Από την εκδήλωση μνήμης και καταδίκης που διοργάνωσε το HDP στην Κωνσταντιινούπολη, στις 24 Απριλίου 2015, ζητώντας από την τουρκική κυβέρνηση να αναγνωρίσει τη γενοκτονία του Αρμενικού λαού.
Του Σάββα Καλεντερίδη
Οι βουλευτικές εκλογές της 7ης Ιουνίου, είναι από τις κρισιμότερες στην νεώτερη ιστορία της Τουρκίας και θα κρίνουν την πορεία της χώρας αυτής τον 21ο αιώνα κυρίως για δυο λόγους.
Ο ένας είναι πολιτειακός.
Η Τουρκία, αφού διοικήθηκε επί 30 χρόνια μονοκομματικά (από το 1923 μέχρι το 1950) εντελώς απολυταρχικά από τον Μουσταφά Κεμάλ και από τον Ισμέτ Ινονού, εξαναγκάστηκε να περάσει στον πολυκομματισμό, όταν οι γεωπολιτικές εξελίξεις κατέστησαν επιβεβλημένη την είσοδό της στο ΝΑΤΟ.
Από το 1950 μέχρι το 2002, παρότι γίνονταν εκλογές, στην ουσία την εξουσία την ασκούσε το λεγόμενο βαθύ κράτος, ένας μηχανισμός απολύτου ελέγχου του κράτους και των κύριων λειτουργιών της κυβέρνησης, ο οποίος στελεχωνόταν από διάφορα πρόσωπα, αξιωματικούς, πολιτικούς, ακαδημαϊκούς, δικαστικούς και κεφαλαιοκράτες. Τα άτομα αυτά, καθόριζαν την πορεία της Τουρκίας και λάμβαναν τις βασικές αποφάσεις σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής αλλά και στην εθνική άμυνα. Οι κυβερνήσεις είχαν κατά κάποιο τρόπο διακομσητικό ρόλο, ενώ όταν ήταν «αναγκαίο», ο μηχανισμός αυτός καθαιρούσε τις εκλεγμένες κυβερνήσεις, μέχρι να δημιουργηθούν οι «κατάλληλες» συνθήκες, οπότε παρέδιδαν και πάλι με ομαλό τρόπο την εξουσία στους πολιτικούς.