Του Γιώργου Χελάκη
Και οι δυο τους, είναι σαφές πως έχουν μαύρα μεσάνυκτα για την κατάσταση εκείνων που χρησιμοποιούν και μόνο τα ΜΜΜ. Αν είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα και είχαν αναγκαστεί να στριμώχνονται καθημερινά σε λεωφορεία και να «παστώνονται» στα τρόλεϊ, πιθανότατα θα μάζευαν την γλώσσα τους και θα είχαν αποφύγει να εκτεθούν. Διότι περί αυτού θα επρόκειτο. Οι κόσμοι τους είναι τελείως διαφορετικοί από τον κόσμο των πολλών και ειδικά εκείνων που δεν έχουν ούτε το αντίτιμο του εισιτηρίου για να πάνε από το ένα σημείο της πόλης στο άλλο.
Είναι εκείνοι που τους κόβουν τα ρεύμα γιατί δεν έχουν να το πληρώσουν. Είναι εκείνοι που τρέφονται από τα συσσίτια των ενοριών και των δομών αλληλεγγύης. Αυτός ο κόσμος ο «άλλος», είναι ξένος για τους δυο κυρίους της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Κι ας μην βιαστεί κάποιος να πει ότι δεν είναι δυνατό να εξισώνεται ο χαρακτηρισμός «αποβράσματα» με τον χαρακτηρισμό «τζαμπατζήδες». Οι χαρακτηρισμοί μπορεί να διαφέρουν αλλά η αντίληψη είναι η ίδια. Ο κύριος Παπαδημούλης δεν μπήκε καν στον κόπο να μαζέψει τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό. Ο δε κύριος υπουργός είπε ότι του ξέφυγε στη «ρύμη του λόγου» χωρίς να μπει κι αυτός στον κόπο να ζητήσει μια συγνώμη.
Με τον κίνδυνο μια μερίδα των αναγνωστών αυτού του κειμένου να με χαρακτηρίσει λαϊκιστή, επιθυμώ να κάνω μια υπόθεση: Ο κύριος Κώστας Καραμανλής (ο εντελώς νεώτερος) και ο κύριος Παπαδημούλης δεν έχουν μπει τα τελευταία χρόνια σε λεωφορείο. Πιθανότατα να μην βρέθηκαν στην ανάγκη να μπουν ποτέ.Όπως είναι γνωστό, ο πρώτος που τυγχάνει και υπουργός, χαρακτήρισε «αποβράσματα» όσους δεν πληρώνουν εισιτήριο στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ο δεύτερος, σε μια προσπάθειά του να… κατατροπώσει τον πρώτο, τους χαρακτήρισε «τζαμπατζήδες».
Και οι δυο τους, είναι σαφές πως έχουν μαύρα μεσάνυκτα για την κατάσταση εκείνων που χρησιμοποιούν και μόνο τα ΜΜΜ. Αν είχαν έρθει αλλιώς τα πράγματα και είχαν αναγκαστεί να στριμώχνονται καθημερινά σε λεωφορεία και να «παστώνονται» στα τρόλεϊ, πιθανότατα θα μάζευαν την γλώσσα τους και θα είχαν αποφύγει να εκτεθούν. Διότι περί αυτού θα επρόκειτο. Οι κόσμοι τους είναι τελείως διαφορετικοί από τον κόσμο των πολλών και ειδικά εκείνων που δεν έχουν ούτε το αντίτιμο του εισιτηρίου για να πάνε από το ένα σημείο της πόλης στο άλλο.
Είναι εκείνοι που τους κόβουν τα ρεύμα γιατί δεν έχουν να το πληρώσουν. Είναι εκείνοι που τρέφονται από τα συσσίτια των ενοριών και των δομών αλληλεγγύης. Αυτός ο κόσμος ο «άλλος», είναι ξένος για τους δυο κυρίους της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Κι ας μην βιαστεί κάποιος να πει ότι δεν είναι δυνατό να εξισώνεται ο χαρακτηρισμός «αποβράσματα» με τον χαρακτηρισμό «τζαμπατζήδες». Οι χαρακτηρισμοί μπορεί να διαφέρουν αλλά η αντίληψη είναι η ίδια. Ο κύριος Παπαδημούλης δεν μπήκε καν στον κόπο να μαζέψει τον υποτιμητικό χαρακτηρισμό. Ο δε κύριος υπουργός είπε ότι του ξέφυγε στη «ρύμη του λόγου» χωρίς να μπει κι αυτός στον κόπο να ζητήσει μια συγνώμη.









