προσπαθούσε να τη βοηθήσει. (Μετάφραση - Νοηματική απόδοση: Χρήστος Θ. Παναγόπουλος)

Κάιρο, Ιανουάριος 2015. Η βιαιότητα του θανάτου της αντικατοπτρίζεται με θλιβερό τρόπο με την ηρεμία της τελευταίας της πράξης. Η Σάιμα αλ-Σαμπάχ σκοτώθηκε τη στιγμή που ήθελε απλά να καταθέσει ένα στεφάνι με λουλούδια στη μνήμη των θυμάτων της αιγυπτιακής επανάστασης της 25ης Ιανουαρίου 2011.

Ποιήτρια και μαχήτρια της Αριστεράς, μόλις είχε γιορτάσει τα 32α γενέθλιά της στις 8 Ιανουαρίου. Με καταγωγή από την Αλεξάνδρεια, πήγαινε συχνά στο Κάιρο για τις πολιτικές της δραστηριότητες.

Κοινή ΑΟΖ και μήνυμα προς την Τουρκία να σταματήσει τις προκλήσεις

Την επίσπευση των διαπραγματεύσεων μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου και Αιγύπτου για την οριοθέτηση των μεταξύ τους ΑΟΖ αποφάσισαν οι ηγέτες των τριών χωρών κατά την σημερινή τριμερή Σύνοδο Κορυφής στο Κάιρο. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, χαρακτήρισε την σύνοδο «θεμέλιο μίας πολυσήμαντης συνεργασίας, ενός κοινού μετώπου γεωπολιτικής σταθερότητας, ενεργειακής ασφάλειας, πόλεμο της τρομοκρατίας και οικονομικής ανάπτυξης»

Συγκεκριμένα το ανακοινωθέν αναφέρει ότι «Οι τρεις χώρες υπογραμμίζουμε την καθολική ισχύ της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας και αποφασίζουμε να προχωρήσουμε το ταχύτερο τις διαπραγματεύσεις μας για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών μας όπου αυτό δεν έχει ακόμη γίνει».

Το ανακοινωθέν περιλαμβάνει ακόμη αναφορά στην ανάγκη σεβασμού των κυριαρχικών δικαιωμάτων και καλεί την Τουρκία να σταματήσει όλες τις εν εξελίξει σεισμογραφικές έρευνες εντός της θαλάσσιας ζώνης της Κύπρου και να αποφύγει παρόμοιες δραστηριότητες στο μέλλον. Κάνει επίσης αναφορά σε μία δίκαιη συνολική και διαρκή λύση του κυπριακού σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Στις κοινές δηλώσεις τους οι τρεις ηγέτες αναφέρθηκαν στο κυπριακό και στην ανάγκη δίκαιης λύσης επί τη βάση του διεθνούς δικαίου και των αποφάσεων του ΟΗΕ και ζήτησαν από την Τουρκία να σταματήσει τις προκλήσεις στην ΑΟΖ της Κύπρου.

Το Κάιρο σκληραίνει τη στάση του έναντι της Άγκυρας

Του Κώστα Ράπτη

Μία ημέρα προτού πραγματοποιηθεί η προγραμματισμένη για την Τετάρτη συνάντηση των υπουργών Εξωτερικών της Ελλάδας, της Κύπρου και της Αιγύπτου (σε προπαρασκευή της τριμερούς συνόδου κορυφής που θα συγκληθεί στις 9 Νοεμβρίου στο Κάιρο), η αιγυπτιακή κυβέρνηση επεφύλαξε ένα ισχυρό μήνυμα προς την Άγκυρα. Ανακοίνωσε ότι καταγγέλλει μονομερώς την τουρκο-αιγυπτιακή εμπορική συμφωνία που είχε συναφθεί επί των ημερών του (ανατραπέντος πλέον) ισλαμιστή προέδρου Mohammad Morsi και εκπνέει τον Μάρτιο του 2015.

Προφανώς το Κάιρο δεν έχει καμία προθυμία να εμβαθύνει τις οικονομικές του σχέσεις με την Άγκυρα, στο βαρύ πολιτικό κλίμα που επικρατεί μετά την ανατροπή του Morsi, η οποία και αποτέλεσε μέγα πλήγμα στις φιλοδοξίες του Tayyip Erdoğan για προβολή του τουρκικού “ισλαμο-δημοκρατικού μοντέλου” σε όλη τη Μέση Ανατολή, με τη βοήθεια της Μουσουλμανικής Αδελφότητας. Άλλωστε, οι όποιες προσπάθειες καταβάλλονταν τελευταία για την επαναπροσέγγιση των δύο χωρών ναυάγησαν μετά τους μύδρους που εξαπέλυσε ο Τούρκος πρόεδρος από του βήματος της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών τον Σεπτέμβριο εναντίον του σημερινού αιγυπτιακού καθεστώτος.

Σύγκρουση Αιγύπτου-Τουρκίας για την Κύπρο

Η αποφασιστική στάση της Αιγύπτου κι άλλων αραβικών και αφρικανικών χωρών να μην κάνουν αποδεκτή αναφορά σε «τουρκική δημοκρατία βόρειας Κύπρου» που επιθυμούσε η Τουρκία στον Οργανισμό Ισλαμικής Συνεργασίας, (OIC), είχε σαν αποτέλεσμα η σύνοδος των υπουργών Εξωτερικών που συνεδρίαζε μέχρι χθες στη Νέα Υόρκη να ολοκληρωθεί χωρίς να εκδοθεί ψήφισμα.

Διπλωματικές πηγές ανέφεραν πως δεν θυμούνται εδώ και αρκετά χρόνια να έχει ξανασυμβεί κάτι τέτοιο στον οργανισμό αυτό, με 56 κράτη μέλη, από την Αφρική και την Ασία.

"Ζήτω η Ένοπλη Αντίσταση"... Ζήτω η Παλαιστινιακή Αντίσταση!

...πανό που ανάρτησαν Αιγύπτιοι σύντροφοι στο κτήριο του αμερικανικού πανεπιστημίου στο Κάιρο.

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Ρωσία: Δύναμη υποκρισίας και συντήρησης

(Με οδηγό το... χθες και τιμόνι τα... παλιά κείμενα και τις καταγεγραμμένες απόψεις. Για να μη μας σερβίρουν μόνο φρέσκες σούπες έχοντας ξεχάσει τι μας τάιζαν στο παρελθόν… Εγκαινιάζουμε την σειρά υπενθυμίσεις. Θα αναρτούμε κείμενα του χθες που χαρακτηρίζουν τους αρθρογράφους... σήμερα.)

Της Ρένας Δούρου

Οι εξεγερμένοι, σήμερα, λαοί του αραβικού κόσμου σίγουρα πρέπει να αντιμετωπίζουν τη Μόσχα εξόχως επιφυλακτικά, καθώς μέχρι στιγμής η στάση της είναι σαφώς υπέρ της διατήρησης του στάτους κβο. Με άλλα λόγια, η Ρωσία των Μεντβέντεβ και Πούτιν είναι μια δύναμη της συντήρησης και της αποφυγής κάθε είδους ανατροπής. Είτε πρόκειται για την Αίγυπτο είτε για τη Λιβύη, η Μόσχα δεν ξεφεύγει από τη διπλωματική, μετρημένη, «στρογγυλεμένη» γλώσσα έναντι του κύματος των εξεγέρσεων που σαρώνει τον αραβικό κόσμο, ενώ την ίδια στιγμή επιχειρεί τον «εκρωσισμό» του περιβάλλοντός της, αυτή τη φορά με οικονομικά μέσα, για  τους ίδιους γεωπολιτικούς λόγους που μετά από το 1945 επεδίωξε και δημιούργησε την «ασπίδα» των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.

Γνωρίζω ότι αρκετοί αναλυτές αλλά και συμπολίτες μας, αναπολώντας ίσως την εποχή του διπολισμού, όταν όλα ήσαν πιο σαφή και οι επιλογές πιο εύκολες, τρέφουν, έναντι της Μόσχας, μια σχετικά επιεικέστερη στάση από ό,τι έναντι άλλων δυνάμεων – κυρίως των ΗΠΑ, στις οποίες καταλογίζονται τα πάντα: Από απληστία ως αδυναμία.

Ένα πανέξυπνο παιδί από την Αίγυπτο

Αδύνατον να σχολιάσεις... χωρίς να εκτεθείς!.

Ξετυλίγοντας το… αιγυπτιακό κουβάρι

Του Βαγγέλη Πισσία

Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για την δραματική τροπή της πολιτικής κατάστασης στην Αίγυπτο προπαντός αν αυτό πρέπει να γίνει εν μέσω πένθους πολλών εκατοντάδων νεκρών. Ιδιαίτερα όταν δεν προτίθεσαι να περιοριστείς σε μια μανιχαϊστική περιγραφή  της και  να μιλήσεις μόνο για κάποια  αυτονόητα.  

Η έλευση στην εξουσία του ανατραπέντος  από τον στρατό προέδρου  Μόρσι συντελέστηκε με την μεγάλη  εξέγερση του αιγυπτιακού λαού το 2011. Σε αυτήν πρωτοστάτησαν κινήματα, οργανώσεις αλλά και οργισμένο πλήθος προερχόμενο από ευρύτατα κοινωνικά στρώματα, μεταξύ αυτών και της (αιγυπτιακής)  γης οι κολασμένοι. Τα κεντρικά αιτήματα αφορούσαν στις πολιτικές ελευθερίες, στα κοινωνικά δικαιώματα και   στην κοινωνική δικαιοσύνη. Στην εξέγερση άρχισε να συμμετέχει βαθμιαία, μετά από μια περίοδο επιφυλακτικότητας και αναμονής, το κίνημα των Αδελφών Μουσουλμάνων (Α.Μ.), το οποίο, προσθέτοντας το  ανθρώπινο και οργανωτικό του βάρος,  καθόρισε την μορφή αλλά και το περιεχόμενο της ανατροπής.

Η Αίγυπτος στο δρόμο της Συρίας;

Του Τάκη Φωτόπουλου

Στις αρχές του 2011, η Τυνησία μαζί με την Αίγυπτο ήταν τα ‘εναρκτήρια λακτίσματα’ σε μια διαδικασία που τα ΜΜΕ της υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε) ονόμασαν κατ’ ευφημισμό Αραβική «Άνοιξη»––η οποία αποδείχθηκε τελικά άγριος χειμώνας. Μια διαδικασία, η οποία αποτέλεσε μάλιστα έναυσμα για να ξεκινήσουν και τα «κινήματα» των πλατειών, (Ισπανία, Ελλάδα κ.λπ.), και, στη συνέχεια, τα αντίστοιχα «κινήματα» κατάληψης (ΗΠΑ, Βρετανία) που κατέληξαν στις μαζικές διαδηλώσεις της Τουρκίας και Βραζιλίας. Όμως, μέσα σε δυόμισι χρόνια, ολόκληρο το δήθεν «κίνημα» αυτό, οδηγήθηκε στη χρεοκοπία. Πράγμα, βέβαια, αναμενόμενο εφόσον οι κινητοποιήσεις αυτές δεν είχαν καν ενιαία αιτήματα, γεγονός που εξέφραζε την ανομοιογενή κοινωνική τους σύνθεση: από τα λαϊκά στρώματα--κύρια θύματα της παγκοσμιοποίησης-- που απαιτούσαν την ικανοποίηση βασικών αναγκών, μέχρι τα μεσαία κοινωνικά στρώματα που απαιτούσαν διαφάνεια, περισσότερη «δημοκρατία» κ.λπ.. Εντούτοις, στις σημερινές συνθήκες που έχει επιβάλλει παντού η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, όπως έχω γράψει επανειλημμένα, μόνο  «λαϊκά μέτωπα για

τον 21^ο αιώνα» που θα απαιτούσαν κοινωνική αλλά και εθνική απελευθέρωση, με βάση συγκροτημένα προγράμματα και στόχους ενάντια στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον καταλύτη για ριζικές κοινωνικές αλλαγές. Δηλαδή, αλλαγές που θα οδηγούσαν στη ρήξη με την παγκοσμιοποίηση και την οικονομική και πολιτική αυτοδυναμία των λαών, σε ένα νέο πραγματικό διεθνισμό, «από τα κάτω».