Όταν αναβιώνει η τυραννία του Φάλαρι

Του Ηλία Σιαμέλα

«Κράτος θηρίων με κρύες δαγκάνες

μες την πολιτεία, τίγρεις τρομεροί,

που τρώνε κρέας ανθρώπινο,

ξεσκολισμένοι στο κυνήγι του λαού,

που ΄ναι χωμένος στο ζόφο,

πεταμένος στις κόχες…»

Πάμπλο Νερούντα

    

     Πρέπει όλοι μας να το πάρουμε είδηση. Οι καιροί κάνουν κύκλους. Οι Τύραννοι και πάλι κατέχουν την εξουσία. Στην αρχαιότητα, όπως λέει ο  Χέρμαν Μπένγκτσον, οι τύραννοι εμφανίζονταν επανειλημμένα σαν πρόμαχοι των ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων! Σήμερα, τούτοι εδώ οι μεταλλαγμένοι τύραννοι που έχουμε μπροστά μας, έχουν διατηρήσει κάποια χαρακτηριστικά απ’ τους αρχαίους δασκάλους τους, αλλά έχουν προάγει σε μεγάλο βαθμό και την τέχνη, να κρύβουν το μίσος τους, για τον ίδιο τον άνθρωπο.

     Έτσι, κακόμυαλοι και μανιασμένοι, όλοι αυτοί οι συριζαιο-μανδαρίνοι που πλαισιώνουν τα υπουργεία,  «σοφές μύγες ειδικευμένες στην τυραννία», βγάζουν όλη τη συσσωρευμένη και καταπιεσμένη κακία τους από τα στερημένα χρόνια τους και την διοχετεύουν όχι στην αριστοκρατία, όπως έκαναν οι αρχαίοι τύραννοι, αλλά στα ίδια τα λαϊκά στρώματα απ’ όπου και οι ίδιοι προέρχονται. Εκδικούνται ακόμη και την ίδια τη μάνα τους και τον πατέρα τους. Η διαστροφική τους συνείδηση παράγει μανία αποβολής και τιμωρίας του πλέον αδύναμου.

Από τον χωροφύλακα στον δασοφύλακα

Του Ηλία Σιαμέλα

Σ’ αυτή τη χώρα που την ισοπέδωσε η μαυρίλα της εμπάθειας και της υπερβολής. Σ’ αυτή τη χώρα που για ολόκληρες δεκαετίες τη διαγούμιζε η δεξιά με τους πολιτικούς της δερβέναγες. Σ’ αυτή τη χώρα που η παρουσία του χωροφύλακα ήταν το αδιάσπαστο νήμα που συνέδεε την κατοχική πανούκλα με την  αγκαθερή εχθρότητα της  μετεμφυλιακής εξουσίας. Ήταν οι  ολοσκότεινες ημέρες όπου ανθρώπινες φυσιογνωμίες μέχρι κει πάνω,  άντρες που ποτέ δεν ηττήθηκαν σε μάχη, αφού πρώτα τους υποχρέωσαν να παραδώσουν όπλα και σουγιάδες, υπέκυπταν κατά χιλιάδες στην τρομοκρατία του χωροφύλακα.

Μα γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Ποια οξειδωμένη από το χρόνο λάβα οργής ξανακύλησε μέσα μου; Αιτία είναι όλα αυτά τα ωκεάνια κύματα εχθρότητας του συστήματος που δε λένε να καταλαγιάσουν. Σ’ αυτή τη χώρα ο φασισμός και η  τρομοκρατία είναι μια ύλη αδιάσπαστη κι αδάμαστη, που το κεντρικό της χέρι δε κόπηκε ποτέ, απεναντίας μακραίνει, μακραίνει και χοντραίνει, μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο και όλο μακραίνει και θεριεύει.

Ανωμαλοκοράκων Επιδρομές*

Του Ηλία Σιαμέλα

1.     Η φυλετική  καθαρότητα του Χίτλερ

         Γέννησε το αντίθετό της

         Έφτασε κι εδώ, η μιγαδοποίηση κομμάτων κι εξουσιών

         Στις διαδρομές του φασισμού, «νεκροί, που κουβαλούν νεκρούς»    

       

5.      Όχι, δε μας ανήκουν,

         Κανένα κόμμα, καμιά ετερόφωτη Αρχή

         Ούτε ο δικαστής

         Πόσο μάλλον οι χαρτονένιοι μνημονιακοί

          Τα Ταμεία της Αποικίας,

10.     Γεμίζει ο Θεο-μίσητος διάβολος του ηγεμόνα,

          «Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν»

          Εκεί, μόνο (οι Ερινύες που «αντικαθιστούν» τη δικαιοσύνη θα τον βρουν)  

Αμφίπνευστοι ιερωμένοι ή ριαγιάδες βολεμένοι;;;

Του Ηλία Σιαμέλα

«Κι έλεγε ο Ιησούς στο πλήθος. Όταν βλέπετε σύννεφο

 να σηκώνεται στη δύση, λέτε αμέσως ότι έρχεται

βροχή κι έτσι και γίνεται. Κι όταν φυσήξει νοτιάς,

λέτε ότι έρχεται λάβρα κι έρχεται.

Υποκριτές, ξέρετε να διαβάζετε την όψη  τ’ ουρανού

και της γης και πως δεν ξέρετε ν’ αναγνωρίζετε τους

σημερινούς καιρούς; Και πως οι

ίδιοι εσείς δεν κρίνετε ποιο είναι το δίκαιο;…»

Απ’ το κατά Λουκά Ευαγγέλιο*

Τούτη η χώρα θα μας τρελάνει. Η  προδοσία όλο και πιο πολύ βαθαίνει.  Από ποιον να προφυλαχτούμε και σε ποιον να καταφύγουμε. Όλα είναι μια απάτη και μια ασύγγνωστη  αυταπάτη. 

Η «αλεπού της ερήμου»

Του Ηλία Σιαμέλα

Ημέρες παράξενες και απροφύλαχτες.  Ώρες σατανικές κι αλόγιστες. Ζούμε σε καιρούς ναζιστικών ακροβασιών και γελοιοτήτων. Να γιατί πρέπει στα σίγουρα ν’ ανησυχούμε.

Πάντοτε κρατούσα τις επιφυλάξεις μου απέναντι στους σοφούς και στους φωστήρες. Πάντα ήθελα να είμαι έξω και πέρα απ’ το κλουβί όπου κελάηδησαν κάποια ηχηρά ευρωπαϊκά πνεύματα.

«Το μεγάλο επίτευγμα της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα είναι ότι δεν έχουμε πια ανάγκη να ζούμε σε διαρκή φόβο για τους βαρβάρους, τα άγρια ζώα, τους θεούς και τα όνειρά  μας». Αυτά έγραφε ο Φ. Νίτσε πριν 128 χρόνια. Όμως αλλοίμονο, πόσο τραγικά διαψεύστηκε.

Τώρα δεν έχουμε άγρια ζώα, τα ζώα τα εξοντώσαμε ή τα φυλακίσαμε σε πάρκα. Δεν έχουμε θεούς, τους θεούς τους ευτελίσαμε. Δεν έχουμε  όνειρα, τα όνειρα μάς τα έκλεψαν. Το μόνο που μας έμεινε, είναι ένας ευρωπαϊκός τοξικός  σκουπιδότοπος, όπου ενδημούν και σιτίζονται παντός είδους τρωκτικά και πολύχρωμοι πολιτικοί απατεώνες.