Ο Γιάννης Πανούσης μεσολαβητής νέας συγκυβέρνησης: αυτή τη φορά ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ

Του Γρηγόρη Κλαδούχου

1.    ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΛΙΟΥ ΚΑΙ ΑΘΩΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ                                                          ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ

       Οι «πολιτικοί» μετρούν τις συνέπειες του λόγου τους. Οι διανοούμενοι θέλουν να έχουν ελευθερία έκφρασης στοχασμού. Χρησιμοποιούν το επιστημονικό, καλλιτεχνικό κύρος τους πολλές φορές ως εφόδιο κύρους των πολιτικών απόψεών τους.

       Ο καθηγητής εγκληματολογίας κ. Γιάννης Πανούσης έχει διαμορφώσει μία εικόνα πολλαπλών πολιτικών εφαρμογών. Έχει την ικανότητα προσφοράς στον πλουραλισμό της ζήτησης. Αλλά, όπως για τον καθένα, η γενική αναγνώριση της επιστημονικής επάρκειας δεν προεξοφλεί πολιτική ευθυκρισία.

       Ποιά είναι τα νέα δεδομένα; Πιστεύει (σε εισαγωγικά οι δηλώσεις του) ότι «η κεντροαριστερά του μέλλοντος θα έχει ως κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ και αρχηγό τον Τσίπρα», «παρά την κυβερνητική κόπωση του ΠΑΣΟΚ και παρά την πολυγλωσσία του ΣΥΡΙΖΑ… αυτοί οι δύο χώροι να βρουν ένα τρόπο να συγκυβερνήσουν». Δηλώνει ότι και τα δύο κόμματα έχουν κάνει δεκάδες λάθη, ότι έχει κριτικάρει και ζητήματα πολιτικής και ήθους του ΣΥΡΙΖΑ. Τους ονομάζει «σοσιαλιστική δημοκρατική αριστερά» και αναρωτιέται: «τι προβάλλεις ως λύση; Ο λαός τον ενδιαφέρει να κυβερνηθεί». Για το ΠΑΣΟΚ λέει ότι «πρέπει να πάρει μια νέα δυναμική», «οι δέκα ιστορικοί ηγέτες να στηρίξουν το νέο άνθρωπο, το νέο μυαλό που θα τραβήξει μπροστά το ΠΑΣΟΚ», «η κυβέρνηση είναι μια δημοκρατικά εκλεγμένη και πρέπει να στηριχθεί από το λαό» «πρέπει να έχουμε μια ωριμότητα στη δημοκρατία και τον κοινοβουλευτισμό». Ενδιάμεσα – το άφησα για το τέλος ίσως το πιο «κουφό»- είπε για τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «μακροπολιτικά βλέπεις ότι είναι ένα κόμμα αριστερό, μέσα στο οποίο γεννιέται μία καινούρια αντίληψη…»

Κοινή γαρ η τύχη…

Δυο εικόνες-βόμβες σε ένα κλίμα γενικής απαξίωσης

Του Απόστολου Αποστολόπουλου

Τα τρέχοντα δημοσιογραφικά είναι καμιά φορά αληθινές βόμβες: Εικόνα πρώτη, ο κ. Πανούσης. Εικόνα δεύτερη, ο κ. Φίλης.

Πανούσης: Η εικόνα αρχίζει με τον ξυλοδαρμό του βουλευτή της Ν.Δ. κ. Κουμουτσάκου από χρυσαυγίτες, ενώ ωρύονται οι πάντες. Ωστόσο, η αστυνομία συλλαμβάνει το μόνο άτομο που δεν εμφανίζεται στην TV να χτυπάει τον βουλευτή, αλλά τον απομακρύνει από το πεδίο. Όσοι εμφανίζονται να χτυπάνε τον κ. Κουμουτσάκο παραμένουν άφαντοι από την Κυριακή ώς την Τετάρτη, οπότε η μια ύποπτος δεν συλλαμβάνεται αλλά προσέρχεται μόνη της ο δε άλλος συλλαμβάνεται ξημερώματα. Ο υπουργός κ. Τόσκας (που είχε υποσχεθεί συλλήψεις από την περασμένη Κυριακή) μένει κάπως έκθετος… Έως την Τετάρτη ουδεμία αγωνία για τη σύλληψη των «ναζί εγκληματιών» της Χ.Α., όλοι κάνουν υπομονή Βούδα.

Ευτυχώς που έχουμε Πανούση που δήλωσε όταν ανέλαβε ότι χημικά τέλος"

Μη φοβάστε φίλοι, όλα υπό έλεγχο...

τεχνογνωσία χρόνων συγχωνεύεται… 

Πανούσης, Δένδιας, Χρυσοχοΐδης…

Ανάρτηση από: dromografos

173. Δεν είναι το όνομά μου...

Μαρτυρία Σύριου 
"The police wrote registration numbers on our arms. They called me with the number. That is horrible. It’s not my name.”
Ρε μαλάκα Πανούση, "εκάναμεν Άουσβιτς"?

Νοείται Αριστερά του Τίποτα;

Του Γιάννη Πανούση

Πρέπει να συνεννοηθούμε και ν' αφήσουμε στην μπάντα τα πιστοποιητικά αριστεροφροσύνης, τα οποία συνήθως εκδίδουν «άνθρωποι χωρίς πρόσωπο».

Αριστερά, και μάλιστα Κυβερνώσα Αριστερά, σημαίνει ισοελευθερία, δικαιώματα κοινωνική πολιτική, δημόσιο έλεγχο, δικαιοσύνη. Οποιος θεωρεί ότι στο σύγχρονο διεθνές και ευρωπαϊκό πεδίο Αριστερή Διακυβέρνηση σημαίνει ανοχύρωτη χώρα και πόλη (δίχως προσωπική, κοινωνική, εθνική ασφάλεια, δίχως στρατό και δίχως αστυνόμευση, ίσως και χωρίς δικαστές ή φυλακές), όποιος πιστεύει ότι τα διδάγματα της Ιστορίας μας είναι περιττά (αφού όλοι οι λαοί είναι «αδελφωμένοι» - sic) και ότι η Παιδεία μας επιτρέπει κάθε ανομική δράση (sic), τότε όχι μόνο δεν έχει σχέση με την Αριστερά αλλά ούτε και με τη Δημοκρατία. Αυτήν την Αριστερά του Τίποτα δεν τη χρειάζονται ο τόπος και ο λαός. Η ώρα της Αριστεράς στην Ελλάδα δεν είναι η ώρα των ανέξοδων ιδεολογημάτων και των ανούσιων τσιτάτων αλλά η ώρα της εμπέδωσης θεσμών, πολιτικής νομιμοποίησης και κοινωνικής συναίνεσης.