Δικτατορίες και αποικίες δεδομένων: Η επίθεση στον Ανθρωπισμό και τον Ορθολογισμό

Πηγαίνουμε σε μια κατάσταση, που οι δυνατότητες της Γκεστάπο, της Στάζι ή του Στάλιν θα μοιάζουν με εκείνες των αλχημιστών συγκρινόμενες με των μοντέρνων χημικών.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε μια σειρά άρθρων μας παρουσιάσαμε τον κεντρικό ρόλο που παίζει στην εποχή μας, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, ο έλεγχος της πληροφορίας ιδίως από τους γίγαντες του Ίντερνετ, σε στενή συνάφεια με τις μυστικές υπηρεσίες και αυτές ελεγχόμενες κατά το μάλλον ή ήττον, στο δυτικό κόσμο, από δύο τρία ισχυρά κέντρα, όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία και το Ισραήλ. Δεν πρέπει εξάλλου να μας διαφεύγει το ότι οι ίδιες οι μυστικές υπηρεσίες, αν και παραμένουν τυπικά κρατικές, έχουν γίνει όλο και περισσότερο όργανο ιδιωτικών καπιταλιστικών συμφερόντων.

Και οι γίγαντες του Ίντερνετ και οι μυστικές υπηρεσίες διαθέτουν σήμερα την ικανότητα να συλλέγουν και να επεξεργάζονται (αυτόματα σε μεγάλο βαθμό) έναν απίθανο αριθμό δεδομένων που αφορούν τόσο τον γενικό πληθυσμό, όσο και την ελίτ κάθε δοσμένης χώρας. Το σύστημα αυτό έχει ήδη περιγραφεί από τους μελετητές ως «καπιταλισμός της παρακολούθησης», της «εποπτείας» (surveillance capitalism).

Η συλλογή δεδομένων έχει ήδη χρησιμοποιηθεί για να επηρεάσει ή και να κρίνει το αποτέλεσμα των εκλογών σε δεκάδες χώρες, μέσω της συνεργασίας του Facebook με την Cambridge Analytica (που διελύθη μετά τα σχετικά σκάνδαλα, αλλά φαίνεται ότι τώρα πάει να ξανασυσταθεί). Σταδιακά, οι εταιρείες συγκεντρώνουν έτσι τις πληροφορίες για όλους τους ανθρώπους, τουλάχιστο όσους χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες τους και αποτελούν ένα σημαντικό τμήμα όλης της ανθρωπότητας. Πηγαίνουμε σε μια κατάσταση όπου έχει δημιουργηθεί η υλική και τεχνολογική βάση ενός νέου ολοκληρωτισμού, μπροστά στον οποίο οι δυνατότητες της Γκεστάπο, της Στάζι ή των υπηρεσιών του Στάλιν θα μοιάζουν με τις δυνατότητες των αλχημιστών συγκρινόμενες με αυτές των μοντέρνων χημικών.

Ανθρωπισμός ή δουλεμπόριο;

Περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Του Παναγιώτη Κονδύλη

Περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εννοιολογική σύγχυση και πολιτική εκμετάλλευση

Δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα. Για να το πούμε ακριβέστερα: εν έτει 1998 δεν υπάρχουν ανθρώπινα δικαιώματα και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν θα υπάρξουν στο μέλλον. Η διαπίστωση αυτή είναι αναπόδραστη αν επιθυμούμε να ορίσουμε την έννοια του «δικαιώματος» και του «ανθρώπινου δικαιώματος» αυστηρά και αδιαφορώντας απέναντι σε πολιτικές – ιδεολογικές σκοπιμότητες. «Δικαίωμα» δεν είναι κάτι που απλώς διάγει βίο φαντάσματος μέσα στα κεφάλια των φιλοσόφων ή που ευδοκιμεί στα χείλη των προπαγανδιστών. Στην ουσία του δικαιώματος ανήκει εξ ορισμού η δυνατότητα να απαιτείται και να επιβάλλεται. Και ως «ανθρώπινο δικαίωμα» επιτρέπεται να θεωρείται μονάχα ένα δικαίωμα το οποίο απολαμβάνουν όλοι οι άνθρωποι μόνο και μόνο επειδή είναι άνθρωποι,δηλαδή χωρίς τη διαμεσολάβηση εξουσιαστικών αρχών και συλλογικών υποκειμένων (π.χ. εθνών και κρατών) που, από εννοιολογική και φυσική άποψη, είναι στενότερα από την ανθρωπότητα ως σύνολο.

Συγκλονιστικό βίντεο από μια γιαγιά χωρίς σύνορα...

Εκτός από την εικόνα των κλειστών συνόρων υπάρχει και η εικόνα της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς, που δημιουργούν καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα απέναντι στα θύματα του πολέμου και της προσφυγιάς. Ακόμα και οι ηλικιωμένοι έμπρακτα δείχνουν ότι ανάμεσα στους ανθρώπους δε μπορούν να υπάρχουν σύνορα.

Με ένα συγκλονιστικό στιγμιότυπο έκλεισε η χθεσινή τηλεοπτική Ελληνοφρένεια.

Μια γιαγιά δίνει ψωμί και τυρί σε δύο προσφυγόπουλα που έχουν βρει κατάλυμα στο χωριό της. Εκείνη ξεσπάει σε κλάματα και τότε το ένα από τα δύο παιδιά της σκουπίζει τα δάκρυα… πριν βάλει κι εκείνο τα κλάματα.

Δείτε το βίντεο:

Προσφυγική-μεταναστευτική κρίση και «επιστήμη»

Του “Αμόρφωτου Ανθρωπιστή” 

Βασικοί θεσμικοί πρωταγωνιστές στην αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης και τραγωδίας είναι οι πολυποίκιλες Μ.Κ.Ο, οι δικαιωματικές ομάδες και οι οργανικοί διανοούμενοι που δίνουν το επιστημονικό πλαίσιο παρέμβασής τους. Η «απόλυτη γνώση» τους τους καθιστά «αντισυστημικούς» μόνο απέναντι στο λαϊκό σώμα το οποίο επέδειξε γνήσιο ανθρωπισμό στη βοήθεια των προσφύγων, που κι αυτός όμως έχει φυσικά όρια αντοχής. Όμως, οι «επιστήμονες» και οι οργανώσεις λοιδορούν τις τοπικές κοινωνίες και κατηγορούν ως ρατσιστικό το όριο πέρα από το οποίο η διάλυση της συνοχής θα είναι εφιαλτική τόσο για τους ντόπιους, όσο και για τους πρόσφυγες.
Η «απόλυτη επιστήμη» των Μ.Κ.Ο. στηρίζεται, σχεδόν αποκλειστικά, στις μεταμοντέρνες μετεξελίξεις της θεωρίας των Γενικών Συστημάτων και της διακυβέρνησής τους (Κυβερνητική). Μιας θεωρίας σημαντικότατης, όσον αφορά στη γνώση για τα φυσικά και ανθρώπινα συστήματα και τη δυναμική τους.
Βασικός πυρήνας της θεωρίας είναι ότι σύστημα είναι «ένα σύμπλεγμα αλληλοεπηρεαζομένων και αλληλοεξαρτώμενων μεταξύ τους στοιχείων. Η αλλαγή σε κάποιο στοιχείο του συστήματος επιφέρει αλλαγές σ’ όλο το σύστημα (Bateson, 1972). Το σύστημα δεν είναι το άθροισμα των μερών του, αλλά μια οργανική ενότητα που διαφέρει ποιοτικά από τα επιμέρους κομμάτια του.

Πόσους ανθρώπους βλέπεις σ᾽ αυτή την εικόνα;...

Της Κατερίνας Δήμα

Οι κουκούλες του συστήματος.

Εδώ δεν είναι Μεξικό. Οι κουκούλες ιστορικά έχουν άλλο νόημα απ’ ότι στους Ζαπατίστας που είπαν «φορέσαμε την πασαμοντάνια για να μας δείτε». Κουκούλες εδώ φόραγαν στην κατοχή οι ρουφιάνοι και οι δοσίλογοι. Αυτοί που σκέπαζαν το πρόσωπό τους και ύψωναν το δάχτυλο για να δείξουν και να καταδώσουν τον αντάρτη, τον ανυπόταχτο, τον επόμενο που είχε σειρά να εκτελεστεί από τα Ες Ες.

Το σύστημα πατώντας στη ανιστόρητη και όχι ιστορική μας μνήμη πέταξε εύκολα πάνω στις εξεγερμένες κοινωνικές μειοψηφίες τέτοιες λέξειςγια να τις ξεπλύνει, και κάποιοι πρόθυμα τις πήραν μέσα από τραγουδάκια τύπου «μαμά, μπαμπά είμαι κουκουλοφόρος» χρησιμοποιώντας περήφανα αυτή την, όπως νομίζουν, αντι-συστημική λέξη και έννοια.

«Κουκουλοφόροι» εδώ λέγονταν αυτοί που ακόμα και οι ίδιοι οι ναζί κατακτητές περιφρονούσαν. Κι όταν δεν τους ήταν άλλο χρήσιμοι πλέον τους εκτελούσαν. Γιατί τόσο μιάσματα ένιωθαν τους ρουφιάνους ακόμα και οι ίδιοι οι εγκληματίες του Χίτλερ.

Σοσιαλισμός και φιλανθρωπία

Του Βασίλη Ραφαηλίδη

«Η αντικατάσταση στην εξουσία των πλουσίων από τους φτωχούς, που πολύ θα ήθελαν να είναι αυτοί οι πλούσιοι, δεν είναι σοσιαλισμός,  είναι χυδαίος λαϊκισμός. Και ο λαϊκισμός είναι η μήτρα του φασισμού. Το πρόβλημα στο σοσιαλισμό δεν είναι να φαν οι φτωχοί, αλλά να μην υπάρχουν φτωχοί και τώρα και στο μέλλον και πάντα. Ο σοσιαλισμός είναι η υπέρτατη μορφή ανθρωπισμού, δεν είναι πρόσκαιρο βόλεμα των αναξιοπαθούντων. Το πρόσκαιρο βόλεμα των αναξιοπαθούντων είναι φιλανθρωπία, που έχει βέβαια το νόημά της και την αξία της, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να συγχέεται με τον ανθρωπισμό εξαιτίας της κοινής, και στους δύο όρους, λέξης άνθρωπος. Όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης, ο ανθρωπισμός είναι έννοια γένους σε σχέση με τη φιλανθρωπία που είναι έννοια είδους. Ο ανθρωπισμός εμπεριέχει και γεννά τη φιλανθρωπία. Που ωστόσο παραμένει έννοια πολύ στενή σε σχέση με τον ανθρωπισμό. Η φιλανθρωπία είναι μια προσωρινή λύση εν αναμονή της μόνιμης, που καθοδηγείται από την άνευ όρων αγάπη για όλους τους ανθρώπους, και τον άνευ όρων σεβασμό όλων των ανθρώπων.