Ευθύνες έχουν και τα δύο «κομμάτια» της τραγικής διάσπασης
Του Δημήτρη Θ. Αρβανίτη
Αποτελεί νομοτέλεια για την Αριστερά το να προχωράει και να συνεχίζει τους αγώνες της, σχεδόν πάντοτε, μέσα από ήττες. Ήττες που, επί το πλείστον, χρεώνονται ιστορικά στις ηγεσίες της. Το πείραμα ΣΥΡΙΖΑ που άρχισε να επιχειρείται από τις αρχές του ’90, κατόρθωσε να προσελκύσει στις τάξεις του σχηματισμού του έναν συνεχώς αυξανόμενο αριθμό πολιτών με αριστερή σκέψη και κοινωνικές ευαισθησίες. Ουδέποτε ο αριθμός των πολιτών που εμφανίζονταν στις συγκεντρώσεις αντιστοιχούσε με τον αριθμό των ψήφων που προέκυπταν από τις καταμετρήσεις. Αυτό δεν προδίδει χαλαρότητα και έλλειψη αριστερής συνείδησης ή μη αποδοχή από μέρους τους των προσκλήσεων σε συγκεντρώσεις και δράσεις. Ένας κόσμος «άστεγων» αριστερών προτιμούσε να «ασκεί το καθήκον» του με τον δικό του τρόπο. Φαίνεται ότι η οργάνωση προτιμούσε να δίνει χθεσινές απαντήσεις σε σημερινά ερωτήματα.
