«Βουλγάρα θα βγάλεις αίμα από…» – Αναμνήσεις από τη δράση της Κατίνας Μανιτάρα-Ζωργίου, μαχήτριας-αξιωματικού του ΔΣΕ

Η αγωνίστρια Κατίνα (Κατερίνα) Μανιτάρα, γεννήθηκε στις 14 του Μάρτη 1932, στο χωριό Μαλανδρίνο της επαρχίας Λωρίδας του Νομού Φωκίδας, από φτωχή εργατοαγροτική οικογένεια. Είναι το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά που απόχτησαν οι γονείς της, ο Παναγιώτης και η Σοφία Μανιτάρα, που εμφορούνταν από δημοκρατικές ιδέες.

Το Δημοτικό σχολείο, λόγω της τριπλής φασιστικής ιταλο-γερμανο-βουλγαρικής κατοχής, το έβγαλε σε δύο δόσεις.

Τα πρώτα της ακούσματα ήταν από τις ιστορίες του πατέρα της… Ο πόλεμος, η πείνα, η φτώχεια, η εκμετάλλευση στα 8 της χρόνια. Οι πρώτες επικίνδυνες αποστολές μηνυμάτων κάτω από τη μύτη των Ιταλών καραμπινιέρων, ήταν στην ηλικία των 10 ετών…

Στα 11, Αετόπουλο στη Φωκίδα. Στα 14, μάρτυρας στο βασανισμό του πατέρα της από τους παρακρατικούς. Στα 16, στη μάχη του Μακρύβαλτου της Άνω Χώρας (28/2/1948), ένα θραύσμα από ρουκέτα αεροπλάνου σφηνώνεται στο κεφάλι, πίσω από το δεξί της φρύδι, που τη συνοδεύει μέχρι σήμερα.

Στα 17 ονομάζεται ανθυπολοχαγός του ΔΣΕ, απόφοιτος της Σχολής Αξιωματικών.

Στη μάχη της Καρδίτσας (12/12/1948), αποκτάει το δεύτερο τραύμα της στο πόδι, από θραύσμα βλήματος όλμου…

Το 2010 παρασημοφορήθηκε στη Ρωσία από τον Γενικό Γραμματέα του Ρωσικού Κομμουνιστικού Εργατικού Κόμματος – Κόμματος Ρώσων Κομμουνιστών, Βίκτορ Τιούλκιν, για το συνολικό της έργο.

Η Κατίνα Μανιτάρα-Ζωργίου συνεχίζει και σήμερα να δίνει μαχητικά το «παρών» στους εργατικούς και κοινωνικούς αγώνες.

Ε, δεν θα μας "ευνουχίσετε" την επαναστατική δράση του Δ.Σ.Ε κύριοι του ΚΚΕ

Με αφορμή την κατάληψη της Νάουσας που έγινε σαν σήμερα το 1949 από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας.

Του Γ.Γ.

Για μας η επαναστατική παράδοση δεν ενσωματώνεται σαν μουσειακό είδος σε μια στρατηγική και τακτική υποταγής και σεβασμού της αστικής νομιμότηταςκαι των θεσμών του συστήματος. Την ανακαλούμε στην μνήμη μας προσδοκώντας και παλεύοντας για να ρθει η στιγμή που θα σταματήσουν να μιλάνε τα στόματα και θα αναλάβουν να κελαηδάνε τα στόμια των όπλων γιατί τότε μόνο θα έχει ουσιαστικό πρόβλημα το αστικό καθεστώς.

Οπως λένε και κάποιοι "κολλημένοι" -όμως εγώ- οι οποίοι ασπάζονται τον Μαρξ:"Οι κομουνιστές δεν καταδέχονται να κρύψουν τις απόψεις τους και τις βλέψεις τους. Δηλώνουν, λοιπόν, ανοιχτά ότι ο σκοπός τους μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τη βίαιη ανατροπή της σημερινής καθεστηκυίας τάξης". Και η "βίαιη ανατροπή" δεν γίνεται με διαδηλώσεις -παρελάσεις (και "κλάμα" αν δεχθείς την κρατική καταστολή).
Πόσο μάλλον όταν συνειδητά πας να απονευρώσεις τις πιο λαμπρές σελίδες της τρίχρονης εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας,

Το παιδωμάζωμα της Φρειδερίκης και η διάσωση των παιδιών από τον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας

Αυτή την αντικομμουνιστική «καραμέλα» που ξεκίνησε από την προπαγάνδα του μετεμφυλιακού κράτους σχετικά  με το «παιδομάζωμα» που έκαναν οι κομμουνιστές , «αρπάζοντας» παιδιά  τα οποία έστελναν στο «σιδηρούν παραπέτασμα» για να «τα δηλητηριάσουν με το μικρόβιο του κομμουνισμού», την πιπιλάνε οι αστοί παραχαράκτες  της ιστορίας μας, μέχρι σήμερα και δεν λέει να λιώσει.

Αφορμή, λοιπόν, γι’ αυτή την ανάρτηση το βιβλίο που κυκλοφόρησε την Κυριακή η φυλλάδα «Δημοκρατία» που αναφέρετε «Στην τελική νίκη του Εθνικού στρατού, στο χρονολόγιο των μαχών και στο παιδομάζωμα».  Στο τελευταίο θα σταθούμε με την βοήθεια δυο βιβλίων. Του Βασίλη Ραφαηλίδη «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους» και στο βιβλίο του Δημήτρη Σέρβου «Το παιδομάζωμα και ποιοι φοβούνται την αλήθεια».

Ξεκινάμε με τα γραφόμενα του Β. Ραφαηλίδη:

Το "παιδομάζωμα"

Ένα τεράστιο πρόβλημα είχε δημιουργηθεί στις περιοχές που κατείχαν οι αντάρτες και που ήταν είτε πεδία μαχών είτε πιθανά πεδία μαχών. Τι θα γίνει με τα παιδιά των χωρικών που κατοικούσαν σ’ αυτές τις περιοχές, και κυρίως με τα παιδιά των ανταρτών; Για λόγους στοιχειώδους ανθρωπισμού και πάντα με τη συγκατάθεση των γονιών, η κυβέρνηση του βουνού αποφάσισε να μαζέψει αυτά τα παιδιά και για ασφάλεια να τα στείλει στις σοσιαλιστικές χώρες, που πρόθυμα δέχτηκαν να τα φιλοξενήσουν μέχρι να σταματήσει ο πόλεμος.

 Ήταν στ' αλήθεια ένα παιδομάζωμα. Αλλά η λέξη αυτή είναι ιστορικά βεβαρυμένη στην Ελλάδα. Έτσι λεγόταν στη διάρκεια της τουρκοκρατίας η «στρατολόγηση» νηπίων για τα τάγματα των γενιτσάρων. Ο συνειρμός για τους δημαγωγούς δεν ήταν καθόλου δύσκολος. Αφού οι αντάρτες ήταν εχθροί τη; Ελλάδας, δεν μπορούσαν παρά να μιμούνται του; Τούρκους. Ήθελαν να φκιάξουν τάγματα γενιτσάρων. Για να τα χρησιμοποιήσουν πότε; Μα, ύστερα από πενήντα, από εκατό χρόνια, δεν έχει σημασία, αφού ούτως ή άλλως οι κομουνιστές θα παρέμεναν για πάντα εχθροί της Ελλάδας. Οι «εθνικόφρονες» θα προτιμούσαν να μείνουν τα παιδάκια στα πεδία των μαχών και να πεθάνουν κι αυτά σαν Έλληνες (!) παρά να σωθούν απ’ τους ανθέλληνες. Ο ταρτουφισμός και η υποκρισία του κράτους των δοσιλόγων σ’ όλο του το φρικτό μεγαλείο.

«…δεν παραδέχτηκα την ήττα…»

Στις 29 με 30 Αυγούστου 1949 έπεσε και το ύψωμα Κάμενικ. Μια μέρα πριν, στις 28 Αυγούστου, ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας ξεκίνησε να συμπτύσσεται προς το κέντρο του μετώπου του Γράμμου, οργανώνοντας την υποχώρηση προς την Αλβανία. Ο κυβερνητικός στρατός είχε στα χέρια του την κύρια κορυφή του Γράμμου. 

Ένα ζευγάρι άρβυλα ήταν το καλύτερο δώρο αλλά ήταν και πόνος και δάκρυα για εκείνο το παλικάρι…

Η Κατίνα Μανιτάρα – Ζωργίου, Ανθυπολοχαγός του ΔΣΕ, διηγείται μικρές αναμνήσεις από την πολυτάραχη ζωή της στα βουνά της Ρούμελης

Του Ανδρέα Δανεζάκη

Την περασμένη Δευτέρα, εκεί, στα εγκαίνια του Μουσείου ΕΑΜικής Αντίστασης, στην Καισαριανή, συναντήσαμε, μέσα στο πλήθος, αρκετούς ΕΛΑΣίτες, ΕΠΟΝίτες και μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας. Ολοι τους συγκινημένοι, χαρούμενοι, με ένα χαμόγελο ικανοποίησης στα πρόσωπά τους. Ανάμεσά τους η μικροκαμωμένη αλλά αλύγιστη, ατίθαση και ανυποχώρητη μαχήτρια του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, η Κατίνα Μανιτάρα. Μια αγαπημένη μορφή, που δεν έλειψε από κανέναν αγώνα του λαού μας και εξακολουθεί να είναι παρούσα, με εφηβικό δυναμισμό, σε όλα τα συλλαλητήρια και τις συγκεντρώσεις, στους σημερινούς αγώνες για να μπορέσει ο λαός μας να δημιουργήσει τις συνθήκες για μια κοινωνία αντάξια του Ανθρώπου.

Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου του ΔΣΕ στη Φλώρινα

Ανάρτηση από:http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Χάθηκε η επανάσταση...

Του Γιώργου Αλεξάτου

Όταν στις 29 Αυγούστου 1949 έπεφτε ο Γράμμος και τα τελευταία τμήματα του Δημοκρατικού Στρατού της Ελλάδας περνούσαν το Κάμενικ και έπαιρναν τον δρόμο της πολύχρονης πολιτικής προσφυγιάς, δεν επήλθε ειρήνη στον τόπο. Κι ας λένε οι ανιστόρητοι.

Οι εκτελέσεις συνεχίζονταν μέχρι το 1955. Χιλιάδες στέναζαν στις φυλακές και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα ξερονήσια του Αιγαίου. Ενάμισι εκατομμύριο Έλληνες και Ελληνίδες βρέθηκαν μετανάστες στα τέσσερα σημεία του πλανήτη, στην εικοσαετία που ακολούθησε.

Πολίτες α΄και β' κατηγορίας, αστυνομοκρατία, δολοφονίες. Και επιστέγασμα, η χούντα των μαύρων συνταγματαρχών.

Δεν επήλθε ειρήνη το 1949. Ούτε ήμασταν τυχεροί που χάσαμε και νίκησαν οι μαυραγορίτες και δωσίλογοι της Κατοχής, ο Μποδοσάκης, ο βασιλιάς και οι Αμερικάνοι προστάτες τους...

Zει Aιώνια στις καρδιές των Ελλήνων!

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Μανώλης Ναυπλιώτης: Μια αφηγηματική «περίπτωση» παντώς καιρού

Του Γιώργου Κουτσοδιάκου

«Σε παρακαλώ, Δέσποτα, να επιτρέψεις να διαβαστεί αυτό το γραπτό μου: Είμαι ο Ναυπλιώτης Εμμανουήλ  του Νικολάου και της Αικατερίνης. Γεννήθηκα τη 10η Αυγούστου 1924, ημέρα Σάββατο και ώρα 11 το πρωί στον ηρωικό Βύρωνα, στην οδό της Αγίας Σοφίας 7, από προσφυγική οικογένεια [...]. Φυλακίστηκα, εξορίστηκα στην έρημο της αφρικανικής Ελ-Ντάμπα, κακοποιήθηκα σε μπουντρούμια και αποφάσισα να γίνω χριστιανοκομμουνιστής. Ναι! Διάλεξα το πιο λογικό. Να κάνω, όσο μπορώ, το καλό γύρω μου σαν πιστός Χριστιανός, αλλά να αγωνίζομαι και να υπερασπίζομαι τους φτωχούς και την πατρίδα σαν κομμουνιστής διεθνιστής φίλος όλων των λαών [...]. Ευχαριστώ όλους τους συγγενείς, φίλους, γείτονες για όλα. Όχι κλάματα γιατί δεν είμαι για κλάματα. Εγώ σας λυπάμαι που μένετε παλεύοντας να ζήσετε τη δύσκολη ζωή του πλανήτη μας, λόγω της αθεόφοβης αχορταγιάς των ιμπεριαλιστών υπερπλουσίων.  Όχι μαυροφορέματα και στενοχώριες. Εδώ κοντά σας είμαι κι αν θα μου επιτραπεί θα σας βοηθώ. Το σιδερένιο κομμάτι της νάρκης που βρίσκεται στον πνεύμονά μου, μετά τρία χρόνια που θα γίνει η εκταφή μου, κρεμάστε το με τα μετάλλια του ΕΑΜ, Εθνικής Αντίστασης και του Δημοκρατικού Στρατού. Κουράγιο... Σας φιλώ, Μανώλης» [1]

Πουλιά στο βάλτο

Ούλοι εμείς εφέντη.

Η ζωή στους βράχους (ταινία)