Ο (διαβόητος) «Διαφωτισμός» και πάλι…

Του Χάρη Φεραίου

 

Α’

Φυσικά και δεν υπάρχει αμφιβολία: Ανάμεσα σε όλους τους πολιτισμούς που παρήγαγε η ανθρώπινη ιστορία, ο ευρωπαϊκός (της μεταρωμαϊκής φραγκοτευτονικής Ευρώπης εννοείται) υπήρξε και μοναδικός κατά το ότι είχε εντυπωσιακά ραγδαία ανέλιξη. Τα βαρβαρικά φύλα που σε αλλεπάλληλα κύματα είχαν εισβάλει στη δυτική Ευρώπη, και εκχριστιανιζόμενα έκαναν τα πρώτα αδέξια βήματά-τους στον πολιτισμό, έμελλε να εκπλήξουν την ιστορία: Με μια «ραγδαία» διαδικασία γένεσης και ακμής, μόλις τεσσάρων στην ουσία αιώνων, ανέπτυξαν, ό,τι σήμερα είναι γνωστός ως (νεωτερικός) υπέρλαμπρος ευρωπαϊκός πολιτισμός. Ραγδαία μεν διαδικασία, που όμως ερμηνεύει και τα τραγικά αδιέξοδα στα οποία οδηγήθηκε, για πρώτη δε φορά οδήγησε μαζί-του και ολόκληρη την οικουμένη.

Τα Χριστούγεννα ως γεγονός «αλήθειας»

Του Χρήστου Φεραίου

Ό,τι μοναδικό έχει κομίσει ο Μέγας Αλέξανδρος στην Ιστορία δεν είναι μία, έστω ιλιγγιώδους μεγέθους, αυτοκρατορία. Ούτε το γεγονός ότι αυτό το μέγα το πέτυχε ένας νεαρός Μακεδόνας στα 20 χρόνια του, και ούτε πως αυτό έγινε μέσα σε μόνο οκτώμισι χρόνια, σε μια θυελλώδη, μυθική σχεδόν, πορεία 18.000 χιλιομέτρων, του Αλεξάνδρου με έναν ολιγάριθμο συγκριτικά στρατό Ελλήνων. Και είναι αμφίβολο ακόμα αν αυτό που δημιούργησε εκείνος ο ασυγκράτητος νεαρός ήταν πράγματι μια αυτοκρατορία.
 

Αν τον παρακολουθήσει κανείς σ' αυτή την εκστρατεία, διαπιστώνει ότι πορεύτηκε σε εκτάσεις αχανείς, εγκαθιστώντας εκεί όχι φρουρές (όπως οι Ρωμαίοι για παράδειγμα), αλλά ιδρύοντας «ελληνίδες πόλεις» πλήθος. Και τονίζω, όχι απλώς πόλεις, αλλά «ελληνίδες» πόλεις! Δηλαδή πόλεις με αγορά, χώρο δηλαδή όπου οι πολίτες αθλούνταν στον πολιτικό βίο (το «κοινωνείν»), και επίσης θέατρο, όπου οι πολίτες αθλούνταν στη μεταφυσική αναζήτηση (της αλήθειας). Τούτο σημαίνει ότι ο Αλέξανδρος δεν απέβλεπε (φαινόμενο μοναδικό στην Ιστορία) στην εξάπλωση μιας εξουσίας, αλλά στη διάδοση ενός «τρόπου» του βίου, ενός δηλ. πολιτισμού!...